ਤੇ-ਤਦੋਂ ਫ਼ਕੀਰ ਸ਼ਿਤਾਬੀ ਬਣਦਾ

تے-تدوں فقیر شتابی بݨدا،

جد جان عشق وچ ہارے ہو ۔

عاشق شیشا تے نپھس مربّی،

جان جاناں توں وارے ہو ۔

خود-نفسی چھڈّ ہستی جھیڑے،

لاہ سروں سبھ بھارے ہو ۔

مویاں باجھ نہیں حاصل باہو،

سے سے سانگ اتارے ہو ۔

ਤੇ-ਤਦੋਂ ਫ਼ਕੀਰ ਸ਼ਿਤਾਬੀ ਬਣਦਾ,

ਜਦ ਜਾਨ ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਹਾਰੇ ਹੂ ।

ਆਸ਼ਿਕ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਤੇ ਨਫਸ ਮੁਰੱਬੀ,

ਜਾਨ ਜਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵਾਰੇ ਹੂ ।

ਖ਼ੁਦ-ਨਫ਼ਸੀ ਛੱਡ ਹਸਤੀ ਝੇੜੇ,

ਲਾਹ ਸਿਰੋਂ ਸਭ ਭਾਰੇ ਹੂ ।

ਮੋਇਆਂ ਬਾਝ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਬਾਹੂ,

ਸੈ ਸੈ ਸਾਂਗ ਉਤਾਰੇ ਹੂ ।

te-tadon fakir shitabi banada,

jad jan ishak vich hare hu .

aashik shisha te naphas murabbi,

jan janan ton vare hu .

khud-nafasi chhadd hasati jherre,

lah siron sabh bhare hu .

moiaan bajh nahin hasal bahu,

sai sai sang utare hu .