کافیاں میراں شاہ جلندھری
Kafian Miran Shah Jalandhari
Miran Shah Jalandhari · 153 sections · 3,261 lines
Shahmukhi is machine transliteration from the Gurmukhi, not yet checked by a person.
تسیں ایویں مگز ن مارو جی
1
رکھ سوم سلاتاں پڑھدے ہو،
تسیں نال لوکاں دے لڑدے ہو،
پا تیل کڑاہی سڑدے ہو،
کجھ وچلی گلّ نتارو جی۔
تسیں آپݨی آپ نبیڑو جی،
اݨہوندیاں کلاں نا چھیڑو جی،
تسیں وچوں غیر نکھیڑو جی،
ایویں لا ہک تاݨ نا ہارو جی۔
کرو صافی آپݨے اندر دی،
تاں آئے ہاتھ سموندر دی،
کرو صحبت کسے کلندر دی،
کوئی پریمی بات وچارو جی۔
تسیں عشقوں محرم مول نہیں،
بن عشقوں کجھ ہسول نہیں،
وچ علم غرور قبول نہیں،
تسیں ہستی خودی وسارو جی۔
کیوں جھگڑے جھیڑے کردے ہو ؟
کیوں مفت اجائیں مردے ہو ؟
بن ہاکم حالا بھردے ہو ؟
ہل جوتو کھیت سوارو جی۔
کر مسلے مگز کھپایا ہے،
بن عشقوں انت نا آیا ہے،
جن پایا بھیت چھپایا ہے،
سر گر دی شرنی وارو جی۔
دل صاف تے مٹھڑا بولو جی،
سپ وانگوں زہر نا گھولو جی،
مت عیب کسے دے پھولو جی،
تسیں لپ گڑپ نا مارو جی۔
کیوں اتنی اگّ بھڑکائی ہے ؟
کیوں پریمی رمز بھلائی ہے ؟
کیوں متھے تیوڑی پائی ہے ؟
تسیں کھلک رسول وچارو جی۔
کر میراں شاہ جو دسدا ہے،
کجھ کریاں جھگّا وسدا ہے،
دل سدّھے راہوں نسدا ہے،
اس بھل نوں دلوں اتارو جی۔
2. دے ہور نصیحت مائے، عشقوں ہٹک نہیں
عشق جہا نا ہادی کوئی،
عشق ہووے تاں ملدی ڈھوئی،
بھیت ماہی دے پائے، عشقوں ہٹک نہیں۔
عشق اساں نوں چاک ملایا،
ساقی ہو کے جام پلایا،
مست الست بݨائے، عشقوں ہٹک نہیں۔
لوک اساں نوں آکھݨ جٹیاں،
جٹیاں ہاں پر عشق نے پٹیاں،
نیݨ ماہی سنگ لائے، عشقوں ہٹک نہیں۔
چاک پایا اج میری جھولی،
ہیر ہے گولیاں دی پڑگولی،
کھیڑے گھول گھمائے، عشقوں ہٹک نہیں۔
عشق دی سار نا کوئی جاݨے،
مورکھ کردے من دے بھاݨے،
دھرم ایمان گوائے، عشقوں ہٹک نہیں۔
میراں شاہ گر چشتی پایا،
نال کرم دے دامن لایا،
چرنی سیس نوائے، عشقوں ہٹک نہیں۔
3. سانوں یار پوا دے بنگلا
سوہݨا بنگلا من چت بھاوے،
دوتی دشمن پاس نا آوے،
گردے لوا دئیں جنگلا۔
رل مل سئیاں ترننݨ لاواں،
ہس رس گیت وصل دے گاواں،
چرخا منگا دیئیں رنگلا۔
عشق دی ہٹڑی پریم دیاں گڈیاں،
وچ منجھیرو پاوے لڈیاں،
سدّھا ہووے وچ تکلا۔
ایسا ہار شنگار بݨاواں،
کویں نو شہ دے چت بھاواں،
آݨ لویں انگ سنگ لا۔
وچ بنگلے دے نظراں ماراں،
ویکھ پیا نوں ہوݨ بہاراں،
پا اکھیاں وچ کجلا۔
تاہیوں بنگلا خوب سہاوے،
میراں شاہ خوب گل لاوے،
بھرم رہے نا اگلا۔
4. ماہی کارݨ ہیر سیال
ماہی کارݨ ہیر سیال،
روپ وٹا کے آیا ہے۔
شکل نورانی حسن کمال،
اج لٹکیندا آیا ہے۔
صاحب تخت ہزارے دا،
مالک عالم سارے دا،
ہویا شوق نظارے دا،
لئے مکھ ناد وجایا ہے۔
دیکھو سئیو کر گور ذرا،
ذات اولّا ہے ذاتے خدا،
آیا تاں میں پا لیا،
رب متلوب ملایا ہے۔
الف لام دی گل الفی،
پا مالا روحی کلبی،
انگ ببھوت خفی وا جلی،
بھور بہ رنگی بن آیا ہے۔
سر پر تاز شریعت دا،
متھے تلک طریقت دا،
پہن لباس حقیقت والا،
ہوتی بݨ آیا ہے۔
مکّھ پر گھونگٹ نورانی،
اندر صورت رحمانی،
بن تن روپ فکیرانی،
آپے لک چھپ آیا ہے۔
واہ واہ چشتی پیر کمال،
ملیا چاک ہوئی کھشہال،
میرا انگ سنگ اسدے نال،
جس نے مینوں گل لایا ہے۔
میراں شاہ ایہہ رمز پچھاݨ،
کل وچّ نور محمد جاݨ،
روز ہشر دی امن امان،
امّت نوں بخشایا ہے۔
5. سئیو آیا میرا چاک نیں
سئیو آیا میرا چاک نیں،
میں گھولی جند جان۔
اوہدے دیکھݨ نوں نتّ مردے ساں،
اجّ کیتا کرم رحمان۔
جد تخت ہزارے وسدا سی،
کوئی مول پتا نا لگدا سی،
ہݨ دسدا نام نشان۔
تسیں دیکھو ناز ادائیں،
میں موہی رمزاں نال،
ہݨ بیٹھا لا مکان۔
سر دھریا تاج لولاکے دا،
بݨ آدم والی ذات،
میں ذاتا دین امان۔
میں وچّ بیلے نت ٹولاں،
آ ماہی ماہی بولاں،
جد سی مورکھ نادان۔
ایہہ چلساں نال چلیندا ہے،
جاں بولاں نال بولیندا ہے،
تسیں سمجھو نا ارفان۔
سیوا ستون اسیں نیارے،
اوہ آپے آپ ہے سارے،
ہر رنگ ہردم ہر شان۔
ہݨ میراں شاہ بلہاری،
گر چشتی نے میں تاری،
اجّ ہویا وصل دا دان۔
6. سئیو آیا جوگی نیں ہزارے والا
سئیو آیا جوگی نیں ہزارے والا۔
اوہدے گل مرگانے، کنّی سوہے والا۔
اوہدے عشق انوکھے، جگ وہماں پایا۔
میرے نال سیالیں، سئیو اکّھیاں لائیاں،
سر کراں میں صدقے جند گھول گھمائیاں،
سر تاز لولاکی، مکھ نور اجالا۔
سئیو چاک پیارے، ایڈا کیوں چر لایا،
ہوئیاں میں بلہاری، جنھیں راہیں آیا،
اج ہویا مینوں، اوکھا راہ سکھالا۔
میرا ہاکم جسنوں پرسے عالم سارا،
سئیو خاص مدینا جہدا تخت ہزارا،
میں تاں پیت اوسدی دی نت بھردی مالا۔
میراں شاہ چل دیکھاں ہویا کرم رحمانی،
جہدا دو جگ اندر، کوئی ہور نا سانی،
اوہدی کالی بھوری کیتا مات دشالا۔
سئیو آیا جوگی نیں ہزارے والا۔
7. سئیو چاک میرے گھر آیا
سئیو چاک میرے گھر آیا۔
مینوں اجڑی آݨ وسایا۔
ماہی تخت ہزارے والا کارݨ ہیر سیالے،
کرکے ناز نیاز ہزاراں، لے مکھ ناد وجایا۔
رانجھا میرا میں رانجھے دی فرک نہیں وچ رائی،
اوّل آکھر ظاہر باتن، لوں لوں آݨ سمایا۔
کھیڑے دوتی کرن بکھیڑے، پاون وچ جدائیاں،
کیہنوں اگلی پیڑ اساڈی، میں آپی ور پایا۔
ہیرے کارݨ جوگی ہو کے کھیڑیاں نوں اٹھ دھایا،
ہر گھر دے وچ رمزاں مارے، صورت دا بھرمایا۔
میراں شاہ کر لکھ شکرانا، واہ واہ بھاگ چنگیرے،
ولی محمد رحمت کیتی، رانجھݨ یار ملایا۔
8. آیا جوگی پاک زمال، جیہدا حسن نرانی
آیا جوگی پاک زمال، جیہدا حسن نرانی۔
سر صدقے جند اوس توں گھولی، عرشوں چند پیا میری جھولی،
میں ڈٹّھڑا دو جگ بھال، نیں اوسدا ہور نا سانی۔
دیکھو نیں کوئی جیون جوگی، اوہو میرا رانجھا جوگی،
چل آپ تساڈے نال، نیں دیکھو دلبر جانی۔
صاحب تخت ہزارے والا، کنّی موندراں گل وچّ مالا،
مالک ہیر سیال، نیں جاں کوئی ہور نشانی۔
اوہ جٹّی دے بھاگ چنگیرے، جوگی قدم پایا وچّ وہڑے،
ایہہ گونس قطب ابدال، نیں ہوئیاں دیکھ دیوانی۔
اہد تے جد احمد ہویا، دے دیدار جگت اوس موہیا،
نہیں اوسدی ہور مسال، نیں وچّ دوہیں جہانی۔
سسّ نݨاناں مارن بولی، روز ازل دے میں اوہدی گولی،
آیا کرن وسال، نیں دیکھو پریت پراݨی۔
میرا اوس دا دکّھ سکھ سانجھا جے ہووے میرا اوہو رانجھا،
میں سر چشما دے نال، نیں سیواں پیر جلانی۔
میراں شاہ چل حاصل پہری، تن من لے سر حاضر کرہی،
دیکھ نیݨ نیݨاں دے نال، نیں ہویا فضل رحمانی۔
9. سد جندڑی او یار تیرے دیکھݨ نوں
سد جندڑی او یار تیرے دیکھݨ نوں۔
سدا جند ترسے او یار۔
آپی سانوں چیٹک لایا، پریم جھروکھے ایہہ سمجھایا،
دل دا سبھ اسرار، سدا جند ترسے او یار۔
ہجر تیرا دن رات ستاوے، تیں باجھوں کجھ من نا بھاوے،
جاݨے سبھ سنسار، سدا جند ترسے او یار۔
میں سیالاں دی نیچ نکاری، تینوں سیوے خلکت ساری،
لولاکے سردار، سدا جند ترسے او یار۔
حال دلاں دا سݨ میاں رانجھا، دو جگ دا میں چھڈیا لانجھا،
کارݨ درس دیدار، سدا جند ترسے او یار۔
میراں شاہ بھیکھ سناواں، ہو جوگن در الّکھ جگاواں،،
وچ گھڑام دوار، سدا جند ترسے او یار۔
میریاں ہوݨ عشق دیاں گلّاں، نیں بدلے رانجھݨ دے
میریاں ہوݨ عشق دیاں گلّاں، نیں بدلے رانجھݨ دے۔
ایس عشق دے کٹھن پواڑے، بڈّ بڈیرے سولی چاڑھے،
ہور لہائیاں کھلّاں، نیں بدلے رانجھݨ دے۔
مورکھ رل مل کرن وچاراں، میریاں ماہی نال بہاراں،
میں لکّھ تاانے سر جھلّاں، نیں بدلے رانجھݨ دے۔
عشق ماہی دے دھومّاں پائیاں، نتّ پھردی ساں وانگ شدائیاں،
ہیر ڈھونڈیدی جھلّاں، نیں بدلے رانجھݨ دے۔
عشق سکھالا لوکاں بھاݨے، جس تن ورتے سوئیو جاݨے،
میں گھائل کیتی سلّاں، نیں بدلے رانجھݨ دے۔
مدتاں ہوئیاں چاک نا آیا، بابل میرے کاج رچایا،
میں آپ ہزارے چلّاں، نیں بدلے رانجھݨ دے۔
اجّ کوئی دردی پیا ولّ جاوے، حال اساڈا جا سݨاوے،
میں کہڑا کاسد گھلّاں، نیں بدلے رانجھݨ دے۔
میراں شاہ دھن ایہہ دل بھاوے، جے صابر میری آس پچاوے،
میں در اوسدا جا ملّاں، نیں بدلے رانجھݨ دے۔
لاکے نیݨ نیݨاں دے نال، میں مٹّھیاں چاک پیارے نے
لاکے نیݨ نیݨاں دے نال، میں مٹّھیاں چاک پیارے نے۔
ایسی گجّھڑی رمز چلائی، تن من دی سبھ سرت بھلائی،
پایا پریم جنجال، میں مٹّھیاں چاک پیارے نے۔
چاک اساڈا اپرم اپارا، دو جگ اندر تارنہارا،
نظرو نظر نہال، میں مٹّھیاں چاک پیارے نے۔
ایسے نازو نیاز دکھائے، راز نیہا سبھ کھولھ سجھائے،
آݨ کینی کھشہال ، میں مٹّھیاں چاک پیارے نے۔
ایسا چڑھیا سگھڑ سیاݨا، وہدت دا تن لایا بانا،
موہے ہیر سیال، میں مٹّھیاں چاک پیارے نے۔
ہیرے کارݨ چاک سدایا، میں مولی نا اوسنوں پایا،
رہی آں(نا) سرت سنبھال، میں مٹّھیاں چاک پیارے نے۔
میراں شاہ کر گر دی پوجا، جو کجھ سوجھا اوس دی سوجھا،
میں پایا پیر کمال، میں مٹّھیاں چاک پیارے نے۔
رمز عشق دی جاݨ قاضی، پڑھ پڑھ نا ہو ناخاں قاضی
رمز عشق دی جاݨ قاضی، پڑھ پڑھ نا ہو ناخاں قاضی۔
علم لدنّی علم ہے نیارا، باتن دا ایہہ کھیل ہے سارا،
دو جگّ اندر تارنہارا، رانجھا ساڈا ایمان قاضی۔
رانجھا ساڈا سبھ دا سانجھا، بن سر دتّیاں مول نا لبّھدا،
توں نہیں محرم ایس سببّ دا، سمجھ گراں توں گیان قاضی۔
اوّل آکھر ظاہر باتن، امر اوسدی توں مول نا باہر،
مکّھ موڑاں تاں ہوواں کافر، شاہد جامن قرآن قاضی۔
میراں شاہ میں خوب پچھاتا، رانجھا میرا جگّ دا داتا،
عشق شرا دا مول نا ناتا، توں کھولھ نا اتنی زبان قاضی۔
نال پیا دے اکّھیاں، نیں میریاں لگّ رہیاں
نال پیا دے اکّھیاں، نیں میریاں لگّ رہیاں۔
ایس شک دے عجب ہلارے، چاک ماہی دے تاانے سارے،
میں سر چشماں تے رکھاں، نیں میریاں لگّ رہیاں۔
ایس عشق دی سفت نا کوئی جو کچھ نال اساڈے ہوئی،
میں مول کسے نا دسّاں، نیں میریاں لگّ رہیاں۔
رانجھے نال ازل دا ناتا، رب رسول اساں کر ذاتا،
سو ہیلے سو وکّھاں، نیں میریاں لگّ رہیاں۔
نال ماہی دے عجب بہاراں، ست بہشت میں اوس توں واراں،
کہڑا دوزکھ گھتّاں، نیں میریاں لگّ رہیاں۔
چاک ماہی دے پاک دلاسے، کفر اسلامو پرلے پاسے،
میں کیتے نال بلکاں، نیں میریاں لگّ رہیاں۔
جاں رانجھے توں محرم ہوئی، ہر صورت وچّ ہور نا کوئی،
میں ہݨ کی ہور پرکھاں، نیں میریاں لگّ رہیاں۔
جاں ستگر دی پوجا کیتی، میراں شاہ مدّ بیشکّ پیتی،
میں نال ساقی دیاں ہتّھاں، نیں میریاں لگّ رہیاں۔
تخت ہزارے دیا، سگھڑ چتر سردارا
تخت ہزارے دیا، سگھڑ چتر سردارا۔
پہلاں سیں توں لک چھپ رہندا، وچ سیالیں اٹّھدا بہندا،
آیا لیݨ نظارہ، تخت ہزارے دیا، سگھڑ چتر سردارا۔
لگڑا عشق ہویا متوالا، ہر صورت وچّ نور اجالا،
کیتا ایڈ پسارا، تخت ہزارے دیا، سگھڑ چتر سردارا۔
دل ساڈے نوں کونڈیاں پائیاں، چوچک دے گھر ملݨ ودھائیاں،
ملیا چاک پیارا، تخت ہزارے دیا، چتر سگھڑ سردارا۔
شور پیا وچّ عالم سارے، ہیر دے لگڑے لیݨ نظارے،
کہڑا کوݨ نکارا، تخت ہزارے دیا، سگھڑ چتر سردارا۔
ماہی ماہی سبھ کوئی کردا، عشق انوکھا اوس دلبر دا،
چڑھیا مار نکارا، تخت ہزارے دیا، سگھڑ چتر سردارا۔
سسّ نݨد نتّ مہݨا لاوے، عشق رنجھیٹے دا نہ جاوے،
کرساں شکر خدا دا، تخت ہزارے دیا، سگھڑ چتر سردارا۔
میراں شاہ کیوں چاک بھلایا، دنیاں نال کیہا نہوں لایا،
چھڈدے پکڑ کنارا، تخت ہزارے دیا، سگھڑ چتر سردارا۔
میں عشق تیرے نے جالی
میں عشق تیرے نے جالی،
وے سجّݨا سار لئیں۔
روز ازل دا توں ہیں سائیں،
دو جگ دے وچّ دوجا ناہیں،
سر ساڈے دا والی،
وے سجّݨا سار لئیں۔
درد دکّھاں دے کردی جھیڑے،
پیر پسار پئی وچّ وہڑے،
سر پر تاݨ نہالی،
وے سجّݨا سار لئیں۔
انبڑیا سانوں نتّ برجیندی،
نال سئیاں رل طعنہ دیندی،
نہوں لایا سنگ پالی،
وے سجّݨا سار لئیں۔
سݨ بائی توں ٹھگّ نا مینوں،
اوس ماہی دی سار نا تینوں،
کامل رتبا آلی،
وے سجّݨا سار لئیں۔
مرلی ناز نیازاں والی،
آݨ وجائی ہوکر پالی،
میں مٹّھیاں ہیر سیالی،
وے سجّݨا سار لئیں۔
ڈھونڈ پھری میں وانگ شدائیاں،
نا ماہی نا مجّھی آئیاں،
میں بہت کیتی پڑتالی،
وے سجّݨا سار لئیں۔
میراں شاہ دل میرے بھاوے،
بھیکھ پیا جاں لے گل لاوے،
میں تاں ہوواں کھشہالی،
وے سجّݨا سار لئیں۔
میریاں لگّیاں نوں نا موڑ
میریاں لگّیاں نوں نا موڑ۔
سݨ بائی گلّ پریم نگر دی،
سر دتیاں گلّ(بن) مول نا سردی،
ایہو عشق دا زور،
میریاں لگّیاں نوں نا موڑ۔
بابل در کھیڑیاں دا لوڑے،
جے کوئی ساڈیاں لگّیاں موڑے،
اوہو شرا دا چور،
میریاں لگّیاں نوں نا موڑ۔
اوہ صاحب میں اوسدی بردی،
ہردم سجّدا اوس ولّ کردی،
ہتّھ رانجھݨ دے ڈور،
میریاں لگّیاں نوں نا موڑ۔
روز ازل دے لئیاں لاواں،
جے مکھ موڑاں دوزکھ جاواں،
نا ہور کسے دی لوڑ،
میریاں لگّیاں نوں نا موڑ۔
الست کہا جد ہویا ناتا،
رسول صحیح کر ذاتا،
ہݨ کی آکھاں ہور،
میریاں لگّیاں نوں نا موڑ۔
کھیڑے کردے کوڑیاں باتاں،
میریاں وچّ وہدت دے کھاتاں،
نہیں دوئی دا شور،
میریاں لگّیاں نوں نا موڑ۔
میراں شاہ چھڈّ چوچک بھیڑا،
لوک کریندا جھگڑا جھیڑا،
توں نیݨ نیݨاں نال جوڑ،
میریاں لگّیاں نوں نا موڑ۔
توں آویں وے رانجھݨا
توں آویں وے رانجھݨا۔
اچّے چڑھکے ماراں چانگاں،
ہجر تیرے دیاں سینے سانگاں،
درس دکھاویں وے رانجھݨا۔
باتن نیݨ نیݨاں نال جوڑیں،
ظاہر ساتھوں مکّھ نا موڑیں،
نا ترساویں وے رانجھݨا۔
اوگݨہاری گݨ نہیں کوئی،
نام خدا دے منّ ارزوئی،
آ گل لاویں وے رانجھݨا۔
تیرے جہا مینوں ہور نا کوئی،
عشق تیرے وچّ لتھیا لوئی،
توں آویں وے رانجھݨا۔
روز ازل دیاں اکّھیاں لائیاں،
ہݨ کس گلّوں منو بھلائیاں،
توڑ نبھاویں وے رانجھݨا۔
میراں شاہ میں برہوں گھیری،
بھیکھ پیا دے در دی چیری،
پار لنگھاویں وے رانجھݨا۔
سݨ پاندھیا پتّری والیا
سݨ پاندھیا پتّری والیا،
کتے ماہی ساڈا دسّ وے۔
کڈّھ پتّری دیکھ ستارا،
کدوں آوے چاک پیارا،
کر رہیاں یتن ہزار وے،
نہیں چلدا ساڈا وس وے۔
کوئی کاسد اوس ولّ جاوے،
سبھ دکھ سکھ جا سݨاوے،
کتے لنگھ گیا ندیوں پار وے،
سانوں کتے نا پیندی دسّ وے۔
نہوں جالے تن من میرا،
کر نام خدا دے پھیرا،
سانوں وسر گیا گھر باہر وے،
گیا کت گݨ ساتھوں نسّ وے۔
لکّھ نقش نجومیاں بیہیاں،
گھر آوے ساڈا پیا،
میں تن من دیساں وار وے،
جد گل لاواں ہسّ رس وے۔
رل دونا من پرچاوے،
ہݨ ساڈے بنا کوݨ ہور وے،
اجّ مول نا لیندا سار وے،
لا تیر زگر وچّ کسّ وے۔
ایہو میراں شاہ گلّ سردی،
میں بردی ہاں صابر دی،
در کرساں جا پکار وے،
جا دیکھاں پاک درس وے۔
اٹّھ کھولھ نݨانے کونڈڑا
اٹّھ کھولھ نݨانے کونڈڑا،
کوئی ہور نہیں ہݨ کول۔
جاں میں دل دی سروت جمائی،
حسن ازل دی چمک دکھائی،
جاگ اٹّھی اݨبھول نیں،
کوئی ہور نہیں ہݨ کول۔
واہ واہ ادّھڑی رات سہائی،
رحمت کیتی سانوں ماہی،
کردے ساں نتّ ٹول نیں،
کوئی ہور نہیں ہݨ کول۔
اوہ آیا جس لئیاں لاواں،
پاݨی دے پج اوس ولّ جاواں،
سر گاگر ہتّھ ڈول نیں،
کوئی ہور نہیں ہݨ کول۔
نال لے چلساں سکھیاں سئیاں،
عشق جتھے اتھے شرماں کیہیاں،
خاص میرا ہمجول نیں،
کوئی ہور نہیں ہݨ کول۔
میراں شاہ دھن بھاگ ہے میرے،
ماہی آیا ساڈے وہڑے،
مکّھوں نا مندڑا بول نیں،
کوئی ہور نہیں ہݨ کول۔
دیکھو نیں کیہی ماہی نے
دیکھو نیں کیہی ماہی نے،
گجھڑی سانگ چلائی۔
سدّھ بدّھ میری سبّھ اٹّھ گئیا،
ایسے آݨ دکھائی۔
رلکے سئیاں دیون تاانے،
میں عشق نے پھوک جلائی۔
رانجھا میرا میں رانجھے دی،
پھرک نہیں وچّ رائی۔
رانجھا ماہی اوس نوں ملدا،
جس دل توں دوج گوائی۔
آݨ سیالیں مرلی واہی،
میں سݨ ایمان لیائی۔
آݨ ہزاریوں نال کرم دے،
میں آزز لے گل لائی۔
میراں شاہ گر آپݨے توں،
میں جندڑی گھول گھمائی۔
میرا من موہیا نیں
میرا من موہیا نیں،
مرلی چاک بجائی۔
دیکھو نیں اوس مرلی دے کارے،
خاکی نوری ناری سارے،
تن من دھنک سمائی،
میرا من موہیا مرلی چاک بجائی۔
عرش، پھرش، چنّ،
سورج، تارے، انس ملائک دو جگ سارے،
مرلی دھوم مچائی،
میرا من موہیا مرلی چاک بجائی۔
اس مرلی نے سبھ جگ موہیا،
جاں شالا وچّ آݨ کھلویا،
الست اواز سݨائی،
میرا من موہیا مرلی چاک بجائی۔
تخت ہزاریوں ماہی آیا،
میں آزز نوں درش دکھایا،
جاں ہویا فضل الٰہی،
میرا من موہیا مرلی چاک بجائی۔
اس ماہی دے کی گݨ گاواں،
اسم سفت دا انت نا پاواں،
عالم دی وڈیائی،
میرا من موہیا مرلی چاک بجائی۔
میراں شاہ میں تن واراں،
آݨ دکھائیاں چاک بہاراں،
تاں دسیئے سبھ خدائی،
میرا من موہیا مرلی چاک بجائی۔
مینوں ہردم رہندا چاا
مینوں ہردم رہندا چاا،
سجّݨ دے شوکھ نظارے دا۔
برہوں کیتا میں ولّ پھیرا،
ہار شنگار پیا بھٹّھ میرا،
میرے سینے رڑکے سانگ،
گجّھڑا عشق پیارے دا۔
سسّ نݨانا مارن بولی،
اوّل آخر اسدی گولی،
میں دو جگ رکھدی ماݨ،
ماہی سوہݨے سارے دا۔
اوس نوں نیݨاں دی سرداری،
پل پل سنیوے خلکت ساری،
میں رکّھی آ جاݨ پچھاݨ،
زامن ہشر دہاڑے دا۔
نا آدم نا ہوا آہی،
اوس دن دا میں ذاتا ماہی،
جد آیا واہد آپ،
بݨکے روپ ستارے دا۔
تخت ہزاریوں ماہی آیا،
انس ملائک سیس نوایا،
اوس رکھیا احمد نام،
ہامی عالم سارے دا۔
میراں شاہ تن ببھوت رماواں،
صابر دے در الکّھ جگاواں،
میرا اوہو ہے غمخار،
آجز نیچ نکارے دا۔
سئیو نی میں ڈھونڈ پھری
سئیو نی میں ڈھونڈ پھری،
مینوں ماہی نظر نا آوے۔
سبھ کر رہیاں یتن بتیرے،
اوگݨہاری وسّ نا میرے،
قادر آپ ملاوے،
سئیو نی میں ڈھونڈ پھری،
مینوں ماہی نظر نا آوے۔
ماہی تخت ہزارے والا،
بھر بھر دیندا پریم پیالا،
جسنوں میں چت لاوے،
سئیو نی میں ڈھونڈ پھری،
مینوں ماہی نظر نا آوے۔
باجھ ماہی دے ہور نا بیلی،
جا کہو کوئی انگ سہیلی،
کدی تاں درس دکھاوے،
سئیو نی میں ڈھونڈ پھری،
مینوں ماہی نظر نا آوے۔
ڈھونڈ پھری وچ جنگل بیلے،
سبھ سکھیاں وچ ماہی کھیلے،
لکھیا مول نا جاوے،
سئیو نی میں ڈھونڈ پھری،
مینوں ماہی نظر نا آوے۔
میراں شاہ توں چھڈ چترائی،
میں مارے تاں ملدا ماہی،
جے گر بھیت بتاوے،
سئیو نی میں ڈھونڈ پھری،
مینوں ماہی نظر نا آوے۔
اجّ پیا وچھوڑا یار
اجّ پیا وچھوڑا یار (دا)،
دسّ رانجھا ہݨ کی کریئے۔
ساڈے ٹٹڑے قول قرار،
دسّ رانجھا ہݨ کی کریئے۔
پہلاں عشق تیرے نے ساڑی،
ہݨ بابل نے ڈولی چاڑھی،
کیتا قہر کہار،
دسّ رانجھا ہݨ کی کریئے۔
سݨ رانجھا میری منّ ارزوئی،
ہیر نماݨی دا وسّ نا کوئی،
جو لکھیا کرتار،
دسّ رانجھا ہݨ کی کریئے۔
تیں باجھوں میں مول نا جیواں،
جے مکّھ موڑاں کافر تھیواں،
زامن آپ ستار،
دسّ رانجھا ہݨ کی کریئے۔
ٹلّے جاکے کنّ پڑواویں،
تاہیوں سانوں درس دکھاویں،
جا ہتیو ہوگ اوہار،
دسّ رانجھا ہݨ کی کریئے۔
میراں شاہ جاں کھیڑیں جاواں،
لکھ لکھ چٹّھیاں روز پچاواں،
توں جمّ جمّ آویں یار،
دسّ رانجھا ہݨ کی کریئے۔
ساڈا لگّڑا نی نیہوں چاک نال
ساڈا لگّڑا نی نیہوں چاک نال،
ہݨ مائی سمجھ سرت سنبھال۔
لوکاں بھاݨے چاک نتھاواں
میں جت ول دیکھاں ات ولّ پاواں،
من موہیا اوہدی لٹک چال۔
کھیڑے کردے زور دھنگاݨا،
میں اٹّھ تخت ہزارے نوں جاݨا،
میں ور پایا دیکھ بھال۔
بھید دلاں دے کوݨ پچھاݨے،
رمز عشق دی عاشق جاݨے،
پایا جسدے گل جنجال۔
چاک ماہی دی پریت چروکی،
عرش پھرش نا تین ترلوکی،
واہد متلک بے مسال۔
میراں شاہ پی تن من وسدا،
جس ولّ ویکھاں ماہی وسدا،
ہر رنگ دے وچّ ہے وسال۔
ساری ریݨ دکّھاں نال بیت گئی
ساری ریݨ دکّھاں نال بیت گئی،
وے آ رانجھا میری سار لئیں۔
دے نا جائیں وچھوڑے دی پیڑ صحیح،
وے آ رانجھا میری سار لئیں۔
کھیڑیاں دے سانوں پئے کجیئے،
اٹّھ چل تخت ہزارے رہیئے،
میں ہردم تینوں آکھ رہی،
وے آ رانجھا میری سار لئیں۔
شکل دکھاویں آ اساں نوں،
میں بیگݨ دی شرم تساں نوں،
میں نتّ دے دکّھاں نے گھیر لئی،
وے آ رانجھا میری سار لئیں۔
عشق اسانّوں چین نا دیندا،
شوق تیرا مینوں ہردم رہندا،
نہیں اک پل نیݨی نیند پئی،
وے آ رانجھا میری سار لئیں۔
میراں شاہ میں کسنوں آکھاں،
وچ پردیساں دتڑی ساکاں،
میں تاں شکل تیری نا دیکھ لئی،
وے آ رانجھا میری سار لئیں۔
میں ہوئی آں مست دیوانی
میں ہوئی آں مست دیوانی،
ماہی آݨ ملے۔
کی کراں کچھ وسّ نہیں چلدا،
باݨ عشق دا سینا سلدا،
ہوئیاں آزز خاک نماݨی،
ماہی آݨ ملے۔
عشق ماہی دا جاں چڑھ آیا،
ہیر سلیٹی نے سر چایا،
اڈّی آ جگت کہاݨی،
ماہی آݨ ملے۔
ماہی تخت ہزارے والا،
حسن اوسدا جگت اجالا،
کھیڑا کوݨ طوفانی،
ماہی آݨ ملے۔
نتّ اٹّھ رو رو ہیر پکارے،
کرم کرے تاں پل وچ تارے،
حضرت شاہ جیلانی،
ماہی آݨ ملے۔
الست کہا تاں لگّڑی باجی،
لوکاں بھاݨے عشق مجازی،
سانوں لگّڑا عشق ہکانی،
ماہی آݨ ملے۔
گجّھڑی رمز دلاں وچّ لاوے،
جاں دیکھاں تاں نظر چراوے،
کیوں کردا ولّ چھلّ جانی،
ماہی آݨ ملے۔
اہلے بہ بہ نظراں مارے،
وچ بیلے دے مجّھیاں چارے،
میرا اوہو دلبر جانی،
ماہی آݨ ملے۔
حضرت صابر پیر پیارے،
میراں شاہ دربار پکارے،
سݨیو پریم کہاݨی،
ماہی آݨ ملے۔
جس لگدا عشق تماچا ہے
جس لگدا عشق تماچا ہے،
اوس رہندی خبر نا کائی رے۔
سبھ تن من جل بل خاک ہویا،
پھر ہسّدی دیکھ لکائی رے۔
جو عشق تماچا سہندا ہے،
اوہ وچ حضوری ہوندا ہے،
بن سم بکم بہندا ہے،
نا رہیا چوں چرائی رے۔
جو عشق صنم منزور ہویا،
اوہ وچ درگاہ پھگفور ہویا،
بیزام وصل مخمور ہویا،
اس ہستی مار گوائی رے۔
سݨ قاضی مسلے کردا ہے،
سر بند دو جائیں دھردا ہے،
کیوں ہرس تمھاں وچ مردا ہے،
کیہی غفلت موت بھلائی رے۔
ساڈا شیشا رانجھا ماہی ہے،
وچ درشن ذات الٰہی ہے،
ال انسان خبر دکھائی ہے،
جاں دیکھاں ہدیس گواہی رے۔
جس دن دا رانجھا یار ہویا،
وا فیان فکم ازہار ہویا،
دو جگ وچّ دلدار ہویا،
ہݨ شادی غمی نا کائی رے۔
سانوں آپݨا اصل ہسول ہویا،
جاں ماہی وسول ہویا،
وچ زامن آپ رسول ہویا،
جن رانجھے نال نکائی رے۔
جد کونّ دی ہوئی منادی ہے،
اوس دن دا رانجھا ہادی ہے،
ساڈی پریت دوہاں دی آدی ہے،
جد مرلی آݨ بجائی رے۔
چل میراں شاہ ازہار کراں،
اتھے تن من تے سر وار کراں،
در صابر دے دیدار کراں،
جس منّدی کل خدائی رے۔
رانجھا ساڈا پیر نیں
رانجھا ساڈا پیر نیں
کیوں چاک کہیندا۔
سکھیو نیں سکھیو اوس رانجھے نوں
چاک نا کہیو،
ہو رہے دامنگیر نیں،
کیوں چاک کہیندا۔
تخت ہزارے دا محرم سائیں،
اوہدے جیہا مینوں دسدا ناہیں،
میں نپٹ کمینی ہیر نیں،
کیوں چاک کہیندا۔
اوہ اوسدا کرب کمالی،
ذات سفاتوں رتبا آلی،
دیکھو لا- نزیر نیں،
کیوں چاک کہیندا۔
میں اس مٹّھیاں پہلی گھاتوں،
کس گلّ توں ایہہ وچھڑیا ساتوں،
سانوں مواف کریں تقصیر نیں،
کیوں چاک کہیندا۔
پہلاں سی ایہہ چپ چپاتا،
جاں گر پھڑیا تاں میں ذاتا،
چشتی اہل فقیر نیں،
کیوں چاک کہیندا۔
میراں شاہ تن من بلہارے،
باجھ رنجھیٹے یار پیارے،
کوݨ بنّاوے دھیر نیں،
کیوں چاک کہیندا۔
رانجھا ساڈا پیر نیں…
آ ماہی میرے رمزاں والے
آ ماہی میرے رمزاں والے،
تیرے ہجر نے آݨ ستایا اے۔
بال چواتی تیرے عشق انوکھے،
میرا تن من پھوک جلایا اے۔
بیخد ستیاں میں بابل وہڑے،
مینوں سفنے آݨ جگایا اے۔
زلف کماناں تے تیر نیݨاں دا،
میرے وچ جگر دے لایا اے۔
ڈھونڈ پھری وچ بیلے کاہی،
میں تاں کملی نام سدایا اے۔
روز ازل دا ساک اساڈا،
ایویں کھیڑیاں شور مچایا اے۔
چھڈ سئیاں مینوں مڑ گھر گئیاں،
اناں کھاوند لے گل لایا اے۔
کر کر ناز نیاج ہزاراں،
میں نال تیرے نہوں لایا اے۔
میراں شاہ کی دوش کسے نوں،
اساں جو لکھیا بھر پایا اے۔
آہو نیں ہردم رہندا رانجھا
آہو نیں ہردم رہندا رانجھا،
نیں میرے ساہمݨے۔
اہد ہو کے بین بجائی،
احمد ہو کے شکل دکھائی،
آہو نیں چلیا عشق دا جہاں جہانی،
میرے ساہمݨے۔
آݨ عشق دیاں چڑھیاں پھوجاں،
وہدت والیاں ماریاں موزاں،
آہو نیں ہویا ساڈا مہنزانی،
میرے ساہمݨے۔
جت ول دیکھاں ماہی وسّدا،
ہر رنگ دے وچ آپے رسدا،
آہو نیں اک سبہان دا شاہجہانی،
میرے ساہمݨے۔
میراں شاہ گر کامل پھڑیا،
جو تیں رانجھا سر پر دھریا،
آہو نیں چھڈّ دنیاں دا لا- جہانی،
میرے ساہمݨے۔
دیکھو عشق انوکھا آیا مار نکارا
دیکھو عشق انوکھا آیا مار نکارا،
کدے صابر پیارا دیوے آݨ نظارہ۔
برہوں پھوک جلایا میرا تن سارا،
کدے صابر پیارا دیوے آݨ نظارہ۔
اوہدے نتّ دے وچھوڑے کیتی خاک نماݨی،
اوہ تاں سگھڑ سیاݨا میں ہاں بال ااݨی،
نہیں اوسدے باجھوں کوئی ہور سہارا،
کدے صابر پیارا دیوے آݨ نظارہ۔
کوچا کلیر والا سئیو عرشو بالا،
جیوے قسمت والا، پیوے پریم پیالا،
میں تاں اوگݨہاری کوئی اجر نا چارا،
کدے صابر پیارا دیوے آݨ نظارہ۔
سئیو گنج شکر اوہدا خاص خلیپھا،
میرا سنجھ سباہی اوہدا نام وجیفا،
میرا کاابا کبلا اوہدا پاک دوارا،
کدے صابر پیارا دیوے آݨ نظارہ۔
سئیو نام خدا دے کوئی جائے سݨائے،
سہݨا، دامن لاکے میری توڑ نبھاوے،
اوہدے درشن کارݨ ہویا جیون بھارا،
کدے صابر پیارا دیوے آݨ نظارہ۔
میراں شاہ میں ماری اوہدے نتّ دے ہاوے،
صدقہ گنج شکر دا مینوں درش دکھاوے،
سئیو چند سورج تھیں اوہدا روپ نیارا،
کدے صابر پیارا دیوے آݨ نظارہ۔
آ وے پریتم پیارے
آ وے پریتم پیارے،
ایڈا کیوں چر لایا۔
توڑی پریت پراݨی سانوں چاہے بھلایا،
کھولھے وال سرے دے تن ببھوت رمایا،
تیرے درشن کارن میں تاں جوگ کمایا۔
ایہو رسم کدیمی پیا بیدرداں دی،
من موہ کر لیندی نہیں سار دلاں دی،
میں تاں باجھ دماں دے ہوئیاں تیری باندی،
پیا اوڑ نبھاویں لگی پریت دھراں دی۔
جاں الست والی پیا بولی بولی،
کہکے کالو بلا میں جند تیں پر گھولی،
میری عمر ااݨی کوکاں دیس بدیساں،
ماری ہزر تیرے نے دسّ کی میں کریساں۔
تیرا مکّھ دیکھݨ نوں میری جند ترسیندی،
پیا مدّتاں ہوئیاں نے رو رو یاد کریندی،
کنّی دھنک وصل دی کدے مول نا پیندی،
لگی بھاہ ہزر دی میری جان جلیندی۔
گل پلڑا پا کر چلاں صابر دوارے،
اوہنوں جرم کرم دے آکھاں دکّھ سارے،
صدقہ گنج شکر دا سانوں پار اتارے،
دیکھاں درس پیا دا میراں شاہ بلہارے۔
سئیو گھر آیا میرا یار نہیں
سئیو گھر آیا میرا یار نہیں۔
کردا بیپرواہیاں لیندا سار نہیں۔
اوہدے نتّ دے وچھوڑے میں تاں پھوک جلائی،
سجھے اوسدے باجھوں دوجا دوار نہیں۔
سئیو نام خدا دے آکھو جاکے کوئی،
لاکے سانگ ہزر دی پیا مار نہیں۔
اکنا بھاگ چنگیرے لیندا کنت کلاوے،
مینوں روون باجھوں کوئی کار نہیں۔
کدے آ مل پیاریا آئی جان لباں تے،
اجرائیل کھلوتا لیندا دار نہیں۔
لگی پریت کدیمی پیا اوڑ نبھاویں،
اس فانی دم دا اتبار نہیں۔
میراں شاہ سر واراں جاکے صابر دوارے،
ایسا کوݨ ہے جسنوں دتّا تار نہیں۔
کدی توں آ وے، پیا چند چلی
کدی توں آ وے، پیا چند چلی۔
پیا نتّ رہندی نظارے دی تانگھ،
ملݨ دی آس۔
………………………………
تیری میری پریت دھراں دی،
کوݨ پچھاݨے رمز دلاں دی،
میں نتّ وچھوڑے سلی، پیا چند چلی۔
عشق تیرے نے ول ول کٹّھیاں،
صورت تیری نے میں مٹّھیاں،
میں ہوئی دیوانی جھلّی، پیا چند چلی۔
میرے نال دیاں سبھ سئیاں،
نوشہ آݨ کلاوے لئیاں،
میں آزز رہ گئی اکلّی، پیا چند چلی۔
بسر گئیاں ذات سفاتاں،
روز اڈیکاں تیریاں واٹاں،
میں گھر چھڈّ روہی ملّی، پیا چند چلی۔
ملّاں پنڈت وید گھنیرے،
پچھ پچھ ہاری میں سنجھ سویرے،
تیں خبر کدے نا گھلی، پیا چند چلی۔
جاؤ سئیو کوئی موڑ لیاؤ،
میراں شاہ نوں درس دکھاؤ،
تاں جو بات سلے، پیا چند چلی۔
میں ہو گئی رے سجّݨ بلہار
میں ہو گئی رے سجّݨ بلہار۔
میں بردی توں صاحب میرا،
جاں میں دیکھاں درشن تیرا،
ہوواں شکر گجار،
ہو گئی رے سجّݨ بلہار۔
برہوں چݨگ پئی تن میرے،
میں مر چکّیاں اور بہیڑے،
ہݨ لے میری سار،
ہو گئی رے سجّݨ بلہار۔
چل جیوڑا جتھے پریتم وسدا،
پریتم باجھوں نہوں نا رسدا،
کریئے یتن ہزار،
ہو گئی رے سجّݨ بلہار۔
جل بل ہوئی آں بھسم دی ڈھیری،
گنج شکر پیا تیری چیری،
آݨ پئی دربار،
ہو گئی رے سجّݨ بلہار۔
پریتم کارݨ جوگن ہوواں،
صابر دے در جائے کھلوواں،
روواں زارو زار،
ہو گئی رے سجّݨ بلہار۔
میراں شاہ دی منّ ارزوئی،
اوگݨہاری گݨ نہیں کوئی،
شہ بھیکھ لنگھاوے پار،
ہو گئی رے سجّݨ بلہار۔
سئیو نیں، میرے پیارے بہت دن لائے
سئیو نیں، میرے پیارے بہت دن لائے۔
رووت رووت میں نیݨ گوائے۔
کہڑے دیس کیتا واسا،
سانوں دم دا نہیں بھرواسا،
نال کرم دے آ گل لائے۔
آپیں سانوں اپݨے کیتا،
نال ادائیں من چت لیتا،
ہݨ کیوں سانوں نیݨ چھپائے۔
ہے کوئی ایسی چتر سیاݨی،
جائے کہو میری پریم کہاݨی،
آپے لائیاں تاں آپ نبھائے۔
میرے جہیاں لکّھ ہزاراں،
جو من بھاوݨ کرن بہاراں،
علم عقل دی پیش نا جائے۔
واہ واہ اوسدی بیپرواہی،
اکنا الٹی کھلّ لہائی،
…………………………
میراں شاہ میں ہر گݨ گاواں،
دم دم صابر پیر مناواں'
جس نوں عالم سیس نوائے۔
میں تیرے بلہار وے پیاریا
میں تیرے بلہار وے پیاریا،
میں تیرے بلہار۔
میں ہاں اوگݨہار نتھاویں،
پر توں سانوں نا بھلاویں،
آݨ دیویں دیدار وے پیاریا،
میں تیرے بلہار۔
انبڑی جھڑکے بابل ہوڑے،
میں تاں نیݨ نیݨاں نال جوڑے،
تاانے دیݨ ہزار وے پیاریا،
میں تیرے بلہار۔
واہ واہ تیرے ناز انوکھے،
سانوں لکّ چھپّ دیندا دھوکھے،
توڑے قول قرار وے پیاریا،
میں تیرے بلہار۔
ہردم ایہو عرض اساڈی،
جے میں مرے تاں بھی بھانڈی،
کرم تیرا دیدار وے پیاریا،
میں تیرے بلہار۔
عشق تیرے دی رمز پچھاݨی،
سری کلبی ہور روہانی،
ہے تیرا چمکار وے پیاریا،
میں تیرے بلہار۔
آ پیا باہر دے وے نظارہ،
سر پے وجدا موت نکارا،
ایہہ دنیاں دن چار وے پیاریا،
میں تیرے بلہار۔
میراں شاہ چل حال سناواں،
تن من جیوڑا گھول گھماواں،
صابر دے دربار وے پیاریا،
میں تیرے بلہار۔
مدّتاں ہوئیاں محرم یار
مدّتاں ہوئیاں محرم یار،
وے آ ہݨ درس دکھا۔
عشق تیرے دی اوہ واہ وڈیائی،
تن میرے بھانبڑ لائی،
دتیاں پھوک جلا،
وے آ ہݨ درس دکھا۔
اچّی چڑھکے ماراں چانگاں،
ہزر تیرے دیاں سینے سانگاں،
دتّڑی سرت بھلا،
وے آ ہݨ سانوں درس دکھا۔
مکّھڑا تیرا قطب ستارا،
دیویں سانوں آݨ نظارہ،
پیاریا نام خدا دا،
آ ہݨ سانوں درس دکھا۔
سول دکّھاں نے پائے گھیرے،
توں لٹکیندا آ وڑ وہڑے،
کرساں جان فدا،
وے آ ہݨ سانوں درس دکھا۔
ہزر تیرے جند جالی میری،
صورت نظر نا آوے تیری،
میں روواں کس در جا،
وے آ ہݨ سانوں درس دکھا۔
میراں شاہ میں پریم ستایا،
دل پر بادل غم دا چھایا،
نیݨ رہے جھڑ لا،
وے آ ہݨ سانوں درس دکھا۔
تسیں دیکھو ناز پیارے دے
تسیں دیکھو ناز پیارے دے،
جگ موہیا نال نظارے دے۔
سانوں تھان مکام نا دسدا ہے،
خود ہر ہر جا وچ وسّدا ہے،
کتے ہسّدا ہے کتے نسّدا ہے،
سئیو دیکھو طور اوارے دے۔
کتے نظرو نظر نہال ہویا،
کتے گونس قطب ابدال ہویا،
کتے چاکر ہیر سیال ہویا،
کتے دیندا پتے ہزارے دے۔
کیہا ول چھل کھیل رچایا ہے،
سانوں عشق انوکھا لایا ہے،
لا اللہ انسان سر منایا ہے،
پھند دیکھو سوہݨے سارے دے۔
کتے ہسّ ہسّ آ گل لائیندا،
کتے مکھڑا آݨ چھپائیندا،
کتے سانوں ہزر ستائیندا،
نہیں سݨدا دکّھ دکھیارے دے۔
کتے شاہ جیلانی پیر ہویا،
کتے چشتی اہل فقیر ہویا،
کتے میں وی دامنگیر ہویا،
وچّ جاکے ہشر دہاڑے دے۔
جد میراں شاہ فہمید ہوئی،
مکّھ مرشد وچّ دید ہوئی،
جاں دید ہوئی تاں اید ہوئی،
اجّ جاگے بھاگ نکارے دے۔
میرے نیݨ پیا سیوں لگے
میرے نیݨ پیا سیوں لگے،
وسر گئی لاج شرم۔
میں جٹّی طاق نکھٹّڑی،
وہم خیال پلک وچ تڑے،
اٹّھ گیا سارا بھرم،
وسر گئی لاج شرم۔
چار نیݨاں دی ہوئی لڑائی،
ہستی میری پھوک جلائی،
دیکھو نیݨاں دا ستم،
وسر گئی لاج شرم۔
نیݨ دکھائے گیا چمکارے،
میں کوہتور نیݨاں توں وارے،
دل توں کھویا ہے غم،
وسر گئی لاج شرم۔
پریم بنا مینوں میں اندھیرا،
نیݨ لگّے تاں یار پچھاتا،
میں سمجھے راز اہم،
وسر گئی لاج شرم۔
میں گھولی میری جان سدکڑے،
یار دکھائے نیݨ چمکڑے،
ہویا اللہ دا کرم،
وسر گئی لاج شرم۔
نیݨ نیݨاں دا کھلھیا پردہ،
ہݨ بولݨ نوں چت نہیں کردا،
اوسدے نیݨاں دی قسم،
وسر گئی لاج شرم۔
واہ واہ ساڈے بھاگ چنگیرے،
میراں شاہ اجّ آئے وہڑے،
یار سوہݨے دے قدم،
وسر گئی لاج شرم۔
ہݨ میں موہیاں وے ناز تیرے نے
ہݨ میں موہیاں وے ناز تیرے نے۔
ایسا ناج نیاز دکھایا،
کر اہلا مکّھ دل بھرمایا،
پائے پریم بکھیڑے،
ہݨ میں موہیاں وے ناز تیرے نے۔
واہ پیاریا بیپرواہیاں،
کول وسے تاں کرے جدائیاں،
میں سنجھ سویرے،
ہݨ میں موہیاں وے ناز تیرے نے۔
اوّل آخر باتن ظاہر،
تیرے توں میں مول نا باہر،
خاص دلاں وچ ڈیرے،
ہݨ میں موہیاں وے ناز تیرے نے۔
جاں آدم دا روپ بݨایا،
انش ملائک سیس نوایا،
برلا سگھڑ نکھیڑے،
ہݨ میں موہیاں وے ناز تیرے نے۔
میں بردی توں صاحب ساڈا،
وسّے نیڑے رہے دراڈا،
ایہہ دکّھ کوݨ نبیڑے،
ہݨ میں موہیاں وے ناز تیرے نے۔
جاں ستگر نے بھرم چکایا،
میں نکلی تاں من وچّ پایا،
مک گئے جھگڑے جھیڑے،
ہݨ میں موہیاں وے ناز تیرے نے۔
میراں شاہ میں مر کے موئی،
جاں صابر دی رحمت ہوئی،
میں کیتی دوروں نیڑے،
ہݨ میں موہیاں وے ناز تیرے نے۔
تانگھ نظارے دی سݨ پیارے میاں وے
تانگھ نظارے دی سݨ پیارے میاں وے،
سانوں تہاڈی ہردم رہندی،
تانگھ نظارے دی۔
دیش پیا دے جے کوئی جاوے،
نام خدا دے خبر لیاوے،
سوہݨے سارے دی۔
عشق پیا دا چین نا دیندا،
شام سوندر کتے سار نا لیندا،
میں دکھیارے دی۔
مکّھ دیکھݨ بن ہوئیاں دیوانی،
سلے الی تیرا حسن نورانی،
چمک ستارے دی۔
میراں شاہ کہو بھیکھ پیا نوں،
دوہیں جہانی لاج تساں نوں،
میں بھکھیارے دی۔
دسیو کوئی سگھڑ سیاݨی
دسیو کوئی سگھڑ سیاݨی،
کب گھر آویگا یار میرا۔
تانگھ پیا دی مینوں ہردم رہندی،
سانگ وچھوڑے دی میں دل وچ سہندی،
بن دیکھے میں ہوئی آں دیوانی،
کب گھر آویگا یار میرا۔
مدّتاں ہوئیاں پیارا مول نا آیا،
میں دکھیاری رو رو جنم گوایا،
نظر نا آوے اوسدی شکل نورانی،
کب گھر آویگا یار میرا۔
جا کہو کوئی انگ سہیلی،
باجھ پیا دے میرا ہور نا بیلی،
آوݨ دی کوئی بھیج نشانی،
کب گھر آویگا یار میرا۔
اوگݨ وسدی میرا اجر نا کوئی،
جو چت چاہے پیا کردا سوئی،
لڑ لگیاں دی کدر نا جاݨی،
کب گھر آویگا یار میرا۔
میراں شاہ پیا سوئیو جاݨے،
اس مرنے توں پہلے جو مر جاوے،
رحم کرے پیارا آپ رحمانی،
کب گھر آویگا یار میرا۔
سئیو تانگھ سجّݨ دی رہندی
سئیو تانگھ سجّݨ دی رہندی،
درشن دیکھݨ نوں۔
جے ساجن میرے وہڑے آوے،
جرم کرم دا سبھ دکّھ جاوے،
میں لکّھ لکّھ شکر کریندی،
درشن دیکھݨ نوں۔
نال سجّݨ دے لئیاں لاواں،
کسنوں دل دا حال سݨاواں،
جان جدائیاں سہندی،
درشن دیکھݨ نوں۔
دیکھو سئیو سجّݨ دے کارے،
پکڑ گلاماں دل ولّ مارے،
جان جدائیاں سہندی،
درشن دیکھݨ نوں۔
سر صدقے تے جند قربانی،
جے دیوے کوئی بھیج نشانی،
میں جاواں اٹّھدی بہندی،
درشن دیکھݨ نوں۔
میراں شاہ جے ساجݨ پاواں،
ہار شنگار انوپ بݨاواں،
ہتّھیں لاواں مہندی،
درشن دیکھݨ نوں۔
ہو پیا گھر آ
ہو پیا گھر آ،
جند ترسے تیرے درشن نوں۔
میں کیتی تیرے عشق دیوانی،
ہے کوئی تیرا ہور نا سانی ہو پیا۔
……………………………
ہجر تیرے دی پیڑ گھنیری،
وسر گئی سبھ سدّھ بدّھ میری،
اتنا نا ترسا،
ہو پیا گھر آ جند ترسے۔
روز ازل دے اکّھیاں لائیاں،
ہݨ کیوں کردا یار جدائیاں،
لگیاں دی اوڑ نبھاہ،
ہو پیا گھر آ جند ترسے۔
میراں شاہ جو میں سنگ بیتی،
ایسی نال کسے نا کیتی،
دتیاں پھوک جلا،
ہو پیا گھر آ جند ترسے۔
پیا سانوں مندڑے بول نا بول
پیا سانوں مندڑے بول نا بول،
میں جان کراں بلہار،
پیا سانوں مندڑے بول نا بول۔
اوگݨہاری نپّٹ کمینی،
جان سدکڑے میں تیں پر کینی،
ور پایا جگ ٹول،
پیا سانوں مندڑے بول نا بول۔
توں چترا میں بال ااݨی،
عشق تیرے دی سار نا جاݨی،
نہوں لایا اݨبھول،
پیا سانوں مندڑے بول نا بول۔
الست بر بکم دی من بولی،
کر سجدا میں تیں پر گھولی،
کیوں کردا ہݨ رول،
پیا سانوں مندڑے بول نا بول۔
لاہوتے ناسوتی ہوکے،
عمر گوائیا تیں بن رو کے،
آویں اساڈے کول،
پیا سانوں مندڑے بول نا بول۔
میراں شاہ میں لگّڑی دامن،
قسم خدا دے صابر زامن،
توں میرا ہمجول،
پیا سانوں مندڑے بول نا بول۔
آ وے پیا سانوں دے وے نظارہ
آ وے پیا سانوں دے وے نظارہ،
میں واری نتّ رہندا دیکھݨ دا چاا۔
عشق تیرے نے گھائل کیتی،
کسنوں آکھاں جو دل بیتی،
ہور کسے دا اجر نا چارا،
میں واری آپے لائیاں تے نبھاہ۔
اوگݨہاری میرا ماݨ نا کوئی،
قسم تیری میں تیری ہوئی،
نام خدا دے پیت نا توڑیں،
ساڈے نیݨاں دی نیت پہونچا۔
دو جگ چھڈّ کے میں تیری ہوئی،
دین مزہب دی خبر نا کوئی،
نپّٹ کمینی منو نا وساریں،
سانوں کدے تاں لے گل لا۔
میں جیہے بردے ہور گھنیرے،
میں لگّڑی پیا دامن تیرے،
توں ہاکم میں رئیات تیری،
کدے مکّھوں تاں بول ذرا۔
تیں بن مینوں چین نا آوے،
میں ماری تیرے نتّ دے ہاوے،
وچ سینے دے بھڑکݨ بھاہیں،
میں نماݨی نوں نا ترسا۔
میراں شاہ دی آس پچاویں،
نال کرم دے جھاتی پاویں،
ایہہ دنیاں دن چار دہاڑے،
اسیں پھانی توں آپ بکاا۔
سجّݨ گل لا ہوں گھونگٹ کھولھ
سجّݨ گل لا ہوں گھونگٹ کھولھ۔
اس گھونگٹ نے کیتے کارے،
عالم فازل روندے سارے،
گئے بتیرا ٹول۔
ہردم اپݨا کرم کماویں،
اوگݨ میرے چت نا لاویں،
آ وے اساڈڑے کول۔
مکّھڑا تیرا قطب ستارا،
کھولھ گھونگٹ نوں دے وے نظارہ،
تن من دیساں گھول۔
درد دکّھاں نے گھائل کیتی،
شکر کیتا میں جو سر بیتی،
توں مکّھوں نا مندڑا بول۔
میراں شاہ میں گھول گھمائی،
روز ازل دی پیڑ جو لائی،
ہݨ کیوں کردا رول۔
جے تیں لائیاں تاں اوڑ نبھاویں
جے تیں لائیاں تاں اوڑ نبھاویں،
میں کچجّڑی نوں لے گل لاویں۔
آپے نیݨ نیݨاں نال جوڑے،
ہݨ کیوں کردا توڑ وچھوڑے،
میں تتّڑی نوں نا ترساویں،
پیا جی تیں لائیاں تاں اوڑ نبھاویں۔
دو جگ دی میں پیت بھلائی،
ماں بابل دی ریت گوائی،
توں تخت ہزارے نا جاویں،
جے تیں لائیاں تاں اوڑ نبھاویں۔
نہوں نواں نہیں آد کدیمی،
جے توں کریں پیا کرم کریمی،
سانوں منو نا بھلاویں،
جے تیں لائیاں تاں اوڑ نبھاویں۔
تیرے جہا نا عالم سارے،
میں ماری تیرے نتّ دے ہاوے،
برہوں جلی نوں نا جلاویں،
جے تیں لائیاں تاں اوڑ نبھاویں۔
میراں شاہ میں نتّ دی بردی،
ہر دم سجدا تہدل کردی،
اوگݨہاری دی آس پجاویں،
جے تیں لائیاں تاں اوڑ نبھاویں۔
کدے آویں وے گوانڑا یار میرا
کدے آویں وے گوانڑا یار میرا،
ترس رہی جند تیرے ویکھݨ نوں۔
رات دنے تیرا پندھ اڈیکاں،
عشق تیرے نے لائیاں لیکاں،
آݨ لئیں میری سار وے، گوانڑا یار۔
جاں میں اک دن غافل تھیواں،
بابل دیس مول نا جیواں،
ورتے قہر کہار وے، گوانڑا یار۔
سانگ ہزر دی سینا سلدی،
لکھ لکھ چٹّھیاں میں تینوں گھلدی،
آݨ دیویں دیدار وے، گوانڑا یار۔
آد کدیمی میں اوگݨہاری،
ذات تیری ہے ذات ستاری،
توں اوڑک بخشݨہار وے، گوانڑا یار۔
جے توں آپݨا کرم کماویں،
چکڑ پئیاں نوں لے گل لاویں،
کی اتبار سنکار وے، گوانڑا یار۔
میراں شاہ میں برہوں ماری،
خواجہ پیر کری جی یاری،
چشت کمال دوار وے، گوانڑا یار۔
کدے آویں وے گوانڑا یار میرا۔
آ پیا لے سار میری
آ پیا لے سار میری،
سینے نال لگاکے،
ہݨ توں ساتوں کاہنوں لکدا،
پہلے دامن لاکے۔
جاں میں ملک آدم نوں آئی،
تیری طرف میں تانگھ لائی،
سکھن اکرب آپے دسّے،
بیٹھا مکّھ چھپا کے۔
میں کدیمی بال ااݨی،
وصل ہزر دی سدّھ نا جاݨی،
میں تیرے نال پریت لائی،
پنجے پیر منا کے۔
رلکے سئیاں مارن بولی،
میں تیرے توں جان ہے گھولی،
ہݨ کیوں کردا ہیں جدائیاں،
آپے دل بھرما کے۔
برہوں لائی سینے کانی،
آ پیا میں ہوئیاں دیوانی،
خاک کیتی عشق تیرے،
پیاریا پھوک جلاکے۔
میراں شاہ چل بھیکھ دوارے،
بھید آکھاں دل دے سارے،
پورے ہوون سبھ متالب،
اوسدے در پر جاکے۔
کچھ نیک عمل کر بیٹھ کڑے
کچھ نیک عمل کر بیٹھ کڑے،
تیں دیس پرائے جاݨا اے۔
جاں لاگی در پر آوݨگے،
سبھ گھر دے کاج رچاوݨگے،
جد پا ڈولی لے جاوݨگے،
مڑ ایتھے پھیر نا آؤݨا اے۔
کر اپݨا آپ سبوت کڑے،
بہ کتّ لے نکّڑا سوت کڑے،
سبھ داج کرے مضبوط کڑے،
جس کارن تینوں چاہݨا اے۔
تیں جاݨا دیس بگانے نی،
سبھ چھڈّ دے اجر بہانے نی،
سسّ نݨداں مارن تاانے نی،
کی ہور کسے دا جاݨا اے۔
اتھے نا کوئی انگ سہیلی ہے،
بن کھاوند ہور نا بیلی ہے،
اک تیری جان اکیلی ہے،
سبھ عقل پھکر اٹّھ جاݨا اے۔
سبھ سئیاں سگھڑ سچار کڑے،
بہ لاوݨ ہار شنگار کڑے،
تیرا کھیڈݨ نال وہار کڑے،
تیں مورکھ نار کہاݨا اے۔
رل سئیاں ترنجݨ لایا ہے،
جن کیتا داج رنگایا ہے،
تیں چرکھے تند نا پایا ہے،
ہݨ دسّ کی نال لے جاݨا اے۔
کیوں میراں شاہ رنگ پیلا ہے،
شہ سہݨا چھیل چھبیلا ہے،
جد خاص رسول وسیلا ہے،
تیں پھر کس توں غم کھاݨا اے۔
جنھاں نوں یار ملے
جنھاں نوں یار ملے،
بھاگ اوہناں دے اچّھے۔
جد میں سی تاں دلبر نا سی،
میں نکلی پیا سبھ گھر باسے،
خسم میرے بسے،
جنھاں نوں یار ملے۔
میں تے مار پچھانہ سٹّیاں،
پریم نگر چڑھ سیجے ستیاں،
غیر کوئی نا دسّے،
جنھاں نوں یار ملے۔
چادر پھوک شرم دی سیکے،
اکّھیاں کھولھ تماشے دیکھے،
رمزی یار پرکھے،
جنھاں نوں یار ملے۔
سہر پیور مار گواوے،
سرت سہاگن شہ چت لاوے،
اوہ نار سدا سکھی وسے،
جنھاں نوں یار ملے۔
کھوجت کھوجت عمر گوائی،
جاں وچ گھر دے جھاتی پائی،
یار بکل مہ بسے،
جنھاں نوں یار ملے۔
پڑھ پڑھ دیکھ کتاباں چارے،
میراں شاہ بن ستگر پیارے،
بھید کوئی نا دسّے،
جنھاں نوں یار ملے۔
وے غمانی چیرے والڑیا
وے غمانی چیرے والڑیا،
وطناں نوں موڑ مہاراں۔
تیرے چیرے دے واری وے لٹک چنگیری،
جاں میں دیکھاں وے سر واراں،
وے غمانی چیرے والڑیا۔
میں نتّ ملّیا بابل دوارا،
تسیں وے چنبے دیاں دھاراں،
وے غمانی چیرے والڑیا۔
تیرے جہا مینوں ہور نا کوئی،
میں جہیاں لاکھ ہزاراں،
وے غمانی چیرے والڑیا۔
ساڈے ہاݨ دیاں سبھ اٹّھ گئیاں،
جیوں وے کونجاں دیاں ڈاراں،
وے غمانی چیرے والڑیا۔
اوسیاں پاواں تے کاگ اڈاواں،
آݨ لئیں میریاں ساراں،
وے غمانی چیرے والڑیا۔
میراں شاہ چل کہ بھیکھ پیا نوں،
تیں بن کس در جا پکاراں،
وے غمانی چیرے والڑیا۔
وطناں نوں موڑ مہاراں۔
کھولھ گھونگٹ نوں دیکھ پیارے
کھولھ گھونگٹ نوں دیکھ پیارے،
میں تالب دیدار دی ہاں۔
اک پل دے مکّھ دیکھݨ کارن،
تیں پر سو سر واردی ہاں۔
اوّل آکھر باتن تیرا،
ظاہر دے وچ ڈھونڈاں کہڑا،
ایہہ دنیاں ہے ریݨ بسیرا،
میں اگلی بات بچاردی ہاں۔
اکنا ہسّ ہسّ لے گل لاویں،
اکنا کر کر ناز دکھاویں،
میں وے گئی نوں مکّھ نا لاویں،
میں نیچ بندی کس کار دی ہاں۔
سہر پیور دونو کھوہکے،
کی کھٹّیا میں تیری ہوکے،
درشن دیویں پاس کھلوکے،
میں تیں ول بانہ پساردی ہاں۔
میرے نال دیاں سبھ سئیاں،
نال کنتاں چڑھ سیجے پئیاں،
اوگݨہاری میں اکلّڑی رہیاں،
رو رو آہیں ماردی ہاں۔
نپٹ کمینی اوگݨہاری،
ہزر تیرے دی ہوئی بیماری،
آ پیاریا ہݨ کر کچھ چارا،
میں آپݨا تن من ساڑدی ہاں۔
میراں شاہ چل درشن پاواں،
سر صدقے جند گھول گھماواں،
کرم کرے تاں لے گل لاواں،
میں باندی اس دربار دی ہاں۔
واہ واہ عشق پیا دا زور
واہ واہ عشق پیا دا زور،
میں دل آیا کرکے شور،
ٹٹّی عقل پھکر دی ڈور،
باجھوں یار نا سجّھدا ہور۔
برہوں بال بھنبوکا لایا،
میرا تن من پھوک جلایا،
کیہا گجّھڑا تیر چلایا،
باجھوں پیارے طلب نا ہور۔
ایس عشق دی کیا اشنائی،
میں توں والی سرت بھلائی،
پر اک سانوں رمز سجھائی،
باجھوں پیارے غیر نا ہور۔
دیکھو ایس عشق دے کارے،
بھلّے علم کتاباں سارے،
سبھ ہی کر چترائی ہارے،
وچ بگل دے رہندا چور۔
جاں میں آیا عشق میدان،
بھلّ گیا سبھ نامو نشان،
ہݨ میں پیاریا لیا پچھاݨ،
آپے لک چھپ کھچدا ڈور۔
مہل عشق وچ تاڑی لائی،
ذات سفات نا رہیا کائی،
جاں دل اندر جھاتی پائی،
آپی آپ نہیں کوئی ہور۔
میراں شاہ شہ توں بلہار،
میری آݨ لئی ہݨ سار،
دل دے کھولھے سبھ اسرار،
جدوں لگائی عشق ٹکور۔
بن درشن بہت دن بیتے
بن درشن بہت دن بیتے،
وے پیاریا آ مل۔
بھاہ عشق دی تن من بھڑکے،
برہوں سانگ سینے وچ رڑکے،
سکھ چھڈّ اساں دکّھ لیتے،
وے پیاریا آ مل۔
ہزر تیرے میری سدّھ بسرانی،
تڑپ تڑپ ساری ریݨ بہانی،
ساڈے نیݨ نیݨاں نال سیتے،
وے پیاریا آ مل۔
سݨ پیاریا میں ہوئی آں دیوانی،
لڑ لگیاں دی تیں کدر نا جاݨی،
جھوٹھے قول دھرم کاہنوں کیتے،
وے پیاریا آ مل۔
پچّھ پچّھ ہارے میں وید سیاݨے،
عشق دے دارو ورلا ہی جاݨے،
جنھاں پریم پیالے پیتے،
وے پیاریا آ مل۔
ادّھڑی رات کویلڑے ویلے،
ڈھونڈ پھری وچ جنگل بیلے،
تسیں کن سوتن سنگ میتے،
وے پیاریا آ مل۔
میراں شاہ چل سیس نواواں،
بھیکھ پیا نوں حال سݨاواں،
ہم ہارے تم جیتے،
وے پیاریا آ مل،
بن درشن بہت دن بیتے۔
رل مل چلو سہیلیو میرے نال زرور
رل مل چلو سہیلیو میرے نال زرور،
ڈھونڈ لیائیئے ڈھول نوں جسدا سبھ زہور۔
عشق انوکھے ڈھول نے کیتی چکنا چور،
میں اوہدے ہجر فراق نے جالی وانگ کوہتور۔
پہلے کونّ فیکونّ توں کیتا ڈھول قبول،
میں کلمہ پڑھیا جاݨکے اوسنوں پاک رسول۔
وچ مدینے شہر دے کیتا آݨ نازول،
سئیو سمّی اوگݨہار نوں ہویا زمالے حضور۔
جاں چڑھ دیکھاں ڈھول نوں جاندا ہو اسوار،
اوہ میں ولّ مکّھ نا موڑدا کردی حال پکار۔
سئیو عرش پھرش دا بادشاہ، نبیاں دا سردار،
اوسے رات مراز نوں جاسی ہاں بلہار۔
میں روز اڈیکاں ڈھول نوں، رو رو آہیں مار،
کردا بے-پرواہیاں مول نا لیندا سار۔
نی میں جالی اوسدے پریم نے جاݨے کل سنسار،
سئیو نپٹ کمینی جاݨکے دیندا نا دیدار۔
صورت میرے ڈھول دی صورت ذات رحمان،
اوہو حسن کدیم ہے چمکے ہر ہر شان۔
سئیو کیتا اہلے آپ نوں وچ حضرت انسان،
ڈھولے دے اس ناز نے جالیا تن من جان۔
سݨیو انگ سہیلیو میرے دل دے بین،
باجھ پیارے ڈھول دے آوے مول نا چین۔
سینے سانگ فراق دی سلدی ہے دن رین،
کوئی ملاوے ڈھول نوں سر دیݨا جے لیݨ۔
میراں شاہ میں ڈھول دا دیکھاں جا جمال،
وچ اجمیر شریف دے چشتی پیر کمال۔
حال سݨاواں روئے کے اجز نیازاں نال،
تانہیوں ہووے ڈھول دا میرے نال وسال۔
تیرے عشق نے پیاریا ماریاں
تیرے عشق نے پیاریا ماریاں،
کدے آویں تیں پر واریاں۔
لگی پریت کدیمی پالی اے،
کاہنوں مویاں دی جند جالی اے،
کہڑی گلّ توں منو وساریاں،
تیرے عشق نے پیاریا ماریاں۔
سبھے ہسّکے لے گل لائیاں،
اک مہیوں نماݨی بہالیاں،
ہور سکھ وسّدیاں ساریاں،
تیرے عشق نے پیاریا ماریاں۔
آویں رب دے واسطے پیاریا،
تیں پر دونو جہانا نوں واریا،
میں وچ جدائیاں ماریاں،
تیرے عشق نے پیاریا ماریاں۔
کیتا قول نا پیاریا پالیا،
آویں گجّھیاں رمزاں والیا،
سینے لائکے پریم کٹاریاں،
تیرے عشق نے پیاریا ماریاں۔
میراں شاہ میں داس کدیم دی،
تینوں قسم ہے نبی کریم دی،
دے دیدار میں ہوئی بلہاریاں،
تیرے عشق نے پیاریا ماریاں۔
پیاریا ہوئیاں وے
پیاریا ہوئیاں وے
تیرے نیݨاں توں نسار۔
جاں تیں لایا پریم نظارہ،
پرگٹ ہویا عالم سارا،
کھلھ گئے سبھ اسرار۔
کیہے نیݨاں نے کیتے کارے،
چمک دیکھݨ نوں ترسݨ سارے،
میں جیہے لاکھ ہزار۔
جاں تیں لایا نیݨ چمکڑا،
عشق اسانوں تاہینوں لگڑا،
توں ہیں نبارݨ ہار۔
کھولھ گھونگٹ نوں درس دکھا وے،
نال کرم دے نا ترسا وے،
میں مردی اوگݨہار۔
کرکے ناز توں ہویوں نرالا،
اسیں پردیسی توں دیساں والا،
لئیں نماݨی دی سار۔
میراں شاہ کوئی ہور نہیں حیلہ،
بھیکھ پیا دا خاص وسیلا،
میں کرساں جا پکار۔
پیا دے ملݨ دی تانگھ نیݨاں نوں
پیا دے ملݨ دی تانگھ نیݨاں نوں،
رات دنے نی سئیو رہندی۔
سانگ ہزر دی دل دے اندر،
میں دکھیاری نت بہندی،
کدی کدائیں پیارا سپنے آوے،
میں لکّھ لکّھ شکر کریندی۔
جے جاگاں تاں پاس نا میرے،
حال پکار کریندی،
کنّ سوتن نے دل بھرمایا،
میں پاندھڑے رو رو پچھیندی۔
دن سارا سئیو اوسیاں پاواں،
میں کھڑیاں رات گݨیندی،
سیج سوننی سانوں مول نا بھاوے،
میں نظر نیاز منیندی۔
لکھ لے مندڑے لیکھ اساڈے،
میں دوش کسے نا دیندی،
میراں شاہ ہݨ کلیر جاواں،
میں صابر صابر کہندی۔
ترسݨ اکّھیاں درشن دیکھݨ نوں
ترسݨ اکّھیاں درشن دیکھݨ نوں،
آݨ دیویں دیدار۔
جے پیاریا میں بریاں مندیاں،
اوڑک میں تیری بندیاں،
دل توں نا بسار۔
آؤ نی کوئی انگ سہیلی،
جا کہو کوئی ساڈے بیلی،
میں کرساں جان نسار۔
سبھ سکھیاں گھر کنت سہاوے،
پیتم سانوں من نہیں بھاوے،
کر رہے یتن ہزار۔
عشق پیا دا ول ول گھیرے،
حال حقیقت دل دی میرے،
جائے کرو ازہار۔
سݨ پیاریا میں آزز ہوئی،
کدھرے مول نا ملدی ڈھوئی،
باجھ تیرے دربار۔
میراں شاہ چل بھیکھ منائیئے،
دین دنی دا مطلب پائیئے،
چشتی ہے سرکار۔
سانوں کدے تاں مکّھ دکھاویں
سانوں کدے تاں مکّھ دکھاویں،
پیا نتّ رہندا تیرا چاا۔
تینوں نبی کریم دا واسطہ ای،
نہوں لائکے اوڑ نبھاا،
پیا آتش فراق میں دل،
جلا نا دل جلا۔
بلبم رسید جانے من،
عین وقتے ہشر وپا،
تینڈا بھلا تھیوے شالا کدے ویکھے،
رو رو کوکدی گھت کھاہ۔
مورے نیݨاں میں نیند نا آوت ہے،
تورے پیا پڑوں چت لا،
ول شمش واؤل کمر ہے،
رکھ نور سل اللہ۔
خواجہ گان دی گولڑی مڈّھ دیاں،
پھکر نا دیوو ولا،
میراں شاہ نوں آس کدیم دی،
پیا شوق دا جام پلا۔
تیری میری پریت پراݨی
تیری میری پریت پراݨی،
سو جاݨے جو سگھڑ سیاݨی،
جن لگڑی برہوں دی وا،
وے بیبا تیری بندیاں،
توں تاں آپݨا کرم کماا،
وے بیبا تیری بندیاں۔
عشق تیرا دن ریݨ ستاوے،
ڈٹھیاں باجھوں چین نا آوے،
میں رہی آں من سمجھا،
وے بیبا تیری بندیاں۔
میں جیہیاں کئی نیچ نکارے،
تیں جیہا نہیں عالم سارے،
میں ڈٹّھڑا ہر ہر جا،
وے بیبا تیری بندیاں۔
عشق تیرے نے گھائل کیتی،
مڑ پیاریا تیں سار نا لیتی،
ایویں گئی بہا،
وے بیبا تیری بندیاں۔
میراں شاہ دی شرم تساں نوں،
درشن دیون آݨ اساں نوں،
ایہو دل وچ چاا،
وے بیبا تیری بندیاں۔
آویں وے سجّݨ کدے آ گلے لاویں
آویں وے سجّݨ کدے آ گلے لاویں،
تیرے باجھوں میرا کوئی نا سہارا۔
میریاں ترسݨ اکّھیاں مکّھ وے دیکھݨ نوں،
نام اللہ دے سانوں دیویں وے نظارہ۔
نتّ دے الامے تیرے سر پر جھلّھدی،
میں نماݨی کوئی ازر نا چارا۔
تیرا عشق انوکھا سانوں چین نا دیندا،
پھوک جلایا میرا تن من سارا۔
اکنا دے نال وے توں ہسّدا وے رہندا،
قسمت ساڈی تیرا نتّ دا وے لارا۔
میراں شاہ چل اجّ کلیر نگرے،
جتھے وے وسّے میرا صابر پیارا۔
توں آویں وے سجّݨا۔
لکھیں نال پیار دے کاتبا وے
لکھیں نال پیار دے کاتبا وے،
چٹّھڑی جھبّ اساڈے یار دی جی۔
لکھیں بااد ختاب الکاب میاں،
سانوں سکّ ہے اک دیدار دی جی۔
پھیر بااد دعا سلام کہݨا،
لئیں سار ویار بمار دی جی۔
کھلھے وال بہال میں نال غم دے،
اچی بیٹھ کے کاگ اڈار دی جی۔
ساڈی خیر بد-خیر نا مول لکھیں،
اوہدی خیر دے شگن وچار دی جی۔
نہوں لاکے پھیر نا سار لئی آ،
کوئی گلّ کریں اتبار دی جی۔
بھاویں جاݨ نا جاݨ دلدار میرے،
تیرے قدماں توں سیس نوں وار دی جی۔
مہݨا جگ جہان دا جھلّنی ہاں،
نال پیڑ وچھوڑے مار دی جی۔
میں تاں ہجر فراق نے مار سٹّی،
چلے جان میری تیتھوں وار سٹّی۔
تیرا مکّھ نوری سانوں خانا کاابا،
جے توں آویں تاں یار تواف کر لے۔
میرے جہے گریب مہتاز دی جی،
کوئی ہووے تقصیر مواف کر لے۔
کدے آویں وے دلبرا واسطہ ای،
تینوں قسم ہے رب گفار دی جی۔
میراں شاہ کدیم دی گولڑی ہاں
پاک پٹن والی سرکار دی جی۔
توں گھر آ جا وے شاماں مہکیاں
توں گھر آ جا وے شاماں مہکیاں۔
سیج ستّی نینݨ نیند نا آوے،
تیں باجھوں کجھ مول نا بھاوے،
میں گھر چھڈّ روہیاں ملیاں۔
سسّ نݨان الھاما کردی،
میں بولاں کچھ مول نا ڈردی،
میں عشق تیرے نے سلیاں۔
پاندھی پنڈت روز پچھیندی،
دسّ پیا دی مول نا پیندی،
تیں خبراں نا گھلیاں۔
گل مالا تن ببھوت رماکے،
جوگن والا بھیس وٹاکے،
میں تینوں ڈھونڈݨ چلیاں۔
اکنا نوں لا گل ماہی ہسّدا،
اکنا نوں چھڈّ پچّھاہاں نسّدا،
کیوں کردا اے چھل-چھلّیاں۔
جا مخدوم الا-ال دینا،
دکّھ سکھ ہے پر ظاہر کینا،
توں نظراں پھیر سولیاں۔
حضرت شاہ گھڑامی پیارے،
روشن نام تیرا جگ سارے،
ہݨ لے سار وللیاں۔
میراں شاہ پی کنّ گݨ پاواں،
ساجݨ دے من مول نا بھاواں،
میں کوجھی روپ کولیاں۔
تیرے عشق ستائیاں پیاریا وے
تیرے عشق ستائیاں پیاریا وے،
ہݨ لے سار سدائیاں پیاریا وے۔
تیرے سنگ میرا نہوں چروکا،
درشن دیویں جیون جوگا،
کیوں آزز ترسائیاں پیاریا وے۔
کدے اساں ولّ واگاں موڑیں،
نام خدا دے پیت نا توڑیں،
یاد کریں جد لائیاں پیاریا وے۔
آکھ گیا پھر مول نا آیا،
کس سوتن نے دل بھرمایا،
میں جس کارن بسرائیاں پیاریا وے۔
کدے اساں ولّ پھیرا پائیں،
قسم خدا دی بھلّ نا جاویں،
پردیش دیاں وساریاں پیاریا وے۔
ڈھونڈاں تینوں دیس بدیساں،
گل وچّ پلّڑا عرض کریساں،
کی تیرے من آئیاں پیاریا وے۔
برہوں بھاہ پئی تن بھڑکے،
سانگ ہزر دی سینے رڑکے،
ستّڑیاں آݨ جگائیاں پیاریا وے۔
بھیکھ پیا میں تیری چیری،
لاج شرم رکھ لیجو میری،
تیں پر گھول گھمائیاں پیاریا وے۔
میراں شاہ نوں عشق ستایا،
کامل پیر ولی میں پایا،
جسنے چرنی لائیاں پیاریا وے۔
درشن دے جا، میں واری رسیا
درشن دے جا، میں واری رسیا۔
منموہن ہم سنگ کیا کینی،
انچرا پکڑ چونّڑیا چھینی،
ساس نݨد موہے گالیاں دینی،
سرت وساری میں واری رسیا۔
پریتم ہم سنگ چھل ول کینا،
کروا سے من وسّ کر لینا،
پھر موہے اپنا درس نا دینا،
رووت ہاری میں واری رسیا۔
جب سے پیا پردیس سدھارے،
ڈھونڈ پھری میں جمنا کنارے،
چلو ری سکھی اب ہر کے دوارے،
نتّ بھکھاری میں واری رسیا۔
جاں میں اپنا پیتم پاؤں،
ساتھ سکھی مل منگل گاؤں،
سیس پیا کے چرنی لاؤں،
ہوں بلہاری میں واری رسیا۔
میراں شاہ چل بھیکھ دوارے،
کر کرپا موہ پار اتارے،
درشن دیکھاں ری وݨجارے،
سدا متواری میں واری رسیا۔
سیّد بھیکھ کرے جاں کرپا
سیّد بھیکھ کرے جاں کرپا،
عشق دلوں رہ جاوے،
تیں سنگ اکّھیاں لگّیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
باتن دے وچ رمز چلاویں،
ظاہر آپݨا آپ چھپاویں،
ایس وچھوڑے نے پھٹّیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
عشق تیرے وچ لتّھیا لوئی،
تاانے دیندا ہے سبھ کوئی،
تینوں آکھ نا سکیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
تن من جان تیرے توں گھولاں،
تیری بولی تے میں بولاں،
تیں شرماں کیوں رکّھیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
سکھن اکرب کو لے بسدا،
وفی ان فکم ہسّدا رسدا،
آپے خبراں دسّیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
جو کرسیں سو سر پر سہݨا،
باجھوں شکر نہیں کچھ کہݨا،
ایہہ پتّیاں نہیں کچّیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
میراں شاہ گر توں بلہاری،
بولے سراں وچ ناری،
جہڑیاں نہوں وچ پکّیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
دیکھو نی ذات عشق دی
دیکھو نی ذات عشق دی،
جس گھر دے وچ آوے،
گیبوں آتش پکڑ چواتی،
پل وچ آݨ جلاوے
دین دنی دی خبر نا رہندی،
بیخد مست بݨاوے۔
اوّل عشق ذات نا ہویا،
کن فیکن کہایا،
جو کچھ باتن دے آہا،
پرگٹ کر دکھلایا،
لے گھونگٹ نورانی مکّھ پر،
احمد نام دہراوے۔
برہوں چݨگ نپّی وچ سینے،
خاب جلیخاں آئی،
نازاں والی شکل نورانی،
یوسپھ دی دس آئی،
دیکھݨ کارن حسن سجّݨ دا،
مروڑ قید کراوے۔
عشق لیلا دا شور کریندا،
جاں مجنوں ول آیا،
بادشاہی چھڈّ آزز ہویا،
تن من خاک رلایا،
کارن آپݨے یار جنگل وچ،
سینے دبّھ جماوے۔
عشق شراب پیالا بھرکے،
جاں منسور پلایا،
کر شرشار انلہک،
اوسدے مکّھ توں چا کہایا،
فارگ ذات سفاتوں کرکے،
چاا سنگسار کراوے۔
رانجھا تخت ہزاریوں آیا،
بݨ صورت متوالی،
وہدت والی مرلی واہی،
موہی ہیر سیالی،
چاکاں والی شکل بݨا کے،
مجّھاں چارن جاوے۔
باجھوں عشق نا کھالی کوئی،
کی کملی کی سیاݨے،
کسے مجازی کسے حقیقی،
عقل پھکر اٹّھ جاوے۔
عشق اولڑا میت پیا دا،
دکّھاں سولاں والا،
بن سر دتّیاں ناہیں لبّھدا،
گجّھڑا بھید نرالا،
تن من جان کرے قربانی،
پریم نگر سکھ پاوے۔
میراں شاہ دربار الٰہی،
عرض کریندا دائم،
عشق اساں ول مرشد والا،
رہے ہمیشہ قائم،
……………………۔
گئے میت پیا پردیس
گئے میت پیا پردیس،
جیا چل اٹّھ چلیئے۔
جہاں میت وسایو دیس، جیا چل اٹّھ چلیئے۔
اڈّ رے کاگا خبر لیاؤ،
سیس پیا کے چرنی لاؤ،
مکّھ سے ادیس،
جیا چل اٹّھ چلیئے۔
الست دیاں جدوں ہماں پائیاں،
ہو مہکم وچ اکّھیاں لائیاں،
جد میں بال وریس،
جیا چل اٹّھ چلیئے۔
تن من جال ببھوت رماؤں،
نس دن صابر پیر مناؤں،
گل وچ ڈاروں کیس،
جیا چل اٹّھ چلیئے۔
وہاں جاؤں جہاں میت پیارا،
جہنوں پرسے عالم سارا،
گنج شکر دے دیس،
جیا چل اٹّھ چلیئے۔
میراں شاہ سبھ مطلب پاواں،
جاں میں ستگر بھیکھ مناواں،
کر جوگن دا بھیس،
جیا چل اٹّھ چلیئے۔
تم سݨیو سکھی گھر شام نا آئے
تم سݨیو سکھی گھر شام نا آئے،
کیسے پھاگ میں ہوری کھیلونگی۔
جہی دل میں ٹھنی کروں اور یتن،
گل پا الفی چھوڑوں اپنا وطن،
جہاں شام وسے وہاں جاؤنگی۔
ایسی آگ لگی تن بھی جلا،
سدّھ بدّھ بھی گئی پیتم نا ملا،
اب صابر کے در جاؤنگی۔
چل میراں شاہ در صابر دے،
ہوری وہاں کھیلوں جہاں شام ملے،
سبھی رنگ بنا چھڑکاؤنگی۔
اب جے پیا مورے آنگن آوے
اب جے پیا مورے آنگن آوے،
ساتھ سکھی مل منگل گاؤں۔
سرن پروں اور تن من واروں،
بینتی کروں مکّھ میں مناؤں۔
پل پل چھن چھن درشن کارن،
میں باؤری شہ بھیکھ مناؤں۔
اگر چنن کی چکھا بناؤں،
آپ چڑھوں تن ببھوت رماؤں۔
چلو ری سکھی ہو ہر جی کے دوارے،
کر جوروں پگ سیس نواؤں۔ اب کے سمیں میں تو نݨد سے چوری،
انچرا پکڑ پیا لے گل لاؤں۔
میراں شاہ جہاں میت وست ہے،
جوگن ہو کر اب وہاں جاؤں۔
میں توری بلہار پربھ جی
میں توری بلہار پربھ جی،
میں توری بلہار۔
تم ٹھاکر ہم داسے تیرے،
تجھ کرپا بن گت نہیں مورے،
تیرا نام ادھار۔
تونہیں صاحب دھرت آکاشا،
تیرا ہر مندر میں واسا،
بڈو مہاں کرتار۔
پرتھم پریم اگن جب لاگے،
اگمّ کھانے پرگٹ جاگے،
احمد تو اوتار۔
اندھ نگر جب دیوت جارا،
تب وہدت مو وجا نکارا،
کینو سبھ سنسار۔
تین تلوکے پوجا کینے،
دیا دھرم کی سوبھا دینے،
لولاکے سردار۔
جن لوکو ستگر کر مانا،
ہر مندر کینو اشنانا،
کینو دکھ سکھ ہار۔
جو کو اپنا آپ پریکھے،
مہاں مورت کا میلا دیکھے،
جیت سدا نہیں ہار۔
آپ مرے گر مارگ پاوے،
نس دن پانچو چشت مناوے،
لگے بھیکھ دوار۔
میراں شاہ کو اپنا جانو،
اوگݨ ہمرے من کر مانو،
تب نئیا ہو پار،
پربھو جی میں توری بلہار پربھ جی۔
موہے پیا بن پلک پرت نا چین
موہے پیا بن پلک پرت نا چین،
سکھی کوݨ سنے من کے بین۔
پریتم ناہے لگے کوو پتیا،
جا کہو سکھی ہمری بتیا،
ترست ہے درشن کو نین۔
میراں شاہ کچھ بن نہی آوے،
گھڑی پل چھن موہے نیند نا آوے،
تڑپ تڑپ موہ سکے نین۔
بن موہن جیارا بھٹک رہیو ری
بن موہن جیارا بھٹک رہیو ری۔
منموہن من بس کر لینا،
من بس کر موہ درشن دینا،
چتوا مہ چوروا کٹک رہیو ری۔
شام سوندر جب بین بجائی،
وا کی دھنک موری سدّھ بسرائی،
کانو مہ موندراں لٹک رہیو ری۔
شام بنا مورا جیارا جلت ہے،
رین دن موہ کل نا پرت ہے،
چھتیا میں سانس اٹک رہیو ری۔
جاؤ ری سکھی کوو ہر سنگ رہیو،
اتنی بنتی تم ہمری کہیو،
پیا بن جیورا سسک رہیو ری۔
نینݨ مو مورے جگت ہنیرا،
پیا کے ملن کا چاؤ گھنیرا،
پل پل پلک پھرک رہیو ری۔
میراں شاہ جی پریتم آوے،
رام کرے کہ درس دکھاوے،
مکّھ پر نور چمک رہیو ری۔
ہو پیا مینوں تیرے ملݨ دا چاا
ہو پیا مینوں تیرے ملݨ دا چاا۔
کی کراں مینڈی جند نا رہندی،
کدی تاں درس دکھا۔
ساس نݨد بیپت کر کھیری،
دیکھݨ کارن جند ترسے میری،
رووت ریݨ بہا۔
ہو رہے نین نیناں دے بردے،
پل چھن نتّ درشن نوں مردے،
نینو سے نین ملا۔
پیتم کو جائے سناوے،
تڑپ تڑپ ساری رین بہاوے،
لائیاں دی اوڑ نبھا۔
میراں شاہ میں ہردم چیری،
خاص گلام کدیمی تیری،
زامن بھیکھ پیا، ہو پیا مینوں تیرے ملݨ دا چاا۔
موہے پیا بن تڑپت رین بہاوے
موہے پیا بن تڑپت رین بہاوے۔
لاکھ یتن کر بہیا باؤری،
ایسو چتر کو جا سناوے۔
کوݨ سنے موری من کی بتیا،
سلگھے رین موری دھڑکت چھتیا،
سیج سونی موہ پیا ڈر پاوے۔
خواجہ مئیودین کے در جاؤں
سرن پروں اور سیس نواؤں،
اپنے کرم سے دھیر بندھاوے۔
پیا کے درشن بن جیا ترست ہے،
میراں شاہ پل کل نا پرت ہے،
بہیاں پکڑ موہے لے گل لاوے۔
پچّھو نی پیا موہے مگن کیوں کیا
پچّھو نی پیا موہے مگن کیوں کیا،
سیس چرن دھر تن من دیا۔
منموہن نے من ہر لینا،
کت اوگݨ موہ درس نا دینا،
پیت کرت من بس کر لیا۔
ہار شنگار کرن سبھ سئیاں،
پی کارن میں بیکل بہیاں،
جائے بدیس وطن تج دیا۔
کوݨ سنے مورے من کی بتیا،
بھر بھر آوے ہمری چھتیا،
آگ لگی تن تڑپت جیا۔
بن پیتم میں تو بھئی آں دیوانی،
شام پیا موری کدر نا جاݨی،
ایسے چتر کو کھیل کھلئیا۔
میراں شاہ پیا نظر نا آوے،
ہاتھ دھروں کہیں ہاتھ نا آوے،
پریم نگر کے پاس بسیا۔
کیسے کھیلونگی پھاگ بن شام مورے
کیسے کھیلونگی پھاگ بن شام مورے۔
سݨو رے سکھی تن بھڑکن بھاہیں،
آئی بسنت پیا گھر ناہی،
کمینے ہمرے بھاگ۔
اتر ابیر گلال رلاؤں،
جے پیا آوے سبھ چھڑکاؤں،
گاؤں میں ہسّ ہسّ راگ۔
ساس سدا بیرنیا موری،
سب موری چوڑیاں ہاتھ کی پھوڑی،
نݨد کرت ہے لاڈ۔
میراں شاہ جے پیتم پاواں،
ساتھ سکھی مل منگل گاواں،
سوئیو رین سہاگ۔
رے بن شام پیارے کیسے کھیلونگی پھاگ۔
میں تو پائن پرت مناؤں
میں تو پائن پرت مناؤں،
پیارے رسو نا۔
اب کی بار پیا جے مانے،
مجھ برہن کو چیری جانے،
تن من گھول گھماؤں،
پیارے رسو نا۔
تم بن پل چھن چین نا آوے،
سہر پیار من نہیں بھاوے،
پی سنگ بین سݨاؤں،
پیارے رسو نا۔
اورن کے سنگ پھاگ رچایو،
سوئی سہاگن جن چت لایو،
میں کیسے من سمجھاؤں،
پیارے رسو نا۔
باتم ہمرا من چت چھینا،
پھر کت اوگݨ مڑ تج دینا،
تمری داس کہاؤں،
پیارے رسو نا۔
میراں شاہ اب من چت بھاوے،
شام سوندر موری آنگن آوے،
میں انگ سو انگ لگاؤں،
پیارے رسو نا۔
رانجھا تخت ہزارے دا سائیں، مینوں ملیا
رانجھا تخت ہزارے دا سائیں، مینوں ملیا۔
کیتا تن من گھول گھمائیں، مینوں ملیا۔
جاں ایہہ چاک میرے گھر آیا،
دکّھ گیا سکّھ نظریں آیا،
ابلیاں پاگل باہیں، مینوں ملیا۔
سوہݨا وچ سیالیں آیا،
سانوں جام وصل پلایا،
میں کردی شکر ادائیں، مینوں ملیا۔
ماہی ساڈے نال ج ہسّدا،
بہکے بھید دلاں دے دسدا،
کرکے ناز ادائیں، مینوں ملیا۔
میراں شاہ اسیں کوݨ وچارے،
بھیکھ بنا کوݨ پار اتارے،
میں کردی شکر ادائیں، مینوں ملیا۔
کرکے لمّیاں باہیں، مینوں ملیا۔
میں نہیں مڑدی
میں نہیں مڑدی،
ملݨا ماہی زرور۔
ماہی ساڈا رنگ رنگیلا،
دوہیں جہانی خاص وسیلا،
رہے دلاں دے حضور۔
رہو ماہی کچھ آکھ نا مینوں،
ایس گلّوں کی حاصل تینوں،
مڑ نا کفر قصور۔
میں جہیاں لکّھ ہیراں ہوئیاں،
ملدا نہیں بن لتّھیاں لوئیاں،
وانگ میاں منسور۔
جاں ایہہ چاک سیالوں آیا،
ذرا حسن ماہی دا پایا،
میں جل گئی وانگ کوہتور۔
میراں شاہ چل حال سناواں،
دین دنی دا مطلب پاواں،
بھیکھ پیا دے حضور۔
عشق ماہی دے کیہا شور مچایا
عشق ماہی دے کیہا شور مچایا۔
جاں اس کاہن دی مرلی واہی،
ستّڑی آݨ جگایا،
کالی زلف سوہے کنّ والا،
مکّھ پر نور سوایا۔
کملے لوک کرن بریائیاں،
لوکاں مہݨا لایا،
برہوں میری سدّھ بدّھ کھوہی،
گجّھڑا تیر چلایا۔
رہو ماہی ہݨ ورج نا مینوں،
جن ڈھونڈیا تن پایا،
بابل کھیڑیں کاہنوں وتیا،
اب کی دل تے آیا۔
دسّ ماہی ہݨ کی گݨ کر لے،
لاگی در تے آیا،
ہار شنگار پیا بھٹّھ میرا،
کاہنوں سیس گوندایا۔
اتھے اتھے دوہیں جہانیں،
میں ماہی در پایا،
کارݨ ماہی چاک پیارے،
خواجہ پیر منایا۔
جسدا لوک الھاماں دیندے،
اوہو سر دا سایا،
میراں شاہ چل تخت ہزارے،
کیوں اتھے چر لایا۔
دیکھو نی ماہی روپ وٹایا
دیکھو نی ماہی روپ وٹایا،
کارن ہیر سیال سئیو۔
کھیڑیں در در الکّھ جگایا،
کارن ہیر سیال سئیو۔
جے کوئی اسنوں بھچّھیا پاوے،
پاپ کٹّے بدّھ سدّھ ہو جاوے،
کرکے صدق جو درشن پاوے،
سوئیو ہوگ نہال سئیو۔
واہ واہ اوسدا حسن نورانی،
کچھ ابدی کچھ تور رحمانی،
پا گل الفی ال نشانی،
نظرو نظر نہال سئیو۔
عاشق ہوکے سیالیں آیا،
وہدت والا ناد وجایا،
تاہیوں ساڈا دل بھرمایا،
مینوں اوسدی بھال سئیو۔
دیکھو اوسدی رمز نیاری،
آپے نوری آپے ناری،
کدر بلند بڈا پھندکار،
ہوندا میرے نال سئیو۔
میراں شاہ ہݨ تن من واراں،
ماہی نے ہݨ لئیاں ساراں،
نفل پڑھاں لکّھ شکر غزاراں،
پچّھدا ساڈا حال سئیو۔
آ ماہی سانوں درس دکھا
آ ماہی سانوں درس دکھا،
وے صدقہ مجّھیاں دا۔
سانگ ہزر دی سینا سلدی،
میں روز سنیہے لکّھ لکّھ گھلدی،
آݨ گلے لگ جا۔
توں وسّدا وچ تخت ہزارے،
میں نتّ ڈھونڈاں عالم سارے،
اتنا فرک نا پا۔
فی ان فکم خود فرماوے،
جاں دیکھاں تاں نظر نا آوے،
اتنا نا ترسا۔
جس دن دی میں سرت سنبھالی،
در تیرے پر رہی سوالی،
خیر وصل دا پا۔
جے دیویں توں آݨ دکھالی،
خاک مجھیندی قدماں والی،
سانوں خاک سفا۔
کنت کنّ جن مخفی ہوکے،
مرلی واہی پاس کھڑوکے،
پھر لئی بھرما۔
میراں شاہ نتّ بھیکھ مناواں،
صابر دے در عرض سناواں،
بخشو صبر رزا۔
آیا کارن ہیر سیالی
آیا کارن ہیر سیالی،
نیں جوگی رمزاں والا۔
جس راہوں ایہہ جوگی آیا،
اوس راہوں سر گھول گھمایا،
مینوں ہردم اوسدی بھال،
نیں جوگی رمزاں والا۔
میری اوسدی پیت دھراں دی،
دیکھو گجّھڑی کھچ دلاں دی،
کتڑا خاک جمال،
نیں جوگی رمزاں والا۔
تخت ہزارے چپّ چپاتا،
جاں الست کہا تاں میں ذاتا،
جد آیا جھنگ سیال،
نیں جوگی رمزاں والا۔
ہیرے کارن جوگی ہویا،
لیکھ جٹّی دا جابر ہویا،
اجّ آیا کرن وسال،
نیں جوگی رمزاں والا۔
متّھے تلک نورانی لایا،
کھیڑیاں نوں لٹکیندا آیا،
اوہو عشق کدیمی چال،
نیں جوگی رمزاں والا۔
چلو سئیو چل درشن پائیئے،
نیݨ نال نیݨاں دے لائیئے،
میں ہوواں دیکھ نہال،
نیں جوگی رمزاں والا۔
میراں شاہ چل حاضر ہوواں،
دل توں داگ ہزر دا دھوواں،
میں ملساں لے گل نال،
نیں جوگی رمزاں والا۔
میں ہزر پیا دے کٹّھی
میں ہزر پیا دے کٹّھی،
کڑے کوئی دسّے پیا دا دیس۔
بیخد ستّیاں کھواب ادم دے،
مرلی واہی چاک اگمّ دے،
میں جاں جاگی تاں لٹّی،
کڑے کوئی دسّے پیا دا دیس۔
پیا دے گھر بال ااݨی،
میں کچھ نہوں دی سار نا جاݨی،
میں عشق لگاکے مٹّھی،
کڑے کوئی دسّے پیا دا دیس۔
سینے لا سجّݨ نوں سوئی،
اک دم جاں میں گافل ہوئی،
میں سیج سنی نا ڈٹّھی،
کڑے کوئی دسّے پیا دا دیس۔
بھلّ گئے سبھ سیال نکاہی،
چھڈّ گیا وچ دیس بگانے،
میں نا جاگی نا ستّی،
کڑے کوئی دسّے پیا دا دیس۔
نپٹ کمینی آزز ہوئی،
جس گھر کنت سہاگن سوئی،
میں صورت رجّ نا ڈٹّھی۔
میراں شاہ میں عشق ستائی،
بھیکھ پیا جد سینے لائی،
تاں جان عذابوں چھٹّی،
کڑے کوئی دسّے پیا دا دیس۔
کد آوے محرم یار سئیو
کد آوے محرم یار سئیو،
میری لوے نماݨی دی سار سئیو۔
واہ واہ بھاگ نصیب اوہناں دے،
گھر وچ آوݨ کنت جنھاں دے،
مندڑے تاں ساڈے لیکھ دھراں دے،
ورتی وچ سنسار سئیو۔
اجّ کوئی پاس پیا دے جاوے،
پریم کہاݨی بیٹھ سݨاوے،
بن دیکھے سانوں چین نا آوے،
باجھوں درس دیدار سئیو۔
جا کہو کوئی پیتم پیارے،
جو سرور نے دکّھ سکھ سارے،
جو دیوے سانوں پاک نظارے،
جان کرے بلہار سئیو۔
آتش عشق نپّی نتّ بھڑکے،
برہوں سانگ ہزر وچ رڑکے،
ہوواں تن من کولا سڑکے،
روواں کوک پکار سئیو۔
بیدردی کچھ درد نا کیتا،
ستّڑی چھڈّ گیا من میتا،
میں کملی نے پچّھ نا لیتا،
کرماں ورتی ہار سئیو۔
جو کچھ ساڈے سر پر بیتی،
ایسی نال کسے نا کیتی،
نال کرم دے سار نا لیتی،
دتّیاں منو وسار سئیو۔
میراں شاہ اسیں کوݨ وچارے،
عالم فازل دیندی سارے،
ہر پیغمبر ڈھورنہار،
چھڈّ گئے گھر باہر سئیو۔
پیارے چھڈّ دنیاں دا ماݨا
پیارے چھڈّ دنیاں دا ماݨا،
میلا دم دا ای۔
ایہہ جگ فانی سمجھ پیارے،
چھڈّ دیویں سبھ کوڑ پسارے،
اوڑک خاک سماݨا،
میلا دم دا ای۔
چھوڑ خودی بیخد ہو جاویں،
گر دا کہݨا دل وچ لاویں،
جو تیرے کمّ آوݨا،
میلا دم دا ای۔
بھرم بھلایا پھرے اندھیری،
وہم خیال دی چھڈّیں جھیڑی،
دلبر دے وچ پاوݨا،
میلا دم دا ای۔
چھڈّ گفلت کچھ عمل کماویں،
تاں مکّھ لے کر شہ دے آویں،
اک دن تیں مر جاݨا،
میلا دم دا ای۔
آپ مرے تاں سبھ جگ مارے،
آپ ہرے ہر ناتھ وسارے،
مڑکے پھیر نا آوݨا،
میلا دم دا ای۔
داہوا کر کر سبھو ہارے،
اوڑک قبریں جا سدھارے،
کرکے ڈھیم سرہاݨا،
میلا دم دا ای۔
جے پاویں توں دلبر جانی،
ایہہ مرداں دی خاص نشانی،
جیوندیاں مر جاݨا،
میلا دم دا ای۔
میراں شاہ پی پریم پیالا،
کلمہ آکھ محمد والا،
جس نے پار لنگھاݨا،
میلا دم دا ای۔
شام چکّ گھونڈڑا درس دکھا
شام چکّ گھونڈڑا درس دکھا۔
اکنا نال توں ہسّدا رسدا،
اکنا ویکھ پچھاہاں نسدا،
شام پیا نا سانوں ترسا۔
ماپے چھوڑ لگّی لڑ تیرے،
مڈّھ کدیماں دے دشمݨ جہڑے،
شام لے جائیں ڈولی پا۔
آ مل پیاریا میں بلہاری،
نتّ دے وچھوڑے نے میں ماری،
شام ساڈے آنگݨ پھیرا پا۔
الست کہا تاں اکّھیاں لائیاں،
ہݨ کس گلّوں منو بھلائیاں،
شام ساڈی لگّڑی توڑ نبھا۔
کنّ سوتن نے من چت موہیا،
تیں بن جیون مشکل ہویا،
شام مینوں اجّڑی آݨ وسا۔
اس دنیاں دا کوڑا بازا،
اوڑک ساڈا خاک ٹکاݨا،
شام سانوں ہسّکے مکّھ دکھا۔
توں صاحب میں بردی تیری،
عشق تیرے نے دلبر گھیری،
شام ساڈے دل دی آس پجا۔
میراں شاہ ولّ موڑ مہاراں،
درس دیوے تاں ہوݨ بہاراں،
شام تیرے ڈٹّھیاں سبھ دکّھ جا۔
سئیو پیتم میرا کہڑے دیس گیا نیں
سئیو پیتم میرا کہڑے دیس گیا نیں،
چھڈّ اوگݨہاری پردیس لیا نیں۔
اوہدے عشق انوکھے میری جان جلائی،
سئیو مدتاں ہوئیاں کوئی خبر نا آئی،
ساری عمر وچھوڑا میرے پیش پیا نیں۔
مینوں باجھ دماں دے کوئی نوکر لاوے،
اوہدے خاص وطن دی کوئی خبر لیاوے،
اوہنوں کنّ سوتن نے بھرمایا نیں۔
میری عمر ااݨی پئے دکّھ گھنیرے،
پالی کھویس کبیلے ہوئے دشمݨ میرے،
پہلاں من چت لاکے ہݨ کیہا نیں۔
گل الفی پاواں تن خاک رماواں،
سئیو پریتم پیارا کتے ڈھونڈ لیاواں،
میں تاں جوگن والا کر بھیس لیا نیں۔
چلاں بھیکھ دوارے دسّاں گلّ اوہناں نوں،
کدے جیون جوگا دیوے درس اسانوں،
میراں شاہ نہیں سانوں کوئی اوس جہا نیں۔
پاندھیا دسّ جا وے
پاندھیا دسّ جا وے،
پیا دا وطن زرور۔
جے توں چلیا شہ دے دوارے،
ظاہر کریں دکّھ ظاہر سارے،
کتّ گݨ چھڈّیا دور۔
برہوں سانگ سینے وچ لائی،
بیخد ستّڑی آݨ جگائی،
میں وچ کی وے قصور۔
آپ نا آوے نا لکھ بھیجے،
میں کلّڑی نا ستّیاں سیجے،
ہرغز باجھ حضور۔
لا من لاکے ہݨ میں بھلّی،
عشق تیرے دی چھلیاں سولی،
وانگ میاں منسور۔
میں کجھ نہوں دی سار نا ذاتی،
عشق تیرے نے لا چواتی،
میں جالی وانگ کوہتور۔
پیتم آݨ لوے ہݨ ساراں،
تن من گھولاں تے جند واراں،
جے ہووے منجور۔
میراں شاہ تاں راضی تھیواں،
جاں میں جام وصل دا پیواں،
ہو رہاں مامور۔
ساڈی لگّی پیت نا توڑیں
ساڈی لگّی پیت نا توڑیں،
وے غلام تیری آں۔
توں ہاکم اسیں رئیات تیری،
سکھ گئے دکّھ پئے گھنیری،
پکڑی بانہ نا چھوڑیں،
وے غلام تیری آں۔
میرے جہے کئی نیچ نکارے،
تیرے جہا وچ عالم سارے،
نا لبھدا لاکھ کروڑیں،
وے غلام تیری آں۔
جس ویلے رب راضی ہووے،
باہوں پکڑ فرشتا ڈھووے،
اتھے وے سانوں لوڑیں،
وے غلام تیری آں۔
عشق تیرے میری سدھ بسرائی،
ہر دم سرت تیرے ول لائی،
توں نیݨ نیݨاں نال جوڑیں،
وے غلام تیری آں۔
میراں شاہ چل بھیکھ دوارے،
دکھ سکھ پھولاں دل دے سارے،
مکّھڑا مول نا موڑیں،
وے غلام تیری آں۔
من مورکھ کجھ سمجھ وچار
من مورکھ کجھ سمجھ وچار،
ہر کا نام بھلایا کیوں۔
جھوٹھے واادے کرکے یار،
آپنا آپ گوایا کیوں۔
مرنا تینوں یاد نہیں،
کچھ دم دی بنیاد نہیں،
کوݨ ہے جو برباد نہیں
تیں وچ دنیاں چت لایا کیوں۔
پیارے ایہہ دنیاں دن چار،
سمجھ صحیح کر آپنا یار،
ہرس تمھاں وچ پیر پسار،
اپݨا آپ رلایا کیوں۔
کوڑ کپٹ سبھ چھڈّدے یار،
مرنے نوں سوچ وچار،
بیت گئی جب رہی نا سار،
پھر پاچھے پچھتایا کیوں۔
رل ستگر سنگ ہم راز،
پکڑ حقیقت چھوڑ مزاج،
شاہباجاں دا ہو کر یار،
چڑیاں کھیت لٹایا کیوں۔
شاہباجا اک رانجھا ہے، اپنی موج میں مانجھا ہے،
اک سبھنا وچ سانجھا ہے،
تیں ماٹی لال چھپایا کیوں۔
میراں شاہ ہر چت دھر لے،
جو کرنا سو اب کر لے،
نال نفی(نبی) دے دم بھر لے،
تیں چشتی نام رکھایا کیوں۔
سانوں کدھرے مول نا پیندی نیں
سانوں کدھرے مول نا پیندی نیں،
دسّ پیارے چاک دی۔
پاندھے پنڈت پچّھ پچّھ ہاری،
عشق پیا دا مشکل بھاری،
کھولھ جٹاں سر پاواں نیں،
سئیو مٹّھی خاک دی۔
جم جم وسیو میریو سئیو،
گھر کونتاں دے رلمل بہیو،
سانوں وی کوئی دسّو نیں،
گلّ ساڈے ساک دی۔
واہ چنگیرے بھاگ اوہناں دے،
گھر وچ آوݨ کنت جنھاں دے،
کدی میں پر رحمت ہوئے نیں،
صاحب لولاک دی۔
میراں شاہ میں آزج ہوئی،
بن ہادی میرا ہور نا کوئی،
باجھ دماں دے چیری نیں،
میں تاں چشتی پاک دی۔
وے مار نیݨ نیݨاں دیاں سانگاں وے رانجھݨا
وے مار نیݨ نیݨاں دیاں سانگاں وے رانجھݨا۔
ادّھڑی رات کولڑے ویلے،
کارن تیرے جنگل بیلے،
ستّڑے شیر النگھاں، وے رانجھݨا وے۔
برہوں بجلی کڑک ڈراوے،
رات اندھیری نظر نا آوے،
نکل گئیاں میریاں چانگھاں، وے رانجھݨا وے۔
آݨ کریں توں شاد دلاں نوں،
رات دنے نتّ رہݨ اساں نوں،
ہردم تیریاں تانگھاں، وے رانجھݨا وے۔
کر کملی نوں چھڈّ نا جاویں،
سنجھ پئی توں مڑ گھر آویں،
شہر میں مل گئیاں بانگاں، وے رانجھݨا وے۔
میراں شاہ جی پار سݨیندا،
باجھ پتّن دریا دسّیندا،
اتھے پیݨ برہوں دیاں کانگاں، وے رانجھݨا وے۔
آ میرے بالم تم سنگ ہمنے
آ میرے بالم تم سنگ ہمنے،
پیت لگا کر کیا ہے لیا۔
پھوک دیاں موہے پریم اگن مو،
فرکت غم نے خاک کیا۔
نا موہے چینا نا موہے نینا،
رووت ہاری کر کر بینا،
دیر ہوئی ہے قسم خدا کی،
رانجھو(رنجو) عالم نے مار لیا۔
تم سنگ ہمری پلکن لاگی،
جب موہے جاگ لگی تو جاگی،
پی تورے مورے سرت تیاگی،
آگ ہزر نے پھوک دیا۔
کوݨ نگر بارم رہے بالم،
ڈھونڈت ڈھونڈت جگ مو ہاری،
ہو تو لاکے سرن تمہاری،
تم بن جاوت نکس جیا۔
برہوں نے ہمری سدّھ بدّھ ہاری،
مات پتا کی لاج بساری،
آ مورے پیتم کر کچھ کاری،
من کی من میں بات رہیا۔
سیس میرا اور شرن تمہاری،
آ مورے بالم آ مورے پیارے،
درس دکھا وے ہو بلہاری،
رووت ہوں کر پیا پیا۔
میراں شاہ چل چشت نگریا،
ووہ بھر دینگے موری گگریا،
ڈبت ہے جاں بھیکھ نوئیا،
آپنے کرم سے پار لگا۔
من میں لاگی سانگ صابر پیا
من میں لاگی سانگ صابر پیا،
من میں لاگی سانگ۔
کیا کروں کت جا کہوں،
مورے من میں لاگی سانگ۔
پیتم گوکل کوو جا سناوے،
بن پیتم موہے چین نا آوے،
کر جوڑوں پگ سیس دھروں، مورے من میں لاگی سانگ۔
ہوں سکھی کوئی یتن کرو،
تن بھبوت ملوں جوگن بھی بنوں،
گنج شکر در سیس دھروں،
مورے من میں لاگی سانگ۔
میراں شاہ مورے من میں بھاوے،
اور یتن کو بن نہیں آوے،
صابر کے در جا رہوں،
مورے من میں لاگی سانگ۔
ہجر کیا ہی کروں، کت جا کہوں
ہجر کیا ہی کروں، کت جا کہوں،
شام بن بیتی ذات بہار،
سکھی رے پھاگن بن چاؤ۔
جن کے سکھی گھر شام وست ہے،
ہسّ ہسّ رنگ سے ہوری کھیلت ہے،
سوئی سہاگن نار،
شام بن بیتی ذات بہار۔
ہمرے پیا پردیس سدھارے،
اتر اویر دوہے رنگ ڈارے،
برہوں نے دینی جار،
شام بن بیتی ذات بہار۔
آ بنباری مولی سرسوں پھولی،
شام بنا موری سدّھ بدّھ بھولی،
جل گیو باغ بہار،
شام بن بیتی ذات بہار۔
ساس نݨد بیرنیا موری،
بہیاں پکڑ موری چوڑیاں پھوڑی،
چھینا گلے کا ہار،
شام بن بیتی ذات بہار۔
میراں شاہ یہ من میں آوے،
ابکے پھاگن پیا لے گل لاوے،
سیس کروں بلہار،
شام بن بیتی ذات بہار۔
کت چت لایو شام سلونی
کت چت لایو شام سلونی،
مجھ برہن کی سار نا لینی۔
شام بن کچھ من نہیں آوے،
تڑپت سگلی رین وہاوے،
وہاں کی لگن موری سدّھ بدّھ چھینی،
کت چت لایو شام سلونی۔
رین دنا موہے چین نا آوے،
شام پیا مورا من ترساوے،
رووت رووت اکّھیاں بینی،
کت چت لایو شام سلونی۔
پریم اگن موری سرت تیاگے،
پلک لاگی تب پلک نا لاگے،
کوݨ سنے جو ہم سنگ کینی،
کت چت لایو شام سلونی۔
میراں شاہ کوئی رنگ ڈاریں،
بینتی کروں اب صابر دوارے،
کت اوگݨ میں تج دینی،
کت چت لایو شام سلونی۔
مورے لاگے پیا سیوں نین
مورے لاگے پیا سیوں نین۔
عشق پیا دے گھائل کیتی،
بھل گئی سکھ چین مورے۔
دل کی لاگی دل ہی جانے،
کوݨ سنے دکھ بین مورے۔
جب لاگی تب سار نا جاݨی،
اب لاگی دکھ دے مورے،
ہجر پیا دی پھوک جلائی،
سرت نہی دن رین مورے۔
جاؤ ری سکھی کوئی پی سے کہیو،
سار کدی آ لئیں مورے،
دو جگ اندر ہامی مورے،
حضرت ہسن حسین مورے۔
میراں شاہ چل صابر دوارے،
سیس الی مورے،
مورے لاگے پیا سیوں نین۔
پچّھو نی میرا بالم کب گھر آوے
پچّھو نی میرا بالم کب گھر آوے،
تپدی سکیندی جند نوں ترسائے۔
ڈھونڈت ڈھونڈت سدّھ بدّھ ہاری،
نظر نا آوے اوہدی صورت پیاری،
نپٹ کمینی بندی نوں لے گل لاوے۔
سگھڑ چتر کوو اوس ول جاوے،
پاؤ پکڑ کر ایہہ سمجھاوے،
پیت پراݨی نوں نا بھلاوے۔
میراں شاہ چل درشن پاواں،
سدا سہاگن نام دساواں،
ہار شنگار میرے من بھاوے۔
سگھڑ چتر سردار
سگھڑ چتر سردار،
پیا من موہے درس نا دینا۔
چھیل چھبیلے چھل-ولّ کینا،
پیت کرت میرا من چتّ چھینا،
کبوں نا لینی سار۔
سہر پیار من نہیں بھاوے،
رین دنا موہے چین نا آوے،
تجیو سبھ سنسار۔
سبھ سکھیان سیوں پھاگ رچایو،
اتر ابیر گلاب رلایو،
چھڑکت باراں بار۔
پل پلک نہیں لاگت موری،
جے پیا آوے میں کھیلوں ہوری،
بیتی ذات بہار۔
ایہہ دکّھ لگ رہیو من ماہیں،
آئی بسنت پیا گھر ناہیں،
کے سنگ کروں پکار۔
میراں شاہ چل پھاگوا مانگوں،
بینتی کروں اور پائے لاگوں،
صابر کے دربار۔
جن آپݨا آپ پچھاتا ہے
جن آپݨا آپ پچھاتا ہے،
سکھ چین سدا بدّھ پاتا ہے۔
چھڈّ کسرت جو کھرسند ہویا،
وچ وہدت جا انند ہویا،
اوہ گر کی نظر پسند ہویا،
اوس دنیاں نال کی ناتا ہے۔
جن ذاتا پرکھ الیکھا ہے،
ان دوجا ہور نا دیکھا ہے،
خود ہر رنگ وچ اوہ بھیکھا ہے،
اوہ آپݨا آپ ہی داتا ہے۔
جن بوجھا ہے کو ہور نہیں،
اتھے میں توں دا کچھ شور نہیں،
سبھ سدھ سادھو کوئی چور نہیں،
اوہ رہندا چپّ چپاتا ہے۔
جس اچّھا جاپ جپایا ہے،
اوہ گر صورت بݨ آیا ہے،
ہر ہر وچ روپ دکھایا ہے،
کچھ لگن چھنّ وچ کھاتا ہے۔
ہݨ میراں شاہ بلہار ہویا،
جاں یار یاراں دا یار ہویا،
دو اکّھیاں دے وچکار ہویا،
اجّ اکو دن اور راتا ہے۔
رنگ سے ہوری کھیلونگی
رنگ سے ہوری کھیلونگی
صابر کے دربار۔
کیسر گھول رنگ بݨاؤں،
بھر پچکاری پی پر پاؤں،
دیکھوں میں عجب بہار،
رنگ سے ہوری کھیلونگی۔
اتر اویر گلاب رلاؤں،
پنچو چشت جہاں میں پاؤں،
چھڑکوں میں بار بار،
رنگ سے ہوری کھیلونگی۔
سن رے رنگیلے چھیل للریا،
پیا کی بسنتی رنگ دے پگڑیا،
میں تورے بلہار،
رنگ سے ہوری کھیلونگی۔
میراں شاہ چل ہر جی کے دوارے،
خواجہ مئیودین سبھ رنگ ڈارے،
ایسو چتر کھلار،
رنگ سے ہوری کھیلونگی۔
میرے صابر پیارے سابریا
میرے صابر پیارے سابریا،
مجھ برہن کو درس دکھائے۔
گوکل متھرا ڈھونڈ پھری،
اب آݨ پڑی کلیر نگری،
دیا کرو مخدوم پیارے،
بینتی کرت ہوں باوریا۔
ہوں تو چیری داس تمہاری،
کبوں نا لینی سار ہماری،
رووت رین بہاوت ساری،
نینو سے نکسو کزریا۔
میراں شاہ تم پر بلہاری،
پل چھن جاں مخدوم پیارے،
دو جگت کے تارنہارے،
پار کرو موری ناوریا۔
بݨ جوگی آیا چاک
بݨ جوگی آیا چاک،
مینڈی سکدی جند نتّ درس نوں،
پھیر سلیٹی دے بھاگ۔
دیکھو اوسدی خاص نشانی،
ببھوت رمایا اللہ نشانی،
سر پر تاج لولاک۔
پاک منزلے ذات سفاتوں،
میں دتّیا ہر گجّھڑی کھاتو،
مینڈا کدیماں دا ساک۔
واہ واہ اوسدا پریم نیارا،
ہر گھر دیندا آپ نظارہ،
سمجھو چتر چلاک۔
میراں شاہ میں گھول گھمائی،
خواجہ پیر دے دامن لائی،
کیوں ہوواں غمناک۔
آویں محرم پیارے جگ ٹول تھکی
آویں محرم پیارے جگ ٹول تھکی،
جند گھول گھتی کدے درس دکھا۔
پیا عشق تیرا پیا پیش میرے،
نتّ ہزر تیرے دتّا پھوک جانی،
رکّھیں یاد میرے، سݨ پھریاد میرے،
دیویں داد میرے پیا اوڑ نبھاہ۔
تیرے عشق کٹّھے، لاکے نیݨ مٹّھے،
سینے کرک اٹّھی، دارو وصل پلا۔
کوکاں کوک کبیلے، کدے ہووݨ میلے،
پیاریا آݨ سویلے،، سانوں لے گل لا۔
بیٹھی اوسیاں پاواں کہنوں حال سݨاواں،
تتّی کس در جاواں پیا تیرے سوا،
کدی آ مل سائیاں، کتھے مدّتاں لائیاں،
تاہنے دیݨ پرائیاں، دتّی شرم گوا۔
پیا عشق تیرا جہدے پیش پیا،
کیہی شرم ہیا، دتّا خاک رلا۔
پیاریا منّ ارجوئی، میں تاں آزج ہوئی،
جاوے پیش نا کوئی جیوڑا نا ترسا۔
میراں شاہ سرور چشتی پیر پکاراں،
جہنے لکّھ ہزاراں دتّے پار لنگھا۔
اجّ ستّڑے جاگے بھاگ نیں سئیو
اجّ ستّڑے جاگے بھاگ نیں سئیو،
شہ آیا میرے پاس۔
ظاہر باتن پیتم ہویا،
شرک کفر جاں دل توں کھویا،
جاں میں گئی شہ تن من ہویا،
کیتا دوئی دا ناس۔
قدم مبارک وہڑے پایا،
جام وصل دا آݨ پلایا،
سدا سہاگݨ نام دھرایا،
رہندی ساں میں اداس۔
شہ میرا میں شہ دی ہوئی،
اوّل آکھر ہور نا کوئی،
جت ولّ دیکھاں دسدا سوئی،
ڈھونڈ پھری بنواس۔
نا شہ کاابے نا بتّ خانے،
نا شہ وچ نماز دگانے،
نا شہ جاپ چین وچ مانے،
ہر ہر وچ نواس۔
نا شہ وچ پیندا ذات سفاتاں،
نا مکیندیاں لمّیاں واٹاں،
نا شہ راضی جاگݨ راتاں،
مطلب نوری راس۔
شہ دے ملݨ دی ریت نیاری،
اپݨی ہستی کھو دے ساری،
چشتی پیر کرے جے کاری،
پورے ہوݨ دی آس۔
میراں شاہ میں کون کہاواں،
جت دیکھاں ات شہ نوں پاواں،
نال اساڈے لئیاں لاواں،
ہوئیاں دل توں واس۔
میں غلام تیری سدا
میں غلام تیری سدا،
سائیں جاݨدا پیاریا،
بھاویں جاݨ نا جاݨ۔
میریاں تیرے نال بہاراں،
رلمل تاانے دیݨ ہزاراں،
میرا دین ایمان۔
روز ازل دے پریتیاں لائیاں،
واہ واہ پیاریا خوب نبھائیاں،
جاݨ لیا تن من جان۔
تونہیوں تونہی میں کجھ ناہیں،
ظاہر باتن ہر ہر جائیں،
تیرا نام نشان۔
میراں شہ توں تیری آسا،
تیرا کلیر دے وچ واسا،
دیویں نہوں دوان۔
میرے بانکے سپاہیاڑا میں وار سٹّی
میرے بانکے سپاہیاڑا میں وار سٹّی،
کدے واگ اساں ولّ موڑیں۔
الست کہا تاں اکّھیاں لائیاں،
ہݨ نہیں سہندی جان جدائیاں،
توں نیݨ نیݨاں نال جوڑیں۔
تیرے گھوڑے دا روپ نرالا،
خاص براک ہے جنت والا،
نا لبّھدا لکّھ کروڑیں۔
ہوئے سوار آدم تے آیا،
شہر مدینا آݨ سہایا،
توں دامن نا چھوڑیں۔
میراں شاہ دربار پکارے،
ووہ امّت دی جان چھٹّکارے،
توں اتھے نا سانوں توڑیں۔
مورے صابر پیا نہیں آوے ہو
مورے صابر پیا نہیں آوے ہو،
سکھی کون یتن کر ڈھونڈ۔
میرے پیا بہت دن لائے،
میں تے پتیاں لکھت کر ہاری،
واہ توں کوݨ سوتن بھرمائے۔
نتّ رووت بینتی کرت ہوں،
کوو سگھڑ چتر سجھائے۔
موری سرت موہن سنگ لاگی،
موہے کبی توں درس دکھائے۔
میراں شاہ میرا من چھینا،
جب نینوں سے نین ملائے۔
جاؤ سئیو کوئی پاس سجّݨ دے
جاؤ سئیو کوئی پاس سجّݨ دے،
حال کرو ازہار میرا،
مدّتاں ہوئیاں نظر نا آیا،
کیوں سوہݨا دلدار میرا۔
عشق سجّݨ دے کملی کیتی،
حال توں میں بیہال ہوئی،
جے اک واری شکل دکھاوے،
تن من جاؤ بلہار میرا۔
رل مل سئیاں مارن بولی،
تاانے دیندے ویر میرے،
دیکھو سئیو اس نہوں دے بدلے،
دشمݨ سبھ سنسار میرا۔
نال پرائیاں ہسّدا رسدا،
مول نا لیندا سار میری،
جیون جانی تیوں توں نبھاندی،
پیت میرا غمخار میرا۔
برہوں نے میں پھوک جلائیاں،
کوئی نا سݨدا بین میرے،
نتّ ترسیندی جند بچ جاوے،
جے گھر آوے یار میرا۔
میراں شاہ میں کجھ نا جاݨا،
بھیکھ پیا نوں لاج میری،
روز ہشر دے دامن لاوے،
ہور نہیں کجھ کار میرا۔
کلیر دے واسی لو خبر
کلیر دے واسی لو خبر۔
مجھ برہنیا کی پتّ راکھو،
نرت سرت کا مت ڈر لاگو،
تم صاحب ہم داسے۔
ایہہ بپتا تم کاٹو موری،
دو جگت توں آسا ہے توری،
کیجو کپٹ کے ناسے۔
سادھو سنتاں درشن چاہے،
جوگی بھوگی سبھ گن گاوے،
جنگم اور سنیاسے۔
رین دنا موہے ساد تہارو،
ہمری نئیا پار اتارو،
محرم دھرت آکاسے۔
میراں شاہ جو تم چت لاگے،
کال کرم کی دوتیاں بھاگے،
گاؤ راگ پلاسے۔
رانجھے ولّوں سانوں ورج نا مائی
رانجھے ولّوں سانوں ورج نا مائی،
پر عشق عقل دا ویر۔
ماہی نے سانوں سبک پڑھایا،
کفر اسلامو جاگ اٹھایا،
کی کاابا کی دیر۔
رہیو مائی توں مار نا بولی،
چاک پیا اجّ میری جھولی،
دے پر درگاہوں خیر۔
کی لیݨا میں کھیڑیں گھلّکے،
وچ اجمیر دے دوویں رلکے،
جائے کرانگے سیر۔
ایس عشق دے اہیو چالے،
ماہی چاک رنجھیٹے والے،
سر میرے تے پیر۔
میراں شاہ میں ایہہ جاݨی،
رانجھے باجھوں دوہیں جہانی،
کوئی نا وسّدا غیر۔
سئیو لگ رہیاں
سئیو لگ رہیاں
دل میرے تانگھاں یار دیاں۔
دلبر دل دا بھید نا دسّدا،
پیت لگاکے ہݨ کیوں نسّدا،
ساڈے کرو نبیڑے۔
آ سجّݨ ہوئی دیر بتھیری،
جل بل ہوئیاں خاک دی ڈھیری ،
میں راہ اڈیکاں تیرے۔
پاندھی پنڈت بید منگاواں،
سدّ نزومی فال کھلھاواں،
میں دیکھاں بیٹھ بنیرے۔
کرم کرے جے پیر اجمیری،
ستّڑی قسمت جاگے میری،
ساجݨ آوے وہڑے۔
دلبر دا مینوں عشق ستاوے،
اوس جہا کوئی نظر نا آوے،
میں دیکھاں چار چپھیرے۔
ہردم صابر پیر مناواں،
رو رو دل دا حال سݨاواں،
دور کرے دکّھ میرے۔
میراں شاہ میں نتّ گݨ گاواں،
گر چشتی دا درشن پاواں،
جے آوے اجّ وہڑے۔
تیریاں پل چھن لگّ رہیاں
تیریاں پل چھن لگّ رہیاں،
تانگھاں ہو یار۔
عشق تیرے نے کی کیتے کارے،
مار سٹّی تیرے نتّ دے لارے،
بسر گیا گھر باہر۔
واہ واہ حسن ازل دیاں دمکاں،
ہر صورت وچ مارے چمکاں،
ایہو مہبوباں دا کار۔
تیں باجھوں میری کوݨ نبیڑے،
نام خدا دے آ وڑ وہڑے،
جان کراں بلہار۔
حسن تیرے نے دل نوں چھلیا،
زلپھ کونڈل نے عالم ولیا،
سمجھ لیا اندھکار۔
میراں شاہ میں کی گݨ گاواں،
ہر دم ستگر چشت دھیاواں،
اوہو میرا غمخار۔
میں بردی ہاں صابر پیا رے
میں بردی ہاں صابر پیا رے،
نام اللہ دے سانوں درس دکھاویں۔
شہر مدینا کلیر تیرا،
طرف تیری نتّ سجدا میرا،
نپٹ کمینی بندی دامن لاویں۔
سپنے اندر درس دکھاویں،
جاں جاگاں تاں نظر نا آویں،
اوگݨہاری سائیاں نا ترساویں۔
آݨ پڑی تیرے کلیر دوارے،
میرے جہیاں تے سی لکّھ ناری،
وہدت والا مینوں جام پیاویں۔
تیرے کارن میں جوگ کمایا،
گل الفی تن ببھوت رمایا،
گنج شکر والا فیز بلاویں۔
میراں شاہ ولّ موڑ مہاراں،
کرم کرے تاں ہوݨ بہاراں،
دامن لگّیاں دی اوڑ نبھاویں۔
میں باجھ دماں دے بردی
میں باجھ دماں دے بردی،
توں جھڑکاں نا دے یار۔
رل مل سئیاں مارن بولی،
صورت تیری توں میں گھولی،
درشن دیکھݨ نوں مردی۔
تن من دے وچ ڈیرا تیرا،
تہیوں کاابا کبلا میرا،
میں جھک سجدے کردی۔
واہ واہ تیریاں بیپرواہیاں،
کتے توڑیں کتے اوڑ نبھائیاں،
گلّ کوئی سردی۔
میں مٹّھیاں تیرے ناز نیازاں،
سر کٹوائے محرم رازاں،
میں بیپرواہیوں ڈردی۔
میراں شاہ میں تن من واراں،
بھیکھ پیا ہݨ موڑ مہاراں،
میں باندی تیرے دردی۔
میں تیرے نام توں جند وارثاں
میں تیرے نام توں جند وارثاں،
جھب آویں توں کلیر والیا۔
سک پریم دی تن من پھوکدی،
نتّ صابر صابر کوکدی،
تیرے عشق میرا جی جالیا۔
لویں سار نماݨی دی آݨکے،
اوگݨہار نوں گولڑی جاݨکے،
کیہا میرے ولّوں چت چاا لیا۔
تینوں واسطہ چشتی فرید دا،
مینوں شوق لگا تیری دید دا،
جگّ ٹول تیرا در پا لیا۔
مینوں لگیاں تانگھاں تیریاں،
میرے جہیاں ہور بتیریاں،
آویں مست سدا متوالیا۔
مینوں ہار شنگار نا بھانودا،
تیرے نام دا ورد سہانودا،
جو کجھ پاؤݨا سی سو پا لیا۔
مینوں قسم ہے ذات غاپھور دی،
میراں شاہ غلام حضور دی،
میں تاں نہوں تیرے سنگ لا لیا۔
کیوں کردا مندا بہانا ہو
کیوں کردا مندا بہانا ہو،
کر سرت جگ ہو سیاݨا ہو،
کر اپنا یاد ٹھکاݨا ہو،
جتھے نال کسے نا جاݨا ہو یار۔
سبھ چھڈّ دے کھاہش مندی ہو،
رکھ دل وچ تانگھ سجّݨ دی ہو،
کر توں پیت من موہن دی ہو،
وتّ نا کر جور دھنگاݨا ہو یار۔
وچ کسرت کیوں چر لایا ہے،
تیں اصلی دیس بھلایا ہے،
کیوں بھرم دل وچ پایا ہے،
کچھ کر لے سوچ ندانا ہو یار۔
جے ستگر دے گݨ گاویں توں،
تاں رمز حقیقی پاویں توں،
ہو بیخد خود ہو جاویں توں،
جے سمجھے قول ترانا ہو یار۔
دسّ کہڑا غیر سمایا ہے،
بن تیرے ہور نا آیا ہے،
بن صورت بھیت چھپایا ہے،
کر حکم نماز دوگانا ہو یار۔
بن عاشق عشق کماویں توں،
پھر ناز مشوکی پاویں توں،
مکّھ جام شراب جے لاویں توں،
ہو پی پی مست دیوانا ہو یار۔
میراں شاہ جی آسا تیری ہے،
ہݨ ہوئی دیر بتھیری ہے،
چشتی چشتی پیر اجمیری ہے،
چل اٹّھ دربار جے جاݨا ہو یار۔
اکّھیاں لگ گئیاں، چشتی صابر دوارے
اکّھیاں لگ گئیاں، چشتی صابر دوارے۔
سئیو کلیر جاواں، رو رو حال سݨاواں،
دل دا مطلب پاواں، چشتی صابر دوارے۔
خواجہ گنج شکر دا، اتھے فیز مدام،
کرساں جا غلامی چشتی صابر دوارے۔
وچ کنز کدوری، پیندی مول نا پوری،
ہوندی خاص حضوری، چشتی صابر دوارے۔
جاندے قسمت والے، عاشق ہو متوالے،
پیندے پریم پیالے، چشتی صابر دوارے۔
میراں شاہ بلہاری، پائے وصل ہلاری،
لاکے نیݨ نظارے، چشتی صابر دوارے۔
تینوں رب کریم دا واسطہ ہے
تینوں رب کریم دا واسطہ ہے،
آویں وے دلبر پیاریا۔
چھوڑ اساں کہڑا وسایا،
بھاگ چنگیرے جہنوں لے گل لایا،
کت گݨ سانوں وساریا۔
اوگݨہاری تتّی دیا سائیاں،
یاد کر جد اکّھیاں لائیاں،
آ مل سہݨیا ساریا۔
گھول گھتّی تیری اک پھیری توں،
بابل دی سہوں نام تیرے توں،
دوناں جہانا نوں واریا۔
دل دا حال سݨاواں کس نوں،
نپٹ کمینی جاݨکے مینوں،
وچ جدائیاں ماریا۔
تیرے کارݨ میں جوگ کمایا،
گل الفی تن ببھوت رمایا،
در در الکّھ پکاریا۔
حضرت سیّد پیر گھڑامی،
مطلب پورے ہوݨ مدامی،
تیں پر تن من واریا۔
میراں شاہ میں گھول گھمایا،
جے کوئی در تیرے پر آیا،
ظاہر باتن تاریا۔
مدّتاں ہوئیاں جند ترسے
مدّتاں ہوئیاں جند ترسے،
دیکھاں کد گھر آوے یار میرا،
سئیو روز ازل دی پیت میری،
آکھو اوڑ نبھاوے یار میرا۔
کوئی خبر نہیں کہڑے دیس گیا،
اوہنوں کنّ سوتن نے گھیر لیا،
سئیو نتّ دا وچھوڑا پیش پیا،
کدی آ گل لاوے یار میرا۔
اوہدے عشق انوکھے ستائیاں میں،
ستّی خواب آدم توں جگائیاں میں،
وچ کسرت آݨ رلائیاں میں،
مینوں درس دکھاوے یار میرا۔
نا کوئی نال کرم دے خبر گھلی،
سئیو ڈھونڈیندی پھری میں راہ گلی،
آیا شہر مدینا خپھی-او-جلی،
احمد نام دہراوے یار میرا۔
سانوں لامکانی دسدا ہے،
دیکھو وچ اجمیر دے وسّدا ہے،
کتے صابر توں(ہو) دل خسدا ہے،
اپݨا بھیت چھپاوے یار میرا۔
میراں شاہ اسیں اوہدے بردے ہاں،
اوہدا مکّھ دیکھݨ نوں مردے ہاں،
نتّ روز اڈیکاں کردے ہاں،
آکے دامن لاوے یار میرا۔
آویں دلبر پیارے نا ترسا
آویں دلبر پیارے نا ترسا۔
جاں توں تخت ہزاریوں آیا،
جھنگ سیالی ناد بجایا،
لائے پریم نظارے۔
الست بر بکم نازل کیتا،
ہیر نماݨی دا دل خس لیتا،
کالو بلا نروارے۔
واہ واہ عشق تیرے دیاں جھوکاں،
کملی کیتی مورکھ لوکاں،
لے چل تخت ہزارے۔
نال اساں کر ناز کریندا،
چشت نگر وچ لک چھپّ رہندا،
ڈھونڈاں عالم سارے۔
دیکھو سئیو نہوں لگڑا ڈاہڈھا،
چاک کیتا دل چاک اساڈا،
آکھو صابر دوارے۔
میں بردی ہاں اہد کدیمی،
ات ولّ کریئے نظر کریمی،
جے کوئی تن من وارے۔
وچ کلیر دے عجب بہاراں،
میراں شاہ سبھ چھڈ دے کاراں،
جتھے سے لکّھ تارے۔
عشق نکھٹّی آں میں صورت مٹّھیاں
عشق نکھٹّی آں میں صورت مٹّھیاں،
آ مل یار گمانی چیرے والڑیا۔
ہزر تیرے وچ جلیاں بلیاں،
گلیاں میریاں برہوں ملّیاں،
بسر گیا گھر باہر، گمانی چیرے والڑیا۔
تونہیوں توں ہے نا کجھ میرا،
ہر مزہب وچ جلوا تیرا،
میں دیکھ ہوئی بلہار،
گمانی چیرے والڑیا۔
تیری یاری نے میں ماری،
نام خدا دے آ کر کاری،
میں فرما بردار،
گمانی چیرے والڑیا۔
روز اڈیکاں پندھڑے تیرے،
چشت نگر دیا آ وڑ وہڑے،
آݨ دیویں دیدار،
گمانی چیرے والڑیا۔
آ مل گجّھیاں رمزاں والے،
عشق تیرے نے کئی گھر گالے،
ازب تیرا اسرار،
گمانی چیرے والڑیا۔
جب سے گئے موہ چھوڑ وطن
جب سے گئے موہ چھوڑ وطن،
سکھی سابریا نہیں آئے۔
ساس نݨد موہے کرت ٹھٹھولی،
لاج کے مارے میں تو نا بولی،
ایسی لگی ہے رے دل کو لگن۔
گھڑی پل چھن موہے چین نا آوے،
برہوں اگن مورا جیارا جلاوے،
موہ لئیو پیا کوݨ سوتن۔
اب کیسے میں تو کلیر جاواں،
صابر پیر کو بین سناواں،
چھوڈ دیو موہے کت اوگݨ۔
گنج شکر موہے دامن لاویں،
میراں شاہ کی دھیر بنانئیں،
بار ڈاروں اپنا تن من۔
میں حاضر بندی تیری آں
میں حاضر بندی تیری آں،
آ لے میری سار۔
بانوری بھئیاں نال نا گئیاں،
رہیاں میں پائے کھڑو،
مندا ہزر تیرا کدے پا پھیرا،
میں تاں جان کراں بلہار۔
مٹّھیاں ناز اولّڑے تیرے،
آ میرے دلدار،
تیرے عشق نے پھوک جلا دتّی،
مینوں بھلّ گیا گھر بار۔
من موہ لیا دل کھو لیا،
ہور مٹّھیاں سبھ سر پار،
تیرے نیݨاں نے مار کے کٹّھیاں،
میں لٹیاں وچ بزار۔
پیا اہد کدیمی بندی ہاں،
جے میں مندیاں اوڑ نبھاہ،
مینوں تیرے جہا نہیں ہور کوئی،
میرے جہیاں لکّھ ہزار۔
میراں شاہ دا پاؤݨا بہت اوکھا،
چشتی پیر دی باجھ نگاہ،
اوہ وی ہزر تے وصل منزور نہیں،
کتھے آرفاں دا اسرار۔
سئیو چین نہیں بن ڈٹّھیاں
سئیو چین نہیں بن ڈٹّھیاں،
کدے آوے دلبر پیارا۔
کوئی جا سناوے اوسنوں،
سانوں دیوے پاک نظارہ۔
نتّ فال نزوم کھلھاواں،
کہنوں دل دا حال سݨاواں،
کوئی اوس دا انت نا پاواں،
جہنوں لبّھدا عالم سارا۔
اسیں بردے اوسدے در دے،
سر دیندے اجر نا کردے،
اوہدا مکّھ دیکھݨ نوں مردے،
نہوں جالیا تن من سارا۔
کدی آ تتّی دیا سائیناں اسیں تینوں اکّھیاں لائیاں،
تیرے عشق نے خاک رلائیاں،
کاہنوں لاویں جھوٹھا لارا۔
میں اوگݨہار نتھاویں،
توں تاں وسدا شہر گرانویں، کدی جھات اساں نوں پاویں،
تیرا دو جگ شور پکارا۔
سئیو اوسدا کرب سوایا،
جن شہ نوں سیس نوایا،
میں تاں رو رو جنم گوایا،
میرا لکھیا لیکھ نکارا۔
سئیو گنج شکر دے جاواں،
سبھ دل دا حال سݨاواں،
میراں شاہ میں گھول گھماواں،
اوہو پار لنگھاوݨ ہارا۔
کوئی نہیں اتبار اوس یار دا
کوئی نہیں اتبار اوس یار دا،
کدیمی بیپرواہ۔
اکنا ناز ادا دکھلاوے،
اکنا ہسّکے درس دکھاوے،
سوئیو کردا جو من بھاوے،
اکنا وچ جدائیاں ماردا۔
دیکھو سئیو واہ شہ دے کارے،
اکنا ملدا اکنا لارے،
مل مل بہندا آپے سارے،
لبّھدا بہت(کھوج) نہیں دلدار دا۔
شاہ سمش دا پوش لہاویں،
سرمد دا سر چاا کٹواویں،
آپ انلہکّ بول سݨاویں،
شاہ منسور سولی پر چاڑھدا۔
شاہ حسین دا کرب ودھایا،
کربلا دے وچ قتل کرایا،
کترے پاݨی توں ترسایا،
امّت دی اوہ نزات پکاردا۔
دیکھو سئیو کیہے دیندا دھوکھے،
کتے چشتی کتے قادری ہوکے،
گھر گھر فیز دیندا من موہکے،
لک چھپ سانگ نیݨاں دے ماردا۔
نال موسے پھرون لڑایا،
ابراہیم کھچّ وچ پایا،
زکریا آرے ہیٹھ چرایا،
کرے کی اتبار پیار دا۔
میراں شاہ کجھ انت نا آوے،
جو سر دیوے سوئیو پاوے،
نہوں لاوے تاں سو غم کھاوے،
جیت اوسدی جو کوئی ہاردا۔
عشق اولّڑے دے سانگ اولّڑے
عشق اولّڑے دے سانگ اولّڑے،
جس تن لاگے سو تن جاݨے۔
پیت عشق دی عاشق سہندے،
بن سر دتّیاں مول نا رہندے،
سولی چڑھدے ہوگ نتاݨے۔
عشق کریندا ناز ادائیاں،
پکڑ چواتی پھوک جلائیاں،
عشق سکھالا لوکاں بھاݨے۔
روز اڈیکاں آ مل سائیاں،
اچے چڑھکے دیواں دہائیاں،
لٹّیاں کرکے جور دھنگاݨے۔
جہڑے ناز معشوقاں والے،
عاشق باجھوں کوئی نا بھالے،
بھاویں ہووݨ لکّھ سیاݨے۔
میراں شاہ جو گر چت لاوے،
رمز عشق دی سوئیو پاوے،
جو کوئی آپݨا آپ پچھاݨے۔
کسنوں میں آکھاں سئیو جند گئی
کسنوں میں آکھاں سئیو جند گئی،
نیں نتّ دے وچھوڑے نے مار لئی۔
عشق دی بھاہ سینے وچ بھڑکے،
سانگ ہزر دی جگر وچ رڑکے،
جو کجھ بیتی سوئی سر صحیح نیں۔
چاک ماہی نے درد نا کیتا،
روندی نوں چھڈّ گیا من میتا،
اوگݨہاری کلڑی میں رہی نیں۔
دہاز عشق دی میں دیاں دہائی،
دلبر کٹّھیاں وانگ کسائی،
دل دی آس دلے وچ رہی نیں۔
میراں شاہ میں کلیر جاواں،
رو رو دل دا حال سݨاواں،
صابر پیر دا نام صحیح نیں۔
مدّتاں گزر گئیاں
مدّتاں گزر گئیاں،
آویں محرم یار۔
برہوں جلی نوں نا جلاویں،
آݨ اساں نوں درس دکھاویں،
جان کراں بلہار۔
عشق تیرے نے پھوک جلایا،
میں تتّڑی نا گل لایا،
کرساں یتن ہزار۔
اوگݨہاری نوں لے گل لاویں،
اہد کدیمی پیت نبھاویں،
تیری ذات ستار۔
ہورنا نال توں ہسّدا رسدا،
نپّٹ کمینی توں کتّ نسّدا،
روواں زارو زار۔
میراں شاہ چل سیس نوائیئے،
حال دلاں دا آکھ سݨائیئے،
صابر دے دربار۔
جائے کہو کوئی شام سوندر سیوں
جائے کہو کوئی شام سوندر سیوں،
درس دکھݨ دی تانگھ سدا۔
نتّ دے وچوڑے نے پھوک جلائی،
بس کر سجّݨا مکّھ دکھلاہ۔
نام صابر دے بخش بیادبی،
ذات تیری ہے رحمانی،
میں آجز دی پیت پراݨی،
جیوں جانے تیوں اوڑ نبھاہ۔
مدّتاں ہوئیاں آ مل سائیاں،
آئی لباں تے جان میری،
واہ واہ تیرے ناز انوکھے،
ہزر کتے، کتے وصل تیرا۔
جھبّ مڑ آویں نا ترساویں،
عیب نماݨی دے کجّ سجّݨا،
جو کجھ بیتی نال اساڈے،
کسنوں آکھاں تیرے سوا۔
میراں شاہ نوں آس ملݨ دی،
پل پل دل نوں لگّ رہی ہے،
تن من تیں پر گھول گھمایا،
آ پیاریا توں لے گل لا۔
میں بردی ہاں تیری وے سجّݨا
میں بردی ہاں تیری وے سجّݨا،
درس دکھا اک ویری۔
طلب دیکھݨ دی ہردم رہندی،
چوٹ جدائیاں دی جند سہندی،
میں ہوئی آں خاک دی ڈھیری۔
ہورنا نال توں ہسّدا رسدا،
سانوں دل دا بھیت نا دسّدا،
نتّ ترسے جند میری۔
واہ واہ تیرے ناز اولّڑے،
جسنے ذاتے اوس سولّڑے،
میں کر رہی ڈھونڈ بتھیری۔
جاں نیݨاں دی چمک دکھائی،
بھلّ گئی سدّھ بدّھ تے چترائی،
میں عشق تیرے نے گھیری۔
فانی دم دا کی بھرواسا،
اس دنیاں دا کوڑا واسا،
جیون جوگی دی پھیری۔
نپّٹ کمینی اوگݨہاری،
بابل دی سہوں تیں پر واری،
لاج رکھیں توں میری۔
میراں شاہ جاں آوے وہڑے،
وچ چشما دے لاوے ڈیرے،
میں باجھ دماں دے چیری۔
کس کارن توں آیا پیارے
کس کارن توں آیا پیارے،
ویلا یاد نہیں۔
اتھے پلک جھلک دا میلا،
بھرم بھلایا پھریں اکیلا،
………………………۔
سوفی شیکھ مشائکھ کہاویں،
کر کر باتاں دل پرچاویں،
انہد بھید نا پایا۔
پیارے آپݨی کر پڑتالی،
ستگر والی رمز نرالی،
تیں بن کہڑا آیا۔
عین حقیقت من چت لاوے،
انت کے ویلے کیوں پچھتاوے،
دم آیا نا آیا۔
ہرس تمھاں وچ عمر گوائی،
ہبّ وطن دی آݨ بھلائی،
مورکھ جگت کہایا۔
کے لئی آیوں کی لئی جاݨا،
چھوڑ خودی نوں ہو سیاݨا،
دل وچ گونس سمایا۔
جے توں شہ دی رمز پچھاݨے،
کسرت وہدت اک کر جاݨے،
تاہینوں تیں شہ پایا۔
دیکھ پیارے پی دے کارے،
اندر باہر آپے سارے،
لیݨ نظارے آیا۔
میراں شاہ میں گھول گھمایا،
گر چشتی دے دامن لایا،
نال کرم سمجھایا۔
سانوں بھلّ گئیاں تدبیراں
سانوں بھلّ گئیاں تدبیراں،
پیا وے لگ رہیاں عشق دیاں پیڑاں۔
نال اساڈے لارا لایا،
چکّ مکّھڑا نا درس دکھایا،
کیوں کردا تقدیراں۔
قسم خدا دی میں تیں پر گھولی،
جے پیاریا میں مندڑا بولی،
توں مواف کریں تقصیراں۔
سݨ ماہی تیرے نہوں وچ سڑیاں،
در تیرے کر آساں کھڑیاں،
میں جیہیاں سے ہیراں۔
عشق تیرے وچ سݨ میاں رانجھا،
دین دنی دا چھڈّیا لانجھا،
میں ہوئیاں حال فقیراں۔
عشق تیرے من بس کر لیتا،
دل میرے نوں پرجے کیتا،
جیوں درجی دیاں لیراں۔
کرم کریں کلیر دیا سائیناں،
نال فضل دے پار لگائیاں،
تیں سے لکّھ دامنگیراں۔
میراں شاہ میں تیری ہوئی،
تیں بن دوجا ہور نا کوئی،
میں ڈٹّھڑا نال زمیراں۔
اک پل ٹکݨ نا دیندا
اک پل ٹکݨ نا دیندا،
وے سجّݨا عشق تیرا۔
بیخد مست المست بݨاوے،
مائیں وہدت دا جام پلاوے،
جد ساقی ہوکے بہندا۔
جس آجز دے دل چڑھ آوے،
ہجر وصل دی اگّ بھڑکاوے،
تن من خاک کریندا۔
ظالم کھونی پھرن اوارے،
عشق جھوݨے کر کر مارے،
کی کی ادل کریندا۔
اکنا ہسّ ہسّ یار ملاوے،
اکنا دا نتّ جی ترساوے،
اک پل سار نا لیندا۔
میراں شاہ ہݨ میں دل دھایا،
وہم خودی دا بھرم اٹھایا،
ہردم وچ رڑکیندا۔
اب لے سار میرے صابر یار
اب لے سار میرے صابر یار،
شرن پروں تن من بلہار،
مورے سابریا اب نا بسار۔
گھڑی پل چھن موہے جیا ترست ہے،
تمرے درس بن کل نا پرت ہے،
بھول گیو سنسار مورے سابریا۔
باؤری بھئیاں گھر کنت نا آیو،
سبھ سکھیاں مل پھاگ رچایو،
آئی بسنت بہار مورے سابریا۔
صابر پیا ہم داسی توری،
آؤ کھیلھو میراں شاہ ہوری،
آݨ پڑی دربار مورے سابریا۔
حمد الٰہی سفت محمد
(کافی بر بزن غزل)
حمد الٰہی سفت محمد،
دل دے وچکار میرے۔
تن من خاک دے بل بل جاواں،
ہامی چاروں یار میرے۔
چشتی خاص طریق بہشتی،
روشن کرب کمال ہویا۔
گنج شکر تیرا درشن پاوݨ،
میں آئی دربار تیرے۔
خاص خلیفے دونو تیرے،
صابر تے مہبوب خدا۔
شہن شاہ دو عالم دوہی،
مالک انا مختیار تیرے۔
ظاہر باتن مشرک مغرب،
فرد عالم تیرا فیز ہویا۔
پاک منزلے شیر-ال-اکبر،
منت تے غمخار میرے۔
نام صابر دے پائم اک پھیری،
آݨ فریدا سار لے میری۔
دیویں شوق شراب پیالا،
میں آزز بلہار تیرے۔
چھتّی ورساں جہد کمایا،
خواجہ قطب سیوں فیز اٹھایا۔
میں آجز تیرے روزے آیا،
دل نوں ہوگ قرار میرے۔
پاک دیوان ہے یوسف سانی،
سیّد محمد ہے لاسانی۔
روشن ہووے دوہیں جہانی،
حاصل سبھ اسرار تیرے۔
میراں شاہ مسکین وچارا،
گنج شکر تیرا سیونہارا۔
ہݨ آجز نوں دامن لاؤ،
طالب لکّھ ہزار تیرے۔
آویں وے ڈھولݨ درس دکھاویں
آویں وے ڈھولݨ درس دکھاویں،
جم جم آویں سانوں لے گل لاویں۔
تیرے نظارے دی نتّ سک رہندی،
پاندھیاں جوتسیاں پندھ پچھیندی،
نام اللہ دے ساڈی اوڑ نبھاویں۔
سݨ وے ڈھولݨ کھڑکا من پائی،
ذات سفات دی لاڈو لائی،
برہوں دی جلی نوں نا جلاویں۔
عشق تیرے وچ جوگݨ ہوئی،
سہر پیار دی لاج نا کوئی،
آݨ مندی دی اچّھ پجاویں۔
آویں وے ڈھولݨ کدے موڑ مہاراں،
میں مر چکّی بائی لے ہݨ ساراں،
تپدی سکیندی نوں نا ترساویں۔
میراں شاہ بندی نتّ عرض کریندی،
نام صابر دا میں ہردم لیندی،
اوگݨہاری نوں دامن لاویں۔
آویں وے یار دیویں دیدار
آویں وے یار دیویں دیدار،
ہوئی نسار میں واری آں وے۔
موڑیں مہار نبھاویں ہو یار،
توں قول اکرار میں واری آں وے۔
مدّتاں ہوئیاں مکّھڑا ڈٹّھیاں،
اکّھیاں نیند ہرام،
ہووے وصل تاں ہوواں نہال،
جے دیکھاں جامن میں واری آں وے۔
روز مشوک دی پیت سائیناں،
جیوی جان نوں جاویں نا توڑ،
آویں دلدار میرے غمخار،
ہوئی بیمار میں واری آں وے۔
کتے سانوں دسّ پیندی ناہیں،
میں ڈھونڈ پھری سبھ دیس،
اک جان ہو یار تے دکّھ ہزار،
نا مویاں نوں مار میں واری آں وے۔
کلیر والا پیر مخدوم،
سݨے میراں شاہ دی جار پکار،
اوگݨہاری آئی دربار،
توں چشتی سرکار میں واری آں وے۔
آویں تخت ہزارے دیا سائیناں
آویں تخت ہزارے دیا سائیناں،
وے نتّ ترسے ہیر سیالی۔
آ سیالیں ناد وجایا،
مینوں ستّڑی آݨ جگایا،
جند عشق نے جالی،
وے نتّ ترسے ہیر سیالی۔
کر نام خدا دے پا پھیرا،
میں دیکھاں درشن تیرا،
میری جان جدائیاں جالی،
وے نتّ ترسے ہیر سیالی۔
جدوں الفوں میم سنبھالی،
گھر گھر وچ ہوئی کھشہالی،
کیہی گجّھڑی رمز دکھالی،
وے نتّ ترسے ہیر سیالی۔
تن نوری ازب پشاکی،
سر سوہے چھتر لولاکی،
ساری امّت دا توں والی،
وے نتّ ترسے ہیر سیالی۔
خود لیݨ نظارہ آیا،
کیوں توں آپݨا آپ چھپایا،
تیری شان جلال جمالی،
وے نتّ ترسے ہیر سیالی۔
کدے آ وہڑے چھڈّ لارا،
تینوں سیوے عالم سارا،
تیرا کامل رتبا آلی،
وے نتّ ترسے ہیر سیالی۔
میراں شاہ چل بھیکھ دوارے،
جستے لئے مراداں سارے،
اتھے فیز ملے شہ یار،
وے نتّ ترسے ہیر سیالی۔
میرا ماہی آݨ ملایو سئیو نیں
میرا ماہی آݨ ملایو سئیو نیں،
میں ماہی باجھ نا جیوانگی۔
کوہی کوہی اسیں ماہی پایا،
چائے ہلیمی گھر مول نا آیا،
مڑ بیلے ڈھونڈݨ جاؤ سئیو۔
نال کونتاں تسیں خوشیاں ماݨو،
عشق لگّے تاں ایہہ گلّ جاݨو،
جاں آپݨا آپ گواؤ سئیو۔
سݨ دوتاں دے تاانے سڑیا،
چھڈّ مجّھیاں کسے جنگل وڑیا،
ہݨ رٹّھڑا پیر مناؤ سئیو۔
جاؤ سئیو چل کلیر دوارے،
آکھو صابر پیر پیارے،
خیر کھزانیو پاؤ سئیو۔
میراں شاہ کہو ماہی میرے،
جمّ جمّ پچھیا آݨ نکھیڑے،
مینوں اجڑی آݨ وسایو سئیو۔
تیرے عشق نے پیارے کیسی دھوم مچائی
تیرے عشق نے پیارے کیسی دھوم مچائی،
جیسے پون جل آگ لگائی۔
پریم پون جو پرگٹ ہوئی،
انش ملائک کھلمل ہوئی،
واہ پیاریا تیرے نیݨ نظارے،
چمکے وہدت دے نظارے،
مچ گئی چوداں تبک میں دہائی۔
جس تن تیرا عشق سماوے،
سوئیو سگھڑا لکّھی لکھاوے،
ستگر جسنوں رمز سمجھائی۔
میراں شاہ گر گیان بچارو،
ہجر وصل دا وہم اتارو،
ایکت جانو نہیں دوج نا کائی۔
سہݨا پیت لگاکے چھل گیا نیں
سہݨا پیت لگاکے چھل گیا نیں،
سیج ستّی نینݨ جاگ نا آئی،
نال ہوتاں دے رل گیا نیں۔
جاؤ نیں کوئی موڑ لیاؤ،
جا قدماں تے سیس نواؤ،
کہڑی گلّوں ساتھوں ٹل گیا نیں۔
بیٹھ بنیرے کاگ اڈاواں،
جے گھر آوے سہݨا لے گل لاواں،
خبر نہیں کہڑی ولّ گیا نیں۔
چھوڈ اساں کہڑا دیس وسایا،
میں رو رو جرم گوایا،
تیر جدائی دا سل گیا نیں۔
ایسے عشق چواتی لائی،
بھل گئی سدّھ نی چترائی،
تن من میرا جل گیا نیں۔
میراں شاہ میں اوسدی گولی،
مکّھوں نا مندڑا بول میں بولی،
کرکے دلاں نوں بیدل گیا نیں۔
میں روز سنیہے گھلدی
میں روز سنیہے گھلدی
وے نا چر لاویں سجّݨا۔
میں تیرے سنگ پیت جے لائی،
ایویں رو رو عمر گوائی،
نا جان جدائیاں سنبھال دی،
وے نا چر لاویں سجّݨا۔
عشق تساڈا جت ولّ دھاوے،
جرم کرم دی سرت بھلاوے،
پیش نا جاوے عقل دی،
وے نا چر لاویں سجّݨا۔
عشق تیرے وچ لتّھیا لوئی،
سہر پیار دی لاج نا کوئی،
میں نتّ دے الانبھے جھلّدی،
وے نا چر لاویں سجّݨا۔
تیں باجھوں میرا ہور نا کوئی،
دوویں جہانی تیری ہوئی،
قسم مینوں بابل دی،
وے نا چر لاویں سجّݨا۔
واہ واہ تیرے ناز اولّڑے،
جس ملدا تس بھاگ سولّڑے،
میں وانگ چکھا دے جلدی،
وے نا چر لاویں سجّݨا۔
نام اللہ دے دامن لاویں،
میراں شاہ دی آس پچاویں،
تانگھ دلاں نوں وصل دی،
وے نا چر لاویں سجّݨا۔
کوئی پچّھو نی اندر کوݨ وسدا
کوئی پچّھو نی اندر کوݨ وسدا،
کھولھ گھونگٹ سانوں پیت نا دسدا۔
اندر باہر سبھی اوسدا،
کس گلّ توں ایہہ ساتوں لکدا،
دل میرا کاس نوں کھسّدا۔
دیکھو سئیو کیہے ناز کریندا،
جاں میں چلساں نال چلیندا،
جاں ہسّدی نال ہسّدا۔
ہرمن رہندا نال ایہہ رلیا،
احمد بݨکے دل نوں چھلیا،
شہر مدینا وسّدا۔
آپے سانوں چیٹک لایا،
میراں شاہ دا دل بھرمایا،
ہݨ کیوں ساتوں نسّدا۔
پیا تیرے دم دے کھاتر
پیا تیرے دم دے کھاتر،
میں سارے جگت دی گولی۔
تیری میری پیت دھرے دی،
کن-فیکن نوں عشق تیرے دی،
چند پئے وچ جھولی۔
پہلے ساڈا دل بھرمایا،
ہݨ کیوں آپݨا آپ چھپایا،
میں مندڑا مول نا بولی۔
توں ہاکم میں رئیات تیری،
درس دکھائیں جی اک ویری،
تاں سر صدقے جند گھولی۔
سݨ مائیں میری ازل گواہی،
نا آدم نا ہوّا الٰہی،
نیں چاک پیا میری جھولی۔
میراں شہ دا شکر منایا،
وچ کلیر دے رانجھݨ پایا،
میں ساری دنیاں ٹولی۔
توں گھر آویں کملی دیا سائیناں وے
توں گھر آویں کملی دیا سائیناں وے،
مار سٹّی تیرے نتّ دے وچھوڑے۔
رات دنے تیرا پندھ میں اڈیکاں،
رل مل سئیاں لاوݨ لیکاں،
پریم تیرے نے جد دھومّاں پائیاں وے۔
توڑ نا یارا پیت پراݨی،
عشق تیرے وچ ہوئی دیوانی،
اوڑ نبھاویں، جویں اکّھیاں لائیاں وے۔
مدّتاں ہوئیاں مول نا آیا،
برہوں مینوں پھوک جلایا،
موڑ مہاراں ہوئی حال سدائیاں وے۔
عشق تیرے وچ تن من جالیا،
درس دکھاویں کدے کلیر والیا،
میں اوگݨہاری تیرے دوارے آئیاں وے۔
میں تیری نتّ تانگھ ستائیاں،
میراں شاہ نوں آ مل سائیاں،
نام تیرے توں میں گھول گھمائیاں وے۔