سیّد بھیکھ کرے جاں کرپا
ਸੱਯਦ ਭੀਖ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਿਰਪਾ
سیّد بھیکھ کرے جاں کرپا،
عشق دلوں رہ جاوے،
تیں سنگ اکّھیاں لگّیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
باتن دے وچ رمز چلاویں،
ظاہر آپݨا آپ چھپاویں،
ایس وچھوڑے نے پھٹّیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
عشق تیرے وچ لتّھیا لوئی،
تاانے دیندا ہے سبھ کوئی،
تینوں آکھ نا سکیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
تن من جان تیرے توں گھولاں،
تیری بولی تے میں بولاں،
تیں شرماں کیوں رکّھیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
سکھن اکرب کو لے بسدا،
وفی ان فکم ہسّدا رسدا،
آپے خبراں دسّیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
جو کرسیں سو سر پر سہݨا،
باجھوں شکر نہیں کچھ کہݨا،
ایہہ پتّیاں نہیں کچّیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
میراں شاہ گر توں بلہاری،
بولے سراں وچ ناری،
جہڑیاں نہوں وچ پکّیاں،
وے توں لک نا رسیا۔
ਸੱਯਦ ਭੀਖ ਕਰੇ ਜਾਂ ਕਿਰਪਾ,
ਇਸ਼ਕ ਦਿਲੋਂ ਰਹਿ ਜਾਵੇ,
ਤੈਂ ਸੰਗ ਅੱਖੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ,
ਵੇ ਤੂੰ ਲੁਕ ਨਾ ਰਸੀਆ।
ਬਾਤਨ ਦੇ ਵਿਚ ਰਮਜ਼ ਚਲਾਵੇਂ,
ਜ਼ਾਹਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੁਪਾਵੇਂ,
ਏਸ ਵਿਛੋੜੇ ਨੇ ਫੱਟੀਆਂ,
ਵੇ ਤੂੰ ਲੁਕ ਨਾ ਰਸੀਆ।
ਇਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਲੱਥੀਆ ਲੋਈ,
ਤਾਅਨੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਸਭ ਕੋਈ,
ਤੈਨੂੰ ਆਖ ਨਾ ਸਕੀਆਂ,
ਵੇ ਤੂੰ ਲੁਕ ਨਾ ਰਸੀਆ।
ਤਨ ਮਨ ਜਾਨ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਘੋਲਾਂ,
ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮੈਂ ਬੋਲਾਂ,
ਤੈਂ ਸ਼ਰਮਾਂ ਕਿਉਂ ਰੱਖੀਆਂ,
ਵੇ ਤੂੰ ਲੁਕ ਨਾ ਰਸੀਆ।
ਸੁਖਨ ਅਕਰਬ ਕੋ ਲੈ ਬਸਦਾ,
ਵਫ਼ੀ ਇਨ ਫ਼ਿਕਮ ਹੱਸਦਾ ਰਸਦਾ,
ਆਪੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦੱਸੀਆਂ,
ਵੇ ਤੂੰ ਲੁਕ ਨਾ ਰਸੀਆ।
ਜੋ ਕਰਸੇਂ ਸੋ ਸਿਰ ਪਰ ਸਹਿਣਾ,
ਬਾਝੋਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨਹੀਂ ਕੁਛ ਕਹਿਣਾ,
ਇਹ ਪੱਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਕੱਚੀਆਂ,
ਵੇ ਤੂੰ ਲੁਕ ਨਾ ਰਸੀਆ।
ਮੀਰਾਂ ਸ਼ਾਹ ਗੁਰ ਤੋਂ ਬਲਿਹਾਰੀ,
ਬੋਲੇ ਸਰਾਂ ਵਿਚ ਨਾਰੀ,
ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਿਹੁੰ ਵਿਚ ਪੱਕੀਆਂ,
ਵੇ ਤੂੰ ਲੁਕ ਨਾ ਰਸੀਆ।
sayyad bhikh kare jan kirapa,
ishak dilon rahi jave,
tain sang akkhiaan laggiaan,
ve tun luk na rasiaa.
batan de vich ramaz chalaven,
zahar aapana aap chhupaven,
es vichhorre ne phattiaan,
ve tun luk na rasiaa.
ishak tere vich latthiaa loee,
taane denda hai sabh koee,
tainun aakh na sakiaan,
ve tun luk na rasiaa.
tan man jan tere ton gholan,
teri boli te main bolan,
tain sharaman kiun rakkhiaan,
ve tun luk na rasiaa.
sukhan akarab ko lai basada,
vafi in fikam hassada rasada,
aape khabaran dassiaan,
ve tun luk na rasiaa.
jo karasen so sir par sahina,
bajhon shukar nahin kuchh kahina,
ih pattiaan nahin kacchiaan,
ve tun luk na rasiaa.
miran shah gur ton balihari,
bole saran vich nari,
jiharriaan nihun vich pakkiaan,
ve tun luk na rasiaa.