ਚੂਚਕ ਰਾਂਝੇ ਨੂੰ

راتیں رانجھے نے مہیں جاں آن ڈھویاں، چُوچک سیال متھے وَٹ پایا ای۔

بھائی چھڈ مہیں اُٹھ جا گھر نوں، تیرا طور بُرا نظر آیا ای۔

سیالو کہو بھائی ساڈے کم نہیں، جائے اودھرے جدھروں آیا ای۔

اساں سانھ نہ رکھیا ایہہ نڈھا، دھیاں چارنا کس بتایا ای۔

اِتّقُوْا مَوَاضِعَ التُّھَمْ وارث شاہ، ایہہ دُھروں فرمایا ای۔

ਰਾਤੀਂ ਰਾਂਝੇ ਨੇ ਮਹੀਂ ਜਾਂ ਆਣ ਢੋਈਆਂ, ਚੂਚਕ ਸਿਆਲ ਮੱਥੇ ਵੱਟ ਪਾਇਆ ਈ।

ਭਾਈ ਛੱਡ ਮਹੀਂ ਉਠ ਜਾ ਘਰ ਨੂੰ, ਤੇਰਾ ਤੌਰ ਬੁਰਾ ਨਜ਼ਰ ਆਇਆ ਈ।

ਸਿਆਲ ਕਹੇ ਭਾਈ ਸਾਡੇ ਕੰਮ ਨਾਹੀਂ, ਜਾਏ ਉਧਰੇ ਜਿਧਰੋਂ ਆਇਆ ਈ।

ਅਸਾਂ ਸਾਨ੍ਹ ਨਾ ਰਖਿਆ ਨੱਢੀਆਂ ਦਾ, ਧੀਆਂ ਚਾਰਨੀਆਂ ਕਿਸ ਬਤਾਇਆ ਈ।

'ਇੱਤਕੱਵਾ ਮਵਾਜ਼ਿ ਅਤੁਹਮ', ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਇਹ ਧੁਰੋਂ ਫ਼ੁਰਮਾਇਆ ਈ।

ratin ranjhe ne mahin jan aan dhoeeaan, chuchak siaal matthe vatt paiaa ee.

bhaee chhadd mahin uth ja ghar nun, tera taur bura nazar aaiaa ee.

siaal kahe bhaee sade kanm nahin, jae udhare jidharon aaiaa ee.

asan sanh na rakhiaa naddhiaan da, dhiaan charaniaan kis bataiaa ee.

'ittakavva mavazi atuham', varis shah ih dhuron furamaiaa ee.