ਵਾਕ ਕਵੀ

کئی بول گئے شاخ عمر دی، تے ایتھے آہلنا کسے نہ پایا ای۔

کئی حکم تے ظلم کما چلے، نال کسے نہ ساتھ لدایا ای۔

وڈی عمر اوزار اولاد والا، جس نُوح طوفان منگایا ای۔

ایہہ رُوح قلبوت دا ذکر سارا، نال عقل دے میل ملایا ای۔

اگے ہیر نہ کسے نہ کہی ایسی، شعر بہت مرغُوب بنایا ای۔

وارثؔ شاہ میاں لوکاں کملیاں نُوں، قصہ جوڑ ہشیار سنایا ای۔

ਕਈ ਬੋਲ ਗਏ ਸ਼ਾਖ਼ ਉਮਰ ਦੀ ਤੇ, ਏਥੇ ਆਲ੍ਹਣਾ ਕਿਸੇ ਨਾ ਪਾਇਆ ਈ।

ਕਈ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾ ਚੱਲੇ, ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨਾ ਸਾਥ ਲਦਾਇਆ ਈ।

ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਆਵਾਜ਼ ਔਲਾਦ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੂਹ ਤੂਫ਼ਾਨ ਮੰਗਵਾਇਆ ਈ।

ਇਹ ਰੂਹ ਕਲਬੂਤ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸਾਰਾ, ਨਾਲ ਅਕਲ ਦੇ ਮੇਲ ਮਿਲਾਇਆ ਈ।

ਅਗੇ ਹੀਰ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਹੀ ਐਸੀ, ਸ਼ਿਅਰ ਬਹੁਤ ਮਰਗ਼ੂਬ ਬਣਾਇਆ ਈ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਮੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਕਮਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਕਿੱਸਾ ਜੋੜ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਸੁਣਾਇਆ ਈ।

kee bol ge shakh umar di te, ethe aalhana kise na paiaa ee.

kee hukam te zulam kama challe, nal kise na sath ladaiaa ee.

vaddi umar aavaz aulad vala, jis nuh tufan mangavaiaa ee.

ih ruh kalabut da zikar sara, nal akal de mel milaiaa ee.

age hir na kise ne kahi aisi, shiar bahut maraghub banaiaa ee.

varis shah miaan lokan kamaliaan nun, kissa jorr hushiaar sunaiaa ee.