ਹੀਰ ਦੀ ਮਲਾਹਾਂ ਤੇ ਸਖਤੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ

پکڑ لئے جھبیل تے بنھ مُشکاں، مار چھمکاں لہو لُہان کِیتے۔

آن پلنگ تے کون سوالیا جے، میرے ویر دے تُساں سامان کیتے۔

کُڑئیے مار نہ اساں بے دوسیاں نوں، کوئی اساں نہ ایہ مہمان کیتے۔

چنچر ہارئیے رب توں ڈرِیں مُوئیے، اگے کِسے نہ ایڈ طُوفان کیتے۔

ایس عشق نے نشے نے نڈھئیے نی، وارث شاہ ہوریں پریشان کیتے۔

ਪਕੜ ਲਏ ਝਬੇਲ ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਮੁਸ਼ਕਾਂ, ਮਾਰ ਛਮਕਾਂ ਲਹੂ ਲੁਹਾਣ ਕੀਤੇ।

ਆਣ ਪਲੰਘ ਤੇ ਕੌਣ ਸਵਾਲਿਆ ਜੇ, ਮੇਰੇ ਵੈਰ ਤੇ ਤੁਸਾਂ ਸਾਮਾਨ ਕੀਤੇ।

ਕੁੜੀਏ ਮਾਰ ਨਾ ਅਸਾਂ ਬੇਦੋਸਿਆਂ, ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਸਾਂ ਨਾ ਇਹ ਮਹਿਮਾਨ ਕੀਤੇ।

ਚੈਂਚਰ-ਹਾਰੀਏ ਰਬ ਤੋਂ ਡਰੀਂ ਮੋਈਏ, ਅੱਗੇ ਕਿਸੇ ਨਾ ਏਡ ਤੂਫ਼ਾਨ ਕੀਤੇ।

ਏਸ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਨੇ ਨੱਢੀਏ ਨੀ, ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਹੋਰੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤੇ।

pakarr le jhabel te bannh mushakan, mar chhamakan lahu luhan kite.

aan palangh te kaun savaliaa je, mere vair te tusan saman kite.

kurrie mar na asan bedosiaan, nun koee asan na ih mahiman kite.

chainchar-harie rab ton darin moeee, agge kise na ed tufan kite.

es ishak de nashe ne naddhie ni, varis shah horin pareshan kite.