ਵਾਕ ਕਵੀ

نونہاں ہوندیاں خیال جیوں پیکھنے دا، مان متیاں بُوہے دیاں مہریاں نیں۔

پَری مُورتاں سُگھڑرا چندراں نیں، اِک موم طبع اِک نہریاں نیں۔

اِک اِرم دے باغ دیاں مورنیاں نیں، اِک نرم ملُوک اِک زہریاں نیں۔

اچھا کھان پہنن لاڈ نال چلن، دین لین دے وچ لدھیریاں نیں۔

باہر پھرن جیوں بار دیاں واہناں نیں، ستر وچ بہائیاں شہریاں نے۔

وارثؔ شاہ ہے حُسن گُمان سُندا، اکھیں نال گُمان دے گہریاں نیں۔

ਨੂੰਹਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਖ਼ਿਆਲ ਜੀਊ ਪੇਖਣੇ, ਦਾ ਮਾਨ ਮੱਤੀਆ ਬੂਹੇ ਦੀਆਂ ਮਹਿਰੀਆਂ ਨੇ।

ਪਰੀ ਮੂਰਤਾਂ ਸੁਘੜ ਰਾਚੰਦਰਾਂ ਨੀ, ਇੱਕ ਮੋਮ ਤਬਾਅ ਇੱਕ ਠਹਿਰੀਆਂ ਨੇ।

ਇੱਕ ਇਰਮ ਦੇ ਬਾਗ ਦੀਆਂ ਮੋਰਨੀਆਂ ਨੇ, ਇੱਕ ਨਰਮ ਮਲੂਕ ਇੱਕ ਨਹਿਰੀਆਂ ਨੇ।

ਅੱਛਾ ਖਾਣ ਪਹਿਨਣ ਲਾਡ ਨਾਲ ਚੱਲਣ, ਲੈਣ ਦੇਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲੁਧੇਰੀਆਂ ਨੇ।

ਬਾਹਰ ਫਿਰਨ ਜਿਉਂ ਬਾਰ ਦੀਆਂ ਵਾਹਣਾਂ ਨੇ, ਸਤਰ ਵਿੱਚ ਬਹਾਈਆਂ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਨੇ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਇਹ ਹੁਸਨ ਗੁਮਾਨ ਸੰਦਾ, ਅਖੀਂ ਨਾਲ ਗੁਮਾਨ ਦੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਨੇ।

nunhan hundiaan khiaal jioo pekhane, da man mattiaa buhe diaan mahiriaan ne.

pari muratan sugharr rachandaran ni, ikk mom tabaa ikk thahiriaan ne.

ikk iram de bag diaan moraniaan ne, ikk naram maluk ikk nahiriaan ne.

acchha khan pahinan lad nal challan, lain den de vicch ludheriaan ne.

bahar phiran jiun bar diaan vahanan ne, satar vicch bahaeeaan shahiriaan ne.

varis shah ih husan guman sanda, akhin nal guman de gahiriaan ne.