ਰਾਂਝਾ

سچ آکھ رَنے کیہی دُھم چائیا، تُساں بھوج وزیر نوں کُٹیا جے۔

دھینسر ماریا بھیت گھر وگڑے نے، سنے لنک دے اوس نوں پُٹیا جے۔

کیرو پا نڈؤاں دے کٹک کئی کھوہنی، مارے تُساں دے سبھ نُکھٹیا جے۔

قتل امام ہوئے کربلا اندر، مار دین دے وارثاں سُٹیا جے۔

جو کو شرم حیا دا آدمی سی، جان مال تھوں اوس نُوں پُٹیا جے۔

وارثؔ شاہ فقیر تاں نَس آیا، پچھا ایس دا آن کیوں کُھٹیا جے۔

ਸੱਚ ਆਖ ਰੰਨੇ ਕੇਹੀ ਧੁੰਮ ਚਾਈਆ, ਤੁਸਾਂ ਭੋਜ ਵਜ਼ੀਰ ਨੂੰ ਕੁੱਟਿਆ ਜੇ।

ਦਹਿਸਿਰ ਮਾਰਿਆ ਭੇਤ ਘਰੋਗੜੇ ਨੇ, ਸਣੇ ਲੰਕ ਦੇ ਓਸ ਨੂੰ ਪੁੱਟਿਆ ਜੇ।

ਕੈਰੋ ਪਾਂਡੋਆਂ ਦੇ ਕਟਕ ਕਈ ਖੂਹਣੀ, ਮਾਰੇ ਤੁਸਾਂ ਦੇ ਸਭ ਨਿਖੁੱਟਿਆ ਜੇ।

ਕਤਲ ਇਮਾਮ ਹੋਏ ਕਰਬਲਾ ਅੰਦਰ, ਮਾਰ ਦੀਨ ਦਿਆਂ ਵਾਰਿਸਾਂ ਸੁੱਟਿਆ ਜੇ।

ਜੋ ਕੋ ਸ਼ਰਮ ਹਿਆਂ ਦਾ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਜਾਨ ਮਾਲ ਥੋਂ ਓਸ ਨੂੰ ਪੁੱਟਿਆ ਜੇ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਫ਼ਕੀਰ ਤਾਂ ਨੱਸ ਆਇਆ, ਪਿੱਛਾ ਏਸ ਦਾ ਆਣ ਕਿਉ ਖੁੱਟਿਆ ਜੇ।

sacch aakh ranne kehi dhunm chaeeaa, tusan bhoj vazir nun kuttiaa je.

dahisir mariaa bhet gharogarre ne, sane lank de os nun puttiaa je.

kairo pandoaan de katak kee khuhani, mare tusan de sabh nikhuttiaa je.

katal imam hoe karabala andar, mar din diaan varisan suttiaa je.

jo ko sharam hiaan da aadami si, jan mal thon os nun puttiaa je.

varis shah fakir tan nass aaiaa, picchha es da aan kiu khuttiaa je.