ਕੁੜੀ ਹੀਰ ਕੋਲ ਆਈ

کُڑی آپنا آپ چھڈا نٹھی، تیر غضب دا جیو وچ کسیا ای۔

سہج آء کے ہیر دے کول بہہ کے، حال اوسنوں کھول کے دسیا ای۔

چھڈ ننگ ناموس فقیر ہویا، رہے روندڑا کدی نہ ہسیا ای۔

ایس حسن کمان نُوں ہتھ پھڑ کے، آ قہر دا تیر کیوں کسیا ای۔

گھروں مار کے موہلیاں کڈھیا ای، جاکالڑے باغ وچ دھسیا ای۔

وارثؔ شاہ دینہہ رات دے مینہ وانگوں، نیراوس دے نیناں تھیں وسیا ای۔

ਕੁੜੀ ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੁੜਾ ਨੱਠੀ, ਤੀਰ ਗ਼ਜ਼ਬ ਦਾ ਜੀਊ ਵਿੱਚ ਕੱਸਿਆ ਈ।

ਸਹਿਜੇ ਆ ਕੇ ਹੀਰ ਦੇ ਕੋਲ ਬਹਿ ਕੇ, ਹਾਲ ਓਸ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਈ।

ਛਡ ਨੰਗ ਨਾਮੂਸ ਫ਼ਕੀਰ ਹੋਇਆ, ਰਹੇ ਰੋਂਦੜਾ ਕਦੀ ਨਾ ਹੱਸਿਆ ਈ।

ਏਸ ਹੁਸਨ ਕਮਾਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਆ ਕਹਿਰ ਦਾ ਤੀਰ ਕਿਉਂ ਕੱਸਿਆ ਈ।

ਘਰੋਂ ਮਾਰ ਕੇ ਮੁਹਲਿਆਂ ਕਢਿਆ ਈ, ਜਾ ਕੇ ਕਾਲੜੇ ਬਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਈ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਦਿੰਹ ਰਾਤ ਦੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗੂੰ, ਨੀਰ ਓਸ ਦੇ ਨੈਣਾਂ ਥੀਂ ਵੱਸਿਆ ਈ।

kurri aapana aap chhurra natthi, tir ghazab da jioo vicch kassiaa ee.

sahije aa ke hir de kol bahi ke, hal os nun kholh ke dassiaa ee.

chhad nang namus fakir hoiaa, rahe rondarra kadi na hassiaa ee.

es husan kaman nun hatth pharrake, aa kahir da tir kiun kassiaa ee.

gharon mar ke muhaliaan kadhiaa ee, ja ke kalarre bagh vicch vassiaa ee.

varis shah dinh rat de minh vangun, nir os de nainan thin vassiaa ee.