ਵਾਕ ਕਵੀ

رانجھا منتاں کر کے تھک رہیا، انت ہو کندھی پرہاں جا بیٹھا۔

چھڈ اگ بیگانڑی ہو گوشے، پریم ڈھانڈری وکھ جگا بیٹھا۔

گاوے سد فراق دے نال رووے، اتے ونجھلی سبد وجا بیٹھا۔

جوکوئی آدمی تریمتاں مرد ہیسن، پتن چھڈ سب اوس تے جا بیٹھا۔

رناں لڈن جھبیل دیاں بھرن مٹھیں، پیر دوہاندے ہِک ٹکا بیٹھا۔

غصہ کھاء کے لئے جھبیل جھیاں،، اتے دوہاں نوں ہاک بلا بیٹھا۔

پنڈا باہوڑی جٹ لیجاگ رناں، کیہا شغل ہے آن جگا بیٹھا۔

وارث شاہ ایس موہیاں مرد رناں، ناہیں جاندے کون بلا بیٹھا۔

ਰਾਂਝਾ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਰਹਿਆ, ਅੰਤ ਹੋ ਕੰਧੀ ਪਰ੍ਹਾਂ ਜਾਇ ਬੈਠਾ।

ਛਡ ਅੱਗ ਬੇਗਾਨੜੀ ਹੋ ਗੋਸ਼ੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਢਾਂਡੜੀ ਵੱਖ ਜਗਾਇ ਬੈਠਾ।

ਗਾਵੇ ਸੱਦ ਫ਼ਿਰਾਕ ਦੇ ਨਾਲ ਰੋਵੇ, ਉਤੇ ਵੰਝਲੀ ਸ਼ਬਦ ਵਜਾਇ ਬੈਠਾ।

ਜੋ ਕੋ ਆਦਮੀ ਤ੍ਰੀਮਤਾਂ ਮਰਦ ਹੈ ਸਨ, ਪੱਤਣ ਛੱਡ ਕੇ ਓਸ ਥੇ ਜਾਇ ਬੈਠਾ।

ਰੰਨਾਂ ਲੁੱਡਣ ਝਬੇਲ ਦੀਆਂ ਭਰਨ ਮੁੱਠੀ, ਪੈਰ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਹਿਕ ਟਿਕਾਇ ਬੈਠਾ।

ਗੁੱਸਾ ਖਾਇਕੇ ਲਏ ਝਬੇਲ ਝਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਕ ਬੁਲਾਇ ਬੈਠਾ।

ਪਿੰਡਾ ! ਬਾਹੁੜੀਂ ਜਟ ਲੈ ਜਾਗ ਰੰਨਾਂ, ਕੇਹਾ ਸ਼ੁਗਲ ਹੈ ਆਣ ਜਗਾਇ ਬੈਠਾ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਇਸ ਮੋਹੀਆਂ ਮਰਦ ਰੰਨਾਂ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕੌਣ ਬਲਾਇ ਬੈਠਾ।

ranjha minnatan karake thakk rahiaa, ant ho kandhi parhan jai baitha.

chhad agg beganarri ho goshe, prem dhandarri vakkh jagai baitha.

gave sadd firak de nal rove, ute vanjhali shabad vajai baitha.

jo ko aadami trimatan marad hai san, pattan chhadd ke os the jai baitha.

rannan luddan jhabel diaan bharan mutthi, pair dohan di hik tikai baitha.

gussa khaike le jhabel jheeaan, ate dohan nun hak bulai baitha.

pinda ! bahurrin jat lai jag rannan, keha shugal hai aan jagai baitha.

varis shah is mohiaan marad rannan, nahin janade kaun balai baitha.