ਤਥਾ

مینوں رب باجھوں نہیں تانگھ کائی، سبھ ڈنڈیاں غماں نے ملیاں نیں۔

سارے دیس تے ملک دی سانجھ چُکی، ساڈیاں قسمتاں جنگلیں چلیاں نیں۔

جتھے شینہ بکن پھوکن ناگ کالے، بگھیاڑ گھتن نت جلیاں نیں۔

چلہ کٹ کے پڑھاں کلا م ڈاڈھی، بھیڑاں وجیاں آن اولیاں نیں۔

کیتیاں محنتاں وارثاؔ دُکھ جھا کے، راتاں جاندیاں نہیں نپھلیاں نیں۔

ਮੈਨੂੰ ਰਬ ਬਾਝੋਂ ਨਹੀਂ ਤਾਂਘ ਕਾਈ, ਸਭ ਡੰਡੀਆਂ ਗ਼ਮਾਂ ਨੇ ਮੱਲੀਆਂ ਨੇ।

ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਮੁਲਕ ਦੀ ਸਾਂਝ ਚੁੱਕੀ, ਸਾਡੀਆਂ ਕਿਸਮਤਾਂ ਜੰਗਲੀਂ ਚੱਲੀਆਂ ਨੇ।

ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੀਂਹ ਬੁੱਕਣ ਸ਼ੂਕਣ ਨਾਗ ਕਾਲੇ, ਬਘਿਆੜ ਘੱਤਣ ਨਿਤ ਜੱਲੀਆਂ ਨੇ।

ਚਿੱਲਾ ਕਟ ਕੇ ਪੜ੍ਹਾਂ ਕਲਾਮ ਡਾਹਢੀ, ਤੇਗਾਂ ਵੱਜੀਆਂ ਆਣ ਅਵੱਲੀਆਂ ਨੇ।

ਕੀਤੀਆਂ ਮਿਹਨਤਾਂ ਵਾਰਿਸਾ ਦੁਖ ਝਾਗੇ, ਰਾਤਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਨਿਚੱਲੀਆਂ ਨੇ।

mainun rab bajhon nahin tangh kaee, sabh dandiaan ghaman ne malliaan ne.

sare desh te mulak di sanjh chukki, sadiaan kisamatan jangalin challiaan ne.

jitthe shinh bukkan shukan nag kale, baghiaarr ghattan nit jalliaan ne.

chilla kat ke parrhan kalam dahadhi, tegan vajjiaan aan avalliaan ne.

kitiaan mihanatan varisa dukh jhage, ratan jandiaan nahin nichalliaan ne.