ਰਾਂਝਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ

ہیر چُپ بیٹھی اسیں کُٹ کڈھے، ساڈا واہ پیا نال ڈوریاں دے۔

اوہ ویلڑا ہتھ نہ آوندا ہے، لوک دے رہے لکھ ڈھنڈوریاں دے۔

اک رن گئی دویا ون گیا، لوگ ساڑدے نال نہوریاں دے۔

نیونہہ راچیاں تے رناں ڈاہڈیاں دے، کیکوں ہتھ آون نال زوریاں دے۔

اساں منگیا اوہناں نہ خیر کیتا، مینوں ماریا نال پھہوڑیاں دے۔

وارثؔ شاہ زورا ور زوریاں دیاں، دے ساتھے زر تے کم نزوریاں دے۔

ਹੀਰ ਚੁਪ ਬੈਠੀ ਅਸੀਂ ਕੁਟ ਕੱਢੇ, ਸਾਡਾ ਵਾਹ ਪਿਆ ਨਾਲ ਡੋਰਿਆਂ ਦੇ।

ਉਹ ਵੇਲੜਾ ਹੱਥ ਨਾ ਆਂਵਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਦੇ ਰਹੇ ਲਖ ਢੰਡੋਰਿਆਂ ਦੇ।

ਇੱਕ ਰੰਨ ਗਈ ਦੂਆ ਆਉਣ ਗਿਆ, ਲੋਕ ਸਾੜਦੇ ਨਾਲ ਨਿਹੋਰਿਆਂ ਦੇ।

ਨੂੰਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਰੰਨਾਂ ਡਾਢਿਆਂ ਦੀਆਂ, ਕੀਕੂੰ ਹੱਥ ਆਵਣ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਿਆਂ ਦੇ।

ਅਸਾਂ ਮੰਗਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਂ ਖ਼ੈਰ ਕੀਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਾਲ ਫਹੌੜਿਆਂ ਦੇ।

ਵਾਰਿਸ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ਰ ਜ਼ਾਰੀਆਂ ਯਾਰੀਆਂ ਦੇ, ਸਾਏ ਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰਿਆ ਦੇ।

hir chup baithi asin kut kaddhe, sada vah piaa nal doriaan de.

uh velarra hatth na aanvada hai, lok de rahe lakh dhandoriaan de.

ikk rann gee duaa aaun giaa, lok sarrade nal nihoriaan de.

nunhan rajiaan te rannan dadhiaan diaan, kikun hatth aavan nal zoriaan de.

asan mangiaa unhan nan khair kita, mainun mariaa nal phahaurriaan de.

varis zor zar zariaan yariaan de, sae zaran te na kamazoriaa de.