ਹੀਰ

ہیر آکھدی ایہہ چوائے کیہا، ٹھوٹھا بھنّ فقیراں نوں مارنا کی۔

جنھاں ہک اللہ دا آسرا ہے، اونھاں پنکھیاں نال کھہاڑنا کی۔

جہڑے کنّ پڑائے فقیر ہوئے، بھلا اوہناں دا پڑتنا پاڑݨا کی۔

تھوڑھی گلّ دا وڈھا ودھا کرکے، سورے کمّ نوں چا وگاڑنا کی۔

جہڑے گھراں دیاں چاوڑاں نال ماریں، گھر چکّ کے ایس لے جاوݨا کی۔

میرے بوہیوں فقر کیوں ماریو ای، وسدے گھراں توں فقر موڑاوݨا کی۔

گھر میرا تے میں نال کھݨس چایو، ایتھوں کواریئے تدھ لے جاوݨا کی۔

بولھ راہکاں دے ہوس چوہڑے دی، مرشو مرشو دن رات کراوݨا کی۔

وارث شاہ ایہہ ہرس بیفائدا ای، اوڑک ایس جہان توں چاوݨا کی۔

ਹੀਰ ਆਖਦੀ ਇਹ ਚਵਾਇ ਕੇਹਾ, ਠੂਠਾ ਭੰਨ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਕੀ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਿਕ ਅੱਲਾਹ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਓਨ੍ਹਾਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਖਹਾੜਨਾ ਕੀ।

ਜਿਹੜੇ ਕੰਨ ਪੜਾਇ ਫ਼ਕੀਰ ਹੋਏ, ਭਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੜਤਨਾ ਪਾੜਣਾ ਕੀ।

ਥੋੜ੍ਹੀ ਗੱਲ ਦਾ ਵਢਾ ਵਧਾ ਕਰਕੇ, ਸੌਰੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਚਾ ਵਿਗਾੜਨਾ ਕੀ।

ਜਿਹੜੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚਾਵੜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇਂ, ਘਰ ਚੱਕ ਕੇ ਏਸ ਲੈ ਜਾਵਣਾ ਕੀ।

ਮੇਰੇ ਬੂਹਿਉਂ ਫ਼ਕਰ ਕਿਉਂ ਮਾਰਿਉ ਈ, ਵਸਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਫ਼ਕਰ ਮੋੜਾਵਣਾ ਕੀ।

ਘਰ ਮੇਰਾ ਤੇ ਮੈਂ ਨਾਲ ਖੁਣਸ ਚਾਇਉ, ਏਥੋਂ ਕਵਾਰੀਏ ਤੁਧ ਲੈ ਜਾਵਣਾ ਕੀ।

ਬੋਲ੍ਹ ਰਾਹਕਾਂ ਦੇ ਹੌਸ ਚੂਹੜੇ ਦੀ, ਮਰਸ਼ੂ ਮਰਸ਼ੂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕਰਾਵਣਾ ਕੀ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਇਹ ਹਿਰਸ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਈ, ਓੜਕ ਏਸ ਜਹਾਨ ਤੋਂ ਚਾਵਣਾ ਕੀ।

hir aakhadi ih chavai keha, thutha bhann fakiran nun marana ki.

jinhan hik allah da aasara hai, onhan pankhiaan nal khaharrana ki.

jiharre kann parrai fakir hoe, bhala unhan da parratana parrana ki.

thorrhi gall da vadha vadha karake, saure kanm nun cha vigarrana ki.

jiharre gharan diaan chavarran nal maren, ghar chakk ke es lai javana ki.

mere buhiun fakar kiun mariu ee, vasade gharan ton fakar morravana ki.

ghar mera te main nal khunas chaiu, ethon kavarie tudh lai javana ki.

bolh rahakan de haus chuharre di, marashu marashu din rat karavana ki.

varis shah ih hiras befaida ee, orrak es jahan ton chavana ki.