ਰਾਂਝਾ

خیر فقر نوں عقل دے نال دیجے، ہتھ سنھبل کے بُک اُلاریے نی۔

کیجے ایڈہنکار نہ جوبنے دا، گھول گھتیے مست ہنکارئیے نی۔

ہو مست غرور تکبری دی، لوڑھ گھتیوای رنے ڈاریے نی۔

کیجے حُسن دامان نہ بھاگ بھریے، چھل جائیسی روپ وچارئیے نی۔

ٹھوٹھا بھن فقیر نوں پٹیوئی، شالا یار مری انی ڈارئیے نی۔

ماپے مرن ہنکار بھج پوے، تیرا انی پٹنے دئیے ونجارئیے نی۔

ਖ਼ੈਰ ਫ਼ਕਰ ਨੂੰ ਅਕਲ ਦੇ ਨਾਲ ਦੀਚੈ, ਹੱਥ ਸੰਭਲ ਕੇ ਬੁੱਕ ਉਲਾਰੀਏ ਨੀ।

ਕੀਚੈ ਐਡ ਹੰਕਾਰ ਨਾ ਜੋਬਨੇ ਦਾ, ਘੋਲ ਘੱਤੀਏ ਮਸਤ ਹੰਕਾਰੀਏ ਨੀ।

ਹੋਈਉਂ ਮਸਤ ਗਰੂਰ ਤਕੱਬਰੀ ਦਾ, ਲੋੜ੍ਹ ਘਤਿਉਂ ਰੰਨੇ ਡਾਰੀਏ ਨੀ।

ਕੀਚੈ ਹੁਸਨ ਦਾ ਮਾਣ ਨਾ ਭਾਗ ਭਰੀਏ, ਛਲ ਜਾਇਸੀ ਰੂਪ ਵਿਚਾਰੀਏ ਨੀ।

ਠੂਠਾ ਭੰਨ ਫ਼ਕੀਰ ਨੂੰ ਪੱਟਿਉ ਈ, ਸ਼ਾਲਾ ਯਾਰ ਮਰੀ ਅਨੀ ਡਾਰੀਏ ਨੀ।

ਮਾਪੇ ਮਰਨ ਹੰਕਾਰ ਭੱਜ ਪਵੇ ਤੇਰਾ, ਵਾਰਿਸ ਪੱਤਣੇ ਦੀਏ ਵਣਜਾਰੀਏ ਨੀ।

khair fakar nun akal de nal dichai, hatth sanbhal ke bukk ularie ni.

kichai aid hankar na jobane da, ghol ghattie masat hankarie ni.

hoeeun masat garur takabbari da, lorrh ghatiun ranne darie ni.

kichai husan da man na bhag bharie, chhal jaisi rup vicharie ni.

thutha bhann fakir nun pattiu ee, shala yar mari ani darie ni.

mape maran hankar bhajj pave tera, varis pattane die vanajarie ni.