ਸਹਿਤੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੂੰ

باندی ہوئی کے چپ کھلو رہی، سہتی آکھدی خیر نہ پایو کیوں۔

ایہہ تاں جوگیڑا لیک کمذات کنجر، ایس نال توں بھیڑ مچایو کیوں۔

آپ جائی کے دے جے ہے لیند ا گھر، موت دے گھت پھہایو کیوں۔

میری پان پت ایس نے لاہ سٹی، جان بُجھ بے شرم کرایو کیوں۔

میں تاں ایس دے ہتھ وچ آن پھاتھی، منہ شیر دے ماس پھہایو کیوں۔

وارث شاہ میاں ایس مورنی تے، دوالے لاہیکے باز چُھڈایو کیوں۔

ਬਾਂਦੀ ਹੋਇਕੇ ਚੁਪ ਖਲੋ ਰਹੀ, ਸਹਿਤੀ ਆਖਦੀ ਖ਼ੈਰ ਨਾ ਪਾਇਉ ਕਿਉਂ।

ਇਹ ਤਾਂ ਜੋਗੀੜਾ ਲੀਕ ਕੰਮਜ਼ਾਤ ਕੰਜਰ, ਏਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭੇੜ ਮਚਾਇਉ ਕਿਉਂ।

ਆਪ ਜਾਇ ਕੇ ਦੇ ਜੇ ਹੈ ਲੈਂਦਾ, ਘਰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਤ ਫਹਾਇਉ ਕਿਉਂ।

ਮੇਰੀ ਪਾਣ ਪੱਤ ਏਸ ਨੇ ਲਾਹ ਸੁੱਟੀ, ਜਾਣ ਬੁੱਝ ਬੇਸ਼ਰਮ ਕਰਾਇਉ ਕਿਉਂ।

ਮੈਂ ਤਾਂ ਏਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਣ ਫਾਥੀ, ਮੂੰਹ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਮਾਸ ਫਹਾਇਉ ਕਿਉਂ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਮੀਆਂ ਏਸ ਮੋਰਨੀ ਨੇ, ਦਵਾਲੇ ਲਾਹੀਕੇ ਬਾਜ਼ ਛੁਡਾਇਉ ਕਿਉਂ।

bandi hoike chup khalo rahi, sahiti aakhadi khair na paiu kiun.

ih tan jogirra lik kanmazat kanjar, es nal tun bherr machaiu kiun.

aap jai ke de je hai lainda, ghar maut de ghat phahaiu kiun.

meri pan patt es ne lah sutti, jan bujjh besharam karaiu kiun.

main tan es de hatth vicch aan phathi, munh sher de mas phahaiu kiun.

varis shah miaan es morani ne, davale lahike baz chhudaiu kiun.