ਹੀਰ ਰਾਂਝੇ ਦੀ ਆਪੋ ਵਿੱਚ ਗੱਲ

اکھیں سامنے چورجے آء بھاسن، کیوں دکھ وچ آپ نوں گالیے وے۔

میاں جوگیا جھوٹھیاں ایہہ گلاں، گھر ہون تاں کاسنوں بھالیے وے۔

اگ بجھی نوں دھیریاں لکھ دیجن، بِنا پھوک مارے نہیں بالیے وے۔

ہیر ویکھ کے تُرت پچھان لیتا، ہس آکھدی بات سنبھالیے وے۔

سہتی پاس نہ دیونا بھیت مولے، شیر پاس نہ بکری پالیے وے۔

ویکھ مال چرائی کے پیا مُکر، راہ جاندڑا کوئی نہ بھالیے وے۔

وارثؔ شاہ ملکھائناں مال لدھا، چلو کُجیاں بدر پوا لیے وے۔

ਅੱਖੀਂ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਚੋਰ ਜੇ ਆਇ ਫਾਸਣ, ਕਿਉਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਗਾਲੀਏ ਵੇ।

ਮੀਆਂ ਜੋਗੀਆ ਝੂਠੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ, ਘਰ ਹੋਣ ਤਾਂ ਕਾਸ ਨੂੰ ਭਾਲੀਏ ਵੇ।

ਅੱਗ ਬੁਝੀ ਨੂੰ ਧੀਰੀਆਂ ਲੱਖ ਦਿੱਚਣ, ਬਿਨਾ ਫੂਕ ਮਾਰੇ ਨਾ ਬਾਲੀਏ ਵੇ।

ਹੀਰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਰਤ ਪਛਾਣ ਲੀਤਾ, ਹੱਸ ਆਖਦੀ ਬਾਤ ਸੰਭਾਲੀਏ ਵੇ।

ਸਹਿਤੀ ਪਾਸ ਨਾ ਦੇਵਣਾ ਭੇਤ ਮੂਲੇ, ਸ਼ੇਰ ਪਾਸ ਨਾ ਬੱਕਰੀ ਪਾਲੀਏ ਵੇ।

ਵੇਖ ਮਾਲ ਚੁਰਾਇਕੇ ਪਿਆ ਮੁੱਕਰ, ਰਾਹ ਜਾਂਦੜਾ ਕੋਈ ਨਾ ਭਾਲੀਏ ਵੇ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਮਲਖੱਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਲ ਲੱਧਾ, ਚਲੋ ਕੁੱਜੀਆਂ ਬਦਰ ਪਵਾਲੀਏ ਵੇ।

akkhin samhane chor je aai phasan, kiun dukkh vicch aap nun galie ve.

miaan jogiaa jhuthiaan ih gallan, ghar hon tan kas nun bhalie ve.

agg bujhi nun dhiriaan lakkh dicchan, bina phuk mare na balie ve.

hir vekh ke turat pachhan lita, hass aakhadi bat sanbhalie ve.

sahiti pas na devana bhet mule, sher pas na bakkari palie ve.

vekh mal churaike piaa mukkar, rah jandarra koee na bhalie ve.

varis shah malakhaeeeaan nun mal laddha, chalo kujjiaan badar pavalie ve.