ਹੀਰ

بھلا دس کھاں جوگیا چور ساڈا، ہُن کیہڑی طرف نوں اُٹھ گیا۔

ویکھاں آپ ہُن کیہڑی طرف پھردا، اتے مجھ غریب نوں کُٹھ گیا۔

رُٹھے آدمی گھراں وچ آن ملدے، گل سمجھ جا بدھڑی مُٹھ گیا۔

گھر وچ پوندا گُنا سجناں دا، یار ہور ناہیں کِتے گُٹھ گیا۔

گھر یار تے ڈھونڈھدی پھریں باہر، کدے محل نہ ماڑیاں اُٹھ گیا۔

سانوں صبرقرار تے چین ناہیں، وارثؔ شاہ جدوکنا رُٹھ گیا۔

ਭਲਾ ਦੱਸ ਖਾਂ ਜੋਗੀਆ ਚੋਰ ਸਾਡਾ, ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਤਰਫ਼ ਨੂੰ ਉੱਠ ਗਿਆ।

ਵੇਖਾਂ ਆਪ ਹੁਣ ਕਿਹੜੀ ਤਰਫ਼ ਫਿਰਦਾ, ਅਤੇ ਮੁਝ ਗ਼ਰੀਬ ਨੂੰ ਕੁੱਠ ਗਿਆ।

ਰੁਠੇ ਆਦਮੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਣ ਮਿਲਦੇ, ਗੱਲ ਸਮਝ ਜਾਂ ਬੱਧੜੀ ਮੁੱਠ ਗਿਆ।

ਘਰੇ ਵਿੱਚ ਪੌਂਦਾ ਗੁਣਾਂ ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ, ਯਾਰ ਹੋਰ ਨਾਹੀਂ ਕਿਤੇ ਗੁੱਠ ਗਿਆ।

ਘਰ ਯਾਰ ਤੇ ਢੂੰਡਦੀ ਫਿਰੇਂ ਬਾਹਰ, ਕਿਤੇ ਮਹਿਲ ਨਾਲ ਮਾੜੀਆਂ ਉੱਠ ਗਿਆ।

ਸਾਨੂੰ ਸਬਰ ਕਰਾਰ ਤੇ ਚੈਨ ਨਾਹੀਂ, ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਜਦੋਕਣਾ ਰੁੱਠ ਗਿਆ।

bhala dass khan jogiaa chor sada, hun kiharri taraf nun utth giaa.

vekhan aap hun kiharri taraf phirada, ate mujh gharib nun kutth giaa.

ruthe aadami gharan vicch aan milade, gall samajh jan baddharri mutth giaa.

ghare vicch paunda gunan sajjanan da, yar hor nahin kite gutth giaa.

ghar yar te dhundadi phiren bahar, kite mahil nal marriaan utth giaa.

sanun sabar karar te chain nahin, varis shah jadokana rutth giaa.