ਰਾਂਝਾ

رانجھا آکھدا خیال نہ پوو میرے، شینہ سپ فقیر دا دیس کیہا۔

کونجاں وانگ ممولیاں دیس چھڈے، اساں ذات صفات تے بھیس کیہا۔

وطن دماں دے نال تے ذات جوگی، سانوں ساک قبیلڑا خویش کیہا۔

جیہڑا وطن تے ذات ول دھیان رکھے، دنیا دار ہے اوہ درویش کیہا۔

دنیا نال پیوند ہے اساں کیہا، پتھر جوڑنا نال سریش کیہا۔

سبھ خاک در خاک فنا ہونا، وارثؔ شاہ پھر تنہاں نوں کیش کیہا۔

ਰਾਂਝਾ ਆਖਦਾ ਖਿਆਲ ਨਾ ਪਵੋ ਮੇਰੇ, ਸੱਪ ਸ਼ੀਂਹ ਫ਼ਕੀਰ ਦਾ ਦੇਸ ਕੇਹਾ।

ਕੂੰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਮਮੋਲੀਆਂ ਦੇਸ ਛੱਡੇ, ਅਸਾਂ ਜ਼ਾਤ ਸਿਫ਼ਾਤ ਤੇ ਭੇਸ ਕੇਹਾ।

ਵਤਨ ਦਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇ ਜ਼ਾਤ ਜੋਗੀ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਕ ਕਬੀਲੜਾ ਖ਼ੇਸ਼ ਕੇਹਾ।

ਜੇਹੜਾ ਵਤਨ ਤੇ ਜ਼ਾਤ ਵਲ ਧਿਆਨ ਰੱਖੇ, ਦੁਨੀਆਂਦਾਰ ਹੈ ਉਹ ਦਰਵੇਸ਼ ਕੇਹਾ।

ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪੈਵੰਦ ਹੈ ਅਸਾਂ ਕੇਹਾ, ਪੱਥਰ ਜੋੜਨਾ ਨਾਲ ਸਰੇਸ਼ ਕੇਹਾ।

ਸੱਭਾ ਖ਼ਾਕ ਦਰ ਖ਼ਾਕ ਫ਼ਨਾ ਹੋਣਾ, ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਫਿਰ ਤਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸ਼ ਕੇਹਾ।

ranjha aakhada khiaal na pavo mere, sapp shinh fakir da des keha.

kunjan vang mamoliaan des chhadde, asan zat sifat te bhes keha.

vatan daman de nal te zat jogi, sanun sak kabilarra khesh keha.

jeharra vatan te zat val dhiaan rakkhe, duniaandar hai uh daravesh keha.

duniaan nal paivand hai asan keha, patthar jorrana nal saresh keha.

sabbha khak dar khak fana hona, varis shah phir tinhan nun aish keha.