ਰਾਂਝਾ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ

رانجھے آکھیا لُٹی دی ہیر دولت، جرم گالیے تاں اوتھے جا لیئے۔

اوہ رب دے نور دا خوان یغما، شُہدے ہوئی کے جرم وٹا لیئے۔

اِک ہوونا رہیا فقیر میتھوں، رہیا ایتناں وس سو لا لیئے۔

مکھن پالیا چیکنا نرم پنڈا، ذرا خاک دے وچ رُلا لیئے۔

کسے جوگی تھیں سِکھیے سِحر کوئی، چیلے ہوئی کے کن پڑوا لیئے۔

اگے لوکاں دے جھگڑے بال سیکے، ذرا اپنے نوں چننگ لا لیئے۔

اگے جھنگ سیالاں دا سیر کیتا، ذرا کھیڑیاں نوں جھوک لا لیئے۔

اوتھے خودی گمان منظور ناہیں، سِر دیجیے تاں بھیت پا لیئے۔

وارثؔ شاہ محبوب نوں تدوں پائیے، جدوں اپنا آپ گوا لیئے۔

ਰਾਂਝੇ ਆਖਿਆ ਲੁੱਟੀਂ ਦੀ ਹੀਰ ਦੌਲਤ, ਜਰਮ ਗਾਲੀਏ ਤਾਂ ਉਹਨੂੰ ਜਾ ਲਈਏ।

ਉਹ ਰੱਬ ਦੇ ਨੂਰ ਦਾ ਖ਼ਵਾਨ ਯਗ਼ਮਾ ਸ਼ੁਹਦੇ ਹੋਇਕੇ ਰੰਗ ਵਟਾ ਲਈਏ।

ਇੱਕ ਹੋਵਣਾ ਰਹਿਆ ਫ਼ਕੀਰ ਮੈਥੋਂ, ਰਹਿਆ ਏਤਨਾ ਵਸ ਸੋ ਲਾ ਲਈਏ।

ਮੱਖਣ ਪਾਲਿਆ ਚੀਕਣਾ ਨਰਮ ਪਿੰਡਾ, ਜ਼ਰਾ ਖ਼ਾਕ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਮਾ ਲਈਏ।

ਕਿਸੇ ਜੋਗੀ ਥੀਂ ਸਿੱਖੀਏ ਸਿਹਰ ਕੋਈ, ਚੇਲੇ ਹੋਇਕੇ ਕੰਨ ਪੜਵਾ ਲਈਏ।

ਅੱਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਝੁਗੜੇ ਬਾਲ ਸੇਕੇ, ਜ਼ਰਾ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਚਿਣਗ ਲਾ ਲਈਏ।

ਅੱਗੇ ਝੰਗ ਸਿਆਲਾਂ ਦਾ ਸੈਰ ਕੀਤਾ, ਜ਼ਰਾ ਖੇੜਿਆਂ ਨੂੰ ਝੋਕ ਲਾ ਲਈਏ।

ਓਥੇ ਖ਼ੁਦੀ ਗੁਮਾਨ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾਹੀਂ, ਸਿਰ ਵੇਚੀਏ ਤਾਂ ਭੇਤ ਪਾ ਲਈਏ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਮਹਿਬੂਬ ਨੂੰ ਤਦੋਂ ਪਾਈਏ, ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਆਪ ਗਵਾ ਲਈਏ।

ranjhe aakhiaa luttin di hir daulat, jaram galie tan uhanun ja leee.

uh rabb de nur da khavan yaghama shuhade hoike rang vata leee.

ikk hovana rahiaa fakir maithon, rahiaa etana vas so la leee.

makkhan paliaa chikana naram pinda, zara khak de vicch rama leee.

kise jogi thin sikkhie sihar koee, chele hoike kann parrava leee.

agge lokan de jhugarre bal seke, zara aapane nun chinag la leee.

agge jhang siaalan da sair kita, zara kherriaan nun jhok la leee.

othe khudi guman manazur nahin, sir vechie tan bhet pa leee.

varis shah mahibub nun tadon paeee, jadon aapana aap gava leee.