ਤਥਾ

اگے چنڈیاں نال ہنڈایاای، زُلف کُنڈلاں دار ہُن ویکھ میاں۔

گھت کُنڈلی ناگ سیاہ پلمے، ویکھے اوہ بھلا جس لیکھ میاں۔

مَلے وٹنے لوڑھ دنداسڑے دا، نین خونیاں دے بھرن بھیکھ میاں۔

آ حسن دی دید کر ویکھ زلفاں، خونیں نیناں دے بھیکھ نوں ویکھ میاں۔

وارثؔ شاہ فقیر ہو پہنچ میتھے، فقر مار دے ریکھ وِچ میکھ میاں۔

ਅੱਗੇ ਚੂੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਹੰਢਾਇਆ ਈ, ਜ਼ੁਲਫ਼ ਕੁੰਡਲਾਂਦਾਰ ਹੁਣ ਵੇਖ ਮੀਆਂ।

ਘਤ ਕੁੰਡਲੀ ਨਾਗ ਸਿਆਹ ਪਲਮੇ, ਵੇਖੇ ਉਹ ਭਲਾ ਜਿਸ ਲੇਖ ਮੀਆਂ।

ਮਲੇ ਵਟਣਾ ਲੋੜ੍ਹ ਦੰਦਾਸੜੇ ਦਾ, ਨੈਣ ਖ਼ੂਨੀਆਂ ਦੇ ਭਰਨ ਭੇਖ ਮੀਆਂ।

ਆ ਹੁਸਨ ਦੀ ਦੀਦ ਕਰ ਵੇਖ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ, ਖ਼ੂਨੀ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਭੇਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਮੀਆਂ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਫ਼ਕੀਰ ਹੋ ਪਹੁੰਚ ਮੈਂਥੇ, ਫ਼ਕਰ ਮਾਰਦੇ ਰੇਖ ਵਿੱਚ ਮੇਖ ਮੀਆਂ।

agge chundiaan nal handhaiaa ee, zulaf kundalandar hun vekh miaan.

ghat kundali nag siaah palame, vekhe uh bhala jis lekh miaan.

male vatana lorrh dandasarre da, nain khuniaan de bharan bhekh miaan.

aa husan di did kar vekh zulafan, khuni nainan de bhekh nun dekh miaan.

varis shah fakir ho pahunch mainthe, fakar marade rekh vicch mekh miaan.