ਤਥਾ

قید آبخور دے کھِچی واگ قسمت، کوئل لنک دے باغ دی گئی دِلّی۔

مینا لئی بنگالیوں چاک کملے، کھیڑا پیا از غیب دی آن بِلّی۔

چُستی اپنی پکڑ نہ ہار ہمت، ہیر ناہیوں عِشق دے وِچ ڈِھلّی۔

کوئی جائی کے پکڑ فقیر کامل، فقر مار دے وِ چ رضا کِلّی۔

وارثؔ شاہ مستانڑا ہو،، للّی سہلی گودڑی پہن ہو شیخ چِلّی۔

ਕਾਇਦ ਆਬਖੋਰ ਦੇ ਖਿੱਚੀ ਵਾਂਗ ਕਿਸਮਤ, ਕੋਇਲ ਲੰਕ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਗਈ ਦਿੱਲੀ।

ਮੈਨਾ ਲਈ ਬੰਗਾਲਿaੁਂ ਚਾਕ ਕਮਲੇ, ਖੇੜਾ ਪਿਆ ਅਜ਼ਗ਼ੈਬ ਦੀ ਆਣ ਬਿੱਲੀ।

ਚੁਸਤੀ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਨਾ ਹਾਰ ਹਿੰਮਤ, ਹੀਰ ਨਾਹੀਉਂ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲੀ।

ਕੋਈ ਜਾਇਕੇ ਪਕੜ ਫ਼ਕੀਰ ਕਾਮਿਲ, ਫ਼ਕਰ ਮਾਰਦੇ ਵਿੱਚ ਰਜ਼ਾ ਕਿੱਲੀ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਮਸਤਾਨੜਾ ਹੋ ਲੱਲ੍ਹੀ, ਸੇਲ੍ਹੀ ਗੋਦੜੀ ਬੰਨ੍ਹ ਹੋ ਸ਼ੇਖ਼ ਚਿੱਲੀ।

kaid aabakhor de khicchi vang kisamat, koil lank de bagh di gee dilli.

maina lee bangaliaun chak kamale, kherra piaa azaghaib di aan billi.

chusati aapani pakarr na har hinmat, hir nahiun ishak de vicch dhilli.

koee jaike pakarr fakir kamil, fakar marade vicch raza killi.

varis shah masatanarra ho lallhi, selhi godarri bannh ho shekh chilli.