ਉੱਤਰ ਹੀਰ

تیرے واسطے بہت اداس ہاں میں، ربا میل توں چریں وچھونّیاں نوں۔

ہتّھیں ماپیاں دتّی ساں ظالماں نوں، لگّا لوݨ کلیجیاں بھونّیاں نوں۔

موت اتے سنجوگ نا ٹلے مولے، کوݨ موڑدا ساہیاں پونّیاں نوں۔

جوگی ہوئکے آ توں سجّݨاں وو، کوݨ جاݨدا جوگیاں مونّیاں نوں۔

کسے تتّڑے وقت سی نہوں لگّا، وارث بیجیا داݨیاں بھونّیاں نوں۔

ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸ ਹਾਂ ਮੈਂ, ਰੱਬਾ ਮੇਲ ਤੂੰ ਚਿਰੀਂ ਵਿਛੁੰਨਿਆਂ ਨੂੰ।

ਹੱਥੀਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦਿੱਤੀ ਸਾਂ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਨੂੰ, ਲੱਗਾ ਲੂਣ ਕਲੇਜਿਆਂ ਭੁੰਨਿਆਂ ਨੂੰ।

ਮੌਤ ਅਤੇ ਸੰਜੋਗ ਨਾ ਟਲੇ ਮੂਲੇ, ਕੌਣ ਮੋੜਦਾ ਸਾਹਿਆਂ ਪੁੰਨਿਆਂ ਨੂੰ।

ਜੋਗੀ ਹੋਇਕੇ ਆ ਤੂੰ ਸੱਜਣਾਂ ਵੋ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਜੋਗੀਆਂ ਮੁੰਨਿਆਂ ਨੂੰ।

ਕਿਸੇ ਤੱਤੜੇ ਵਕਤ ਸੀ ਨਿਹੁੰ ਲੱਗਾ, ਵਾਰਿਸ ਬੀਜਿਆ ਦਾਣਿਆਂ ਭੁੰਨਿਆਂ ਨੂੰ।

tere vasate bahut udas han main, rabba mel tun chirin vichhunniaan nun.

hatthin mapiaan ditti san zalaman nun, lagga lun kalejiaan bhunniaan nun.

maut ate sanjog na tale mule, kaun morrada sahiaan punniaan nun.

jogi hoike aa tun sajjanan vo, kaun janada jogiaan munniaan nun.

kise tattarre vakat si nihun lagga, varis bijiaa daniaan bhunniaan nun.