ਕੁੜੀਆਂ ਉਹਨੂੰ ਰਾਂਝੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਈਆਂ

کُڑیاں جاء ولایا رانجھنے نوں، پھرے دُکھ تے درد دا لدیا ای۔

آء گھِن سُنیہڑا سجناں دا، تینوں ہیر سیال نے سدیا ای۔

تیرے واسطے ماپیاں گھروں کڈھی، اساں ساہورا پیئڑا ردیا ای۔

تُدھ باجھ نہ جیونا ہوگ میرا، وِچ سیالاں دے جیو کیوں اڈیا ای۔

جھب ہو فقیر تے پہنچ میتھے، اوتھے جھنڈڑا کاس نوں گڈیا ای۔

وارثؔ شاہ اِس عشق دی نوکری نے، دماں باجھ غلام کر چھڈیاای۔

ਕੁੜੀਆਂ ਜਾਇ ਵਿਲਾਇਆ ਰਾਂਝਣੇ ਨੂੰ, ਫਿਰੇ ਦੁਖ ਤੇ ਦਰਦ ਦਾ ਲੱਦਿਆ ਈ।

ਆ ਘਿਨ ਸੁਨੇਹੜਾ ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਹੀਰ ਸਿਆਲ ਨੇ ਸੱਦਿਆ ਈ।

ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਘਰੋਂ ਕੱਢੀ, ਅਸਾਂ ਸਾਹੁਰਾ ਪੇਈਅੜਾ ਰੱਦਿਆ ਈ।

ਤੁਧ ਬਾਝ ਨਹੀਂ ਜਿਉਣਾ ਹੋਗ ਮੇਰਾ, ਵਿੱਚ ਸਿਆਲਾਂ ਦੇ ਜਿਉ ਕਿਉਂ ਅਡਿਆ ਈ।

ਝੱਬ ਹੋ ਫ਼ਕੀਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਮੈਂਥੇ, ਓਥੇ ਝੰਡੜਾ ਕਾਸ ਨੂੰ ਗੱਡਿਆ ਈ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਇਸ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਨੇ, ਦੰਮਾਂ ਬਾਝ ਗ਼ੁਲਾਮ ਕਰ ਛੱਡਿਆ ਈ।

kurriaan jai vilaiaa ranjhane nun, phire dukh te darad da laddiaa ee.

aa ghin suneharra sajjanan da, tainun hir siaal ne saddiaa ee.

tere vasate mapiaan gharon kaddhi, asan sahura peeearra raddiaa ee.

tudh bajh nahin jiuna hog mera, vicch siaalan de jiu kiun adiaa ee.

jhabb ho fakir te pahunch mainthe, othe jhandarra kas nun gaddiaa ee.

varis shah is ishak di naukari ne, danman bajh ghulam kar chhaddiaa ee.