ਸਿਆਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ

کُڑیاں آکھیا چھیل ہے مس بِھنا، چھڈ بیٹھا ہے جگ دے سب جھیڑے۔

سُٹ ونجھلی اہل فقیر ہویا، جس روز دے ہیر لے گئے کھیڑے۔

وِچ بیلیاں کُوکدا پھرے کملا، جتھے باگھ بگھیلے تے شینہ بیڑھے۔

کوئی اوس دے نال نہ گل کردا، باجھ منتروں ناگ نوں کون چھیڑے۔

کُڑی آکھیا جاہ ولاؤ اوس نوں، کویں گھیر کے ماندری کرو نیڑے۔

ਕੁੜੀਆਂ ਆਖਿਆ ਛੈਲ ਹੈ ਮੱਸ ਭਿੰਨਾ, ਛੱਡ ਬੈਠਾ ਹੈ ਜਗ ਦੇ ਸਭ ਝੇੜੇ।

ਸੱਟ ਵੰਝਲੀ ਅਹਿਲ ਫ਼ਕੀਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਰੋਜ਼ ਦੇ ਹੀਰ ਲੈ ਗਏ ਖੇੜੇ।

ਵਿੱਚ ਬੇਲਿਆਂ ਕੂਕਦਾ ਫਿਰੇ ਕਮਲਾ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਘ ਬਘੇਲੇ ਤੇ ਸ਼ੀਂਹ ਬੇੜ੍ਹੇ।

ਕੋਈ ਓਸ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਬਾਝ ਮੰਤਰੋਂ ਨਾਗ ਨੂੰ ਕੌਣ ਛੇੜੇ।

ਕੁੜੀਆਂ ਆਖਿਆ ਜਾਉ ਵਿਲਾਉ ਉਸ ਨੂੰ, ਕਿਵੇਂ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਂਦਰੀ ਕਰੋ ਨੇੜੇ।

kurriaan aakhiaa chhail hai mass bhinna, chhadd baitha hai jag de sabh jherre.

satt vanjhali ahil fakir hoiaa, jis roz de hir lai ge kherre.

vicch beliaan kukada phire kamala, jitthe bagh baghele te shinh berrhe.

koee os de nal na gall karada, bajh mantaron nag nun kaun chherre.

kurriaan aakhiaa jau vilau us nun, kiven gher ke mandari karo nerre.