ਰਾਂਝੇ ਦਾ ਉੱਤਰ

بھابی خزاں دِی رُت جاں آن پُنی، بھور آسرے تے پئے جال دے نی۔

سیون بُلبلاں بوٹیاں سُکیاں نوں، پھیر پھل لگن نال ڈال دے نی۔

اساں جدوں کدوں انہاں پاس جانا، جیہڑے محرم اسا ڈڑے حال دے نی۔

جنہاں سولیاں تے جالئے جھوٹے، منصور ہوری ساڈے نال دے نی۔

وارثؔ شاہ جو گئے سو نہیں مڑ دے، لوک اساں تھوں آونا بھال دے نی۔

ਭਾਬੀ ਖ਼ਿਜ਼ਾਂ ਦੀ ਰੁੱਤ ਜਾਂ ਆਣ ਪੁੰਨੀ, ਭੌਰ ਆਸਰੇ ਤੇ ਪਏ ਜਾਲਦੇ ਨੀ।

ਸੇਵਣ ਬੁਲਬੁਲਾਂ ਬੂਟਿਆਂ ਸੁੱਕਿਆਂ ਨੂੰ, ਫੇਰ ਫੁੱਲ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਡਾਲਦੇ ਨੀ।

ਅਸਾਂ ਜਦੋਂ ਕਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਸ ਜਾਣਾ, ਜਿਹੜੇ ਮਹਿਰਮ ਅਸਾਡੜੇ ਹਾਲ ਦੇ ਨੀ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੂਲੀਆਂ 'ਤੇ ਲਏ ਜਾਇ ਝੂਟੇ, ਮਨਸੂਰ ਹੋਰੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਦੇ ਨੀ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਜੋ ਗਏ ਸੋ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ, ਲੋਕ ਅਸਾਂ ਥੋਂ ਆਵਣਾ ਭਾਲਦੇ ਨੀ।

bhabi khizan di rutt jan aan punni, bhaur aasare te pe jalade ni.

sevan bulabulan butiaan sukkiaan nun, pher phull laggan nal dalade ni.

asan jadon kadon unhan pas jana, jiharre mahiram asadarre hal de ni.

jinhan suliaan 'te le jai jhute, manasur horin sade nal de ni.

varis shah jo ge so nahin murrade, lok asan thon aavana bhalade ni.