ਹੀਰ ਦੇ ਜਾਣ ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਂਝਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਭਾਬੀਆਂ ਦਾ ਖ਼ਤ

گھر کھیڑیاں دے جدوں ہیر آئی، چُک گئے تگاوڑے اتے جھیڑے۔

وچ سیالاں دے چپ چنگ ہوئی اتے، خوشی ہو پھر دے نیں سبھ کھیڑے۔

فوجدار تغیر ہو آن بیٹھا کوئی، اوس دے پاس نہ پائے پھیرے۔

وِچ تخت ہزارے دے ہون گلاں، اتے رانجھے دیاں بھابیاں کرن جھیڑے۔

چِٹھی لکھ کے ہیر دی عذر خواہی، جویں موئے نوں پُچھےے ہو نیڑے۔

ہوئی لکھی رضا دی رانجھیا وے، ساڈے الڑے گھاسن توں اُچیڑے۔

مُڑکے آ نہ وِگڑیا کم تیرا، لٹکندڑا گھریں توں پا پھیرے۔

جیہڑے پھل دانت توں رہیں راکھا، اوس پُھل نوں توڑ لے گئے کھیڑے۔

جِیندے واسطے پھریں توں وچ جھلاں، جِتھے باگھ بھگیلے تے شینہ پیڑھے۔

کوئی نہیں وساہ کواریاں دا، ایویں لوک نکمڑے کرن جھیڑے۔

توں تاں محنتاں سیں دینہہ رات کردا، ویکھ قُدرتاں رب دیاں کون پھیرے۔

اوس جوہ وِچ پھیر نہ پِین پانی، کھس جان جاں کھپرں مونہو ہیڑے۔

کلس زری دا چاڑھیے جا روضے، جِس ویلڑے آن کے وڑیں ویہڑے۔

وارثؔ شاہ ایہہ نذر سی اساں منی، خواجہ خِضر چراغ دے لئے پیڑے۔

ਘਰ ਖੇੜਿਆਂ ਦੇ ਜਦੋਂ ਹੀਰ ਆਈ, ਚੁਕ ਗਏ ਤਗਾਦੜੇ ਅਤੇ ਝੇੜੇ।

ਵਿੱਚ ਸਿਆਲਾਂ ਦੇ ਚੁਪ ਚਾਂਗ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੋ ਫਿਰਦੇ ਨੇ ਸਭ ਖੇੜੇ।

ਫ਼ੌਜਦਾਰ ਤਗ਼ੱਈਅਰ ਹੋ ਆਣ ਬੈਠਾ, ਕੋਈ ਓਸ ਦੇ ਪਾਸ ਨਾ ਪਾਏ ਫੇਰੇ।

ਵਿੱਚ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰੇ ਦੇ ਹੋਣ ਗੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਂਝੇ ਦੀਆਂ ਭਾਬੀਆਂ ਕਰਨ ਝੇੜੇ।

ਚਿੱਠੀ ਲਿਖ ਕੇ ਹੀਰ ਦੀ ਉਜ਼ਰਖ਼ਾਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੋਏ ਨੂੰ ਪੁਛੀਏ ਹੋ ਨੇੜੇ।

ਹੋਈ ਲਿਖੀ ਰਜ਼ਾ ਦੀ ਰਾਂਝਿਆ ਵੇ, ਸਾਡੇ ਅੱਲੜੇ ਘਾ ਸਨ ਤੂੰ ਉਚੇੜੇ।

ਮੁੜ ਕੇ ਆ ਨਾ ਵਿਗੜਿਆ ਕੰਮ ਤੇਰਾ, ਲਟਕੰਦੜਾ ਘਰੀਂ ਤੂੰ ਪਾ ਫੇਰੇ।

ਜਿਹੜੇ ਫੁੱਲ ਦਾ ਨਿੱਤ ਤੂੰ ਰਹੇਂ ਰਾਖਾ, ਓਸ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਤੋੜ ਲੈ ਗਏ ਖੇੜੇ।

ਜੈਂਦੇ ਵਾਸਤੇ ਫਿਰੇਂ ਤੂੰ ਵਿੱਚ ਝੱਲਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਘ ਬਘੇਲੇ ਤੇ ਸ਼ੀਂਹ ਬੇੜ੍ਹੇ।

ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵਸਾਹ ਕੰਵਾਰੀਆਂ ਦਾ, ਐਵੇਂ ਲੋਕ ਨਿਕੰਮੜੇ ਕਰਨ ਝੇੜੇ।

ਤੂੰ ਤਾਂ ਮਿਹਨਤਾਂ ਸੈਂ ਦਿੰਹੁ ਰਾਤ ਕਰਦਾ, ਵੇਖ ਕੁਦਰਤਾਂ ਰੱਬ ਦੀਆਂ ਕੌਣ ਫੇਰੇ।

ਓਸ ਜੂਹ ਵਿੱਚ ਫੇਰ ਨਾ ਪੀਣ ਪਾਣੀ, ਖੁਸ ਜਾਣ ਜਾਂ ਖੱਪਰਾਂ ਮੂੰਹੋਂ ਹੇੜੇ।

ਕਲਸ ਜ਼ਰੀ ਦਾ ਚਾੜ੍ਹੀਏ ਜਾ ਰੋਜ਼ੇ, ਜਿਸ ਵੇਲੜੇ ਆਣ ਕੇ ਵੜੇਂ ਵਿਹੜੇ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਇਹ ਨਜ਼ਰ ਸੀ ਅਸਾਂ ਮੰਨੀ, ਖ਼ੁਆਜਾ ਖ਼ਿਜ਼ਰ ਚਿਰਾਗ਼ ਦੇ ਲਏ ਪੇੜੇ।

ghar kherriaan de jadon hir aaee, chuk ge tagadarre ate jherre.

vicch siaalan de chup chang hoee, ate khushi ho phirade ne sabh kherre.

faujadar taghaeeear ho aan baitha, koee os de pas na pae phere.

vicch takhat hazare de hon gallan, ate ranjhe diaan bhabiaan karan jherre.

chitthi likh ke hir di uzarakhahi, jiven moe nun puchhie ho nerre.

hoee likhi raza di ranjhiaa ve, sade allarre gha san tun ucherre.

murr ke aa na vigarriaa kanm tera, latakandarra gharin tun pa phere.

jiharre phull da nitt tun rahen rakha, os phull nun torr lai ge kherre.

jainde vasate phiren tun vicch jhallan, jitthe bagh baghele te shinh berrhe.

koee nahin vasah kanvariaan da, aiven lok nikanmarre karan jherre.

tun tan mihanatan sain dinhu rat karada, vekh kudaratan rabb diaan kaun phere.

os juh vicch pher na pin pani, khus jan jan khapparan munhon herre.

kalas zari da charrhie ja roze, jis velarre aan ke varren viharre.

varis shah ih nazar si asan manni, khuaaja khizar chiragh de le perre.