ਭਾਬੀ

کریں آکڑاں کھائے کے ددّھ چاول، ایہہ رجّ کے کھاݨ دیاں مستیاں نے۔

آکھݨ دیورے نال نہال ہوئیاں، سانوں سبھ شریکݨیاں ہسّدیاں نے۔

ایہہ رانجھے دے نال ہن گھیو-شکّر، پر جیو دا بھیت نا دسّدیاں نے۔

رنّاں ڈگدیاں ویکھ کے چھیل مونڈا، جویں شہد وچ مکّھیاں پھسدیاں نے۔

اکّ توں کلنک ہیں اساں لگّا، ہور سبھ سکھالیاں وسدیاں نے۔

گھروں نکلسیں تے جدوں مریں بھکھا، بھل جاݨ تینوں سبّھے خرمستیاں نے۔

وارث جنھاں نوں آدتاں بھیڑیاں نی، سبھ خلکتاں اوہناں توں نسدیاں نے۔

ਕਰੇਂ ਆਕੜਾਂ ਖਾਇ ਕੇ ਦੁੱਧ ਚਾਵਲ, ਇਹ ਰੱਜ ਕੇ ਖਾਣ ਦੀਆਂ ਮਸਤੀਆਂ ਨੇ।

ਆਖਣ ਦੇਵਰੇ ਨਾਲ ਨਿਹਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਸ਼ਰੀਕਣੀਆਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਨੇ।

ਇਹ ਰਾਂਝੇ ਦੇ ਨਾਲ ਹਨ ਘਿਉ-ਸ਼ੱਕਰ, ਪਰ ਜੀਉ ਦਾ ਭੇਤ ਨਾ ਦੱਸਦੀਆਂ ਨੇ।

ਰੰਨਾਂ ਡਿਗਦੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਛੈਲ ਮੁੰਡਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਹਿਦ ਵਿਚ ਮੱਖੀਆਂ ਫਸਦੀਆਂ ਨੇ।

ਇੱਕ ਤੂੰ ਕਲੰਕ ਹੈਂ ਅਸਾਂ ਲੱਗਾ, ਹੋਰ ਸਭ ਸੁਖਾਲੀਆਂ ਵਸਦੀਆਂ ਨੇ।

ਘਰੋਂ ਨਿਕਲਸੇਂ ਤੇ ਜਦੋਂ ਮਰੇਂ ਭੁਖਾ, ਭੁਲ ਜਾਣ ਤੈਨੂੰ ਸੱਭੇ ਖ਼ਰਮਸਤੀਆਂ ਨੇ।

ਵਾਰਿਸ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਤਾਂ ਭੈੜੀਆਂ ਨੀ, ਸਭ ਖ਼ਲਕਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਸਦੀਆਂ ਨੇ।

karen aakarran khai ke duddh chaval, ih rajj ke khan diaan masatiaan ne.

aakhan devare nal nihal hoeeaan, sanun sabh sharikaniaan hassadiaan ne.

ih ranjhe de nal han ghiu-shakkar, par jiu da bhet na dassadiaan ne.

rannan digadiaan vekh ke chhail munda, jiven shahid vich makkhiaan phasadiaan ne.

ikk tun kalank hain asan lagga, hor sabh sukhaliaan vasadiaan ne.

gharon nikalasen te jadon maren bhukha, bhul jan tainun sabbhe kharamasatiaan ne.

varis jinhan nun aadatan bhairriaan ni, sabh khalakatan unhan ton nasadiaan ne.