ਕੈਦੋਂ ਦੀ ਪੰਚਾਂ ਅੱਗੇ ਫ਼ਰਿਆਦ

کیدو لتھڑے پتھڑے خون ویہندے، کُو کے باہوڑی تے فریاد میاں۔

مینوں مار کے ہیر نیں چُور کیتا، پینچو پنڈ دیو، دیو کھاں داد میاں۔

کفنی پاڑ بادشاہ تے جا کوکاں، میں تاں پُٹ سٹاں بنیاد میاں۔

میں تاں بولنوں ماریا سچ پچھے، شیریں ماریا جیویں فرہاد میاں۔

چلو جھگٹریے بیٹھ کے پاس قاضی، ایہہ گل نہ جائے برباد میاں۔

وارثؔ احمقاں نوں بناں پھاٹ کھادے، نہیں آؤندا عشق دا ساد میاں۔

ਕੈਦੋ ਲਿੱਥੜੇ ਪੱਥੜੇ ਖ਼ੂਨ ਵਹਿੰਦੇ, ਕੂਕੇ ਬਾਹੁੜੀ ਤੇ ਫ਼ਰਿਆਦ ਮੀਆਂ।

ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੀਰ ਨੇ ਚੂਰ ਕੀਤਾ, ਪੈਂਚੋ ਪਿੰਡ ਦਿਉ, ਦਿਉ ਖਾਂ ਦਾਦ ਮੀਆਂ।

ਕਫ਼ਨ ਪਾੜ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਥੇ ਜਾ ਕੂਕਾਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੁਟ ਸੁਟਾਂ ਬਨਿਆਦ ਮੀਆਂ।

ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੋਲਣੋਂ ਮਾਰਿਆ ਸੱਚ ਪਿੱਛੇ, ਸ਼ੀਰੀਂ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਫ਼ਰਹਾਦ ਮੀਆਂ।

ਚਲੋ ਝਗੜੀਏ ਬੈਠ ਕੇ ਪਾਸ ਕਾਜ਼ੀ, ਏਹ ਗੱਲ ਨਾ ਜਾਏ ਬਰਬਾਦ ਮੀਆਂ।

ਵਾਰਿਸ ਅਹਿਮਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਫਾਟ ਖਾਧੇ, ਨਹੀਂ ਆਂਵਦਾ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਸਵਾਦ ਮੀਆਂ।

kaido littharre pattharre khun vahinde, kuke bahurri te fariaad miaan.

mainun mar ke hir ne chur kita, paincho pind diu, diu khan dad miaan.

kafan parr badashah the ja kukan, main tan put sutan baniaad miaan.

main tan bolanon mariaa sacch picchhe, shirin mariaa jiven farahad miaan.

chalo jhagarrie baith ke pas kazi, eh gall na jae barabad miaan.

varis ahimakan nun bina phat khadhe, nahin aanvada ishak da savad miaan.