ਹੀਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ

اَکھیں لگیاں مُڑن نہ وِیر میرے، بی بی وار گھتی بلہاریاں وے۔

ویہن پئے دریا نہ کدی مُڑ وڈّے، لا رہے زور زاریاں وے۔

لہو نکلنوں رہے نہ مُول ویرا، جتھے لگیاں تیز کٹاریاں وے۔

لگے دست اِک وار نہ بند کیجن، وید لکھدے وید گیاں ساریاں وے۔

سِردتیاں باجھ نہ عشق پگّے، ایہہ نہیں سکھالیاں یاریاں وے۔

وارث شاہ میاں بھائی ورجدے نیں، ویکھو عِشق بنائیاں خواریاں وے۔

ਅਖੀਂ ਲੱਗੀਆਂ ਮੁੜਨ ਨਾ ਵੀਰ ਮੇਰੇ, ਬੀਬਾ ਵਾਰ ਘੱਤੀ ਬਲਹਾਰੀਆਂ ਵੇ।

ਵਹਿਣ ਪਏ ਦਰਿਆ ਨਾ ਕਦੀ ਮੁੜਦੇ, ਵੱਡੇ ਲਾਇ ਰਹੇ ਜ਼ੋਰ ਜ਼ਾਰੀਆਂ ਵੇ।

ਲਹੂ ਨਿਕਲਣੋ ਰਹੇ ਨਾ ਮੂਲ ਵੀਰਾ, ਜਿੱਥੇ ਲੱਗੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਕਟਾਰੀਆਂ ਵੇ।

ਲੱਗੇ ਦਸਤ ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਾ ਬੰਦ ਕੀਜਣ, ਵੈਦ ਲਿਖਦੇ ਵੈਦਗੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵੇ।

ਸਿਰ ਦਿੱਤਿਆਂ ਬਾਝ ਨਾ ਇਸ਼ਕ ਪੁੱਗੇ, ਏਹ ਨਹੀਂ ਸੁਖਾਲੀਆਂ ਯਾਰੀਆਂ ਵੇ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਮੀਆਂ ਭਾਈ ਵਰਜਦੇ ਨੇ, ਦੇਖੋ ਇਸ਼ਕ ਬਣਾਈਆਂ ਖ਼ੁਆਰੀਆਂ ਵੇ।

akhin laggiaan murran na vir mere, biba var ghatti balahariaan ve.

vahin pe dariaa na kadi murrade, vadde lai rahe zor zariaan ve.

lahu nikalano rahe na mul vira, jitthe laggiaan tez katariaan ve.

lagge dasat ikk var na band kijan, vaid likhade vaidagiaan sariaan ve.

sir dittiaan bajh na ishak pugge, eh nahin sukhaliaan yariaan ve.

varis shah miaan bhaee varajade ne, dekho ishak banaeeaan khuaariaan ve.