کروانی تے یوسف
ਕਰਵਾਨੀ ਤੇ ਯੂਸੁਫ਼
کھوہ دے کنڈھے کروانیاں دا آؤݨا تے
مالک کروانی دا سفنا
تد نوں کھوہے دے گردے، آ اترے کروانی ۔
مالک ابن زگر وچ اوہناں، صاحب بازرگانی ۔
گھر اوسدا وچّ مصر مدامی، اوس اوہ حال بیانی ۔
اک دن ستّا سفنا ڈٹّھا، اندر اہد جوانی ۔
وچ کنان ایہا خود بیٹھا، خوابے نظریں آیا ۔
ٹٹّ سورج ات چرخوں اوسدے، وچّ استین سمایا ۔
کڈّھ استینوں باہر سٹّیا، کھڑا رہیا اوس اگّے ۔
ابر آیا سر سورج دے تے، موتی برسݨ لگّے ۔
چݨ چݨ مالک موتیاں تائیں، بھارے ڈھیر لگائے ۔
بھر سندوک ہویا دل راضی، چشم کھلّھی پچھتائے ۔
پاس موابّر حال سݨایا، اوس تابیر سݨائی ۔
اک غلام تیرے ہتّھ آوے، کنانوں اے بھائی ۔
برکت اوسدی دنیاں دولت، سبھ تیرے ہتّھ آوے ۔
آخر تینوں وچّ بہشتاں، اللہ پاک پچاوے ۔
...................................................
مالک نوں سݨ خواب حقیقت، وجّی شوق نشانی ۔
ہو اسوار مصر تھیں چلّیا، آ وڑیا کنعانی ۔
ڈھونڈ کرے وچ خانیاں گلیاں، لبّھے پتا غلاموں ۔
شوق طلب وچّ باجھ قراروں، دل خالی آراموں ۔
تاں آواز کری اوس ہاتف، ڈٹّھا شوق جداہاں ۔
اجے ایہی کر صبر پیارے، برساں تیک پنجاہاں ۔
......................................................
ہݨ ایہی لے مال تجارت، شاموں ٹریا آہا ۔
طرف وطن ول مصر سدھاݨا، بھلّ گیوس راہا ۔
مالک دا کھوہ تے پہونچݨا
وچ جنگل اوس کھوہے گردے، کیتوس آݨ اتارا ۔
ایہہ کھوہا نو کوہ کنانوں، جس وچ یوسف آہا ۔
کھوہے تھیں اوس نوری شوالے، ڈٹّھے جاں رواناں ۔
لاٹاں نور بلے اوس کھوہوں، جاوݨ ول اسماناں ۔
...................................................
مالک ابن زگر دے آہے، دو بردے سݨ یارا ۔
بشرا مامل نام دوہاں دا، دوویں نیک ستارا ۔
پاݨی لیݨ گھلّے ایہہ دوویں، مالک نیک وچارے ۔
مامل ڈول وگایا کھوہے، بشرا کھڑا کنارے ۔
یوسف نوں جبرائیل ولوں سوچنا
جبرائیل خدا دے حکموں، تاں کھوہے وچ آیا ۔
بہ وچ ڈول چندا ہݨ ویلا، یوسف نوں فرمایا ۔
...........................................................
چلّ اڈیکاں تیریاں یوسف، داغ دلاں وچ پائے ۔
جنھاں دلاں نوں تیریاں تانگھاں، شوق تیرے دکھ جائے ۔
مونتزر وچ نت اڈیکاں، روندیاں وقت وہائے ۔
گھاہ چروکے رس رس وہندے، مل دکھ کٹّیا جائے ۔
............................................................
دیس چھٹّے پردیسیں چلیوں، سفر دراڈے آئے ۔
لمّے پینڈے دور وطن دے، تیں ول کسد لیائے ۔
چھوڑ وطن چل دیکھ کویہیاں، پردیساں دیاں واواں ۔
اکناں نوں وچ تیریاں درداں چھوڈ گئیاں جݨ ماواں ۔
..........................................................
جنھاں پیاریاں دے تیں باجھوں، سائت ہشروں بھاری ۔
گزرن چالی سال اہناں دے، اندر گریازاری ۔
پرسنگ چلیا
جاں بردے کروان اچانک، کھوہے ڈول وہایا ۔
جبرائیل اٹھا یوسف نوں، بوکے کول لیایا ۔
یوسف پچّھے جبرائیلا، کت مینوں لے چلّے ۔
باپ میرا میں اوس دا پیارا، کویں وچھوڑا جھلّے ۔
فرشتے دا بھیت کھولھݨا
وہی کہے توں شیشا ڈٹّھا، یاد ایہی یا ناہیں ۔
یوسف کہندا یاد ایہی میں بھلّا نہیں اوس تائیں ۔
.......................................................
وہی کہے لے حضرت یوسف، وقت وکݨ دا آیا ۔
ملّ تیرا اجّ دیوݨ لگّا، ہتّھ جدھے سرمایا ۔
یوسف دی پشیمانی
یوسف سمجھ ندامت کھاوے، رووے تے پچھتاوے ۔
بخش ربا میں لکّھ لکّھ توبا، داغ ختاؤں جاوے ۔
وکاں کتے لے جاوے کوئی، تیریاں طلب رزائیں ۔
قید کریں توں راضی ہوویں، لکّھ خوشیاں میں تائیں ۔
پرسنگ چلیا
یوسف ڈول اندر جا بیٹھا، جویں وہی فرمایا ۔
مامل ڈول کھچّے لا زورا، بھارا مالم آیا ۔
کیا پیا اجّ پاݨی باجھوں، اندر ڈول ہمارے ۔
چا اتاہاں نظر کیتی سو، نور ڈٹّھا چمکارے ۔
.......................................................
نور بہشتوں نازل ہویا، کھوہوں ظاہر آیا ۔
مالک ابن زگر خوش ہویا، جاں تس مقصد پایا ۔
.......................................................
کرواناں جا پڑدے اندر، یوسف نبی چھپایا ۔
تنّ دن تے تنّ راتاں پچّھوں، کھوہوں باہر آیا ۔
تے اوہ ویر جو یوسف تائیں، کھوہے سٹّ سدھائے ۔
دوجی وار مڑے اوہ تد نوں، لیݨ حقیقت آئے ۔
کھوہے گرد ڈٹّھے کروانی، اترے بھار اتارے ۔
کھوہے جھات گھتّݨ ولّ یوسف، لے لے نام پکارے ۔
کھوہ خالی آواز نا آئی، دھا پیو نے سارے ۔
گھیر لئے کروانی سبّھے، کیتے تنگ بیچارے ۔
آبک بندا کھوہے سٹّیا، دتّیاں اساں سجائیں ۔
کوݨ تسیں کی کدر تہاڈا، آندا کڈّھ تسائیں ۔
.....................................................
اوڑک خوف پایا کرواناں، کرن خشامد لگّے ۔
پردے وچّوں سد کنیانی، کڈّھ لیاندا اگّے ۔
ویر کہݨ ایہہ بردا ساڈا، بیفرمانی کردا ۔
یوسف دیکھ بھراواں کنبے، چشم نیویں جی ڈردا ۔
یوسف دا حسن-ا-جمال
کرواناں ولّ یوسف ڈٹّھا، شکل ڈٹّھی نورانی ۔
زلف زنزیر سیاہ گھٹ پیچاں، بدروں صاف پیشانی ۔
نور نبوّت متّھے چمکے، چمک چڑھے اسمانی ۔
ابرو کوس سیاہ خمداراں، تیغاں ہندستانی ۔
......................................................
بھائیاں کہیا جھوٹھ ن جاݨو، بندا ایہہ ہمارا ۔
پر بیزار اسیں اس کولوں، دکّھ دیوے ایہہ بھارا ۔
تے شمون کہے آہستا، یوسف نوں وٹّ گھوری ۔
کر اکرار جو ہاں میں بندا، سچّی گلّ ہے پوری ۔
جے توں ایہہ اکرار ن کرسیں، قتل کراں تلواروں ۔
سݨ یوسف نے دل ایہہ ذاتا، عقل کیاس وچاروں ۔
میں بندا ہاں مالک سندا، والی اللہ میرا ۔
یوسف کہندا میں ہاں بندا، کنب گیا سݨ ڈیرا ۔
سݨ مالک نے خاہش کیتی، ویچ لوو اس تائیں ۔
جے ہو تسیں بیزار تمامی، مارو نہیں اجائیں ۔
اوہناں کہیا، اسیں دغا ن کردے، دوزخ ہے غدّاراں ۔
ایہہ بندا تسیں ملّ کھریدو، اس وچّ عیب ہزاراں ۔
جے تسیں عیباں سݨے قبولو، نال رزا لے جاؤ ۔
مالک کہے پیغمبر زادیو، عیب کیا فرماؤ ۔
اوہناں کہیا ایہہ چور بہتیرا، جھوٹھیاں کردا گلّاں ۔
ایہہ جھوٹھا اسیں تنگ دروغوں، وانگ بلا دیاں سلّاں ۔
مالک کہندا سݨ سبھ عیباں، ملّ کرو چا دیہو ۔
اوہناں کہیا جو خاہش تیری، عیبی دا ملّ ایہو ۔
مالک ویہ درم دے کھوٹے، یوسف ملّ چکایا ۔
لے درم اوہناں یوسف تائیں، پھڑ باہوں پکڑایا ۔
پرسنگ چلیا
مالک کہے پیغمبر زادیو، سند دیو لکھ کائی ۔
ویچ لیا اساں عیبی بندا، کیمت حاصل پائی ۔
لے شمون قلم تے کاغز، لکھیا بیٹھ اتھائیں ۔
ویچ دتّا اساں یوسف بندا، مالک مصرے تائیں ۔
..........................................................
پھر مالک نوں پاس بہایا، سبھ یوسف دے بھائیاں ۔
گلّاں کجھ نصیحت کارݨ، رل اوس نوں فرمائیاں ۔
مت مالک کھا دھوکھا اسدا، دیکھ متاں چھل جاوے ۔
نسّ گیا مڑ ہتّھ ن آوے، ساڈا نام گواوے ۔
پا زنجیر سنگل گل اسدے، کھڑیو گھتّ کچاوے ۔
ہو ہشیار رکّھو جے اس نوں، تاں قابو وچّ آوے ۔
پٹّ تنبو چا ڈیرا ایتھوں، دیر کریں پچھتاویں ۔
ایہہ چھلیا چھل جاسی دم وچّ، واہ لگّے غم کھاویں ۔
ایہہ گلّ سݨ زنجیر پواوے، مالک یوسف تائیں ۔
ہتّھاں وو ہتھکڑیاں پائیاں، گل وو توک ایزائیں ۔
ٹوپ لباس نمد پہݨایا، بھائیاں بیٹھ اتھائیں ۔
ویر چلّے چھڈّ یوسف رویا، ملساں پھیر کدائیں ۔
یوسف دی فریاد
یوسف کرے بلند پکاراں، اٹک ذرا مل جاؤ ۔
اے فرزندو باپ میرے دیو، رہم میرے پر کھاؤ ۔
یوسف بہت ندائیاں کردا، اوہ ہو گئے روانا ۔
جاں یوسف نوں روندا ڈٹّھا، نیر چھٹّے کرواناں ۔
یوسف کہندا مالک تائیں، ازن ہووے مل آواں ۔
مالک ازن دتّا اٹّھ نسّیا، یوسف طرف بھراواں ۔
......................................................
ویچ چلّے تسیں مینوں بھائیو، روندا چھوڈ سدھارے ۔
میریاں توڑ امیداں چلّے، توڑ-وچھوڑ پیارے ۔
باپ وچھوڑیا میرے کولوں، بھیݨاں بھائی سارے ۔
آس میری اج گئی نکمّی، مڑ وڑنوں گھر بارے ۔
ہسد تساڈیاں وچّ دلاں دے، کیڈ کھلار کھلارے ۔
پیغمبر دے بیٹے ہو کے، کیتے ایڈک کارے ۔
.................................................
سݨ سݨ بھائیاں گریازاری، جوش دلاں وچ آئے ۔
وچ ندامت رووݨ سارے، اساں غضب سر چائے ۔
جے ن خوف پدر دا ہوندا، سݨ اے یوسف بھائی ۔
گھر ولّ موڑ لے جاندے تینوں، تیری سخت جدائی ۔
پرسنگ چلیا
باہوں پکڑ گیا لے تد نوں، مالک یوسف تائیں ۔
ڈیرا پٹّ لیا کرواناں، چھوڈ چلّے سبھ جائیں ۔
تنبو پٹّ لئے کرواناں، شتراں بھار لدائے ۔
گھوڑیاں زین کسائے سبھناں، چڑھ ول مصر سدھائے ۔
مالک ابن زگر دا آہا، نام ملیہ اک بردا ۔
ناکا تے دھر یوسف تائیں، تس ہوالے کردا ۔
رکّھ یوسف نوں نظر ہوالے، نال رہیں ہر ویلے ۔
رکّھ نگاہ تے کھاݨا پیݨا، حاضر کریں سویلے ۔
نال ملیہ خود اگّے اگّے، یوسف دی اسواری ۔
وچ زنجیراں ناکا اتّے، کردا گریا زاری ۔
یوسف دا ماں دی قبر تے پہونچݨا
قبر یوسف دی مادر سندی، راہ وچ ظاہر آئی ۔
اچّھلیا دل رویا یوسف، دیکھ میرا دکّھ مائی ۔
ویکھدیوں جے درد میرے نوں، جھلّ ن سکدی غم نوں ۔
دل پتّھر پھٹ پرزے ہووے، میرے دیکھ الم نوں ۔
....................................................
واہ دردا میں چھوڑ سدھاݨا، توڑ اجزاا قبر دے ۔
ایہہ گلّ بول شتر تھیں جھڑیا، قدماں وچ قبر دے ۔
...........................................................
دیکھ مسیبت جو کجھ گزری، میں چلّیا کنانوں ۔
اجّ ودا ہݨ خبر ن اگّے، کی سر پوے جہانوں ۔
وائے دریغ میرے فرزندا، قبروں پیا پکارا ۔
واہ دردا اس تیرے دردوں، میرا جگر دو پارا ۔
ایہہ آوازا سݨ کے یوسف، غش کھا جھڑیا تازا ۔
پھیر قبر تھیں دوجی واری، پیا بلند آوازا ۔
نور اکّھیں دل میرے دا توں، فرزندا سو واری ۔
واہ لگّے میں جا چھڈاواں، سݨ سݨ گریا زاری ۔
حکم الٰہی موڑ ن سکدے، توں میں تے جگ سارا ۔
پوے مسیبت بندے تائیں، باجھوں صبر ن چارا ۔
....................................................
دن کائی ایہہ دنیاں بیٹا، اسدا گھٹّ بسیرا ۔
آوݨ جاوݨ دکھ سکھ اس دا، چانݨ برک انّھیرا ۔
سݨ سݨ ایہہ پکاراں قبروں، یوسف سرت سمّھالے ۔
سیس اٹھا قبر تھیں بیٹھا، صبر کرے ہر حالے ۔
پرسنگ چلیا
خالی ڈاچی دیکھ ملیہے، تد نوں شور مچایا ۔
اے مالک کنعانی بندا، لہ شتروں کت دھایا ۔
سݨ مالک کرواناں اندر، کرے بلند پکارا ۔
غومّ گیا ہے یوسف بندا، کنعانی سیّارا ۔
مردو جھبّ لبّھو اجے ویلا، دھا ڈگیو ہر جائیں ۔
پیر بدّھے ہتّھ نسّ ن سکدا، ہوسی اجے اتھائیں ۔
ڈھونڈ پئی ولّ قبرے آیا، اک بندا کروانی ۔
یوسف ڈٹّھا دیکھ کہیوسو، اے غافل کنعانی ۔
صاحب تیرے خبر دتّی توں، آبک بندا آہا ۔
صورت تیری چھل تھیں خالی، اساں باور ناہا ۔
جے ہݨ مول ن جاندوں چوری، توں ہوندوں اتباری ۔
سچّ ایہی توں آبک بندا، عیب بڑا ایہہ بھاری ۔
یوسف کہندا میں ن نسّیا، مادر قبر دس آئی ۔
کرن زیارت اٹک گیا میں، ہور فریب ن کائی ۔
ایہہ گلّ سݨ کروانی تائیں، غضب اچّھل آیا ۔
یوسف دے رخسارے اسنے، نرم تماچا لایا ۔
یوسف اک تماچیوں جھڑیا، غش کھا اپر دھرتی ۔
باپ ن ویکھے پیش ن جائے، ایہہ مشکل سر ورتی ۔
ہوش پئی اٹھ بیٹھا یوسف، سر سجدے رکّھ رویا ۔
یا مالک توں ارہم اکبر، توں جاݨے جو ہویا ۔
میں پردیسی ماݨ-ترٹّا، نال غماں دل جلیا ۔
میں فرزند نبی تیرے دا، وچ کنارے پلیا ۔
جے میں بہت گناہ کمائے، توں ہیں بخشݨہارا ۔
کرم کریں توں میرے اتّے، تیں بن ناہیں چارا ۔
بخش میری تقصیر الٰہی، رہم تیرا ہے بھارا ۔
تینوں مالم حالت میری، اے میرے غفّارا ۔
اجے دعا تمام ن ہوئی، ملی نوید قبولوں ۔
آ اج غیبوں پیا انھیرا، کہر عذاب نزولوں ۔
وچ جہان اندھیری جھلّی، شور پیا جگ سارے ۔
جڑھ تھیں کڈّھ سٹّے رکھ بھارے، جھڑے تیور بچارے ۔
کرواناں دے خچّر اشتر، جدا جدا ہو بھلّے ۔
پیا تزلزل وچ کرواناں، کہر سراں پر جھلّے ۔
......................................................
رو کروان کہݨ اے یارو، کس نے ظلم کمایا ۔
کس زالم دی شامت کارݨ، کہر اساں پر آیا ۔
آہا جس تماچا لایا، حضرت یوسف تائیں ۔
اوس کہیا میں ظلم کمایا، آیا کہر تدائیں ۔
میں یوسف تے سختی کیتی، اوس دعا گزاری ۔
اوسے وقت اساڈے اتّے، پئی مسیبت بھاری ۔
سبھناں کہیا جا کمبختا، یوسف پاس شتابی ۔
ہو آجز کر منّت اوسدی، ہووے دور خرابی ۔
آ کروانی یوسف اگّے، رویا زارو زاری ۔
یا حضرت میں ظلم کمایا، پائی سخت خواری ۔
میں حاضر لے نال چپیڑاں، توڑ میرا مونہ سارا ۔
بخش گناہ میں بھلّا حضرت، کیتیوں اوگݨہارا ۔
رہم آیا دل یوسف تائیں، گیا گسّا ہٹ سارا ۔
میں آجز توں صاحب ارہم، سانوں بخشݨہارا ۔
ہتّھ اٹھا گزارے عرضاں، منگے فضل جنابوں ۔
یا رب تیرے آجز بندے، بخش امان عذابوں ۔
لفظ اجے ایہہ وچ زبانوں، کھلّھ پئی رشنائی ۔
مینہ انھیری گئی جہانوں، رہیا نشان نا کائی ۔
مالک دیکھ کرامت بھاری، یوسف پاس سدھایا ۔
خدمت کردا بندیاں وانگوں، اجزوں سیس نوایا ۔
.........................................................
لاہ لباس نمدے دا اوویں، کلّ زنجیر اتارے ۔
پا پوشاک شہانی تن تے، تازی پیش گزارے ۔
گھوڑے تے چا یوسف تائیں، کیتوس پیش روانا ۔
پچّھے پچّھے وانگ غلاماں، مالک سݨ کرواناں ۔
شہر بلبیس وچ پہونچݨا
شہر آیا بلبیس اوہناں نوں، جاندیاں اندر راہے ۔
اس جگھا دے لوک تمامی، بتّ پجیندے آہے ۔
بت پوجݨ رب منّݨ ناہیں، وچ کفر گمراہی ۔
جا اترے کروان اتھائیں، یوسف دے ہمراہی ۔
جاں یوسف نوں ڈٹّھا لوکاں، ہیرانی وچ آئے ۔
زن مرداں سبھ نکل شہروں، یوسف طرف سدھائے ۔
سیس جھکا سبھ عرضاں کردے، اے نوری سلطاناں ۔
حد بشریات تھیں ودھ گئیاں، حسن تیرے دیاں شاناں ۔
کی شے ہیں توں کس دھرتی دا، ہیں مابود پیارا ۔
یا توں آپ کسے دا بندا، اساں تاجّب بھارا ۔
جے توں ہور کسے دا بندا، پھر کہ کس بݨایا ۔
سرجن ہار تیرا اوہ کہڑا، جس ایہہ کرم کمایا ۔
سݨ یوسف فرماوے لوکاں، شان خدا دی آلی ۔
خالک میرا دانا بینا، جگ سارے دا والی ۔
ہے اوہ اک جو پاک شریکوں، اوسدا عالم سارا ۔
سبھ جگ ہے پیدائش اوسدی، اوہ اک سرجن ہارا ۔
.........................................................
غافل لوک بتّاں نوں پوجݨ، باتل وہم اوہناں دے ۔
ڈبّ مرن وچ بہر-زلالت، ایہہ مابود جنھاں دے ۔
ایہہ بتّ ناکس آپ نکارے، ہرف بیانوں خالی ۔
اوہ مابود اوسے دی دنیاں، جس دیاں سفتاں آلی ۔
سݨ لوکاں ایمان لیاندا، واہد رب پچھاتا ۔
توڑ بتّاں حق صدق یکینوں، اکّو خالک ذاتا ۔
بلسان شہر وچ
ڈیرا پٹ لیا کرواناں، ہوئے پھیر روانا ۔
جا بلسان لگائے تنبو، مہمل دھرے جواناں ۔
جاں بلسانی لوکاں ڈٹّھی، صورت یوسف سندی ۔
ہیرت دے دربار وچارے، عقل رہی ہو بندی ۔
سدّ مسوّر صورت یوسف، لوکاں نے لکھوائی ۔
پاس رکّھی مابود بݨا تس، پوجݨ مرد نسائی ۔
یوسف نوں مابود بݨایا، کرن پرستش سارے ۔
خبر ن پچّھی حال ن سݨیاں، وہم ڈبّے جڑھ مارے ۔
سال ہزار اوہناں دے اندر، رہی پرستش جاری ۔
ایہہ مشرک مردود جنابوں، ہوئے کافر ناری ۔
کی جاݨن اوہ صورت سوہݨی، رکھدی کیا مانی ۔
اکناں ڈبدیاں تار گئیو ای، غرک کیتے اک فانی ۔
شہر کدس ولّ جاݨا
اٹھ ٹرے کروانی اوتھوں، شتراں گھتّ مہاراں ۔
شہر کدس ول کسد کیتو نے، کرکے کسد ہزاراں ۔
شہر کدس دا والی ستّا، تس سفنا دس آیا ۔
پیا پکارا اٹّھ امیرا، صاحب تیرا آیا ۔
استکبال کرو اٹّھ جھبدے، اندر شہر لیاؤ ۔
حکم منّو جو کہے تسانوں، خدمت ادب بجاؤ ۔
گیا امیر صبح اوہ جھبدے، کارݨ استکبالے ۔
جا ملیا کرواناں راہے، جا پچھیوس حالے ۔
کوݨ تساں سردار جوانو، کس تھاویں تھیں آئے ۔
کیا ارادا کت ول جاݨا، رخت کیا کجھ چائے ۔
مالک ابن زگر وچ ساڈے، کہݨ جدھی سرداری ۔
رہیا امیر تاجّب سݨ کے، ایہہ کیا ہکمت بھاری ۔
مالک ابن زگر ہر سالے، ملے ہمیش دو واری ۔
ہݨ تازیم میرے تے اوسدی، لازم کویں گزاری ۔
اگّے میں پر لازم نا سی، اسدی خدمت کائی ۔
ایہہ خادم میں صاحب وانگوں، اس وچ کی وڈیائی ۔
پاس امیر فرشتے تد نوں، کیتا آݨ پکارا ۔
ہے جسدی تازیم تیرے پر، اوہ ہے یوسف پیارا ۔
اوس ویلے وچ خدمت یوسف، دو سو ملک سواری ۔
خوش-رفتار جنھاں دے گھوڑے، زینت زرّی-کاری ۔
دیکھ تجمّل شکل نورانی، کہے امیر تبارک ۔
یوسف پاس گیا تے پچّھیا، کی تیں اسم مبارک ۔
کوݨ ایہی توں حال کویہا، دسّ حقیقت ساری ۔
یوسف کہندا جسدی خاتر، چلّیوں نال سواری ۔
خوابوں ڈٹّھا جسدا حالا، میں اوہ صاحب تیرا ۔
کہے امیر کہیا کس تینوں، خوابوں حالا میرا ۔
یوسف کہندا جسنے تینوں، میرا حال سݨایا ۔
تیرا حال اوسے تھیں پایا، میں پر اوسدا سایا ۔
کہے امیر منّاں میں کہیا، جو مینوں فرماویں ۔
یوسف کہندا توڑ بتّاں نوں، تاں واہد رب پاویں ۔
......................................................
کہے امیر بتّاں نوں توڑاں، شرت نبھا اک میری ۔
دیکھ کرے سجدا بتّ تینوں، منّیئیں ازمت تیری ۔
یوسف کہندا اللہ کولوں، دور نہیوں ایہہ کائی ۔
چلّ ولّ بتّ دکھاواں تینوں، جے تدھ طلب ایہائی ۔
......................................................
جاں یوسف نے قدم ٹکایا، آ اندر بتّ-خانے ۔
رکّھ سر پیریں آ بتّ ڈگّے، دیکھ نبی دے شانے ۔
دیکھ امیر کرے بتّ پرزے، منّی مسلمانی ۔
بتّ جھوٹھے پجاری زالم، ایہہ بازی شیطانی ۔
..................................................
یوسف کھوہ انھاں تھیں لئیئے، کرے امیر سلاہیں ۔
تد نوں ڈیرا پٹّ کروانی، لے ٹر گئے اگاہیں ۔
.....................................................
یوسف پاس گئیاں جاں فوجاں، کرواناں غم دھاݨے ۔
یوسف برکا لاہ لیا س، کس دل رہے ٹکاݨے ۔
.....................................................
فوج امیر ڈٹّھا چمکارا، دھرت جھڑے سبھ زینوں ۔
تنّ دناں تنّ رات ن کوئی، اٹھیا مرد زمینوں ۔
ارس شہر وچ پہونچے
راہے جاندیاں خبراں سݨیاں، شہر ارس ہݨ آیا ۔
یوسف دے وچ دل دے ہویا، سݨ سݨ شوق سوایا ۔
ویکھݨ مینوں لوک ارس دے، دنگ رہݨ وچارے ۔
صورت میری دیکھ جھڑیسݨ، ہیرانی وچ سارے ۔
آݨ ارس دی خلکت ویکھی، یوسف نال نگاہاں ۔
چند سورج دیاں شکلاں انور، روشن رنگ سباہاں ۔
شہر ارس وچ حسن جمیلاں، ایڈک چمکاں مارے ۔
ریݨ اندھیری تھیئے اجالا، چھپ چھپ ویکھݨ تارے ۔
......................................................
اوہ سبّھے نورانی شکلاں، موج حسن وچ گلیاں ۔
پھلّ جھڑن مونہ گلّاں کردیاں، جھڑن تبسّم کلیاں ۔
گویا نور تازے دے موتی، ہݨے سدف تھیں آئے ۔
مست ارس دے لوک حسن تھیں، وچ خوش ترز ادائے ۔
...........................................................
کتّھوں آئے کتّھے جاݨا، کنھے ن حال پچھایا ۔
یوسف تائیں ڈٹّھا لوکاں، دیکھ ن کنھے بلایا ۔
جاں یوسف نے حالت ذاتی، لہ دھرتی تے آیا ۔
سر سجدے رکّھ کہے زبانوں، بخش خطا خدایا ۔
میں بھلّا توں بخشݨ ہارا، پکڑ ن انت خیالوں ۔
شیشا ڈٹّھا ابرت پائی، رہم کریں میں حالوں ۔
پئی ندا سر چا پیارے، ن کر دل غمناکی ۔
یوسف نوں سݨ ملی تسلّی، رہیا اندوہ ن باکی ۔
جاں یوسف سر سجدیوں چایا، ڈٹّھے لوک ہزاراں ۔
دوڑے آوݨ کرن زیارت، سݨ کھوبی دیاں ساراں ۔
کر تازیم گزارن سجدا، کرن ادب سو واری ۔
یوسف دیکھ کرے شکرانا، حمد تینوں یا باری ۔
مصر وچ داخل ہوݨا
آخر حد مصر دی پہتے، منزل کٹّ مراہل ۔
آ لایا کرواناں ڈیرا، نیل ندی دے ساہل ۔
..........................................................
مالک کہندا یوسف تائیں، چلّ یوسف وچ پاݨی ۔
گرد غبار سفر دھو بدنوں، لاہ پشاک پراݨی ۔
پا لباس شہانا یوسف، آیوں مصر نواہی ۔
اجّ مصر قربانی جاسی، تیں پر فضل الٰہی ۔
یوسف دی مصر وچ دوہی پھرنی
اک پکار پئی ازگیبوں، سݨی مصر دیاں لوکاں ۔
اک بندا اج ایتھے آیا، نیݨ جہدے وچ جھوکاں ۔
جے کوئی اک نظر کر دیکھے، اوسدی شکل پیاری ۔
خوش ہووے خوش رہے ہمیشہ، پاوے فرہت بھاری ۔
سݨ ہیران رہے ہو مصری، کیتا کسے پکارا ۔
دیکھ رہے کو نظر ن آیا، مصر تھکّے لبّھ سارا ۔
دروازے پر لبّھدے آئے، یوسف نظریں آیا ۔
جو دیکھے غش کھاوے ڈگّے، ہیرت جوش چڑھایا ۔
تاں ذاتا سبھ مصری لوکاں، راز گیا کھلھ سارا ۔
مواجزیوں اوس صورت سندی، ہویا ہوگ پکارا ۔
شاہ کیتوس عزیز مصر دا، نام اوسے دا رئییاں ۔
جاں یوسف دی شہرت ہوئی، اوسنوں خبراں گئیاں ۔
سݨ سݨ صبر گیا اٹھ دل دا، لے ٹریا اسواری ۔
شتر سوار ہزار رکابے، زینت نقش نگاری ۔
استکبال کرے وچ راہے، جا ملیا کرواناں ۔
جاں یوسف دی صورت ڈٹّھی، رہیا ہو دیوانا ۔
دیکھ سواراں عقلاں گئیاں، تے ہیرت وچ آئیاں ۔
دل بیدلاں ن کیوں لے جاݨے، تیریاں نور سفائیاں ۔
شاہ پچّھے کرواناں کولوں، ایہہ شے کہ کیا ای ۔
سورج ہے یا ماہ منوّر، ہور پری یا کائی ۔
مالک عرض کرے سلطانا، سورج تے چند نہیوں ۔
یوسف نام غلام بندے دا، سوہݨا ہوروں پریوں ۔
میں سوداگر ویچ لواں اس، کر کیمت دربارے ۔
ملّ پوے وک جاوݨ جاناں، برہوں دے دربارے ۔
سݨ ہیرت رکّھ دندیں انگل، شاہ یوسف تے آیا ۔
اے انور خرشید فلک دے، مالک کی فرمایا ۔
یوسف کہندا مالک سچّا، مینوں ملّ لیایا ۔
بھائیاں ویچ لیا ہتّھ اوسدے، جاں ویلا ہتّھ آیا ۔
شاہ مصر وچ شہر لیایا، نال اپݨے کرواناں ۔
صورت سوہݨی یوسف والی، رہی شما وچ جاناں ۔
مالک ابن زگر واہ مردا، آندوئی نور خزانا ۔
یوسف دا فیز-قدم
یوسف دی سد سبھ کرواناں، شاہ کرے مہمانی ۔
کرے اتارا عزت سیتی، خاص جگھا سلطانی ۔
.....................................................
مصر اگّے سکّ گئیاں نہراں، وگݨوں اٹک کھلوئیاں ۔
جاں یوسف دا قدم پیا س، ندیاں جاری ہوئیاں ۔
مصر اگّے بیماریاں خلقاں، مردے لوک ہزاراں ۔
جاں یوسف دا قدم پیا س، ملی سفا بیماراں ۔
.............................................................
کلّ بلا ہر آفت بدیاں، سبھ مصروں اٹّھ چلّیاں ۔
ایہہ یوسف دی برکت مصری، خلق مراداں ملیاں ۔
مصری لوک کہݨ اک دوجے، خبر نہیں کی ہویا ۔
کھوٹ دلاں ہر جھوٹھ زباناں، مصروں اٹھ کھلوریا ۔
سارے شہر پکارا ہویا، مصریاں بردا آندا ۔
کوݨ کہے اوہ بردا ہوسی، اوہ مہبوب دلاں دا ۔
.........................................................
اہل-نظر ہو گھائل مردا، رسدا زہر نظر دا ۔
کیڈک ہے تاسیر نظر دی، چلّ ازما اجّ مردا ۔
نیݨ سجن دے لاٹ برہوں دی، جان پنبا واہ دردا ۔
جان جلے دم گلے نگاہوں، تے ایہہ مقصد ہردا ۔
ਖੂਹ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕਰਵਾਨੀਆਂ ਦਾ ਆਉਣਾ ਤੇ
ਮਾਲਿਕ ਕਰਵਾਨੀ ਦਾ ਸੁਫ਼ਨਾ
ਤਦ ਨੂੰ ਖੂਹੇ ਦੇ ਗਿਰਦੇ, ਆ ਉਤਰੇ ਕਰਵਾਨੀ ।
ਮਾਲਿਕ ਇਬਨ ਜ਼ਗਰ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ, ਸਾਹਿਬ ਬਾਜ਼ਰਗਾਨੀ ।
ਘਰ ਉਸਦਾ ਵਿੱਚ ਮਿਸਰ ਮੁਦਾਮੀ, ਉਸ ਉਹ ਹਾਲ ਬਿਆਨੀ ।
ਇਕ ਦਿਨ ਸੁੱਤਾ ਸੁਫ਼ਨਾ ਡਿੱਠਾ, ਅੰਦਰ ਅਹਦ ਜਵਾਨੀ ।
ਵਿਚ ਕਨਆਨ ਇਹਾ ਖ਼ੁਦ ਬੈਠਾ, ਖ਼ਵਾਬੇ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਇਆ ।
ਟੁੱਟ ਸੂਰਜ ਉਤ ਚਰਖ਼ੋਂ ਉਸਦੇ, ਵਿੱਚ ਅਸਤੀਨ ਸਮਾਇਆ ।
ਕੱਢ ਅਸਤੀਨੋਂ ਬਾਹਿਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਖੜਾ ਰਹਿਆ ਉਸ ਅੱਗੇ ।
ਅਬਰ ਆਇਆ ਸਿਰ ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੇ, ਮੋਤੀ ਬਰਸਣ ਲੱਗੇ ।
ਚੁਣ ਚੁਣ ਮਾਲਿਕ ਮੋਤੀਆਂ ਤਾਈਂ, ਭਾਰੇ ਢੇਰ ਲਗਾਏ ।
ਭਰ ਸੰਦੂਕ ਹੋਇਆ ਦਿਲ ਰਾਜ਼ੀ, ਚਸ਼ਮ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪਛਤਾਏ ।
ਪਾਸ ਮੁਅੱਬਿਰ ਹਾਲ ਸੁਣਾਇਆ, ਉਸ ਤਾਬੀਰ ਸੁਣਾਈ ।
ਇਕ ਗ਼ੁਲਾਮ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਆਵੇ, ਕਨਆਨੋਂ ਐ ਭਾਈ ।
ਬਰਕਤ ਉਸਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੌਲਤ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਆਵੇ ।
ਆਖ਼ਿਰ ਤੈਨੂੰ ਵਿੱਚ ਬਹਿਸ਼ਤਾਂ, ਅੱਲ੍ਹਾ ਪਾਕ ਪੁਚਾਵੇ ।
...................................................
ਮਾਲਿਕ ਨੂੰ ਸੁਣ ਖ਼ਵਾਬ ਹਕੀਕਤ, ਵੱਜੀ ਸ਼ੌਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ।
ਹੋ ਅਸਵਾਰ ਮਿਸਰ ਥੀਂ ਚੱਲਿਆ, ਆ ਵੜਿਆ ਕਨਆਨੀ ।
ਢੂੰਡ ਕਰੇ ਵਿਚ ਖ਼ਾਨਿਆਂ ਗਲੀਆਂ, ਲੱਭੇ ਪਤਾ ਗ਼ੁਲਾਮੋਂ ।
ਸ਼ੌਕ ਤਲਬ ਵਿੱਚ ਬਾਝ ਕਰਾਰੋਂ, ਦਿਲ ਖ਼ਾਲੀ ਆਰਾਮੋਂ ।
ਤਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੀ ਉਸ ਹਾਤਿਫ਼, ਡਿੱਠਾ ਸ਼ੌਕ ਜਦਾਹਾਂ ।
ਅਜੇ ਏਹੀ ਕਰ ਸਬਰ ਪਿਆਰੇ, ਬਰਸਾਂ ਤੀਕ ਪੰਜਾਹਾਂ ।
......................................................
ਹੁਣ ਏਹੀ ਲੈ ਮਾਲ ਤਜਾਰਤ, ਸ਼ਾਮੋਂ ਟੁਰਿਆ ਆਹਾ ।
ਤਰਫ਼ ਵਤਨ ਵਲ ਮਿਸਰ ਸਿਧਾਣਾ, ਭੁੱਲ ਗਇਓਸੁ ਰਾਹਾ ।
ਮਾਲਿਕ ਦਾ ਖੂਹ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ
ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਉਸ ਖੂਹੇ ਗਿਰਦੇ, ਕੀਤੋਸੁ ਆਣ ਉਤਾਰਾ ।
ਇਹ ਖੂਹਾ ਨੌ ਕੋਹ ਕਨਆਨੋਂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਯੂਸੁਫ਼ ਆਹਾ ।
ਖੂਹੇ ਥੀਂ ਉਸ ਨੂਰੀ ਸ਼ੋਅਲੇ, ਡਿੱਠੇ ਜਾਂ ਰਵਾਨਾਂ ।
ਲਾਟਾਂ ਨੂਰ ਬਲੇ ਉਸ ਖੂਹੋਂ, ਜਾਵਣ ਵਲ ਅਸਮਾਨਾਂ ।
...................................................
ਮਾਲਿਕ ਇਬਨ ਜ਼ਗਰ ਦੇ ਆਹੇ, ਦੋ ਬਰਦੇ ਸੁਣ ਯਾਰਾ ।
ਬੁਸ਼ਰਾ ਮਾਮਿਲ ਨਾਮ ਦੋਹਾਂ ਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਨੇਕ ਸਿਤਾਰਾ ।
ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਘੱਲੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਾਲਿਕ ਨੇਕ ਵਿਚਾਰੇ ।
ਮਾਮਿਲ ਡੋਲ ਵਗਾਇਆ ਖੂਹੇ, ਬੁਸ਼ਰਾ ਖੜਾ ਕਿਨਾਰੇ ।
ਯੂਸਫ਼ ਨੂੰ ਜਬਰਾਈਲ ਵਲੋਂ ਸੂਚਨਾ
ਜਬਰਾਈਲ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਹੁਕਮੋਂ, ਤਾਂ ਖੂਹੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ।
ਬਹ ਵਿਚ ਡੋਲ ਚੰਦਾ ਹੁਣ ਵੇਲਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।
...........................................................
ਚੱਲ ਉਡੀਕਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਯੂਸੁਫ਼, ਦਾਗ਼ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਪਾਏ ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਂਘਾਂ, ਸ਼ੌਕ ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਜਾਏ ।
ਮੁੰਤਜ਼ਿਰ ਵਿਚ ਨਿਤ ਉਡੀਕਾਂ, ਰੋਂਦਿਆਂ ਵਕਤ ਵਿਹਾਏ ।
ਘਾਹ ਚਿਰੋਕੇ ਰਿਸ ਰਿਸ ਵਹੰਦੇ, ਮਿਲ ਦੁਖ ਕੱਟਿਆ ਜਾਏ ।
............................................................
ਦੇਸ ਛੁੱਟੇ ਪਰਦੇਸੀਂ ਚਲਿਓਂ, ਸਫ਼ਰ ਦੁਰਾਡੇ ਆਏ ।
ਲੰਮੇ ਪੈਂਡੇ ਦੂਰ ਵਤਨ ਦੇ, ਤੈਂ ਵਲ ਕਸਦ ਲਿਆਏ ।
ਛੋੜ ਵਤਨ ਚਲ ਦੇਖ ਕਵੇਹੀਆਂ, ਪਰਦੇਸਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਵਾਂ ।
ਇਕਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚ ਤੇਰਿਆਂ ਦਰਦਾਂ ਛੋਡ ਗਈਆਂ ਜਣ ਮਾਵਾਂ ।
..........................................................
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੇ ਤੈਂ ਬਾਝੋਂ, ਸਾਇਤ ਹਸ਼ਰੋਂ ਭਾਰੀ ।
ਗੁਜ਼ਰਨ ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਇਹਨਾਂ ਦੇ, ਅੰਦਰ ਗਿਰੀਆਜ਼ਾਰੀ ।
ਪ੍ਰਸੰਗ ਚਲਿਆ
ਜਾਂ ਬਰਦੇ ਕਰਵਾਨ ਅਚਾਨਕ, ਖੂਹੇ ਡੋਲ ਵਹਾਇਆ ।
ਜਬਰਾਈਲ ਉਠਾ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ, ਬੋਕੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਪੁੱਛੇ ਜਬਰਾਈਲਾ, ਕਿਤ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚੱਲੇ ।
ਬਾਪ ਮੇਰਾ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਕਿਵੇਂ ਵਿਛੋੜਾ ਝੱਲੇ ।
ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਭੇਤ ਖੋਲ੍ਹਣਾ
ਵਹੀ ਕਹੇ ਤੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਡਿੱਠਾ, ਯਾਦ ਏਹੀ ਯਾ ਨਾਹੀਂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਯਾਦ ਏਹੀ ਮੈਂ ਭੁੱਲਾ ਨਹੀਂ ਉਸ ਤਾਈਂ ।
.......................................................
ਵਹੀ ਕਹੇ ਲੈ ਹਜ਼ਰਤ ਯੂਸੁਫ਼, ਵਕਤ ਵਿਕਣ ਦਾ ਆਇਆ ।
ਮੁੱਲ ਤੇਰਾ ਅੱਜ ਦੇਵਣ ਲੱਗਾ, ਹੱਥ ਜਿਦ੍ਹੇ ਸਰਮਾਇਆ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਪਸ਼ੇਮਾਨੀ
ਯੂਸੁਫ਼ ਸਮਝ ਨਦਾਮਤ ਖਾਵੇ, ਰੋਵੇ ਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ।
ਬਖ਼ਸ਼ ਰੱਬਾ ਮੈਂ ਲੱਖ ਲੱਖ ਤੋਬਾ, ਦਾਗ਼ ਖ਼ਤਾਓਂ ਜਾਵੇ ।
ਵਿਕਾਂ ਕਿਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ ਕੋਈ, ਤੇਰੀਆਂ ਤਲਬ ਰਜ਼ਾਈਂ ।
ਕੈਦ ਕਰੇਂ ਤੂੰ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋਵੇਂ, ਲੱਖ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਮੈਂ ਤਾਈਂ ।
ਪ੍ਰਸੰਗ ਚਲਿਆ
ਯੂਸੁਫ਼ ਡੋਲ ਅੰਦਰ ਜਾ ਬੈਠਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਹੀ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।
ਮਾਮਿਲ ਡੋਲ ਖਿੱਚੇ ਲਾ ਜ਼ੋਰਾ, ਭਾਰਾ ਮਾਲਮ ਆਇਆ ।
ਕਿਆ ਪਇਆ ਅੱਜ ਪਾਣੀ ਬਾਝੋਂ, ਅੰਦਰ ਡੋਲ ਹਮਾਰੇ ।
ਚਾ ਉਤਾਹਾਂ ਨਜ਼ਰ ਕੀਤੀ ਸੂ, ਨੂਰ ਡਿੱਠਾ ਚਮਕਾਰੇ ।
.......................................................
ਨੂਰ ਬਹਿਸ਼ਤੋਂ ਨਾਜ਼ਿਲ ਹੋਇਆ, ਖੂਹੋਂ ਜ਼ਾਹਿਰ ਆਇਆ ।
ਮਾਲਿਕ ਇਬਨ ਜ਼ਗਰ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਤਿਸ ਮਕਸਦ ਪਾਇਆ ।
.......................................................
ਕਰਵਾਨਾਂ ਜਾ ਪੜਦੇ ਅੰਦਰ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨਬੀ ਛੁਪਾਇਆ ।
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਖੂਹੋਂ ਬਾਹਿਰ ਆਇਆ ।
ਤੇ ਉਹ ਵੀਰ ਜੋ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਖੂਹੇ ਸੁੱਟ ਸਿਧਾਏ ।
ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਮੁੜੇ ਉਹ ਤਦ ਨੂੰ, ਲੈਣ ਹਕੀਕਤ ਆਏ ।
ਖੂਹੇ ਗਿਰਦ ਡਿੱਠੇ ਕਰਵਾਨੀ, ਉਤਰੇ ਭਾਰ ਉਤਾਰੇ ।
ਖੂਹੇ ਝਾਤ ਘੱਤਣ ਵੱਲ ਯੂਸੁਫ਼, ਲੈ ਲੈ ਨਾਮ ਪੁਕਾਰੇ ।
ਖੂਹ ਖ਼ਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਆਈ, ਧਾ ਪਇਓ ਨੇ ਸਾਰੇ ।
ਘੇਰ ਲਏ ਕਰਵਾਨੀ ਸੱਭੇ, ਕੀਤੇ ਤੰਗ ਬੇਚਾਰੇ ।
ਆਬਿਕ ਬੰਦਾ ਖੂਹੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਸਾਂ ਸਜਾਈਂ ।
ਕੌਣ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਦਰ ਤੁਹਾਡਾ, ਆਂਦਾ ਕੱਢ ਤੁਸਾਈਂ ।
.....................................................
ਓੜਕ ਖ਼ੌਫ਼ ਪਾਇਆ ਕਰਵਾਨਾਂ, ਕਰਨ ਖ਼ੁਸ਼ਾਮਦ ਲੱਗੇ ।
ਪਰਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਦ ਕਨਿਆਨੀ, ਕੱਢ ਲਿਆਂਦਾ ਅੱਗੇ ।
ਵੀਰ ਕਹਣ ਇਹ ਬਰਦਾ ਸਾਡਾ, ਬੇਫ਼ਰਮਾਨੀ ਕਰਦਾ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇਖ ਭਰਾਵਾਂ ਕੰਬੇ, ਚਸ਼ਮ ਨੀਵੀਂ ਜੀ ਡਰਦਾ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਹੁਸਨ-ਉ-ਜਮਾਲ
ਕਰਵਾਨਾਂ ਵੱਲ ਯੂਸੁਫ਼ ਡਿੱਠਾ, ਸ਼ਕਲ ਡਿੱਠੀ ਨੂਰਾਨੀ ।
ਜ਼ੁਲਫ਼ ਜ਼ੰਜ਼ੀਰ ਸਿਆਹ ਘਟ ਪੇਚਾਂ, ਬਦਰੋਂ ਸਾਫ਼ ਪੇਸ਼ਾਨੀ ।
ਨੂਰ ਨਬੁੱਵਤ ਮੱਥੇ ਚਮਕੇ, ਚਮਕ ਚੜ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨੀ ।
ਅਬਰੂ ਕੌਸ ਸਿਆਹ ਖ਼ਮਦਾਰਾਂ, ਤੇਗ਼ਾਂ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨੀ ।
......................................................
ਭਾਈਆਂ ਕਹਿਆ ਝੂਠ ਨ ਜਾਣੋ, ਬੰਦਾ ਇਹ ਹਮਾਰਾ ।
ਪਰ ਬੇਜ਼ਾਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਕੋਲੋਂ, ਦੁੱਖ ਦੇਵੇ ਇਹ ਭਾਰਾ ।
ਤੇ ਸ਼ਮਊਨ ਕਹੇ ਆਹਿਸਤਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਵੱਟ ਘੂਰੀ ।
ਕਰ ਇਕਰਾਰ ਜੋ ਹਾਂ ਮੈਂ ਬੰਦਾ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ ਪੂਰੀ ।
ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਇਕਰਾਰ ਨ ਕਰਸੇਂ, ਕਤਲ ਕਰਾਂ ਤਲਵਾਰੋਂ ।
ਸੁਣ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਦਿਲ ਇਹ ਜਾਤਾ, ਅਕਲ ਕਿਆਸ ਵਿਚਾਰੋਂ ।
ਮੈਂ ਬੰਦਾ ਹਾਂ ਮਾਲਿਕ ਸੰਦਾ, ਵਾਲੀ ਅੱਲ੍ਹਾ ਮੇਰਾ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਮੈਂ ਹਾਂ ਬੰਦਾ, ਕੰਬ ਗਇਆ ਸੁਣ ਡੇਰਾ ।
ਸੁਣ ਮਾਲਿਕ ਨੇ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਵੇਚ ਲਵੋ ਇਸ ਤਾਈਂ ।
ਜੇ ਹੋ ਤੁਸੀਂ ਬੇਜ਼ਾਰ ਤਮਾਮੀ, ਮਾਰੋ ਨਹੀਂ ਅਜਾਈਂ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਹਿਆ, ਅਸੀਂ ਦਗ਼ਾ ਨ ਕਰਦੇ, ਦੋਜ਼ਖ਼ ਹੈ ਗ਼ੱਦਾਰਾਂ ।
ਇਹ ਬੰਦਾ ਤੁਸੀਂ ਮੁੱਲ ਖਰੀਦੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਐਬ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ।
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਐਬਾਂ ਸਣੇ ਕਬੂਲੋ, ਨਾਲ ਰਜ਼ਾ ਲੈ ਜਾਓ ।
ਮਾਲਿਕ ਕਹੇ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਜ਼ਾਦਿਓ, ਐਬ ਕਿਆ ਫ਼ਰਮਾਓ ।
ਉਹਨਾਂ ਕਹਿਆ ਇਹ ਚੋਰ ਬਹੁਤੇਰਾ, ਝੂਠੀਆਂ ਕਰਦਾ ਗੱਲਾਂ ।
ਇਹ ਝੂਠਾ ਅਸੀਂ ਤੰਗ ਦਰੋਗ਼ੋਂ, ਵਾਂਗ ਬਲਾ ਦੀਆਂ ਸੱਲਾਂ ।
ਮਾਲਿਕ ਕਹੰਦਾ ਸੁਣ ਸਭ ਐਬਾਂ, ਮੁੱਲ ਕਰੋ ਚਾ ਦੇਹੋ ।
ਉਹਨਾਂ ਕਹਿਆ ਜੋ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਤੇਰੀ, ਐਬੀ ਦਾ ਮੁੱਲ ਏਹੋ ।
ਮਾਲਿਕ ਵੀਹ ਦਿਰਮ ਦੇ ਖੋਟੇ, ਯੂਸੁਫ਼ ਮੁੱਲ ਚੁਕਾਇਆ ।
ਲੈ ਦਿਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਫੜ ਬਾਹੋਂ ਪਕੜਾਇਆ ।
ਪ੍ਰਸੰਗ ਚਲਿਆ
ਮਾਲਿਕ ਕਹੇ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਜ਼ਾਦਿਓ, ਸਨਦ ਦਿਓ ਲਿਖ ਕਾਈ ।
ਵੇਚ ਲਿਆ ਅਸਾਂ ਐਬੀ ਬੰਦਾ, ਕੀਮਤ ਹਾਸਿਲ ਪਾਈ ।
ਲੈ ਸ਼ਮਊਨ ਕਲਮ ਤੇ ਕਾਗ਼ਜ਼, ਲਿਖਿਆ ਬੈਠ ਉਥਾਈਂ ।
ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਅਸਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਬੰਦਾ, ਮਾਲਿਕ ਮਿਸਰੇ ਤਾਈਂ ।
..........................................................
ਫਿਰ ਮਾਲਿਕ ਨੂੰ ਪਾਸ ਬਹਾਇਆ, ਸਭ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇ ਭਾਈਆਂ ।
ਗੱਲਾਂ ਕੁਝ ਨਸੀਹਤ ਕਾਰਣ, ਰਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫ਼ਰਮਾਈਆਂ ।
ਮਤ ਮਾਲਿਕ ਖਾ ਧੋਖਾ ਇਸਦਾ, ਦੇਖ ਮਤਾਂ ਛਲ ਜਾਵੇ ।
ਨੱਸ ਗਇਆ ਮੁੜ ਹੱਥ ਨ ਆਵੇ, ਸਾਡਾ ਨਾਮ ਗਵਾਵੇ ।
ਪਾ ਜ਼ੰਜੀਰ ਸੰਗਲ ਗਲ ਇਸਦੇ, ਖੜਿਓ ਘੱਤ ਕਚਾਵੇ ।
ਹੋ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਰੱਖੋ ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ, ਤਾਂ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਆਵੇ ।
ਪੁੱਟ ਤੰਬੂ ਚਾ ਡੇਰਾ ਏਥੋਂ, ਦੇਰ ਕਰੇਂ ਪਛਤਾਵੇਂ ।
ਇਹ ਛਲੀਆ ਛਲ ਜਾਸੀ ਦਮ ਵਿੱਚ, ਵਾਹ ਲੱਗੇ ਗ਼ਮ ਖਾਵੇਂ ।
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਜ਼ੰਜੀਰ ਪੁਵਾਵੇ, ਮਾਲਿਕ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ ।
ਹੱਥਾਂ ਵਿਵ ਹਥਕੜੀਆਂ ਪਾਈਆਂ, ਗਲ ਵਿਵ ਤੌਕ ਈਜ਼ਾਈਂ ।
ਟੋਪ ਲਿਬਾਸ ਨਮਦ ਪਹਣਾਇਆ, ਭਾਈਆਂ ਬੈਠ ਉਥਾਈਂ ।
ਵੀਰ ਚੱਲੇ ਛੱਡ ਯੂਸੁਫ਼ ਰੋਇਆ, ਮਿਲਸਾਂ ਫੇਰ ਕਦਾਈਂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਫ਼ਰਯਾਦ
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਰੇ ਬੁਲੰਦ ਪੁਕਾਰਾਂ, ਅਟਕ ਜ਼ਰਾ ਮਿਲ ਜਾਓ ।
ਐ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦੋ ਬਾਪ ਮੇਰੇ ਦਿਓ, ਰਹਮ ਮੇਰੇ ਪੁਰ ਖਾਓ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਬਹੁਤ ਨਦਾਈਆਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਹੋ ਗਏ ਰਵਾਨਾ ।
ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਰੋਂਦਾ ਡਿੱਠਾ, ਨੀਰ ਛੁੱਟੇ ਕਰਵਾਨਾਂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਮਾਲਿਕ ਤਾਈਂ, ਇਜ਼ਨ ਹੋਵੇ ਮਿਲ ਆਵਾਂ ।
ਮਾਲਿਕ ਇਜ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਉੱਠ ਨੱਸਿਆ, ਯੂਸੁਫ਼ ਤਰਫ਼ ਭਰਾਵਾਂ ।
......................................................
ਵੇਚ ਚੱਲੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਭਾਈਓ, ਰੋਂਦਾ ਛੋਡ ਸਿਧਾਰੇ ।
ਮੇਰੀਆਂ ਤੋੜ ਉਮੀਦਾਂ ਚੱਲੇ, ਤੋੜ-ਵਿਛੋੜ ਪਿਆਰੇ ।
ਬਾਪ ਵਿਛੋੜਿਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ, ਭੈਣਾਂ ਭਾਈ ਸਾਰੇ ।
ਆਸ ਮੇਰੀ ਅਜ ਗਈ ਨਿਕੱਮੀ, ਮੁੜ ਵੜਨੋਂ ਘਰ ਬਾਰੇ ।
ਹਸਦ ਤੁਸਾਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਾਂ ਦੇ, ਕੇਡ ਖਿਲਾਰ ਖਿਲਾਰੇ ।
ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਦੇ ਬੇਟੇ ਹੋ ਕੇ, ਕੀਤੇ ਐਡਕ ਕਾਰੇ ।
.................................................
ਸੁਣ ਸੁਣ ਭਾਈਆਂ ਗਿਰੀਆਜ਼ਾਰੀ, ਜੋਸ਼ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਆਏ ।
ਵਿਚ ਨਦਾਮਤ ਰੋਵਣ ਸਾਰੇ, ਅਸਾਂ ਗ਼ਜ਼ਬ ਸਿਰ ਚਾਏ ।
ਜੇ ਨ ਖ਼ੌਫ਼ ਪਿਦਰ ਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਸੁਣ ਐ ਯੂਸੁਫ਼ ਭਾਈ ।
ਘਰ ਵੱਲ ਮੋੜ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਤੈਨੂੰ, ਤੇਰੀ ਸਖ਼ਤ ਜੁਦਾਈ ।
ਪ੍ਰਸੰਗ ਚਲਿਆ
ਬਾਹੋਂ ਪਕੜ ਗਇਆ ਲੈ ਤਦ ਨੂੰ, ਮਾਲਿਕ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ ।
ਡੇਰਾ ਪੁੱਟ ਲਿਆ ਕਰਵਾਨਾਂ, ਛੋਡ ਚੱਲੇ ਸਭ ਜਾਈਂ ।
ਤੰਬੂ ਪੁੱਟ ਲਏ ਕਰਵਾਨਾਂ, ਸ਼ੁਤਰਾਂ ਭਾਰ ਲਦਾਏ ।
ਘੋੜਿਆਂ ਜ਼ੀਨ ਕਸਾਏ ਸਭਨਾਂ, ਚੜ੍ਹ ਵਲ ਮਿਸਰ ਸਿਧਾਏ ।
ਮਾਲਿਕ ਇਬਨ ਜ਼ਗਰ ਦਾ ਆਹਾ, ਨਾਮ ਮਲੀਹ ਇਕ ਬਰਦਾ ।
ਨਾਕਾ ਤੇ ਧਰ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਤਿਸ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ।
ਰੱਖ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਹਵਾਲੇ, ਨਾਲ ਰਹੀਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ।
ਰੱਖ ਨਿਗਾਹ ਤੇ ਖਾਣਾ ਪੀਣਾ, ਹਾਜ਼ਿਰ ਕਰੀਂ ਸੁਵੇਲੇ ।
ਨਾਲ ਮਲੀਹ ਖ਼ੁਦ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ, ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਅਸਵਾਰੀ ।
ਵਿਚ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਨਾਕਾ ਉੱਤੇ, ਕਰਦਾ ਗਿਰੀਆ ਜ਼ਾਰੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਮਾਂ ਦੀ ਕਬਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ
ਕਬਰ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਮਾਦਰ ਸੰਦੀ, ਰਾਹ ਵਿਚ ਜ਼ਾਹਿਰ ਆਈ ।
ਉੱਛਲਿਆ ਦਿਲ ਰੋਇਆ ਯੂਸੁਫ਼, ਦੇਖ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਮਾਈ ।
ਵੇਖਦੀਓਂ ਜੇ ਦਰਦ ਮੇਰੇ ਨੂੰ, ਝੱਲ ਨ ਸਕਦੀ ਗ਼ਮ ਨੂੰ ।
ਦਿਲ ਪੱਥਰ ਫਟ ਪੁਰਜ਼ੇ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਦੇਖ ਅਲਮ ਨੂੰ ।
....................................................
ਵਾਹ ਦਰਦਾ ਮੈਂ ਛੋੜ ਸਿਧਾਣਾ, ਤੋੜ ਅਜਜ਼ਾਅ ਕਬਰ ਦੇ ।
ਇਹ ਗੱਲ ਬੋਲ ਸ਼ੁਤਰ ਥੀਂ ਝੜਿਆ, ਕਦਮਾਂ ਵਿਚ ਕਬਰ ਦੇ ।
...........................................................
ਦੇਖ ਮੁਸੀਬਤ ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਜ਼ਰੀ, ਮੈਂ ਚੱਲਿਆ ਕਨਆਨੋਂ ।
ਅੱਜ ਵਿਦਾ ਹੁਣ ਖ਼ਬਰ ਨ ਅੱਗੇ, ਕੀ ਸਿਰ ਪਵੇ ਜਹਾਨੋਂ ।
ਵਾਏ ਦਰੇਗ਼ ਮੇਰੇ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾ, ਕਬਰੋਂ ਪਇਆ ਪੁਕਾਰਾ ।
ਵਾਹ ਦਰਦਾ ਇਸ ਤੇਰੇ ਦਰਦੋਂ, ਮੇਰਾ ਜਿਗਰ ਦੋ ਪਾਰਾ ।
ਇਹ ਆਵਾਜ਼ਾ ਸੁਣ ਕੇ ਯੂਸੁਫ਼, ਗ਼ਸ਼ ਖਾ ਝੜਿਆ ਤਾਜ਼ਾ ।
ਫੇਰ ਕਬਰ ਥੀਂ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ, ਪਇਆ ਬੁਲੰਦ ਆਵਾਜ਼ਾ ।
ਨੂਰ ਅੱਖੀਂ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਦਾ ਤੂੰ, ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾ ਸੌ ਵਾਰੀ ।
ਵਾਹ ਲੱਗੇ ਮੈਂ ਜਾ ਛੁਡਾਵਾਂ, ਸੁਣ ਸੁਣ ਗਿਰੀਆ ਜ਼ਾਰੀ ।
ਹੁਕਮ ਇਲਾਹੀ ਮੋੜ ਨ ਸਕਦੇ, ਤੂੰ ਮੈਂ ਤੇ ਜਗ ਸਾਰਾ ।
ਪਵੇ ਮੁਸੀਬਤ ਬੰਦੇ ਤਾਈਂ, ਬਾਝੋਂ ਸਬਰ ਨ ਚਾਰਾ ।
....................................................
ਦਿਨ ਕਾਈ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਬੇਟਾ, ਇਸਦਾ ਘੱਟ ਬਸੇਰਾ ।
ਆਵਣ ਜਾਵਣ ਦੁਖ ਸੁਖ ਇਸ ਦਾ, ਚਾਨਣ ਬਰਕ ਅੰਨ੍ਹੇਰਾ ।
ਸੁਣ ਸੁਣ ਇਹ ਪੁਕਾਰਾਂ ਕਬਰੋਂ, ਯੂਸੁਫ਼ ਸੁਰਤ ਸੰਮ੍ਹਾਲੇ ।
ਸੀਸ ਉਠਾ ਕਬਰ ਥੀਂ ਬੈਠਾ, ਸਬਰ ਕਰੇ ਹਰ ਹਾਲੇ ।
ਪ੍ਰਸੰਗ ਚਲਿਆ
ਖ਼ਾਲੀ ਡਾਚੀ ਦੇਖ ਮਲੀਹੇ, ਤਦ ਨੂੰ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ ।
ਐ ਮਾਲਿਕ ਕਨਆਨੀ ਬੰਦਾ, ਲਹ ਸ਼ੁਤਰੋਂ ਕਿਤ ਧਾਇਆ ।
ਸੁਣ ਮਾਲਿਕ ਕਰਵਾਨਾਂ ਅੰਦਰ, ਕਰੇ ਬੁਲੰਦ ਪੁਕਾਰਾ ।
ਗ਼ੁੰਮ ਗਇਆ ਹੈ ਯੂਸੁਫ਼ ਬੰਦਾ, ਕਨਆਨੀ ਸੱਯਾਰਾ ।
ਮਰਦੋ ਝੱਬ ਲੱਭੋ ਅਜੇ ਵੇਲਾ, ਧਾ ਡਿਗਿਓ ਹਰ ਜਾਈਂ ।
ਪੈਰ ਬੱਧੇ ਹੱਥ ਨੱਸ ਨ ਸਕਦਾ, ਹੋਸੀ ਅਜੇ ਉਥਾਈਂ ।
ਢੂੰਡ ਪਈ ਵੱਲ ਕਬਰੇ ਆਇਆ, ਇਕ ਬੰਦਾ ਕਰਵਾਨੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਡਿੱਠਾ ਦੇਖ ਕਹਿਓਸੂ, ਐ ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ ਕਨਆਨੀ ।
ਸਾਹਿਬ ਤੇਰੇ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ ਤੂੰ, ਆਬਿਕ ਬੰਦਾ ਆਹਾ ।
ਸੂਰਤ ਤੇਰੀ ਛਲ ਥੀਂ ਖ਼ਾਲੀ, ਅਸਾਂ ਬਾਵਰ ਨਾਹਾ ।
ਜੇ ਹੁਣ ਮੂਲ ਨ ਜਾਂਦੋਂ ਚੋਰੀ, ਤੂੰ ਹੋਂਦੋਂ ਇਤਬਾਰੀ ।
ਸੱਚ ਏਹੀ ਤੂੰ ਆਬਿਕ ਬੰਦਾ, ਐਬ ਬੜਾ ਇਹ ਭਾਰੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਮੈਂ ਨ ਨੱਸਿਆ, ਮਾਦਰ ਕਬਰ ਦਿਸ ਆਈ ।
ਕਰਨ ਜ਼ਿਆਰਤ ਅਟਕ ਗਇਆ ਮੈਂ, ਹੋਰ ਫ਼ਰੇਬ ਨ ਕਾਈ ।
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕਰਵਾਨੀ ਤਾਈਂ, ਗ਼ਜ਼ਬ ਉੱਛਲ ਆਇਆ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇ ਰੁਖ਼ਸਾਰੇ ਉਸਨੇ, ਨਰਮ ਤਮਾਚਾ ਲਾਇਆ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਇਕ ਤਮਾਚਿਓਂ ਝੜਿਆ, ਗ਼ਸ਼ ਖਾ ਉਪਰ ਧਰਤੀ ।
ਬਾਪ ਨ ਵੇਖੇ ਪੇਸ਼ ਨ ਜਾਏ, ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸਿਰ ਵਰਤੀ ।
ਹੋਸ਼ ਪਈ ਉਠ ਬੈਠਾ ਯੂਸੁਫ਼, ਸਿਰ ਸਜਦੇ ਰੱਖ ਰੋਇਆ ।
ਯਾ ਮਾਲਿਕ ਤੂੰ ਅਰਹਮ ਅਕਬਰ, ਤੂੰ ਜਾਣੇ ਜੋ ਹੋਇਆ ।
ਮੈਂ ਪਰਦੇਸੀ ਮਾਣ-ਤਰੁੱਟਾ, ਨਾਲ ਗ਼ਮਾਂ ਦਿਲ ਜਲਿਆ ।
ਮੈਂ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦ ਨਬੀ ਤੇਰੇ ਦਾ, ਵਿਚ ਕਿਨਾਰੇ ਪਲਿਆ ।
ਜੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਗੁਨਾਹ ਕਮਾਏ, ਤੂੰ ਹੈਂ ਬਖ਼ਸ਼ਣਹਾਰਾ ।
ਕਰਮ ਕਰੀਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਤੈਂ ਬਿਨ ਨਾਹੀਂ ਚਾਰਾ ।
ਬਖ਼ਸ਼ ਮੇਰੀ ਤਕਸੀਰ ਇਲਾਹੀ, ਰਹਮ ਤੇਰਾ ਹੈ ਭਾਰਾ ।
ਤੈਨੂੰ ਮਾਲਮ ਹਾਲਤ ਮੇਰੀ, ਐ ਮੇਰੇ ਗ਼ੁੱਫ਼ਾਰਾ ।
ਅਜੇ ਦੁਆ ਤਮਾਮ ਨ ਹੋਈ, ਮਿਲੀ ਨਵੈਦ ਕਬੂਲੋਂ ।
ਆ ਅਜ ਗ਼ੈਬੋਂ ਪਇਆ ਅਨ੍ਹੇਰਾ, ਕਹਰ ਅਜ਼ਾਬ ਨਜ਼ੂਲੋਂ ।
ਵਿਚ ਜਹਾਨ ਅੰਧੇਰੀ ਝੁੱਲੀ, ਸ਼ੋਰ ਪਿਆ ਜਗ ਸਾਰੇ ।
ਜੜ੍ਹ ਥੀਂ ਕੱਢ ਸੁੱਟੇ ਰੁਖ ਭਾਰੇ, ਝੜੇ ਤਯੂਰ ਬਿਚਾਰੇ ।
ਕਰਵਾਨਾਂ ਦੇ ਖ਼ੱਚਰ ਉਸ਼ਤਰ, ਜੁਦਾ ਜੁਦਾ ਹੋ ਭੁੱਲੇ ।
ਪਇਆ ਤਜ਼ਲਜ਼ੁਲ ਵਿਚ ਕਰਵਾਨਾਂ, ਕਹਰ ਸਿਰਾਂ ਪਰ ਝੁੱਲੇ ।
......................................................
ਰੋ ਕਰਵਾਨ ਕਹਣ ਏ ਯਾਰੋ, ਕਿਸ ਨੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਇਆ ।
ਕਿਸ ਜ਼ਾਲਿਮ ਦੀ ਸ਼ਾਮਤ ਕਾਰਣ, ਕਹਰ ਅਸਾਂ ਪੁਰ ਆਇਆ ।
ਆਹਾ ਜਿਸ ਤਮਾਚਾ ਲਾਇਆ, ਹਜ਼ਰਤ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ ।
ਉਸ ਕਹਿਆ ਮੈਂ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਇਆ, ਆਇਆ ਕਹਰ ਤਦਾਈਂ ।
ਮੈਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਤੇ ਸਖ਼ਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੁਆ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ।
ਓਸੇ ਵਕਤ ਅਸਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਪਈ ਮੁਸੀਬਤ ਭਾਰੀ ।
ਸਭਨਾਂ ਕਹਿਆ ਜਾ ਕਮਬਖ਼ਤਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਪਾਸ ਸ਼ਤਾਬੀ ।
ਹੋ ਆਜਿਜ਼ ਕਰ ਮਿੰਨਤ ਉਸਦੀ, ਹੋਵੇ ਦੂਰ ਖ਼ਰਾਬੀ ।
ਆ ਕਰਵਾਨੀ ਯੂਸੁਫ਼ ਅੱਗੇ, ਰੋਇਆ ਜ਼ਾਰੋ ਜ਼ਾਰੀ ।
ਯਾ ਹਜ਼ਰਤ ਮੈਂ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਇਆ, ਪਾਈ ਸਖ਼ਤ ਖ਼ਵਾਰੀ ।
ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਿਰ ਲੈ ਨਾਲ ਚਪੇੜਾਂ, ਤੋੜ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਸਾਰਾ ।
ਬਖ਼ਸ਼ ਗੁਨਾਹ ਮੈਂ ਭੁੱਲਾ ਹਜ਼ਰਤ, ਕੀਤੀਓਂ ਔਗਣਹਾਰਾ ।
ਰਹਮ ਆਇਆ ਦਿਲ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਗਇਆ ਗੁੱਸਾ ਹਟ ਸਾਰਾ ।
ਮੈਂ ਆਜਿਜ਼ ਤੂੰ ਸਾਹਿਬ ਅਰਹਮ, ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਣਹਾਰਾ ।
ਹੱਥ ਉਠਾ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਅਰਜ਼ਾਂ, ਮੰਗੇ ਫ਼ਜ਼ਲ ਜਨਾਬੋਂ ।
ਯਾ ਰੱਬ ਤੇਰੇ ਆਜਿਜ਼ ਬੰਦੇ, ਬਖ਼ਸ਼ ਅਮਾਨ ਅਜ਼ਾਬੋਂ ।
ਲਫ਼ਜ਼ ਅਜੇ ਇਹ ਵਿਚ ਜ਼ਬਾਨੋਂ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਪਈ ਰੁਸ਼ਨਾਈ ।
ਮੀਂਹ ਅਨ੍ਹੇਰੀ ਗਈ ਜਹਾਨੋਂ, ਰਹਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਕਾਈ ।
ਮਾਲਿਕ ਦੇਖ ਕਰਾਮਤ ਭਾਰੀ, ਯੂਸੁਫ਼ ਪਾਸ ਸਿਧਾਇਆ ।
ਖ਼ਿਦਮਤ ਕਰਦਾ ਬੰਦਿਆਂ ਵਾਂਗੂੰ, ਅਜਜ਼ੋਂ ਸੀਸ ਨਵਾਇਆ ।
.........................................................
ਲਾਹ ਲਿਬਾਸ ਨਮਦੇ ਦਾ ਓਵੇਂ, ਕੁੱਲ ਜ਼ੰਜੀਰ ਉਤਾਰੇ ।
ਪਾ ਪੋਸ਼ਾਕ ਸ਼ਹਾਨੀ ਤਨ ਤੇ, ਤਾਜ਼ੀ ਪੇਸ਼ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ।
ਘੋੜੇ ਤੇ ਚਾ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਕੀਤੋਸੁ ਪੇਸ਼ ਰਵਾਨਾ ।
ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਂਗ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ, ਮਾਲਿਕ ਸਣ ਕਰਵਾਨਾਂ ।
ਸ਼ਹਿਰ ਬਲਬੀਸ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਣਾ
ਸ਼ਹਰ ਆਇਆ ਬਲਬੀਸ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂਦਿਆਂ ਅੰਦਰ ਰਾਹੇ ।
ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤਮਾਮੀ, ਬੁੱਤ ਪੁਜੇਂਦੇ ਆਹੇ ।
ਬੁਤ ਪੂਜਣ ਰੱਬ ਮੰਨਣ ਨਾਹੀਂ, ਵਿਚ ਕੁਫ਼ਰ ਗੁਮਰਾਹੀ ।
ਜਾ ਉਤਰੇ ਕਰਵਾਨ ਉਥਾਈਂ, ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇ ਹਮਰਾਹੀ ।
ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਡਿੱਠਾ ਲੋਕਾਂ, ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਆਏ ।
ਜ਼ਨ ਮਰਦਾਂ ਸਭ ਨਿਕਲ ਸ਼ਹਰੋਂ, ਯੂਸੁਫ਼ ਤਰਫ਼ ਸਿਧਾਏ ।
ਸੀਸ ਝੁਕਾ ਸਭ ਅਰਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ, ਐ ਨੂਰੀ ਸੁਲਤਾਨਾਂ ।
ਹੱਦ ਬਸ਼ਰੀਅਤ ਥੀਂ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਹੁਸਨ ਤੇਰੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਨਾਂ ।
ਕੀ ਸ਼ੈ ਹੈਂ ਤੂੰ ਕਿਸ ਧਰਤੀ ਦਾ, ਹੈਂ ਮਾਬੂਦ ਪਿਆਰਾ ।
ਯਾ ਤੂੰ ਆਪ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬੰਦਾ, ਅਸਾਂ ਤਅੱਜੁਬ ਭਾਰਾ ।
ਜੇ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬੰਦਾ, ਫਿਰ ਕਹ ਕਿਸ ਬਣਾਇਆ ।
ਸਿਰਜਨ ਹਾਰ ਤੇਰਾ ਉਹ ਕਿਹੜਾ, ਜਿਸ ਇਹ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ ।
ਸੁਣ ਯੂਸੁਫ਼ ਫ਼ਰਮਾਵੇ ਲੋਕਾਂ, ਸ਼ਾਨ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ ਆਲੀ ।
ਖ਼ਾਲਿਕ ਮੇਰਾ ਦਾਨਾ ਬੀਨਾ, ਜਗ ਸਾਰੇ ਦਾ ਵਾਲੀ ।
ਹੈ ਉਹ ਇਕ ਜੋ ਪਾਕ ਸ਼ਰੀਕੋਂ, ਉਸਦਾ ਆਲਮ ਸਾਰਾ ।
ਸਭ ਜਗ ਹੈ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਉਸਦੀ, ਉਹ ਇਕ ਸਿਰਜਨ ਹਾਰਾ ।
.........................................................
ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ ਲੋਕ ਬੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਣ, ਬਾਤਿਲ ਵਹਮ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ।
ਡੁੱਬ ਮਰਨ ਵਿਚ ਬਹਰਿ-ਜ਼ਲਾਲਤ, ਇਹ ਮਾਬੂਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ।
ਇਹ ਬੁੱਤ ਨਾਕਿਸ ਆਪ ਨਕਾਰੇ, ਹਰਫ਼ ਬਿਆਨੋਂ ਖ਼ਾਲੀ ।
ਉਹ ਮਾਬੂਦ ਉਸੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਆਲੀ ।
ਸੁਣ ਲੋਕਾਂ ਈਮਾਨ ਲਿਆਂਦਾ, ਵਾਹਿਦ ਰੱਬ ਪਛਾਤਾ ।
ਤੋੜ ਬੁੱਤਾਂ ਹੱਕ ਸਿਦਕ ਯਕੀਨੋਂ, ਇੱਕੋ ਖ਼ਾਲਿਕ ਜਾਤਾ ।
ਬਲਸਾਨ ਸ਼ਹਰ ਵਿਚ
ਡੇਰਾ ਪੁਟ ਲਇਆ ਕਰਵਾਨਾਂ, ਹੋਏ ਫੇਰ ਰਵਾਨਾ ।
ਜਾ ਬਲਸਾਨ ਲਗਾਏ ਤੰਬੂ, ਮਹਮਿਲ ਧਰੇ ਜਵਾਨਾਂ ।
ਜਾਂ ਬਲਸਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਡਿੱਠੀ, ਸੂਰਤ ਯੂਸੁਫ਼ ਸੰਦੀ ।
ਹੈਰਤ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚਾਰੇ, ਅਕਲ ਰਹੀ ਹੋ ਬੰਦੀ ।
ਸੱਦ ਮੁਸੱਵਰ ਸੂਰਤ ਯੂਸੁਫ਼, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲਿਖਵਾਈ ।
ਪਾਸ ਰੱਖੀ ਮਾਬੂਦ ਬਣਾ ਤਿਸ, ਪੂਜਣ ਮਰਦ ਨਸਾਈ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਮਾਬੂਦ ਬਣਾਇਆ, ਕਰਨ ਪ੍ਰਸਤਿਸ਼ ਸਾਰੇ ।
ਖ਼ਬਰ ਨ ਪੁੱਛੀ ਹਾਲ ਨ ਸੁਣਿਆਂ, ਵਹਮ ਡੁੱਬੇ ਜੜ੍ਹ ਮਾਰੇ ।
ਸਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਰਹੀ ਪ੍ਰਸਤਿਸ਼ ਜਾਰੀ ।
ਇਹ ਮੁਸ਼ਰਿਕ ਮਰਦੂਦ ਜਨਾਬੋਂ, ਹੋਏ ਕਾਫ਼ਿਰ ਨਾਰੀ ।
ਕੀ ਜਾਣਨ ਉਹ ਸੂਰਤ ਸੋਹਣੀ, ਰਖਦੀ ਕਿਆ ਮਆਨੀ ।
ਇਕਨਾਂ ਡੁਬਦਿਆਂ ਤਾਰ ਗਈਓ ਈ, ਗ਼ਰਕ ਕੀਤੇ ਇਕ ਫ਼ਾਨੀ ।
ਸ਼ਹਰ ਕੁਦਸ ਵੱਲ ਜਾਣਾ
ਉਠ ਟੁਰੇ ਕਰਵਾਨੀ ਓਥੋਂ, ਸ਼ੁਤਰਾਂ ਘੱਤ ਮੁਹਾਰਾਂ ।
ਸ਼ਹਰ ਕੁਦਸ ਵਲ ਕਸਦ ਕੀਤੋ ਨੇ, ਕਰਕੇ ਕਸਦ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ।
ਸ਼ਹਰ ਕੁਦਸ ਦਾ ਵਾਲੀ ਸੁੱਤਾ, ਤਿਸ ਸੁਫ਼ਨਾ ਦਿਸ ਆਇਆ ।
ਪਇਆ ਪੁਕਾਰਾ ਉੱਠ ਅਮੀਰਾ, ਸਾਹਿਬ ਤੇਰਾ ਆਇਆ ।
ਇਸਤਿਕਬਾਲ ਕਰੋ ਉੱਠ ਝਬਦੇ, ਅੰਦਰ ਸ਼ਹਰ ਲਿਆਓ ।
ਹੁਕਮ ਮੰਨੋ ਜੋ ਕਹੇ ਤੁਸਾਨੂੰ, ਖ਼ਿਦਮਤ ਅਦਬ ਬਜਾਓ ।
ਗਇਆ ਅਮੀਰ ਸੁਬਹ ਉਹ ਝਬਦੇ, ਕਾਰਣ ਇਸਤਿਕਬਾਲੇ ।
ਜਾ ਮਿਲਿਆ ਕਰਵਾਨਾਂ ਰਾਹੇ, ਜਾ ਪੁਛਿਓਸੁ ਹਾਲੇ ।
ਕੌਣ ਤੁਸਾਂ ਸਰਦਾਰ ਜਵਾਨੋ, ਕਿਸ ਥਾਵੇਂ ਥੀਂ ਆਏ ।
ਕਿਆ ਇਰਾਦਾ ਕਿਤ ਵਲ ਜਾਣਾ, ਰਖ਼ਤ ਕਿਆ ਕੁਝ ਚਾਏ ।
ਮਾਲਿਕ ਇਬਨ ਜ਼ਗਰ ਵਿਚ ਸਾਡੇ, ਕਹਣ ਜਿਦ੍ਹੀ ਸਰਦਾਰੀ ।
ਰਹਿਆ ਅਮੀਰ ਤਅੱਜੁਬ ਸੁਣ ਕੇ, ਇਹ ਕਿਆ ਹਿਕਮਤ ਭਾਰੀ ।
ਮਾਲਿਕ ਇਬਨ ਜ਼ਗਰ ਹਰ ਸਾਲੇ, ਮਿਲੇ ਹਮੇਸ਼ ਦੋ ਵਾਰੀ ।
ਹੁਣ ਤਾਜ਼ੀਮ ਮੇਰੇ ਤੇ ਉਸਦੀ, ਲਾਜ਼ਿਮ ਕਿਵੇਂ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ।
ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਪੁਰ ਲਾਜ਼ਿਮ ਨਾ ਸੀ, ਇਸਦੀ ਖ਼ਿਦਮਤ ਕਾਈ ।
ਇਹ ਖ਼ਾਦਿਮ ਮੈਂ ਸਾਹਿਬ ਵਾਂਗੂੰ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ।
ਪਾਸ ਅਮੀਰ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਤਦ ਨੂੰ, ਕੀਤਾ ਆਣ ਪੁਕਾਰਾ ।
ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਤਾਜ਼ੀਮ ਤੇਰੇ ਪੁਰ, ਉਹ ਹੈ ਯੂਸੁਫ਼ ਪਿਆਰਾ ।
ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਚ ਖ਼ਿਦਮਤ ਯੂਸੁਫ਼, ਦੋ ਸੌ ਮਲਕ ਸਵਾਰੀ ।
ਖ਼ੁਸ਼-ਰਫ਼ਤਾਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਜ਼ੀਨਤ ਜ਼ੱਰੀ-ਕਾਰੀ ।
ਦੇਖ ਤਜੱਮੁਲ ਸ਼ਕਲ ਨੂਰਾਨੀ, ਕਹੇ ਅਮੀਰ ਤੁਬਾਰਿਕ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਪਾਸ ਗਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਕੀ ਤੈਂ ਇਸਮ ਮੁਬਾਰਿਕ ।
ਕੌਣ ਏਹੀ ਤੂੰ ਹਾਲ ਕਵੇਹਾ, ਦੱਸ ਹਕੀਕਤ ਸਾਰੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਜਿਸਦੀ ਖ਼ਾਤਿਰ, ਚੱਲਿਓਂ ਨਾਲ ਸਵਾਰੀ ।
ਖ਼ਵਾਬੋਂ ਡਿੱਠਾ ਜਿਸਦਾ ਹਾਲਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਹਿਬ ਤੇਰਾ ।
ਕਹੇ ਅਮੀਰ ਕਹਿਆ ਕਿਸ ਤੈਨੂੰ, ਖ਼ਵਾਬੋਂ ਹਾਲਾ ਮੇਰਾ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਜਿਸਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਸੁਣਾਇਆ ।
ਤੇਰਾ ਹਾਲ ਉਸੇ ਥੀਂ ਪਾਇਆ, ਮੈਂ ਪੁਰ ਉਸਦਾ ਸਾਇਆ ।
ਕਹੇ ਅਮੀਰ ਮੰਨਾਂ ਮੈਂ ਕਹਿਆ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਫ਼ਰਮਾਵੇਂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਤੋੜ ਬੁੱਤਾਂ ਨੂੰ, ਤਾਂ ਵਾਹਿਦ ਰੱਬ ਪਾਵੇਂ ।
......................................................
ਕਹੇ ਅਮੀਰ ਬੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਾਂ, ਸ਼ਰਤ ਨਿਭਾ ਇਕ ਮੇਰੀ ।
ਦੇਖ ਕਰੇ ਸਜਦਾ ਬੁੱਤ ਤੈਨੂੰ, ਮੰਨੀਏਂ ਅਜ਼ਮਤ ਤੇਰੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਅੱਲਾ ਕੋਲੋਂ, ਦੂਰ ਨਹੀਓਂ ਇਹ ਕਾਈ ।
ਚੱਲ ਵੱਲ ਬੁੱਤ ਦਿਖਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ, ਜੇ ਤੁਧ ਤਲਬ ਏਹਾਈ ।
......................................................
ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਕਦਮ ਟਿਕਾਇਆ, ਆ ਅੰਦਰ ਬੁੱਤ-ਖ਼ਾਨੇ ।
ਰੱਖ ਸਿਰ ਪੈਰੀਂ ਆ ਬੁੱਤ ਡਿੱਗੇ, ਦੇਖ ਨਬੀ ਦੇ ਸ਼ਾਨੇ ।
ਦੇਖ ਅਮੀਰ ਕਰੇ ਬੁੱਤ ਪੁਰਜ਼ੇ, ਮੰਨੀ ਮੁਸਲਮਾਨੀ ।
ਬੁੱਤ ਝੂਠੇ ਪੁਜਾਰੀ ਜ਼ਾਲਿਮ, ਇਹ ਬਾਜ਼ੀ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ।
..................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਖੋਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਥੀਂ ਲਈਏ, ਕਰੇ ਅਮੀਰ ਸਲਾਹੀਂ ।
ਤਦ ਨੂੰ ਡੇਰਾ ਪੁੱਟ ਕਰਵਾਨੀ, ਲੈ ਟੁਰ ਗਏ ਅਗਾਹੀਂ ।
.....................................................
ਯੂਸੁਫ਼ ਪਾਸ ਗਈਆਂ ਜਾਂ ਫ਼ੌਜਾਂ, ਕਰਵਾਨਾਂ ਗ਼ਮ ਧਾਣੇ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਬੁਰਕਾ ਲਾਹ ਲਇਆ ਸੁ, ਕਿਸ ਦਿਲ ਰਹੇ ਟਿਕਾਣੇ ।
.....................................................
ਫ਼ੌਜ ਅਮੀਰ ਡਿੱਠਾ ਚਮਕਾਰਾ, ਧਰਤ ਝੜੇ ਸਭ ਜ਼ੀਨੋਂ ।
ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤਿੰਨ ਰਾਤ ਨ ਕੋਈ, ਉਠਿਆ ਮਰਦ ਜ਼ਮੀਨੋਂ ।
ਇਰਸ ਸ਼ਹਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੇ
ਰਾਹੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਸ਼ਹਰ ਇਰਸ ਹੁਣ ਆਇਆ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇ ਵਿਚ ਦਿਲ ਦੇ ਹੋਇਆ, ਸੁਣ ਸੁਣ ਸ਼ੌਕ ਸਵਾਇਆ ।
ਵੇਖਣ ਮੈਨੂੰ ਲੋਕ ਇਰਸ ਦੇ, ਦੰਗ ਰਹਣ ਵਿਚਾਰੇ ।
ਸੂਰਤ ਮੇਰੀ ਦੇਖ ਝੜੇਸਣ, ਹੈਰਾਨੀ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ।
ਆਣ ਇਰਸ ਦੀ ਖ਼ਲਕਤ ਵੇਖੀ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਲ ਨਿਗਾਹਾਂ ।
ਚੰਦ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਅਨਵਰ, ਰੋਸ਼ਨ ਰੰਗ ਸਬਾਹਾਂ ।
ਸ਼ਹਰ ਇਰਸ ਵਿਚ ਹੁਸਨ ਜਮੀਲਾਂ, ਐਡਕ ਚਮਕਾਂ ਮਾਰੇ ।
ਰੈਣ ਅੰਧੇਰੀ ਥੀਏ ਉਜਾਲਾ, ਛੁਪ ਛੁਪ ਵੇਖਣ ਤਾਰੇ ।
......................................................
ਉਹ ਸੱਭੇ ਨੂਰਾਨੀ ਸ਼ਕਲਾਂ, ਮੌਜ ਹੁਸਨ ਵਿਚ ਗਲੀਆਂ ।
ਫੁੱਲ ਝੜਨ ਮੂੰਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਝੜਨ ਤਬੱਸੁਮ ਕਲੀਆਂ ।
ਗੋਇਆ ਨੂਰ ਤਾਜ਼ੇ ਦੇ ਮੋਤੀ, ਹੁਣੇ ਸਦਫ਼ ਥੀਂ ਆਏ ।
ਮਸਤ ਇਰਸ ਦੇ ਲੋਕ ਹੁਸਨ ਥੀਂ, ਵਿਚ ਖ਼ੁਸ਼ ਤਰਜ਼ ਅਦਾਏ ।
...........................................................
ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ, ਕਿਨ੍ਹੇ ਨ ਹਾਲ ਪੁਛਾਇਆ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ ਡਿੱਠਾ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਖ ਨ ਕਿਨ੍ਹੇ ਬੁਲਾਇਆ ।
ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਹਾਲਤ ਜਾਤੀ, ਲਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਇਆ ।
ਸਿਰ ਸਜਦੇ ਰੱਖ ਕਹੇ ਜ਼ਬਾਨੋਂ, ਬਖ਼ਸ਼ ਖ਼ਤਾ ਖ਼ੁਦਾਇਆ ।
ਮੈਂ ਭੁੱਲਾ ਤੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਣ ਹਾਰਾ, ਪਕੜ ਨ ਅੰਤ ਖ਼ਿਆਲੋਂ ।
ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਡਿੱਠਾ ਇਬਰਤ ਪਾਈ, ਰਹਮ ਕਰੀਂ ਮੈਂ ਹਾਲੋਂ ।
ਪਈ ਨਦਾ ਸਿਰ ਚਾ ਪਿਆਰੇ, ਨ ਕਰ ਦਿਲ ਗ਼ਮਨਾਕੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਮਿਲੀ ਤਸੱਲੀ, ਰਹਿਆ ਅੰਦੋਹ ਨ ਬਾਕੀ ।
ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਸਿਰ ਸਜਦਿਓਂ ਚਾਇਆ, ਡਿੱਠੇ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ।
ਦੌੜੇ ਆਵਣ ਕਰਨ ਜ਼ਿਆਰਤ, ਸੁਣ ਖੂਬੀ ਦੀਆਂ ਸਾਰਾਂ ।
ਕਰ ਤਾਜ਼ੀਮ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਸਜਦਾ, ਕਰਨ ਅਦਬ ਸੌ ਵਾਰੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇਖ ਕਰੇ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ, ਹਮਦ ਤੈਨੂੰ ਯਾ ਬਾਰੀ ।
ਮਿਸਰ ਵਿਚ ਦਾਖ਼ਿਲ ਹੋਣਾ
ਆਖ਼ਿਰ ਹੱਦ ਮਿਸਰ ਦੀ ਪਹੁਤੇ, ਮੰਜ਼ਲ ਕੱਟ ਮਰਾਹਿਲ ।
ਆ ਲਾਇਆ ਕਰਵਾਨਾਂ ਡੇਰਾ, ਨੀਲ ਨਦੀ ਦੇ ਸਾਹਿਲ ।
..........................................................
ਮਾਲਿਕ ਕਹੰਦਾ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਚੱਲ ਯੂਸੁਫ਼ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ।
ਗਰਦ ਗ਼ੁਬਾਰ ਸਫ਼ਰ ਧੋ ਬਦਨੋਂ, ਲਾਹ ਪੁਸ਼ਾਕ ਪੁਰਾਣੀ ।
ਪਾ ਲਿਬਾਸ ਸ਼ਹਾਨਾ ਯੂਸੁਫ਼, ਆਇਓਂ ਮਿਸਰ ਨਿਵਾਹੀ ।
ਅੱਜ ਮਿਸਰ ਕੁਰਬਾਨੀ ਜਾਸੀ, ਤੈਂ ਪੁਰ ਫ਼ਜ਼ਲ ਇਲਾਹੀ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਮਿਸਰ ਵਿਚ ਦੋਹੀ ਫਿਰਨੀ
ਇਕ ਪੁਕਾਰ ਪਈ ਅਜ਼ਗੈਬੋਂ, ਸੁਣੀ ਮਿਸਰ ਦਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ।
ਇਕ ਬੰਦਾ ਅਜ ਏਥੇ ਆਇਆ, ਨੈਣ ਜਿਹਦੇ ਵਿਚ ਝੋਕਾਂ ।
ਜੇ ਕੋਈ ਇਕ ਨਜ਼ਰ ਕਰ ਦੇਖੇ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਕਲ ਪਿਆਰੀ ।
ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਵੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹੇ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਪਾਵੇ ਫ਼ਰਹਤ ਭਾਰੀ ।
ਸੁਣ ਹੈਰਾਨ ਰਹੇ ਹੋ ਮਿਸਰੀ, ਕੀਤਾ ਕਿਸੇ ਪੁਕਾਰਾ ।
ਦੇਖ ਰਹੇ ਕੋ ਨਜ਼ਰ ਨ ਆਇਆ, ਮਿਸਰ ਥੱਕੇ ਲੱਭ ਸਾਰਾ ।
ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪਰ ਲੱਭਦੇ ਆਏ, ਯੂਸੁਫ਼ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਇਆ ।
ਜੋ ਦੇਖੇ ਗ਼ਸ਼ ਖਾਵੇ ਡਿੱਗੇ, ਹੈਰਤ ਜੋਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ।
ਤਾਂ ਜਾਤਾ ਸਭ ਮਿਸਰੀ ਲੋਕਾਂ, ਰਾਜ਼ ਗਇਆ ਖੁਲ੍ਹ ਸਾਰਾ ।
ਮੁਅਜਜ਼ਿਉਂ ਉਸ ਸੂਰਤ ਸੰਦੀ, ਹੋਇਆ ਹੋਗ ਪੁਕਾਰਾ ।
ਸ਼ਾਹ ਕੈਤੂਸ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਮਿਸਰ ਦਾ, ਨਾਮ ਉਸੇ ਦਾ ਰਈਯਾਂ ।
ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਹਰਤ ਹੋਈ, ਉਸਨੂੰ ਖ਼ਬਰਾਂ ਗਈਆਂ ।
ਸੁਣ ਸੁਣ ਸਬਰ ਗਇਆ ਉਠ ਦਿਲ ਦਾ, ਲੈ ਟੁਰਿਆ ਅਸਵਾਰੀ ।
ਸ਼ੁਤਰ ਸਵਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਰਕਾਬੇ, ਜ਼ੀਨਤ ਨਕਸ਼ ਨਿਗਾਰੀ ।
ਇਸਤਿਕਬਾਲ ਕਰੇ ਵਿਚ ਰਾਹੇ, ਜਾ ਮਿਲਿਆ ਕਰਵਾਨਾਂ ।
ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਸੂਰਤ ਡਿੱਠੀ, ਰਹਿਆ ਹੋ ਦੀਵਾਨਾ ।
ਦੇਖ ਸਵਾਰਾਂ ਅਕਲਾਂ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਹੈਰਤ ਵਿਚ ਆਈਆਂ ।
ਦਿਲ ਬੇਦਿਲਾਂ ਨ ਕਿਉਂ ਲੈ ਜਾਣੇ, ਤੇਰੀਆਂ ਨੂਰ ਸਫ਼ਾਈਆਂ ।
ਸ਼ਾਹ ਪੁੱਛੇ ਕਰਵਾਨਾਂ ਕੋਲੋਂ, ਇਹ ਸ਼ੈ ਕਹੁ ਕਿਆ ਈ ।
ਸੂਰਜ ਹੈ ਯਾ ਮਾਹ ਮੁਨੱਵਰ, ਹੂਰ ਪਰੀ ਯਾ ਕਾਈ ।
ਮਾਲਿਕ ਅਰਜ਼ ਕਰੇ ਸੁਲਤਾਨਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਨਹੀਓਂ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਨਾਮ ਗ਼ੁਲਾਮ ਬੰਦੇ ਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਹੂਰੋਂ ਪਰੀਓਂ ।
ਮੈਂ ਸੌਦਾਗਰ ਵੇਚ ਲਵਾਂ ਇਸ, ਕਰ ਕੀਮਤ ਦਰਬਾਰੇ ।
ਮੁੱਲ ਪਵੇ ਵਿਕ ਜਾਵਣ ਜਾਨਾਂ, ਬਿਰਹੋਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰੇ ।
ਸੁਣ ਹੈਰਤ ਰੱਖ ਦੰਦੀਂ ਉਂਗਲ, ਸ਼ਾਹ ਯੂਸੁਫ਼ ਤੇ ਆਇਆ ।
ਐ ਅਨਵਰ ਖ਼ੁਰਸ਼ੀਦ ਫ਼ਲਕ ਦੇ, ਮਾਲਿਕ ਕੀ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੰਦਾ ਮਾਲਿਕ ਸੱਚਾ, ਮੈਨੂੰ ਮੁੱਲ ਲਿਆਇਆ ।
ਭਾਈਆਂ ਵੇਚ ਲਿਆ ਹੱਥ ਉਸਦੇ, ਜਾਂ ਵੇਲਾ ਹੱਥ ਆਇਆ ।
ਸ਼ਾਹ ਮਿਸਰ ਵਿਚ ਸ਼ਹਰ ਲਿਆਇਆ, ਨਾਲ ਅਪਣੇ ਕਰਵਾਨਾਂ ।
ਸੂਰਤ ਸੋਹਣੀ ਯੂਸੁਫ਼ ਵਾਲੀ, ਰਹੀ ਸ਼ਮਾ ਵਿਚ ਜਾਨਾਂ ।
ਮਾਲਿਕ ਇਬਨ ਜ਼ਗਰ ਵਾਹ ਮਰਦਾ, ਆਂਦੋਈ ਨੂਰ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ।
ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਫ਼ੈਜ਼ਿ-ਕਦਮ
ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਸਦ ਸਭ ਕਰਵਾਨਾਂ, ਸ਼ਾਹ ਕਰੇ ਮਹਮਾਨੀ ।
ਕਰੇ ਉਤਾਰਾ ਇੱਜ਼ਤ ਸੇਤੀ, ਖ਼ਾਸ ਜਗ੍ਹਾ ਸੁਲਤਾਨੀ ।
.....................................................
ਮਿਸਰ ਅੱਗੇ ਸੁੱਕ ਗਈਆਂ ਨਹਰਾਂ, ਵਗਣੋਂ ਅਟਕ ਖਲੋਈਆਂ ।
ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਕਦਮ ਪਇਆ ਸੁ, ਨਦੀਆਂ ਜਾਰੀ ਹੋਈਆਂ ।
ਮਿਸਰ ਅੱਗੇ ਬੀਮਾਰੀਆਂ ਖ਼ਲਕਾਂ, ਮਰਦੇ ਲੋਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ।
ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਕਦਮ ਪਇਆ ਸੁ, ਮਿਲੀ ਸਫ਼ਾ ਬੀਮਾਰਾਂ ।
.............................................................
ਕੁੱਲ ਬਲਾ ਹਰ ਆਫ਼ਤ ਬਦੀਆਂ, ਸਭ ਮਿਸਰੋਂ ਉੱਠ ਚੱਲੀਆਂ ।
ਇਹ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਬਰਕਤ ਮਿਸਰੀ, ਖ਼ਲਕ ਮੁਰਾਦਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ।
ਮਿਸਰੀ ਲੋਕ ਕਹਿਣ ਇਕ ਦੂਜੇ, ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਕੀ ਹੋਇਆ ।
ਖੋਟ ਦਿਲਾਂ ਹਰ ਝੂਠ ਜ਼ਬਾਨਾਂ, ਮਿਸਰੋਂ ਉਠ ਖਲੋਰਿਆ ।
ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਰ ਪੁਕਾਰਾ ਹੋਇਆ, ਮਿਸਰੀਆਂ ਬਰਦਾ ਆਂਦਾ ।
ਕੌਣ ਕਹੇ ਉਹ ਬਰਦਾ ਹੋਸੀ, ਉਹ ਮਹਬੂਬ ਦਿਲਾਂ ਦਾ ।
.........................................................
ਅਹਲਿ-ਨਜ਼ਰ ਹੋ ਘਾਇਲ ਮਰਦਾ, ਰਿਸਦਾ ਜ਼ਹਰ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ।
ਕੇਡਕ ਹੈ ਤਾਸੀਰ ਨਜ਼ਰ ਦੀ, ਚੱਲ ਅਜ਼ਮਾ ਅੱਜ ਮਰਦਾ ।
ਨੈਣ ਸਜਨ ਦੇ ਲਾਟ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ, ਜਾਨ ਪੰਬਾ ਵਾਹ ਦਰਦਾ ।
ਜਾਨ ਜਲੇ ਦਮ ਗਲੇ ਨਿਗਾਹੋਂ, ਤੇ ਇਹ ਮਕਸਦ ਹਰਦਾ ।
khuh de kandhe karavaniaan da aauna te
malik karavani da sufana
tad nun khuhe de girade, aa utare karavani .
malik iban zagar vich unhan, sahib bazaragani .
ghar usada vicch misar mudami, us uh hal biaani .
ik din sutta sufana dittha, andar ahad javani .
vich kanaan iha khud baitha, khavabe nazarin aaiaa .
tutt suraj ut charakhon usade, vicch asatin samaiaa .
kaddh asatinon bahir suttiaa, kharra rahiaa us agge .
abar aaiaa sir suraj de te, moti barasan lagge .
chun chun malik motiaan taeen, bhare dher lagae .
bhar sanduk hoiaa dil razi, chasham khullhi pachhatae .
pas muabbir hal sunaiaa, us tabir sunaee .
ik ghulam tere hatth aave, kanaanon ai bhaee .
barakat usadi duniaan daulat, sabh tere hatth aave .
aakhir tainun vicch bahishatan, allha pak puchave .
...................................................
malik nun sun khavab hakikat, vajji shauk nishani .
ho asavar misar thin challiaa, aa varriaa kanaani .
dhund kare vich khaniaan galiaan, labbhe pata ghulamon .
shauk talab vicch bajh kararon, dil khali aaramon .
tan aavaz kari us hatif, dittha shauk jadahan .
aje ehi kar sabar piaare, barasan tik panjahan .
......................................................
hun ehi lai mal tajarat, shamon turiaa aaha .
taraf vatan val misar sidhana, bhull giosu raha .
malik da khuh te pahunchana
vich jangal us khuhe girade, kitosu aan utara .
ih khuha nau koh kanaanon, jis vich yusuf aaha .
khuhe thin us nuri shoale, ditthe jan ravanan .
latan nur bale us khuhon, javan val asamanan .
...................................................
malik iban zagar de aahe, do barade sun yara .
bushara mamil nam dohan da, doven nek sitara .
pani lain ghalle ih doven, malik nek vichare .
mamil dol vagaiaa khuhe, bushara kharra kinare .
yusaf nun jabaraeel valon suchana
jabaraeel khuda de hukamon, tan khuhe vich aaiaa .
bah vich dol chanda hun vela, yusuf nun faramaiaa .
...........................................................
chall udikan teriaan yusuf, dagh dilan vich pae .
jinhan dilan nun teriaan tanghan, shauk tere dukh jae .
muntazir vich nit udikan, rondiaan vakat vihae .
ghah chiroke ris ris vahande, mil dukh kattiaa jae .
............................................................
des chhutte paradesin chalion, safar durade aae .
lanme painde dur vatan de, tain val kasad liaae .
chhorr vatan chal dekh kavehiaan, paradesan diaan vavan .
ikanan nun vich teriaan daradan chhod geeaan jan mavan .
..........................................................
jinhan piaariaan de tain bajhon, sait hasharon bhari .
guzaran chali sal ihanan de, andar giriaazari .
prasang chaliaa
jan barade karavan achanak, khuhe dol vahaiaa .
jabaraeel utha yusuf nun, boke kol liaaiaa .
yusuf pucchhe jabaraeela, kit mainun lai challe .
bap mera main us da piaara, kiven vichhorra jhalle .
farishate da bhet kholhana
vahi kahe tun shisha dittha, yad ehi ya nahin .
yusuf kahanda yad ehi main bhulla nahin us taeen .
.......................................................
vahi kahe lai hazarat yusuf, vakat vikan da aaiaa .
mull tera ajj devan lagga, hatth jidhe saramaiaa .
yusuf di pashemani
yusuf samajh nadamat khave, rove te pachhatave .
bakhash rabba main lakkh lakkh toba, dagh khataon jave .
vikan kite lai jave koee, teriaan talab razaeen .
kaid karen tun razi hoven, lakkh khushiaan main taeen .
prasang chaliaa
yusuf dol andar ja baitha, jiven vahi faramaiaa .
mamil dol khicche la zora, bhara malam aaiaa .
kiaa piaa ajj pani bajhon, andar dol hamare .
cha utahan nazar kiti su, nur dittha chamakare .
.......................................................
nur bahishaton nazil hoiaa, khuhon zahir aaiaa .
malik iban zagar khush hoiaa, jan tis makasad paiaa .
.......................................................
karavanan ja parrade andar, yusuf nabi chhupaiaa .
tinn din te tinn ratan picchhon, khuhon bahir aaiaa .
te uh vir jo yusuf taeen, khuhe sutt sidhae .
duji var murre uh tad nun, lain hakikat aae .
khuhe girad ditthe karavani, utare bhar utare .
khuhe jhat ghattan vall yusuf, lai lai nam pukare .
khuh khali aavaz na aaee, dha pio ne sare .
gher le karavani sabbhe, kite tang bechare .
aabik banda khuhe suttiaa, dittiaan asan sajaeen .
kaun tusin ki kadar tuhada, aanda kaddh tusaeen .
.....................................................
orrak khauf paiaa karavanan, karan khushamad lagge .
parade vicchon sad kaniaani, kaddh liaanda agge .
vir kahan ih barada sada, befaramani karada .
yusuf dekh bharavan kanbe, chasham nivin ji darada .
yusuf da husan-u-jamal
karavanan vall yusuf dittha, shakal ditthi nurani .
zulaf zanzir siaah ghat pechan, badaron saf peshani .
nur nabuvvat matthe chamake, chamak charrhe asamani .
abaru kaus siaah khamadaran, teghan hindusatani .
......................................................
bhaeeaan kahiaa jhuth n jano, banda ih hamara .
par bezar asin is kolon, dukkh deve ih bhara .
te shamoon kahe aahisata, yusuf nun vatt ghuri .
kar ikarar jo han main banda, sacchi gall hai puri .
je tun ih ikarar n karasen, katal karan talavaron .
sun yusuf ne dil ih jata, akal kiaas vicharon .
main banda han malik sanda, vali allha mera .
yusuf kahanda main han banda, kanb giaa sun dera .
sun malik ne khahish kiti, vech lavo is taeen .
je ho tusin bezar tamami, maro nahin ajaeen .
unhan kahiaa, asin dagha n karade, dozakh hai ghaddaran .
ih banda tusin mull kharido, is vicch aib hazaran .
je tusin aiban sane kabulo, nal raza lai jao .
malik kahe paighanbar zadio, aib kiaa faramao .
uhanan kahiaa ih chor bahutera, jhuthiaan karada gallan .
ih jhutha asin tang daroghon, vang bala diaan sallan .
malik kahanda sun sabh aiban, mull karo cha deho .
uhanan kahiaa jo khahish teri, aibi da mull eho .
malik vih diram de khote, yusuf mull chukaiaa .
lai diram unhan yusuf taeen, pharr bahon pakarraiaa .
prasang chaliaa
malik kahe paighanbar zadio, sanad dio likh kaee .
vech liaa asan aibi banda, kimat hasil paee .
lai shamoon kalam te kaghaz, likhiaa baith uthaeen .
vech ditta asan yusuf banda, malik misare taeen .
..........................................................
phir malik nun pas bahaiaa, sabh yusuf de bhaeeaan .
gallan kujh nasihat karan, ral us nun faramaeeaan .
mat malik kha dhokha isada, dekh matan chhal jave .
nass giaa murr hatth n aave, sada nam gavave .
pa zanjir sangal gal isade, kharrio ghatt kachave .
ho hushiaar rakkho je is nun, tan kabu vicch aave .
putt tanbu cha dera ethon, der karen pachhataven .
ih chhaliaa chhal jasi dam vicch, vah lagge gham khaven .
ih gall sun zanjir puvave, malik yusuf taeen .
hatthan viv hathakarriaan paeeaan, gal viv tauk eezaeen .
top libas namad pahanaiaa, bhaeeaan baith uthaeen .
vir challe chhadd yusuf roiaa, milasan pher kadaeen .
yusuf di farayad
yusuf kare buland pukaran, atak zara mil jao .
ai farazando bap mere dio, raham mere pur khao .
yusuf bahut nadaeeaan karada, uh ho ge ravana .
jan yusuf nun ronda dittha, nir chhutte karavanan .
yusuf kahanda malik taeen, izan hove mil aavan .
malik izan ditta utth nassiaa, yusuf taraf bharavan .
......................................................
vech challe tusin mainun bhaeeo, ronda chhod sidhare .
meriaan torr umidan challe, torr-vichhorr piaare .
bap vichhorriaa mere kolon, bhainan bhaee sare .
aas meri aj gee nikammi, murr varranon ghar bare .
hasad tusadiaan vicch dilan de, ked khilar khilare .
paighanbar de bete ho ke, kite aidak kare .
.................................................
sun sun bhaeeaan giriaazari, josh dilan vich aae .
vich nadamat rovan sare, asan ghazab sir chae .
je n khauf pidar da hunda, sun ai yusuf bhaee .
ghar vall morr lai jande tainun, teri sakhat judaee .
prasang chaliaa
bahon pakarr giaa lai tad nun, malik yusuf taeen .
dera putt liaa karavanan, chhod challe sabh jaeen .
tanbu putt le karavanan, shutaran bhar ladae .
ghorriaan zin kasae sabhanan, charrh val misar sidhae .
malik iban zagar da aaha, nam malih ik barada .
naka te dhar yusuf taeen, tis havale karada .
rakkh yusuf nun nazar havale, nal rahin har vele .
rakkh nigah te khana pina, hazir karin suvele .
nal malih khud agge agge, yusuf di asavari .
vich zanjiran naka utte, karada giriaa zari .
yusuf da man di kabar te pahunchana
kabar yusuf di madar sandi, rah vich zahir aaee .
ucchhaliaa dil roiaa yusuf, dekh mera dukkh maee .
vekhadion je darad mere nun, jhall n sakadi gham nun .
dil patthar phat puraze hove, mere dekh alam nun .
....................................................
vah darada main chhorr sidhana, torr ajazaa kabar de .
ih gall bol shutar thin jharriaa, kadaman vich kabar de .
...........................................................
dekh musibat jo kujh guzari, main challiaa kanaanon .
ajj vida hun khabar n agge, ki sir pave jahanon .
vae daregh mere farazanda, kabaron piaa pukara .
vah darada is tere daradon, mera jigar do para .
ih aavaza sun ke yusuf, ghash kha jharriaa taza .
pher kabar thin duji vari, piaa buland aavaza .
nur akkhin dil mere da tun, farazanda sau vari .
vah lagge main ja chhudavan, sun sun giriaa zari .
hukam ilahi morr n sakade, tun main te jag sara .
pave musibat bande taeen, bajhon sabar n chara .
....................................................
din kaee ih duniaan beta, isada ghatt basera .
aavan javan dukh sukh is da, chanan barak annhera .
sun sun ih pukaran kabaron, yusuf surat sanmhale .
sis utha kabar thin baitha, sabar kare har hale .
prasang chaliaa
khali dachi dekh malihe, tad nun shor machaiaa .
ai malik kanaani banda, lah shutaron kit dhaiaa .
sun malik karavanan andar, kare buland pukara .
ghunm giaa hai yusuf banda, kanaani sayyara .
marado jhabb labbho aje vela, dha digio har jaeen .
pair baddhe hatth nass n sakada, hosi aje uthaeen .
dhund pee vall kabare aaiaa, ik banda karavani .
yusuf dittha dekh kahiosu, ai ghafil kanaani .
sahib tere khabar ditti tun, aabik banda aaha .
surat teri chhal thin khali, asan bavar naha .
je hun mul n jandon chori, tun hondon itabari .
sacch ehi tun aabik banda, aib barra ih bhari .
yusuf kahanda main n nassiaa, madar kabar dis aaee .
karan ziaarat atak giaa main, hor fareb n kaee .
ih gall sun karavani taeen, ghazab ucchhal aaiaa .
yusuf de rukhasare usane, naram tamacha laiaa .
yusuf ik tamachion jharriaa, ghash kha upar dharati .
bap n vekhe pesh n jae, ih mushakil sir varati .
hosh pee uth baitha yusuf, sir sajade rakkh roiaa .
ya malik tun araham akabar, tun jane jo hoiaa .
main paradesi man-tarutta, nal ghaman dil jaliaa .
main farazand nabi tere da, vich kinare paliaa .
je main bahut gunah kamae, tun hain bakhashanahara .
karam karin tun mere utte, tain bin nahin chara .
bakhash meri takasir ilahi, raham tera hai bhara .
tainun malam halat meri, ai mere ghuffara .
aje duaa tamam n hoee, mili navaid kabulon .
aa aj ghaibon piaa anhera, kahar azab nazulon .
vich jahan andheri jhulli, shor piaa jag sare .
jarrh thin kaddh sutte rukh bhare, jharre tayur bichare .
karavanan de khacchar ushatar, juda juda ho bhulle .
piaa tazalazul vich karavanan, kahar siran par jhulle .
......................................................
ro karavan kahan e yaro, kis ne zulam kamaiaa .
kis zalim di shamat karan, kahar asan pur aaiaa .
aaha jis tamacha laiaa, hazarat yusuf taeen .
us kahiaa main zulam kamaiaa, aaiaa kahar tadaeen .
main yusuf te sakhati kiti, us duaa guzari .
ose vakat asade utte, pee musibat bhari .
sabhanan kahiaa ja kamabakhata, yusuf pas shatabi .
ho aajiz kar minnat usadi, hove dur kharabi .
aa karavani yusuf agge, roiaa zaro zari .
ya hazarat main zulam kamaiaa, paee sakhat khavari .
main hazir lai nal chaperran, torr mera munh sara .
bakhash gunah main bhulla hazarat, kition auganahara .
raham aaiaa dil yusuf taeen, giaa gussa hat sara .
main aajiz tun sahib araham, sanun bakhashanahara .
hatth utha guzare arazan, mange fazal janabon .
ya rabb tere aajiz bande, bakhash aman azabon .
lafaz aje ih vich zabanon, khullh pee rushanaee .
minh anheri gee jahanon, rahiaa nishan na kaee .
malik dekh karamat bhari, yusuf pas sidhaiaa .
khidamat karada bandiaan vangun, ajazon sis navaiaa .
.........................................................
lah libas namade da oven, kull zanjir utare .
pa poshak shahani tan te, tazi pesh guzare .
ghorre te cha yusuf taeen, kitosu pesh ravana .
picchhe picchhe vang ghulaman, malik san karavanan .
shahir balabis vich pahunchana
shahar aaiaa balabis uhanan nun, jandiaan andar rahe .
is jagha de lok tamami, butt pujende aahe .
but pujan rabb mannan nahin, vich kufar gumarahi .
ja utare karavan uthaeen, yusuf de hamarahi .
jan yusuf nun dittha lokan, hairani vich aae .
zan maradan sabh nikal shaharon, yusuf taraf sidhae .
sis jhuka sabh arazan karade, ai nuri sulatanan .
hadd bashariat thin vadh geeaan, husan tere diaan shanan .
ki shai hain tun kis dharati da, hain mabud piaara .
ya tun aap kise da banda, asan tajjub bhara .
je tun hor kise da banda, phir kah kis banaiaa .
sirajan har tera uh kiharra, jis ih karam kamaiaa .
sun yusuf faramave lokan, shan khuda di aali .
khalik mera dana bina, jag sare da vali .
hai uh ik jo pak sharikon, usada aalam sara .
sabh jag hai paidaish usadi, uh ik sirajan hara .
.........................................................
ghafil lok buttan nun pujan, batil vaham uhanan de .
dubb maran vich bahari-zalalat, ih mabud jinhan de .
ih butt nakis aap nakare, haraf biaanon khali .
uh mabud use di duniaan, jis diaan sifatan aali .
sun lokan eeman liaanda, vahid rabb pachhata .
torr buttan hakk sidak yakinon, ikko khalik jata .
balasan shahar vich
dera put liaa karavanan, hoe pher ravana .
ja balasan lagae tanbu, mahamil dhare javanan .
jan balasani lokan ditthi, surat yusuf sandi .
hairat de darabar vichare, akal rahi ho bandi .
sadd musavvar surat yusuf, lokan ne likhavaee .
pas rakkhi mabud bana tis, pujan marad nasaee .
yusuf nun mabud banaiaa, karan prasatish sare .
khabar n pucchhi hal n suniaan, vaham dubbe jarrh mare .
sal hazar uhanan de andar, rahi prasatish jari .
ih musharik maradud janabon, hoe kafir nari .
ki janan uh surat sohani, rakhadi kiaa maani .
ikanan dubadiaan tar geeo ee, gharak kite ik fani .
shahar kudas vall jana
uth ture karavani othon, shutaran ghatt muharan .
shahar kudas val kasad kito ne, karake kasad hazaran .
shahar kudas da vali sutta, tis sufana dis aaiaa .
piaa pukara utth amira, sahib tera aaiaa .
isatikabal karo utth jhabade, andar shahar liaao .
hukam manno jo kahe tusanun, khidamat adab bajao .
giaa amir subah uh jhabade, karan isatikabale .
ja miliaa karavanan rahe, ja puchhiosu hale .
kaun tusan saradar javano, kis thaven thin aae .
kiaa irada kit val jana, rakhat kiaa kujh chae .
malik iban zagar vich sade, kahan jidhi saradari .
rahiaa amir tajjub sun ke, ih kiaa hikamat bhari .
malik iban zagar har sale, mile hamesh do vari .
hun tazim mere te usadi, lazim kiven guzari .
agge main pur lazim na si, isadi khidamat kaee .
ih khadim main sahib vangun, is vich ki vadiaaee .
pas amir farishate tad nun, kita aan pukara .
hai jisadi tazim tere pur, uh hai yusuf piaara .
us vele vich khidamat yusuf, do sau malak savari .
khush-rafatar jinhan de ghorre, zinat zarri-kari .
dekh tajammul shakal nurani, kahe amir tubarik .
yusuf pas giaa te pucchhiaa, ki tain isam mubarik .
kaun ehi tun hal kaveha, dass hakikat sari .
yusuf kahanda jisadi khatir, challion nal savari .
khavabon dittha jisada hala, main uh sahib tera .
kahe amir kahiaa kis tainun, khavabon hala mera .
yusuf kahanda jisane tainun, mera hal sunaiaa .
tera hal use thin paiaa, main pur usada saiaa .
kahe amir mannan main kahiaa, jo mainun faramaven .
yusuf kahanda torr buttan nun, tan vahid rabb paven .
......................................................
kahe amir buttan nun torran, sharat nibha ik meri .
dekh kare sajada butt tainun, mannien azamat teri .
yusuf kahanda alla kolon, dur nahion ih kaee .
chall vall butt dikhavan tainun, je tudh talab ehaee .
......................................................
jan yusuf ne kadam tikaiaa, aa andar butt-khane .
rakkh sir pairin aa butt digge, dekh nabi de shane .
dekh amir kare butt puraze, manni musalamani .
butt jhuthe pujari zalim, ih bazi shaitani .
..................................................
yusuf khoh inhan thin leee, kare amir salahin .
tad nun dera putt karavani, lai tur ge agahin .
.....................................................
yusuf pas geeaan jan faujan, karavanan gham dhane .
yusuf buraka lah liaa su, kis dil rahe tikane .
.....................................................
fauj amir dittha chamakara, dharat jharre sabh zinon .
tinn dinan tinn rat n koee, uthiaa marad zaminon .
iras shahar vich pahunche
rahe jandiaan khabaran suniaan, shahar iras hun aaiaa .
yusuf de vich dil de hoiaa, sun sun shauk savaiaa .
vekhan mainun lok iras de, dang rahan vichare .
surat meri dekh jharresan, hairani vich sare .
aan iras di khalakat vekhi, yusuf nal nigahan .
chand suraj diaan shakalan anavar, roshan rang sabahan .
shahar iras vich husan jamilan, aidak chamakan mare .
rain andheri thie ujala, chhup chhup vekhan tare .
......................................................
uh sabbhe nurani shakalan, mauj husan vich galiaan .
phull jharran munh gallan karadiaan, jharran tabassum kaliaan .
goiaa nur taze de moti, hune sadaf thin aae .
masat iras de lok husan thin, vich khush taraz adae .
...........................................................
kitthon aae kitthe jana, kinhe n hal puchhaiaa .
yusuf taeen dittha lokan, dekh n kinhe bulaiaa .
jan yusuf ne halat jati, lah dharati te aaiaa .
sir sajade rakkh kahe zabanon, bakhash khata khudaiaa .
main bhulla tun bakhashan hara, pakarr n ant khiaalon .
shisha dittha ibarat paee, raham karin main halon .
pee nada sir cha piaare, n kar dil ghamanaki .
yusuf nun sun mili tasalli, rahiaa andoh n baki .
jan yusuf sir sajadion chaiaa, ditthe lok hazaran .
daurre aavan karan ziaarat, sun khubi diaan saran .
kar tazim guzaran sajada, karan adab sau vari .
yusuf dekh kare shukarana, hamad tainun ya bari .
misar vich dakhil hona
aakhir hadd misar di pahute, manzal katt marahil .
aa laiaa karavanan dera, nil nadi de sahil .
..........................................................
malik kahanda yusuf taeen, chall yusuf vich pani .
garad ghubar safar dho badanon, lah pushak purani .
pa libas shahana yusuf, aaion misar nivahi .
ajj misar kurabani jasi, tain pur fazal ilahi .
yusuf di misar vich dohi phirani
ik pukar pee azagaibon, suni misar diaan lokan .
ik banda aj ethe aaiaa, nain jihade vich jhokan .
je koee ik nazar kar dekhe, usadi shakal piaari .
khush hove khush rahe hamesha, pave farahat bhari .
sun hairan rahe ho misari, kita kise pukara .
dekh rahe ko nazar n aaiaa, misar thakke labbh sara .
daravaze par labbhade aae, yusuf nazarin aaiaa .
jo dekhe ghash khave digge, hairat josh charrhaiaa .
tan jata sabh misari lokan, raz giaa khulh sara .
muajaziun us surat sandi, hoiaa hog pukara .
shah kaitus aziz misar da, nam use da reeyan .
jan yusuf di shuharat hoee, usanun khabaran geeaan .
sun sun sabar giaa uth dil da, lai turiaa asavari .
shutar savar hazar rakabe, zinat nakash nigari .
isatikabal kare vich rahe, ja miliaa karavanan .
jan yusuf di surat ditthi, rahiaa ho divana .
dekh savaran akalan geeaan, te hairat vich aaeeaan .
dil bedilan n kiun lai jane, teriaan nur safaeeaan .
shah pucchhe karavanan kolon, ih shai kahu kiaa ee .
suraj hai ya mah munavvar, hur pari ya kaee .
malik araz kare sulatana, suraj te chand nahion .
yusuf nam ghulam bande da, sohana huron parion .
main saudagar vech lavan is, kar kimat darabare .
mull pave vik javan janan, birahon de darabare .
sun hairat rakkh dandin ungal, shah yusuf te aaiaa .
ai anavar khurashid falak de, malik ki faramaiaa .
yusuf kahanda malik saccha, mainun mull liaaiaa .
bhaeeaan vech liaa hatth usade, jan vela hatth aaiaa .
shah misar vich shahar liaaiaa, nal apane karavanan .
surat sohani yusuf vali, rahi shama vich janan .
malik iban zagar vah marada, aandoee nur khazana .
yusuf da faizi-kadam
yusuf di sad sabh karavanan, shah kare mahamani .
kare utara izzat seti, khas jagha sulatani .
.....................................................
misar agge sukk geeaan naharan, vaganon atak khaloeeaan .
jan yusuf da kadam piaa su, nadiaan jari hoeeaan .
misar agge bimariaan khalakan, marade lok hazaran .
jan yusuf da kadam piaa su, mili safa bimaran .
.............................................................
kull bala har aafat badiaan, sabh misaron utth challiaan .
ih yusuf di barakat misari, khalak muradan miliaan .
misari lok kahin ik duje, khabar nahin ki hoiaa .
khot dilan har jhuth zabanan, misaron uth khaloriaa .
sare shahar pukara hoiaa, misariaan barada aanda .
kaun kahe uh barada hosi, uh mahabub dilan da .
.........................................................
ahali-nazar ho ghail marada, risada zahar nazar da .
kedak hai tasir nazar di, chall azama ajj marada .
nain sajan de lat birahon di, jan panba vah darada .
jan jale dam gale nigahon, te ih makasad harada .