ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਤੇ ਝੂਠ-ਬਿਆਨੀ

آہا بھائیاں یوسف تائیں، جاں کھوہے وچّ پایا ۔

کر بکّری اک زبھا اتھائیں، کڑتا خون ڈبایا ۔

رات پئی سبھ روندے پٹّدے، گھر دی طرف سدھائے ۔

بیٹھا باپ اڈیکے اگّے، اندر شوق سوائے ۔

چھیاں کوہاں تھیں چیخاں ناارے، گوش پئے یک باری ۔

سݨ یعقوب قراروں چلّیا، زخم لگّا سو کاری ۔

میں جاݨا اجّ سر تے آئی، کجھ مسیبت بھاری ۔

یوسف میرا ہوگ وچھونّا، پسر کریندے زاری ۔

جس غم دا دل فکر چروکا، تے ساری غم خواری ۔

کی جاݨا اج اوسے غم دی، آݨ ڈھکّی سرداری ۔

..........................................................

آݨ ملے فرزند تدانوں، کردے گریا-زاری ۔

باپ پچّھے اوہ صورت کتّھے، جو میں بہت پیاری ۔

.......................................................

کی ہویا کیوں روندے آئے، کس آفت نے مارے ۔

یوسف کتھے اے فرزندو، مڑ مڑ باپ پکارے ۔

اوہ کہندے اسیں دوڑن لگّے، پیش ودھݨ نوں سارے ۔

یوسف پاس اسباب بہایا، کھا لیا بگھیاڑے ۔

تاں روندے اسیں گھر نوں آئے، پئی مسیبت بھاری ۔

بھاویں اسیں سچّے لکّھ واری، تیں دل ن اتباری ۔

وگی کلام پتّاں دی ایہا، ہو کے تیز کٹاری ۔

سݨ پیغمبر غم کھا دھرتی، آݨ پیا یک باری ۔

.........................................................

پیو دا سچّ نوں نتارنا

صبح ہوئی کچھ ہوش پیا سو، کہے نبی کنعانی ۔

جے یوسف بگھیاڑے کھادھا، اوسدی کیا نشانی ۔

بکّری خون لگّا جو کڑتا، جنگل تھیں لے آئے ۔

باپ اگّے دھر کہندے دیکھو، رو رو سیس نوائے ۔

کڑتا ڈٹّھا خون-آلودا، گشی پئی مڑ بھاری ۔

یوسف میرے دے ایہہ خونوں، زخم کھلّھا گلناری ۔

رکّھ اکّھیں تے کڑتے تائیں، نبی غمی وچ آیا ۔

ہوش پئی مڑ چومّے کڑتا، یوسف چھوڑ سدھایا ۔

.........................................................

خون بھنّا ایہہ کڑتا ڈٹّھا، کھولھ نبی رحمانی ۔

خاک لگی نا کڑتا پھٹیا، زخموں ن نشانی ۔

......................................................

کھولھ کمیز کہے فرزنداں، پیغمبر کنیانی ۔

تسیں کہو بگھیاڑے کھادھا، پتّ میرا نورانی ۔

کھولھ کمیس ڈٹّھا میں سارا، میرے دل ہیرانی ۔

سچّ کہو کی بھیت نیارا، اس وچّ نہیں نشانی ۔

...................................................

سݨ فرزند پئے وچ ہیرت، بھلّ گئے تدبیروں ۔

کہݨ سبّھے اسیں گرگ لیائیئے، سچّے ہاں تکریروں ۔

جا جنگل تھیں گرگ دلاور، اوویں پکڑ لیائے ۔

لے کر قید زنجیریں اوس نوں، پاس پدر دے آئے ۔

لے بابا ایہہ گرگ ستمگر، کہر کماوݨہارا ۔

یوسف پیارا پکڑ لیو س، کیتا پارا پارا ۔

یعقوب تے گرگ

کر یعقوب فلک ولّ، اکّھیں عرض کرے یا باری ۔

آلا اکبر توں اکّ خالک، جیں ایہہ چھت سواری ۔

نال تفیل محمد سرور، جو سردار نبیاں ۔

تے برکت اسہاک خلیلوں، آلی شان سفیاں ۔

ایہہ بگھیاڑ اساتھیں بولے، سچّی بات سݨاوے ۔

یوسف میرا کیوں کر کھادھوس، سچّ پتا دسّ جاوے ۔

ہتّھ اٹھا پیغمبر جس دم، ایہا عرض گزاری ۔

عرض قبول ہوئی درگاہے، حکم کرے رب باری ۔

دھر ہتّھ توں سر گرگ نبیا، تے کہ اس دے تائیں ۔

بول خدا دے حکموں گرگا، سچّی گلّ سݨائیں ۔

سر اوسدے ہتّھ پیغمبر، کہندا اے بگھیاڑا ۔

سچّ سݨا کہ حکم اللہوں، جھوٹھ ن رہے پواڑا ۔

بگھیاڑ دی گواہی

بولیا گرگ لبّیک نبیا، تدھ درود سلاماں ۔

ہݨ بن سچّ نہیں کجھ چارا، صاحب پیش غلاماں ۔

............................................................

گرگ کہے میں قسم نبیاں، توبا لکھ لکھ واری ۔

ایہہ طوفان میرے سر بدّھا، فتنا تہمت بھاری ۔

میں ن تیرا یوسف کھادھا، مینوں قسم الٰہی ۔

مینوں بیتکسیر اہناں نے، پکڑ لیا گھتّ پھاہی ۔

آتش آب درندیاں ہر شے، مڈّھوں حکم ربانا ۔

پیغمبر دا بدن مبارک، روا ن آیا کھاݨا ۔

ਆਹਾ ਭਾਈਆਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਜਾਂ ਖੂਹੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ।

ਕਰ ਬੱਕਰੀ ਇਕ ਜ਼ਿਬ੍ਹਾ ਉਥਾਈਂ, ਕੁੜਤਾ ਖ਼ੂਨ ਡੁਬਾਇਆ ।

ਰਾਤ ਪਈ ਸਭ ਰੋਂਦੇ ਪਿੱਟਦੇ, ਘਰ ਦੀ ਤਰਫ਼ ਸਿਧਾਏ ।

ਬੈਠਾ ਬਾਪ ਉਡੀਕੇ ਅੱਗੇ, ਅੰਦਰ ਸ਼ੌਕ ਸਵਾਏ ।

ਛਿਆਂ ਕੋਹਾਂ ਥੀਂ ਚੀਖ਼ਾਂ ਨਾਅਰੇ, ਗੋਸ਼ ਪਏ ਯਕ ਬਾਰੀ ।

ਸੁਣ ਯਾਕੂਬ ਕਰਾਰੋਂ ਚੱਲਿਆ, ਜ਼ਖ਼ਮ ਲੱਗਾ ਸੂ ਕਾਰੀ ।

ਮੈਂ ਜਾਣਾ ਅੱਜ ਸਿਰ ਤੇ ਆਈ, ਕੁਝ ਮੁਸੀਬਤ ਭਾਰੀ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਮੇਰਾ ਹੋਗ ਵਿਛੁੰਨਾ, ਪਿਸਰ ਕਰੇਂਦੇ ਜ਼ਾਰੀ ।

ਜਿਸ ਗ਼ਮ ਦਾ ਦਿਲ ਫ਼ਿਕਰ ਚਿਰੋਕਾ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਗ਼ਮ ਖ਼ਵਾਰੀ ।

ਕੀ ਜਾਣਾ ਅਜ ਓਸੇ ਗ਼ਮ ਦੀ, ਆਣ ਢੁੱਕੀ ਸਰਦਾਰੀ ।

..........................................................

ਆਣ ਮਿਲੇ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦ ਤਦਾਨੂੰ, ਕਰਦੇ ਗਿਰੀਆ-ਜ਼ਾਰੀ ।

ਬਾਪ ਪੁੱਛੇ ਉਹ ਸੂਰਤ ਕਿੱਥੇ, ਜੋ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ।

.......................................................

ਕੀ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂ ਰੋਂਦੇ ਆਏ, ਕਿਸ ਆਫ਼ਤ ਨੇ ਮਾਰੇ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਕਿਥੇ ਐ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦੋ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਬਾਪ ਪੁਕਾਰੇ ।

ਉਹ ਕਹੰਦੇ ਅਸੀਂ ਦੌੜਨ ਲੱਗੇ, ਪੇਸ਼ ਵਧਣ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਪਾਸ ਅਸਬਾਬ ਬਹਾਇਆ, ਖਾ ਲਇਆ ਬਘਿਆੜੇ ।

ਤਾਂ ਰੋਂਦੇ ਅਸੀਂ ਘਰ ਨੂੰ ਆਏ, ਪਈ ਮੁਸੀਬਤ ਭਾਰੀ ।

ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੱਚੇ ਲੱਖ ਵਾਰੀ, ਤੈਂ ਦਿਲ ਨ ਇਤਬਾਰੀ ।

ਵਗੀ ਕਲਾਮ ਪੁੱਤਾਂ ਦੀ ਏਹਾ, ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਕਟਾਰੀ ।

ਸੁਣ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਗ਼ਮ ਖਾ ਧਰਤੀ, ਆਣ ਪਇਆ ਯਕ ਬਾਰੀ ।

.........................................................

ਪਿਉ ਦਾ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਿਤਾਰਨਾ

ਸੁਬਹ ਹੋਈ ਕੁਛ ਹੋਸ਼ ਪਇਆ ਸੂ, ਕਹੇ ਨਬੀ ਕਨਆਨੀ ।

ਜੇ ਯੂਸੁਫ਼ ਬਘਿਆੜੇ ਖਾਧਾ, ਉਸਦੀ ਕਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ।

ਬੱਕਰੀ ਖ਼ੂਨ ਲੱਗਾ ਜੋ ਕੁੜਤਾ, ਜੰਗਲ ਥੀਂ ਲੈ ਆਏ ।

ਬਾਪ ਅੱਗੇ ਧਰ ਕਹੰਦੇ ਦੇਖੋ, ਰੋ ਰੋ ਸੀਸ ਨਿਵਾਏ ।

ਕੁੜਤਾ ਡਿੱਠਾ ਖ਼ੂਨ-ਆਲੂਦਾ, ਗਸ਼ੀ ਪਈ ਮੁੜ ਭਾਰੀ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਮੇਰੇ ਦੇ ਇਹ ਖ਼ੂਨੋਂ, ਜ਼ਖ਼ਮ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਗੁਲਨਾਰੀ ।

ਰੱਖ ਅੱਖੀਂ ਤੇ ਕੁੜਤੇ ਤਾਈਂ, ਨਬੀ ਗ਼ਮੀ ਵਿਚ ਆਇਆ ।

ਹੋਸ਼ ਪਈ ਮੁੜ ਚੁੰਮੇ ਕੁੜਤਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਛੋੜ ਸਿਧਾਇਆ ।

.........................................................

ਖ਼ੂਨ ਭਿੰਨਾ ਇਹ ਕੁੜਤਾ ਡਿੱਠਾ, ਖੋਲ੍ਹ ਨਬੀ ਰਹਮਾਨੀ ।

ਖ਼ਾਕ ਲਗੀ ਨਾ ਕੁੜਤਾ ਫਟਿਆ, ਜ਼ਖ਼ਮੋਂ ਨ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ।

......................................................

ਖੋਲ੍ਹ ਕਮੀਜ਼ ਕਹੇ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾਂ, ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਕਨਿਆਨੀ ।

ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ ਬਘਿਆੜੇ ਖਾਧਾ, ਪੁੱਤ ਮੇਰਾ ਨੂਰਾਨੀ ।

ਖੋਲ੍ਹ ਕਮੀਸ ਡਿੱਠਾ ਮੈਂ ਸਾਰਾ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਹੈਰਾਨੀ ।

ਸੱਚ ਕਹੋ ਕੀ ਭੇਤ ਨਿਆਰਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ।

...................................................

ਸੁਣ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦ ਪਏ ਵਿਚ ਹੈਰਤ, ਭੁੱਲ ਗਏ ਤਦਬੀਰੋਂ ।

ਕਹਣ ਸੱਭੇ ਅਸੀਂ ਗੁਰਗ ਲਿਆਈਏ, ਸੱਚੇ ਹਾਂ ਤਕਰੀਰੋਂ ।

ਜਾ ਜੰਗਲ ਥੀਂ ਗੁਰਗ ਦਿਲਾਵਰ, ਓਵੇਂ ਪਕੜ ਲਿਆਏ ।

ਲੈ ਕਰ ਕੈਦ ਜ਼ੰਜੀਰੀਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਪਾਸ ਪਿਦਰ ਦੇ ਆਏ ।

ਲੈ ਬਾਬਾ ਇਹ ਗੁਰਗ ਸਿਤਮਗਰ, ਕਹਰ ਕਮਾਵਣਹਾਰਾ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਪਿਆਰਾ ਪਕੜ ਲਇਓ ਸੁ, ਕੀਤਾ ਪਾਰਾ ਪਾਰਾ ।

ਯਾਕੂਬ ਤੇ ਗੁਰਗ

ਕਰ ਯਾਕੂਬ ਫ਼ਲਕ ਵੱਲ, ਅੱਖੀਂ ਅਰਜ਼ ਕਰੇ ਯਾ ਬਾਰੀ ।

ਆਲਾ ਅਕਬਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ਾਲਿਕ, ਜੈਂ ਇਹ ਛਤ ਸਵਾਰੀ ।

ਨਾਲ ਤੁਫ਼ੈਲ ਮੁਹੰਮਦ ਸਰਵਰ, ਜੋ ਸਰਦਾਰ ਨਬੀਆਂ ।

ਤੇ ਬਰਕਤ ਇਸਹਾਕ ਖ਼ਲੀਲੋਂ, ਆਲੀ ਸ਼ਾਨ ਸਫ਼ੀਆਂ ।

ਇਹ ਬਘਿਆੜ ਅਸਾਥੀਂ ਬੋਲੇ, ਸੱਚੀ ਬਾਤ ਸੁਣਾਵੇ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਮੇਰਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਖਾਧੋਸੁ, ਸੱਚ ਪਤਾ ਦੱਸ ਜਾਵੇ ।

ਹੱਥ ਉਠਾ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਜਿਸ ਦਮ, ਏਹਾ ਅਰਜ਼ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ।

ਅਰਜ਼ ਕਬੂਲ ਹੋਈ ਦਰਗਾਹੇ, ਹੁਕਮ ਕਰੇ ਰੱਬ ਬਾਰੀ ।

ਧਰ ਹੱਥ ਤੂੰ ਸਿਰ ਗੁਰਗ ਨਬੀਆ, ਤੇ ਕਹ ਇਸ ਦੇ ਤਾਈਂ ।

ਬੋਲ ਖ਼ੁਦਾ ਦੇ ਹੁਕਮੋਂ ਗੁਰਗਾ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਈਂ ।

ਸਿਰ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਪੈਗ਼ੰਬਰ, ਕਹੰਦਾ ਐ ਬਘਿਆੜਾ ।

ਸੱਚ ਸੁਣਾ ਕਹ ਹੁਕਮ ਅਲਾਹੋਂ, ਝੂਠ ਨ ਰਹੇ ਪਵਾੜਾ ।

ਬਘਿਆੜ ਦੀ ਗਵਾਹੀ

ਬੋਲਿਆ ਗੁਰਗ ਲੱਬੈਕ ਨਬੀਆ, ਤੁਧ ਦਰੂਦ ਸਲਾਮਾਂ ।

ਹੁਣ ਬਿਨ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਕੁਝ ਚਾਰਾ, ਸਾਹਿਬ ਪੇਸ਼ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ।

............................................................

ਗੁਰਗ ਕਹੇ ਮੈਂ ਕਸਮ ਨਬੀਆਂ, ਤੋਬਾ ਲਖ ਲਖ ਵਾਰੀ ।

ਏਹ ਤੂਫ਼ਾਨ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਬੱਧਾ, ਫ਼ਿਤਨਾ ਤੁਹਮਤ ਭਾਰੀ ।

ਮੈਂ ਨ ਤੇਰਾ ਯੂਸੁਫ਼ ਖਾਧਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਸਮ ਇਲਾਹੀ ।

ਮੈਨੂੰ ਬੇਤਕਸੀਰ ਇਹਨਾਂ ਨੇ, ਪਕੜ ਲਿਆ ਘੱਤ ਫਾਹੀ ।

ਆਤਿਸ਼ ਆਬ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਹਰ ਸ਼ੈ, ਮੁੱਢੋਂ ਹੁਕਮ ਰਬਾਨਾ ।

ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਦਾ ਬਦਨ ਮੁਬਾਰਿਕ, ਰਵਾ ਨ ਆਇਆ ਖਾਣਾ ।

aaha bhaeeaan yusuf taeen, jan khuhe vicch paiaa .

kar bakkari ik zibha uthaeen, kurrata khun dubaiaa .

rat pee sabh ronde pittade, ghar di taraf sidhae .

baitha bap udike agge, andar shauk savae .

chhiaan kohan thin chikhan naare, gosh pe yak bari .

sun yakub kararon challiaa, zakham lagga su kari .

main jana ajj sir te aaee, kujh musibat bhari .

yusuf mera hog vichhunna, pisar karende zari .

jis gham da dil fikar chiroka, te sari gham khavari .

ki jana aj ose gham di, aan dhukki saradari .

..........................................................

aan mile farazand tadanun, karade giriaa-zari .

bap pucchhe uh surat kitthe, jo main bahut piaari .

.......................................................

ki hoiaa kiun ronde aae, kis aafat ne mare .

yusuf kithe ai farazando, murr murr bap pukare .

uh kahande asin daurran lagge, pesh vadhan nun sare .

yusuf pas asabab bahaiaa, kha liaa baghiaarre .

tan ronde asin ghar nun aae, pee musibat bhari .

bhaven asin sacche lakkh vari, tain dil n itabari .

vagi kalam puttan di eha, ho ke tez katari .

sun paighanbar gham kha dharati, aan piaa yak bari .

.........................................................

piu da sacch nun nitarana

subah hoee kuchh hosh piaa su, kahe nabi kanaani .

je yusuf baghiaarre khadha, usadi kiaa nishani .

bakkari khun lagga jo kurrata, jangal thin lai aae .

bap agge dhar kahande dekho, ro ro sis nivae .

kurrata dittha khun-aaluda, gashi pee murr bhari .

yusuf mere de ih khunon, zakham khullha gulanari .

rakkh akkhin te kurrate taeen, nabi ghami vich aaiaa .

hosh pee murr chunme kurrata, yusuf chhorr sidhaiaa .

.........................................................

khun bhinna ih kurrata dittha, kholh nabi rahamani .

khak lagi na kurrata phatiaa, zakhamon n nishani .

......................................................

kholh kamiz kahe farazandan, paighanbar kaniaani .

tusin kaho baghiaarre khadha, putt mera nurani .

kholh kamis dittha main sara, mere dil hairani .

sacch kaho ki bhet niaara, is vicch nahin nishani .

...................................................

sun farazand pe vich hairat, bhull ge tadabiron .

kahan sabbhe asin gurag liaaeee, sacche han takariron .

ja jangal thin gurag dilavar, oven pakarr liaae .

lai kar kaid zanjirin us nun, pas pidar de aae .

lai baba ih gurag sitamagar, kahar kamavanahara .

yusuf piaara pakarr lio su, kita para para .

yakub te gurag

kar yakub falak vall, akkhin araz kare ya bari .

aala akabar tun ikk khalik, jain ih chhat savari .

nal tufail muhanmad saravar, jo saradar nabiaan .

te barakat isahak khalilon, aali shan safiaan .

ih baghiaarr asathin bole, sacchi bat sunave .

yusuf mera kiun kar khadhosu, sacch pata dass jave .

hatth utha paighanbar jis dam, eha araz guzari .

araz kabul hoee daragahe, hukam kare rabb bari .

dhar hatth tun sir gurag nabiaa, te kah is de taeen .

bol khuda de hukamon guraga, sacchi gall sunaeen .

sir usade hatth paighanbar, kahanda ai baghiaarra .

sacch suna kah hukam alahon, jhuth n rahe pavarra .

baghiaarr di gavahi

boliaa gurag labbaik nabiaa, tudh darud salaman .

hun bin sacch nahin kujh chara, sahib pesh ghulaman .

............................................................

gurag kahe main kasam nabiaan, toba lakh lakh vari .

eh tufan mere sir baddha, fitana tuhamat bhari .

main n tera yusuf khadha, mainun kasam ilahi .

mainun betakasir ihanan ne, pakarr liaa ghatt phahi .

aatish aab darindiaan har shai, muddhon hukam rabana .

paighanbar da badan mubarik, rava n aaiaa khana .