ਯੂਸੁਫ਼ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ

کی جاݨا اس دار-فناہ وچّ، کیڈ پئیاں گھل زہراں ۔

حال مزاجاں فاسد کرکے، خون وگاوݨ نہراں ۔

جالیاں گرد کھلار کھلویا، ایہہ شیطان شکاری ۔

ڈاروں توڑ وچھوڑ تیّوراں، پھاہ گل دھرے کٹاری ۔

مت ایہہ کونج ن وچّھڑ ڈاروں، چھل ویلا پچھتاوے ۔

جس ویری دا خوف دلے نوں، مت اوسدے ہتّھ آوے ۔

جاں یوسف دے بھائیاں تائیں، رشک دلاں وچّ دھاݨی ۔

غم گسّے دے وچّ قیامت، اک اک گھڑی وہاݨی ۔

اندر گھر روئیل تماماں، بیٹھ سلاہ پکائی ۔

جوش خروش غضب دا سبھناں، دل دی کھولھ سݨائی ۔

رل بیٹھے دس ویر تمامی، رل مل کرن سلاہیں ۔

یوسف بنیامین بغیروں، باپ ن رہے کدائیں ۔

یوسف نوں وچّ گود رکھیندا، گھڑی ن مول وسارے ۔

بنیامین اکّھیں وچّ ہر دم، دن تے رات گزارے ۔

دوویں ساتھیں چنگے ہوئے، ایہہ راہیلے جائے ۔

دس بھائی اسیں شیر بہادر، گݨتی وچ ن آئے ۔

باپ اساڈا بھلّا جاندا، سانوں منوں وسارے ۔

سݨ لڑکے دے سخن خیالی، جان جگر چا وارے ۔

اسیں جمھاں سبھ عقلاں والے، غالب زور اساہاں ۔

ہر دم کار گزاریاں کردے، تے خیریات خواہاں ۔

بکریاں چرواندے جنگل، سو سو کار بݨاندے ۔

خدمت تے وچ فرمابرداریاں، ساڈے وقت وہاندے ۔

...............................................................

رل بھائیاں جاں متا پکایا، یوسف پاس سدھائے ۔

کر کر مہر محبت ظاہر، شیریں-سخن سݨائے ۔

............................................................

سݨیا اساں جو اک اجائب، تینوں سفنا آیا ۔

جس تھیں ظاہر مالم ہوندا، تیرا آلی پایا ۔

سݨ یوسف دل کرے وچاراں، سر نیویں چپّ رہیا ۔

کیا کراں کی کہاں زبانوں، مشکل ویلا ایہا ۔

جے دسّاں تے پاس پدر دے، کیا جواب سݨاواں ۔

چپّ رہاں چپّ لائک ناہیں، کی تدبیر بݨاواں ۔

جھوٹھ کہاں تے رب دا آسی، سبھ تھیں جھوٹھ مندیرا ۔

سچّ بناں ہݨ راہ ن کائی، جویں کرے رب میرا ۔

جو کجھ یوسف سفنا ڈٹّھا، ظاہر آکھ سݨایا ۔

سݨ بھائیاں دے تپے کلیجے، ہسد تنور تپایا ۔

بھائیاں دا گوند گوندݨا

یوسف ولوں اک ول ہو کے، بیٹھ سلاہ پکائی ۔

یوسف دا کجھ چارا کریو، دیر ن کریو کائی ۔

.........................................................

اوسنوں جانوں مار مکاؤ، جے ہو راضی سبّھے ۔

یا تے دیس دراڈے سٹّو، جتّھوں خبر ن لبّھے ۔

تاں اس تھیں پیو فارغ ہو کے، مڑ سانوں گل لاوے ۔

تاں ایہہ فکر اندیشا دل دا، سبھ ساڈا اٹھ جاوے ۔

............................................................

سݨ کے کنب یہودا کہندا، سݨیو، سبھ بھراؤ ۔

جے کجھ کرنا ڈرو خدا تھیں، مول ن مار گواؤ ۔

سٹّو وچ ہنیرے کھوہ دے، وقت جویں ہتّھ آوے ۔

سادر واہرو مرد مسافر، کوئی کڈّھ لے جاوے ۔

وچّ وطن کھڑ پالے اوس نوں، رکّھے وانگ غلاماں ۔

ایہہ تدبیر یہودے والی، پئی پسند تماماں ۔

رل مل سارے آݨ پدر دے، بیٹھے آݨ آدابوں ۔

سخن کیتے کجھ نرم ملائم، لفظ سوال جوابوں ۔

پھر سبھناں رل کہیا حضرت، یوسف ویر پیارا ۔

گھر وچّ بیٹھا شاد ن ہوندا، بند رہے بیچارا ۔

رلکے جنگل نال اساڈے، گھلّ جو دل پرچاوے ۔

ہسّے کھیڈے نال اساڈے، کجھ پیوے کجھ کھاوے ۔

باپ دی پتّراں نوں تاکید

باپ کہے جی ڈردا میرا، جے تسیں نال لے جاؤ ۔

گرگ پوے کو کھاوے اسنوں، تسیں ن خبراں پاؤ ۔

غافل مت ہو یوسف ولوں، رہسو وچّ اجاڑاں ۔

ہتّھ آوے مت یوسف میرا، جنگل دے بگھیاڑاں ۔

دندیں گھت انگشتاں بولے، کی حضرت فرمایا ۔

بگھیاڑاں دا ساڈے ہوندیاں، کہو بابا کی پایا ۔

جے یوسف بگھیاڑے کھادھا، سبھ کجھ اساں گوایا ۔

اسیں زیانی جے اوس ویلے، زورا کمّ ن آیا ۔

باپ دا یوسف نوں اجازت دیݨا

باپ پچّھے اے یوسف پیارے، مرضی تدھ کیا ای ۔

توں ہیں میرے دل دا پرزا، اکّھاں دی رشنائی ۔

یوسف کہے یا حضرت، دے رخست ہو راضی ۔

میں راضی ہاں سیر جنگل تھیں، بھائیاں دیکھ فیازی ۔

میرے ویر ن ویری میرے، کردے عرض پیاروں ۔

خوش میرا دل نال بھراواں، سیر کراں گلزاروں ۔

سݨ یعقوب رونّاں بھر اکّھیں، فرزندا توں جاویں ۔

دل میرے وچّ نہیں تسلّی، خبر نہیں کد آویں ۔

ہر دم تیرے حاضر ہوندیاں، دل نوں صبر ن آوے ۔

کیونکر تیرے وچّ وچھوڑے، سارا روز وہاوے ۔

..........................................................

جے ن تیری مرضی ہوندی، گھلدا ن کداہیں ۔

اجّ جدائیاں سر تے آئیاں، وقت-مکدّر تائیں ۔

جاہ سویرے نال بھراواں، ازن دتّا میں تینوں ۔

میں مشتاک تیرا ہر ویلے، ن وساریں مینوں ۔

سݨ یوسف وچّ دل دے راضی، شوق جنگل چتّ چایا ۔

بھائیاں دے دل خوشیاں ہوئیاں، جو چاہیا سو پایا ۔

.................................................................

ولّ جنگل پیو نال پتّاں دے، آہا ٹریا جاندا ۔

جت ول اوسدا یوسف جاندا، ات ول قدم اٹھاندا ۔

پاس نبی وچ راہے جاندیاں، عرض کیتی فرزنداں ۔

کیوں بابا تکلیف اٹھاوو، واٹ پوے دو چنداں ۔

یوسف ساڈے دل دا ٹکڑا، کد سانوں دپیارا ۔

ہݨ گھر نوں تشریف لے جاؤ، کسد ن کریو بھارا ۔

ہو کے کھڑا نبی فرمائے، فرزنداں نوں رو کے ۔

کجھ نصیحت میرے دل تھیں، ہݨ سݨ لوو کھلو کے ۔

یوسف نوں لے جھبدے مڑیو، مینوں موڑ وکھایو ۔

بھکھ لگّے تاں کڈّھ زنبیلوں، اوسنوں کھرش کھوایو ۔

وقت پیاس نراس ن کریو، شربت ترت پلایو ۔

آپ جدا وچ کاراں ہوسو، متاں کلّا چھڈّ جایو ۔

...........................................................

بھائیاں گود لیا چا یوسف،ہوئے ودا پدر تھیں ۔

دل پیغمبر دا پر دردیں، ہویا جدا پسر تھیں ۔

کویو-واچ

دیکھ دلا ایہہ دنیاں ایویں، موہ رنگوں تدھ کھسّے ۔

مزا چکھے سو ن مڑ تکّے، چھڈ تالّک نسّے ۔

رنگی چھوڑ رنگیلیا، رنگ رنگت وچّ وسّے ۔

جو غافل دل باہر ہووے، بہت رووے کم ہسّے ۔

ہو ساقی ایہہ رہزن دنیاں، شکل جدھی زلمانی ۔

ولاں چھلاں دیاں پڑدیاں اندر، چمکے ہو نورانی ۔

مے رنگین رنگت دے خم تھیں، ہر رنگ نال پلاوے ۔

لٹّ سدھاوے مار گواوے، تدھ اجے سمجھ ن آوے ۔

پڑدا چا اگھاڑ ن دیکھیں، ڈول رنگیں دم دھارے ۔

دیکھ طرف دل کسدے الٹیں، عشقوں لافاں مارے ۔

بیرنگی وچ رنگ سوہاندے، تینوں نظر ن آئے ۔

چھوڑ رنگاں دی یاری یارا، یار جمال دکھائے ۔

وانگ پتنگ شمع دے شوالے، کیوں جھر جان جلاویں ۔

دوروں سیک لگݨ دے ویلے، کیوں ن پیر ہٹاویں ۔

رہم نہیں وچ جسدی یاری، کیوں اوسنوں گل لاویں ۔

جھور مریں مت اوگھٹ جاویں، جے ن رمزوں پاویں ۔

موڑ قلم ولّ کدّھر وگیوں، کھولھ زخم نہانی ۔

برہوں وہن جھلیندیاں ٹھاٹھیں، موج وگے طوفانی ۔

سہ سر تے تقدیر ازل دی، پیغمبر رحمانی ۔

ہتّھیں ٹور پسر نوں گھر تھیں، کھڑا اندر ہیرانی ۔

ول فرزنداں جاندیاں دیکھے، کھڑا نبی وچ راہے ۔

دیکھ دلا مہبوب ملیسی، پھیر جدّاں رب چاہے ۔

وچ نگاہ پدر فرزنداں، یوسف گود اٹھایا ۔

کیا کہاں اوہ کیڈ پیاروں، اوہناں سینے لایا ۔

جانودیاں ول کرے نگاہاں، باپ ن مڑے پچھاہاں ۔

انت اتھائیں بیٹھ گیاس، قدم ن وگے اگاہاں ۔

فرماوے پیغمبر رب دا، وچ فراق پسر دے ۔

جاں جنگل تھیں آوے یوسف، لے مڑساں ول گھر دے ۔

فرزنداں دے مڑیاں باجھوں، ایتھوں مول ن جاواں ۔

یوسف باجھوں کیا گھر دیکھاں، گرم گھراں دیاں چھاواں ۔

ٹھنڈھ اکّھیں تے مقصد دل دا، اوہ مہبوب پیارا ۔

جاں ہجرے وچ نظر ن آوے، کویں کٹّاں دن سارا ۔

وچ اڈیک درختے چھاویں، بیٹھ گیا پیغمبر ۔

یوسف گیا جنھاں وچ راہاں، اوہا زمیں موانبر ۔

بھراواں ہتّھوں یوسف دی درگتّ

گئے پتّر پیو دیکھے دوروں، یوسف کندھے چایا ۔

وارو وار لوݨ اک دوجیوں،سبھناں گود اٹھایا ۔

جاں جاں وچّ نگاہ پدر دے، بہت محبت کردے ۔

اگّے پچّھے خدمت اندر، جاݨ سبھ جیوں بردے ۔

جاں پوشیدا ہوئے نظروں، سٹّیا یوسف دھرتی ۔

تن نازک جاں ڈگّا دردوں، کیا کہاں سر ورتی ۔

پکڑ بھراواں مار چپیڑاں، لال کیتے رخسارے ۔

چکّ چکّ ماریا دھرتی اتّے، زخم لگّے تن سارے ۔

...........................................................

گردن مار کری اوس نیلی، دتّے دکّھ ہزاراں ۔

کیا گناہ تقصیر میرے سر، یوسف کرے پکاراں ۔

اے فرزندو باپ میرے دیو، مینوں مارو ناہیں ۔

میں تقصیر گناہ تساڈا، کیتا ناہیں کدائیں ۔

.......................................................

سݨ سݨ ماریا اوہناں ودھیرا، کہر کمایا بھارا ۔

جھوٹھے سفنے کہ کہ لڑکیا، کیتو باپ پیارا ۔

باپ ن اساں محبت کردا، توں وچّ گود مدامی ۔

کھاوݨ پیوݨ سووݨ تیرا، اوس دی خوشی تمامی ۔

......................................................

گئے اگاڑی پاس پہاڑی، کردے ظلم مریندے ۔

یوسف تائیں قتل کرائیں، بہ تدبیر کریندے ۔

اوس پہاڑی ایہہ گلّ سݨ کے، اچاچیت پکارا ۔

قتل نبی نا-حق نازائز، مت کریو کجھ کارا ۔

پاس میرے مت تیغ وگایو، میں ایہہ دیکھ نا سکدا ۔

اسدے قتل کرن تھیں کنبے، تن اجرام-فلک دا ۔

ایہہ گلّ سݨ ہو گئے اگاہاں، پر ایہہ کسد نا ہٹیا ۔

کہر غضب دا جوش دلاں تھیں، سݨ آواز نا گھٹیا ۔

اک درندے ولوں چتاونی

اک درندے آکھ سݨایا، پھیر مکابل ہو کے ۔

جے یوسف نوں قتل کروسے، پچھتاسو رو رو کے ۔

جنگل دے خونخار درندے، گوسفنداں کھا جاسݨ ۔

رل بگھیاڑ تساڈے اجّڑ، چیر گھڑی وچ کھاسݨ ۔

کوݨ ہوندے تسیں ظلم کماندے، آخر پکڑے جاسو ۔

دہشت دا دن سر پر نیڑے، جے اجّ خوف ن خاصو ۔

پرسنگ اگے چلیا

ایہہ گلّ سݨ کے گئے اگاڑی، تے مریندے کٹدے ۔

مار چپیڑاں کر تن رنگیں، پکڑ زمیں چا سٹدے ۔

وچ چراگہ آݨ وڑے سو، وڈّے ظلم کمائے ۔

یوسف رو رو عرض گزارے، ن اوہ ترس لیائے ۔

......................................................

سبھناں پاس گیا رو یوسف، اوہناں تماچے لائے ۔

کسے ن واہرو ہو چھڈایا، ویر سبّھے ازمائے ۔

بھائیاں تھیں ٹٹ گئیاں آساں، جاں یوسف نوں سبّھے ۔

باجھ خدا ہسّ دل وچ کہندا، ہݨ کجھ تھاؤں ن لبّھے ۔

کہے یہودا یوسف تیرا، رووݨ ویلے ہاسا ۔

اس ہاسے دا کھوہل خلاسا، بھائی یار خلاصا ۔

کیوں ہسّیوں کر ظاہر ساتھیں، ایہہ کویہا ہاسا ۔

اے یوسف ایہہ روݨے ویلا، تیرا غم وچ واسا ۔

یوسف کہندا میں تے رب وچ، ہے اک بھید اچّیرا ۔

گزر عجب اک حال گیا ای، خوف گیا چکّ میرا ۔

جاں میں نال تساڈے ٹریا، دل میرے وچ آیا ۔

کوݨ بندا جو میرے تائیں، چاہے دکّھ پچایا ۔

ویر میرے دس زوراں والے، ایہہ پناہ میں بھاری ۔

جے کا مشکل آݨ پویسی، خوب کریسݨ کاری ۔

...................................................

جنھاں پناہ دلے وچ میری، دشمݨ بݨے مکرّر ۔

ہݨ مینوں بن صاحب سچّے، رہی پناہ ن زرّر ۔

........................................................

ایہہ گلّ سݨی یہودا رویا، رہم دلے وچ آیا ۔

پکڑ کلاوے یوسف تائیں، دامن ہیٹھ چھپایا ۔

جان میری توں بھائی میرا، باپ میرے دا پیارا ۔

تینوں مارن دیاں ن مولے، زور کرن جے سارا ۔

.......................................................

بھائی دیکھ یہودے تائیں، کہݨ کریں کی بھائی ۔

اہد قراروں پھریا جاندوں، کی تیرے دل آئی ۔

....................................................

کہے یہودا ایسے اہدوں، پھرنا لازم آیا ۔

نا چاہاں میں بیتکسیرا، یوسف زبھا کرایا ۔

.......................................................

اہدوں پھریوں بھائی کہندے، کہر غضب وچ سارے ۔

کہے یہودا اہد قراروں، تسیں تمامی ہارے ۔

مارن دا کد اہد ٹکایا، کیوں ہݨ مارن لگّے ۔

جے یوسف نوں ماریا چاہو، مینوں مارو اگّے ۔

.......................................................

اوڑک ہو لچار تمامی، ظاہر کہݨ زبانوں ۔

دوواں تائیں پکڑ لو، تے مار گواؤ جانوں ۔

اکّا تیغ دوہاں سر کافی، مار دفن کر چلّو ۔

کٹّ کوشالا عمراں والا، دو گھڑیاں دکّھ جھلّو ۔

جدوں یہودے ذاتا آخر، ویر نہیں ہݨ ٹلدے ۔

سݨ یوسف ہݨ میرے تائیں، قتل کرن وچ پل دے ۔

تاں کہیا مت مارو جانوں، خون ن سر تے آوے ۔

اوس نوں وچّ ہنیرے کھوہے، سٹّو چلّو مر جاوے ۔

..................................................

یوسف ڈریا جاں سچّ ذاتا، کہر کماوݨ لگّے ۔

کھوہے دے وچ میرے تائیں، بھائی پاوݨ لگّے ۔

..................................................

یسف دوڑ یہودے دے ولّ، دامن پکڑ پکارے ۔

کھوہ وچ مینوں سٹّو ناہیں، میرے ویر پیارے ۔

مارو تیغ کرو دو ٹکڑے، اک واری مر جاواں ۔

ایہہ تکلیف جو کھوہے والی، زندا مول ن پاواں ۔

....................................................

سݨ یوسف تھیں غم دیاں آہیں، کرے یہودا زاری ۔

نوں بھائیاں نے غلبا کیتا، آئے وچّ کہاری ۔

رل مل اوہناں یوسف اتوں، جامے پکڑ اتارے ۔

بدن مبارک ننگا ہویا، چڑھے فلک لشکارے ۔

ستر ڈٹّھا جاں ننگا یوسف، آہیں کر کر رویا ۔

شرمزدا ہو منّت کردا، کڑتا پکڑ کھلویا ۔

اک ہتّھ سترے، دوجا کڑتے، رہݨ دیو گل میرے ۔

ننگا کرکے سٹّو ناہیں، اندر کھوہ ہنیرے ۔

ہݨ ایہہ پڑدا پاس تساں میں، رہے کفن جاں مویا ۔

میں وچ ساری عمر بھراؤ، ننگا کدے ن ہویا ۔

بھائی کہندے چھڈ دے یوسف، ن کر لمّا قصہ ۔

کفن تیرا تاریکی کھوہے، ایہہ ہے تیرا ہسّا ۔

ایہہ تھیں ہور زیادا لوڑیں، سدّ ستارے یاراں ۔

سورج چند جو سجدا کردے، دیݨ لباس ہزاراں ۔

سجدا کرنے والیاں کولوں، منگ ملے اجّ پردہ ۔

کدّھر گئے ستارے یاراں، سورج نور کمر دا ۔

ویر چھڈاوݨ اوہ ن چھڈّے، کردا منّت زاری ۔

دوڑ پیا شمون غضب تھیں، کھوہ کھڑیا یک باری ۔

چا یوسف نوں رسّا پایا، کھوہے وچّ وہایا ۔

کٹّ لیا پھر رسّے تائیں، جاں ادھواٹے آیا ۔

کھوہ دی سفت وچ

کیا کہاں اوس کھوہے حالا، دوزخ دا دکھلاوا ۔

سپّ اٹھوئیں اوس وچّ زالم، ہر اک زہروں ساوا ۔

پر کر بھریا اوسدے اندر، غم دلگیری ہاوا ۔

درد دریغ فراق عزیزاں، زار تپݨ پچھتاوا ۔

...........................................................

پاݨی اوسدا ایڈک کوڑا، پینودیاں دم جاوے ۔

تے بدبو اجیہی مندی، مغز دماغ جلاوے ۔

....................................................

جاں بھائیاں کٹ رسّی یوسف، اوس کھوہے وچ وگایا ۔

جبرائیل مکرّب تائیں، حکم الٰہی آیا ۔

جا جھب پکڑ میرا پیغمبر، پیغمبر دا پیارا ۔

بیٹھ کے جا سوار شتابی، صاف کرو تھاں سارا ۔

سݨ کے حکم فرشتا نسّیا، سدّرہ تھیں یکباری ۔

اکّھ جھمک تھیں اگّے پہتا، کر اک تیز اڈاری ۔

پکڑ لیا ادھواٹوں یوسف، جیوں نازک گل چایا ۔

کترا رہمت باراں وانگوں، پکڑ تھلّے ولّ آیا ۔

ہر آفت کر صاف شتابی، نال آرام بیٹھایا ۔

پاݨی چاہ کر جوش اچّھلیا، لباں برابر آیا ۔

برکت لب سبھ پاݨی شیریں، ہو گیا وچ دم دے ۔

آب سفا پر لزّت ہویا، برکت نال قدم دے ۔

یوسف دی خشبووں اوسدی، دور ہوئی بدبوئی ۔

وانگ چراغ بدن دے نوروں، جگا روشن ہوئی ۔

...................................................

ਕੀ ਜਾਣਾ ਇਸ ਦਾਰਿ-ਫ਼ਨਾਹ ਵਿੱਚ, ਕੇਡ ਪਈਆਂ ਘੁਲ ਜ਼ਹਰਾਂ ।

ਹਾਲ ਮਿਜ਼ਾਜਾਂ ਫ਼ਾਸਿਦ ਕਰਕੇ, ਖ਼ੂਨ ਵਗਾਵਣ ਨਹਰਾਂ ।

ਜਾਲੀਆਂ ਗਿਰਦ ਖਲਾਰ ਖਲੋਇਆ, ਇਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ।

ਡਾਰੋਂ ਤੋੜ ਵਿਛੋੜ ਤੱਯੂਰਾਂ, ਫਾਹ ਗਲ ਧਰੇ ਕਟਾਰੀ ।

ਮਤ ਇਹ ਕੂੰਜ ਨ ਵਿੱਛੜ ਡਾਰੋਂ, ਛਲ ਵੇਲਾ ਪਛਤਾਵੇ ।

ਜਿਸ ਵੈਰੀ ਦਾ ਖ਼ੌਫ਼ ਦਿਲੇ ਨੂੰ, ਮਤ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਆਵੇ ।

ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੇ ਭਾਈਆਂ ਤਾਈਂ, ਰਸ਼ਕ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਣੀ ।

ਗ਼ਮ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਿਆਮਤ, ਇਕ ਇਕ ਘੜੀ ਵਿਹਾਣੀ ।

ਅੰਦਰ ਘਰ ਰੂਈਲ ਤਮਾਮਾਂ, ਬੈਠ ਸਲਾਹ ਪਕਾਈ ।

ਜੋਸ਼ ਖ਼ਰੋਸ਼ ਗ਼ਜ਼ਬ ਦਾ ਸਭਨਾਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਖੋਲ੍ਹ ਸੁਣਾਈ ।

ਰਲ ਬੈਠੇ ਦਸ ਵੀਰ ਤਮਾਮੀ, ਰਲ ਮਿਲ ਕਰਨ ਸਲਾਹੀਂ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਬਗ਼ੈਰੋਂ, ਬਾਪ ਨ ਰਹੇ ਕਦਾਈਂ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਗੋਦ ਰਖੇਂਦਾ, ਘੜੀ ਨ ਮੂਲ ਵਿਸਾਰੇ ।

ਬਿਨਯਾਮੀਨ ਅੱਖੀਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਦਮ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ।

ਦੋਵੇਂ ਸਾਥੀਂ ਚੰਗੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਰਾਹੀਲੇ ਜਾਏ ।

ਦਸ ਭਾਈ ਅਸੀਂ ਸ਼ੇਰ ਬਹਾਦਰ, ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਨ ਆਏ ।

ਬਾਪ ਅਸਾਡਾ ਭੁੱਲਾ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਨੋਂ ਵਿਸਾਰੇ ।

ਸੁਣ ਲੜਕੇ ਦੇ ਸੁਖ਼ਨ ਖ਼ਿਆਲੀ, ਜਾਨ ਜਿਗਰ ਚਾ ਵਾਰੇ ।

ਅਸੀਂ ਜਮ੍ਹਾਂ ਸਭ ਅਕਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਗ਼ਾਲਿਬ ਜ਼ੋਰ ਅਸਾਹਾਂ ।

ਹਰ ਦਮ ਕਾਰ ਗੁਜ਼ਾਰੀਆਂ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਖ਼ੈਰੀਅਤ ਖ਼ਵਾਹਾਂ ।

ਬਕਰੀਆਂ ਚਰਵਾਂਦੇ ਜੰਗਲ, ਸੌ ਸੌ ਕਾਰ ਬਣਾਂਦੇ ।

ਖ਼ਿਦਮਤ ਤੇ ਵਿਚ ਫ਼ਰਮਾਬਰਦਾਰੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਵਕਤ ਵਿਹਾਂਦੇ ।

...............................................................

ਰਲ ਭਾਈਆਂ ਜਾਂ ਮਤਾ ਪਕਾਇਆ, ਯੂਸੁਫ਼ ਪਾਸ ਸਿਧਾਏ ।

ਕਰ ਕਰ ਮਿਹਰ ਮੁਹੱਬਤ ਜ਼ਾਹਿਰ, ਸ਼ੀਰੀਂ-ਸੁਖ਼ਨ ਸੁਣਾਏ ।

............................................................

ਸੁਣਿਆ ਅਸਾਂ ਜੋ ਇਕ ਅਜਾਇਬ, ਤੈਨੂੰ ਸੁਫ਼ਨਾ ਆਇਆ ।

ਜਿਸ ਥੀਂ ਜ਼ਾਹਿਰ ਮਾਲਮ ਹੁੰਦਾ, ਤੇਰਾ ਆਲੀ ਪਾਇਆ ।

ਸੁਣ ਯੂਸੁਫ਼ ਦਿਲ ਕਰੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਸਿਰ ਨੀਵੇਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿਆ ।

ਕਿਆ ਕਰਾਂ ਕੀ ਕਹਾਂ ਜ਼ਬਾਨੋਂ, ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਵੇਲਾ ਏਹਾ ।

ਜੇ ਦੱਸਾਂ ਤੇ ਪਾਸ ਪਿਦਰ ਦੇ, ਕਿਆ ਜਵਾਬ ਸੁਣਾਵਾਂ ।

ਚੁੱਪ ਰਹਾਂ ਚੁੱਪ ਲਾਇਕ ਨਾਹੀਂ, ਕੀ ਤਦਬੀਰ ਬਣਾਵਾਂ ।

ਝੂਠ ਕਹਾਂ ਤੇ ਰੱਬ ਦਾ ਆਸੀ, ਸਭ ਥੀਂ ਝੂਠ ਮੰਦੇਰਾ ।

ਸੱਚ ਬਿਨਾਂ ਹੁਣ ਰਾਹ ਨ ਕਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਰੇ ਰੱਬ ਮੇਰਾ ।

ਜੋ ਕੁਝ ਯੂਸੁਫ਼ ਸੁਫ਼ਨਾ ਡਿੱਠਾ, ਜ਼ਾਹਿਰ ਆਖ ਸੁਣਾਇਆ ।

ਸੁਣ ਭਾਈਆਂ ਦੇ ਤਪੇ ਕਲੇਜੇ, ਹਸਦ ਤਨੂਰ ਤਪਾਇਆ ।

ਭਾਈਆਂ ਦਾ ਗੋਂਦ ਗੁੰਦਣਾ

ਯੂਸੁਫ਼ ਵਲੋਂ ਇਕ ਵਲ ਹੋ ਕੇ, ਬੈਠ ਸਲਾਹ ਪਕਾਈ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਦਾ ਕੁਝ ਚਾਰਾ ਕਰਿਓ, ਦੇਰ ਨ ਕਰਿਓ ਕਾਈ ।

.........................................................

ਉਸਨੂੰ ਜਾਨੋਂ ਮਾਰ ਮੁਕਾਓ, ਜੇ ਹੋ ਰਾਜ਼ੀ ਸੱਭੇ ।

ਯਾ ਤੇ ਦੇਸ ਦੁਰਾਡੇ ਸੁੱਟੋ, ਜਿੱਥੋਂ ਖ਼ਬਰ ਨ ਲੱਭੇ ।

ਤਾਂ ਇਸ ਥੀਂ ਪਿਓ ਫ਼ਾਰਿਗ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਸਾਨੂੰ ਗਲ ਲਾਵੇ ।

ਤਾਂ ਇਹ ਫ਼ਿਕਰ ਅੰਦੇਸ਼ਾ ਦਿਲ ਦਾ, ਸਭ ਸਾਡਾ ਉਠ ਜਾਵੇ ।

............................................................

ਸੁਣ ਕੇ ਕੰਬ ਯਹੂਦਾ ਕਹੰਦਾ, ਸੁਣਿਓ, ਸਭ ਭਰਾਓ ।

ਜੇ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਡਰੋ ਖ਼ੁਦਾ ਥੀਂ, ਮੂਲ ਨ ਮਾਰ ਗਵਾਓ ।

ਸੁੱਟੋ ਵਿਚ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹ ਦੇ, ਵਕਤ ਜਿਵੇਂ ਹੱਥ ਆਵੇ ।

ਸਾਦਰ ਵਾਹਰੂ ਮਰਦ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ, ਕੋਈ ਕੱਢ ਲੈ ਜਾਵੇ ।

ਵਿੱਚ ਵਤਨ ਖੜ ਪਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਰੱਖੇ ਵਾਂਗ ਗ਼ੁਲਾਮਾਂ ।

ਇਹ ਤਦਬੀਰ ਯਹੂਦੇ ਵਾਲੀ, ਪਈ ਪਸੰਦ ਤਮਾਮਾਂ ।

ਰਲ ਮਿਲ ਸਾਰੇ ਆਣ ਪਿਦਰ ਦੇ, ਬੈਠੇ ਆਣ ਆਦਾਬੋਂ ।

ਸੁਖ਼ਨ ਕੀਤੇ ਕੁਝ ਨਰਮ ਮੁਲਾਇਮ, ਲਫ਼ਜ਼ ਸਵਾਲ ਜਵਾਬੋਂ ।

ਫਿਰ ਸਭਨਾਂ ਰਲ ਕਹਿਆ ਹਜ਼ਰਤ, ਯੂਸੁਫ਼ ਵੀਰ ਪਿਆਰਾ ।

ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸ਼ਾਦ ਨ ਹੁੰਦਾ, ਬੰਦ ਰਹੇ ਬੇਚਾਰਾ ।

ਰਲਕੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਅਸਾਡੇ, ਘੱਲ ਜੋ ਦਿਲ ਪਰਚਾਵੇ ।

ਹੱਸੇ ਖੇਡੇ ਨਾਲ ਅਸਾਡੇ, ਕੁਝ ਪੀਵੇ ਕੁਝ ਖਾਵੇ ।

ਬਾਪ ਦੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕੀਦ

ਬਾਪ ਕਹੇ ਜੀ ਡਰਦਾ ਮੇਰਾ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਓ ।

ਗੁਰਗ ਪਵੇ ਕੋ ਖਾਵੇ ਇਸਨੂੰ, ਤੁਸੀਂ ਨ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪਾਓ ।

ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ ਮਤ ਹੋ ਯੂਸੁਫ਼ ਵਲੋਂ, ਰਹਸੋ ਵਿੱਚ ਉਜਾੜਾਂ ।

ਹੱਥ ਆਵੇ ਮਤ ਯੂਸੁਫ਼ ਮੇਰਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਬਘਿਆੜਾਂ ।

ਦੰਦੀਂ ਘਤ ਅੰਗੁਸ਼ਤਾਂ ਬੋਲੇ, ਕੀ ਹਜ਼ਰਤ ਫ਼ਰਮਾਇਆ ।

ਬਘਿਆੜਾਂ ਦਾ ਸਾਡੇ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਕਹੋ ਬਾਬਾ ਕੀ ਪਾਯਾ ।

ਜੇ ਯੂਸੁਫ਼ ਬਘਿਆੜੇ ਖਾਧਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਾਂ ਗਵਾਇਆ ।

ਅਸੀਂ ਜ਼ਿਆਨੀ ਜੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜ਼ੋਰਾ ਕੰਮ ਨ ਆਇਆ ।

ਬਾਪ ਦਾ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਣਾ

ਬਾਪ ਪੁੱਛੇ ਐ ਯੂਸੁਫ਼ ਪਿਆਰੇ, ਮਰਜ਼ੀ ਤੁਧ ਕਿਆ ਈ ।

ਤੂੰ ਹੈਂ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ ਪੁਰਜ਼ਾ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੁਸ਼ਨਾਈ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹੇ ਯਾ ਹਜ਼ਰਤ, ਦੇ ਰੁਖ਼ਸਤ ਹੋ ਰਾਜ਼ੀ ।

ਮੈਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ ਸੈਰ ਜੰਗਲ ਥੀਂ, ਭਾਈਆਂ ਦੇਖ ਫ਼ਿਆਜ਼ੀ ।

ਮੇਰੇ ਵੀਰ ਨ ਵੈਰੀ ਮੇਰੇ, ਕਰਦੇ ਅਰਜ਼ ਪਿਆਰੋਂ ।

ਖ਼ੁਸ਼ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਨਾਲ ਭਰਾਵਾਂ, ਸੈਰ ਕਰਾਂ ਗੁਲਜ਼ਾਰੋਂ ।

ਸੁਣ ਯਾਕੂਬ ਰੁੰਨਾਂ ਭਰ ਅੱਖੀਂ, ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂ ।

ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਤਸੱਲੀ, ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਕਦ ਆਵੇਂ ।

ਹਰ ਦਮ ਤੇਰੇ ਹਾਜ਼ਿਰ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਬਰ ਨ ਆਵੇ ।

ਕਿਉਂਕਰ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜੇ, ਸਾਰਾ ਰੋਜ਼ ਵਿਹਾਵੇ ।

..........................................................

ਜੇ ਨ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਂਦੀ, ਘਲਦਾ ਨ ਕਦਾਹੀਂ ।

ਅੱਜ ਜੁਦਾਈਆਂ ਸਿਰ ਤੇ ਆਈਆਂ, ਵਕਤ-ਮੁਕੱਦਰ ਤਾਈਂ ।

ਜਾਹ ਸਵੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਾਵਾਂ, ਇਜ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ।

ਮੈਂ ਮੁਸ਼ਤਾਕ ਤੇਰਾ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਨ ਵਿਸਾਰੀਂ ਮੈਨੂੰ ।

ਸੁਣ ਯੂਸੁਫ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਜ਼ੀ, ਸ਼ੌਕ ਜੰਗਲ ਚਿੱਤ ਚਾਇਆ ।

ਭਾਈਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਸੋ ਪਾਇਆ ।

.................................................................

ਵੱਲ ਜੰਗਲ ਪਿਉ ਨਾਲ ਪੁੱਤਾਂ ਦੇ, ਆਹਾ ਟੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ।

ਜਿਤ ਵਲ ਉਸਦਾ ਯੂਸੁਫ਼ ਜਾਂਦਾ, ਉਤ ਵਲ ਕਦਮ ਉਠਾਂਦਾ ।

ਪਾਸ ਨਬੀ ਵਿਚ ਰਾਹੇ ਜਾਂਦਿਆਂ, ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾਂ ।

ਕਿਉਂ ਬਾਬਾ ਤਕਲੀਫ਼ ਉਠਾਵੋ, ਵਾਟ ਪਵੇ ਦੋ ਚੰਦਾਂ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦਾ ਟੁਕੜਾ, ਕਦ ਸਾਨੂੰ ਦੁਪਿਆਰਾ ।

ਹੁਣ ਘਰ ਨੂੰ ਤਸ਼ਰੀਫ਼ ਲੈ ਜਾਓ, ਕਸਦ ਨ ਕਰਿਓ ਭਾਰਾ ।

ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਨਬੀ ਫ਼ਰਮਾਏ, ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾਂ ਨੂੰ ਰੋ ਕੇ ।

ਕੁਝ ਨਸੀਹਤ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਥੀਂ, ਹੁਣ ਸੁਣ ਲਵੋ ਖਲੋ ਕੇ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਝਬਦੇ ਮੁੜਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਮੋੜ ਵਿਖਾਇਓ ।

ਭੁਖ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਕੱਢ ਜ਼ੰਬੀਲੋਂ, ਉਸਨੂੰ ਖੁਰਸ਼ ਖਵਾਇਓ ।

ਵਕਤ ਪਿਆਸ ਨਿਰਾਸ ਨ ਕਰਿਓ, ਸ਼ਰਬਤ ਤੁਰਤ ਪਿਲਾਇਓ ।

ਆਪ ਜੁਦਾ ਵਿਚ ਕਾਰਾਂ ਹੋਸੋ, ਮਤਾਂ ਕੱਲਾ ਛੱਡ ਜਾਇਓ ।

...........................................................

ਭਾਈਆਂ ਗੋਦ ਲਇਆ ਚਾ ਯੂਸੁਫ਼,ਹੋਏ ਵਿਦਾ ਪਿਦਰ ਥੀਂ ।

ਦਿਲ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਦਾ ਪੁਰ ਦਰਦੀਂ, ਹੋਇਆ ਜੁਦਾ ਪਿਸਰ ਥੀਂ ।

ਕਵੀਉ-ਵਾਚ

ਦੇਖ ਦਿਲਾ ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਏਵੇਂ, ਮੋਹ ਰੰਗੋਂ ਤੁਧ ਖੱਸੇ ।

ਮਜ਼ਾ ਚਖੇ ਸੋ ਨ ਮੁੜ ਤੱਕੇ, ਛਡ ਤਅੱਲੁਕ ਨੱਸੇ ।

ਰੰਗੀ ਛੋੜ ਰੰਗੀਲਿਆ, ਰੰਗ ਰੰਗਤ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇ ।

ਜੋ ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ ਦਿਲ ਬਾਹਿਰ ਹੋਵੇ, ਬਹੁਤ ਰੋਵੇ ਕਮ ਹੱਸੇ ।

ਹੋ ਸਾਕੀ ਇਹ ਰਹਜ਼ਨ ਦੁਨੀਆਂ, ਸ਼ਕਲ ਜਿਦ੍ਹੀ ਜ਼ੁਲਮਾਨੀ ।

ਵਲਾਂ ਛਲਾਂ ਦਿਆਂ ਪੜਦਿਆਂ ਅੰਦਰ, ਚਮਕੇ ਹੋ ਨੂਰਾਨੀ ।

ਮੈ ਰੰਗੀਨ ਰੰਗਤ ਦੇ ਖ਼ਮ ਥੀਂ, ਹਰ ਰੰਗ ਨਾਲ ਪਿਲਾਵੇ ।

ਲੁੱਟ ਸਿਧਾਵੇ ਮਾਰ ਗੁਵਾਵੇ, ਤੁਧ ਅਜੇ ਸਮਝ ਨ ਆਵੇ ।

ਪੜਦਾ ਚਾ ਉਘਾੜ ਨ ਦੇਖੀਂ, ਡੋਲ ਰੰਗੀਂ ਦਮ ਧਾਰੇ ।

ਦੇਖ ਤਰਫ਼ ਦਿਲ ਕਿਸਦੇ ਉਲਟੀਂ, ਇਸ਼ਕੋਂ ਲਾਫ਼ਾਂ ਮਾਰੇ ।

ਬੇਰੰਗੀ ਵਿਚ ਰੰਗ ਸੋਹਾਂਦੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨ ਆਏ ।

ਛੋੜ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਯਾਰੀ ਯਾਰਾ, ਯਾਰ ਜਮਾਲ ਦਿਖਾਏ ।

ਵਾਂਗੁ ਪਤੰਗ ਸ਼ਮ੍ਹਾ ਦੇ ਸ਼ੋਅਲੇ, ਕਿਉਂ ਝੁਰ ਜਾਨ ਜਲਾਵੇਂ ।

ਦੂਰੋਂ ਸੇਕ ਲਗਣ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਕਿਉਂ ਨ ਪੈਰ ਹਟਾਵੇਂ ।

ਰਹਮ ਨਹੀਂ ਵਿਚ ਜਿਸਦੀ ਯਾਰੀ, ਕਿਉਂ ਉਸਨੂੰ ਗਲ ਲਾਵੇਂ ।

ਝੂਰ ਮਰੇਂ ਮਤ ਔਘਟ ਜਾਵੇਂ, ਜੇ ਨ ਰਮਜ਼ੋਂ ਪਾਵੇਂ ।

ਮੋੜ ਕਲਮ ਵੱਲ ਕਿੱਧਰ ਵਗਿਓਂ, ਖੋਲ੍ਹ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨਿਹਾਨੀ ।

ਬਿਰਹੋਂ ਵਹਨ ਝੁਲੇਂਦੀਆਂ ਠਾਠੀਂ, ਮੌਜ ਵਗੇ ਤੂਫ਼ਾਨੀ ।

ਸਹੁ ਸਿਰ ਤੇ ਤਕਦੀਰ ਅਜ਼ਲ ਦੀ, ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਰਹਮਾਨੀ ।

ਹੱਥੀਂ ਟੋਰ ਪਿਸਰ ਨੂੰ ਘਰ ਥੀਂ, ਖੜਾ ਅੰਦਰ ਹੈਰਾਨੀ ।

ਵਲ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾਂ ਜਾਂਦਿਆਂ ਦੇਖੇ, ਖੜਾ ਨਬੀ ਵਿਚ ਰਾਹੇ ।

ਦੇਖ ਦਿਲਾ ਮਹਬੂਬ ਮਿਲੈਸੀ, ਫੇਰ ਜਿੱਦਾਂ ਰੱਬ ਚਾਹੇ ।

ਵਿਚ ਨਿਗਾਹ ਪਿਦਰ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾਂ, ਯੂਸੁਫ਼ ਗੋਦ ਉਠਾਇਆ ।

ਕਿਆ ਕਹਾਂ ਉਹ ਕੇਡ ਪਿਆਰੋਂ, ਉਹਨਾਂ ਸੀਨੇ ਲਾਇਆ ।

ਜਾਂਵਦਿਆਂ ਵਲ ਕਰੇ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਬਾਪ ਨ ਮੁੜੇ ਪਿਛਾਹਾਂ ।

ਅੰਤ ਉਥਾਈਂ ਬੈਠ ਗਇਆਸੁ, ਕਦਮ ਨ ਵਗੇ ਅਗਾਹਾਂ ।

ਫ਼ਰਮਾਵੇ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਰੱਬ ਦਾ, ਵਿਚ ਫ਼ਿਰਾਕ ਪਿਸਰ ਦੇ ।

ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਥੀਂ ਆਵੇ ਯੂਸੁਫ਼, ਲੈ ਮੁੜਸਾਂ ਵਲ ਘਰ ਦੇ ।

ਫ਼ਰਜ਼ੰਦਾਂ ਦੇ ਮੁੜਿਆਂ ਬਾਝੋਂ, ਏਥੋਂ ਮੂਲ ਨ ਜਾਵਾਂ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਬਾਝੋਂ ਕਿਆ ਘਰ ਦੇਖਾਂ, ਗਰਮ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ।

ਠੰਢ ਅੱਖੀਂ ਤੇ ਮਕਸਦ ਦਿਲ ਦਾ, ਉਹ ਮਹਬੂਬ ਪਿਆਰਾ ।

ਜਾਂ ਹੁਜਰੇ ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਨ ਆਵੇ, ਕਿਵੇਂ ਕੱਟਾਂ ਦਿਨ ਸਾਰਾ ।

ਵਿਚ ਉਡੀਕ ਦਰਖ਼ਤੇ ਛਾਵੇਂ, ਬੈਠ ਗਇਆ ਪੈਗ਼ੰਬਰ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਗਇਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਹਾਂ, ਉਹਾ ਜ਼ਿਮੀਂ ਮੁਅੰਬਰ ।

ਭਰਾਵਾਂ ਹੱਥੋਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਦੁਰਗੱਤ

ਗਏ ਪੁੱਤਰ ਪਿਉ ਦੇਖੇ ਦੂਰੋਂ, ਯੂਸੁਫ਼ ਕੰਧੇ ਚਾਇਆ ।

ਵਾਰੋ ਵਾਰ ਲਵਣ ਇਕ ਦੂਜਿਓਂ,ਸਭਨਾਂ ਗੋਦ ਉਠਾਇਆ ।

ਜਾਂ ਜਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਗਾਹ ਪਿਦਰ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰਦੇ ।

ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਖ਼ਿਦਮਤ ਅੰਦਰ, ਜਾਣ ਸਭ ਜਿਉਂ ਬਰਦੇ ।

ਜਾਂ ਪੋਸ਼ੀਦਾ ਹੋਏ ਨਜ਼ਰੋਂ, ਸੁੱਟਿਆ ਯੂਸੁਫ਼ ਧਰਤੀ ।

ਤਨ ਨਾਜ਼ਿਕ ਜਾਂ ਡਿੱਗਾ ਦਰਦੋਂ, ਕਿਆ ਕਹਾਂ ਸਿਰ ਵਰਤੀ ।

ਪਕੜ ਭਰਾਵਾਂ ਮਾਰ ਚਪੇੜਾਂ, ਲਾਲ ਕੀਤੇ ਰੁਖ਼ਸਾਰੇ ।

ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਮਾਰਿਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜ਼ਖ਼ਮ ਲੱਗੇ ਤਨ ਸਾਰੇ ।

...........................................................

ਗਰਦਨ ਮਾਰ ਕਰੀ ਉਸ ਨੀਲੀ, ਦਿੱਤੇ ਦੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ।

ਕਿਆ ਗੁਨਾਹ ਤਕਸੀਰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ, ਯੂਸੁਫ਼ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰਾਂ ।

ਐ ਫ਼ਰਜ਼ੰਦੋ ਬਾਪ ਮੇਰੇ ਦਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੋ ਨਾਹੀਂ ।

ਮੈਂ ਤਕਸੀਰ ਗੁਨਾਹ ਤੁਸਾਡਾ, ਕੀਤਾ ਨਾਹੀਂ ਕਦਾਈਂ ।

.......................................................

ਸੁਣ ਸੁਣ ਮਾਰਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਧੇਰਾ, ਕਹਰ ਕਮਾਇਆ ਭਾਰਾ ।

ਝੂਠੇ ਸੁਫ਼ਨੇ ਕਹ ਕਹ ਲੜਕਿਆ, ਕੀਤੋ ਬਾਪ ਪਿਆਰਾ ।

ਬਾਪ ਨ ਅਸਾਂ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਵਿੱਚ ਗੋਦ ਮੁਦਾਮੀ ।

ਖਾਵਣ ਪੀਵਣ ਸੋਵਣ ਤੇਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤਮਾਮੀ ।

......................................................

ਗਏ ਅਗਾੜੀ ਪਾਸ ਪਹਾੜੀ, ਕਰਦੇ ਜ਼ੁਲਮ ਮਰੇਂਦੇ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ ਕਤਲ ਕਰਾਈਂ, ਬਹ ਤਦਬੀਰ ਕਰੇਂਦੇ ।

ਓਸ ਪਹਾੜੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚਾਚੇਤ ਪੁਕਾਰਾ ।

ਕਤਲ ਨਬੀ ਨਾ-ਹੱਕ ਨਾਜ਼ਾਇਜ਼, ਮਤ ਕਰੀਓ ਕੁਝ ਕਾਰਾ ।

ਪਾਸ ਮੇਰੇ ਮਤ ਤੇਗ਼ ਵਗਾਇਓ, ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕਦਾ ।

ਇਸਦੇ ਕਤਲ ਕਰਨ ਥੀਂ ਕੰਬੇ, ਤਨ ਅਜਰਾਮਿ-ਫ਼ਲਕ ਦਾ ।

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਹੋ ਗਏ ਅਗਾਹਾਂ, ਪਰ ਇਹ ਕਸਦ ਨਾ ਹਟਿਆ ।

ਕਹਰ ਗ਼ਜ਼ਬ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਦਿਲਾਂ ਥੀਂ, ਸੁਣ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਘਟਿਆ ।

ਇਕ ਦਰਿੰਦੇ ਵਲੋਂ ਚਿਤਾਵਨੀ

ਇਕ ਦਰਿੰਦੇ ਆਖ ਸੁਣਾਇਆ, ਫੇਰ ਮੁਕਾਬਿਲ ਹੋ ਕੇ ।

ਜੇ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰੋਸੇ, ਪਛਤਾਸੋ ਰੋ ਰੋ ਕੇ ।

ਜੰਗਲ ਦੇ ਖ਼ੂੰਖ਼ਾਰ ਦਰਿੰਦੇ, ਗੋਸਫ਼ੰਦਾਂ ਖਾ ਜਾਸਣ ।

ਰਲ ਬਘਿਆੜ ਤੁਸਾਡੇ ਇੱਜੜ, ਚੀਰ ਘੜੀ ਵਿਚ ਖਾਸਣ ।

ਕੌਣ ਹੁੰਦੇ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਂਦੇ, ਆਖ਼ਿਰ ਪਕੜੇ ਜਾਸੋ ।

ਦਹਸ਼ਤ ਦਾ ਦਿਨ ਸਿਰ ਪੁਰ ਨੇੜੇ, ਜੇ ਅੱਜ ਖ਼ੌਫ਼ ਨ ਖਾਸੋ ।

ਪ੍ਰਸੰਗ ਅਗੇ ਚਲਿਆ

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਗਏ ਅਗਾੜੀ, ਤੇ ਮਰੇਂਦੇ ਕੁਟਦੇ ।

ਮਾਰ ਚਪੇੜਾਂ ਕਰ ਤਨ ਰੰਗੀਂ, ਪਕੜ ਜ਼ਿਮੀਂ ਚਾ ਸੁਟਦੇ ।

ਵਿਚ ਚਰਾਗਹ ਆਣ ਵੜੇ ਸੋ, ਵੱਡੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਏ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਰੋ ਰੋ ਅਰਜ਼ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਨ ਉਹ ਤਰਸ ਲਿਆਏ ।

......................................................

ਸਭਨਾਂ ਪਾਸ ਗਇਆ ਰੋ ਯੂਸੁਫ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਮਾਚੇ ਲਾਏ ।

ਕਿਸੇ ਨ ਵਾਹਰੂ ਹੋ ਛੁਡਾਇਆ, ਵੀਰ ਸੱਭੇ ਅਜ਼ਮਾਏ ।

ਭਾਈਆਂ ਥੀਂ ਟੁਟ ਗਈਆਂ ਆਸਾਂ, ਜਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਸੱਭੇ ।

ਬਾਝ ਖ਼ੁਦਾ ਹੱਸ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕਹੰਦਾ, ਹੁਣ ਕੁਝ ਥਾਉਂ ਨ ਲੱਭੇ ।

ਕਹੇ ਯਹੂਦਾ ਯੂਸੁਫ਼ ਤੇਰਾ, ਰੋਵਣ ਵੇਲੇ ਹਾਸਾ ।

ਇਸ ਹਾਸੇ ਦਾ ਖੋਹਲ ਖ਼ੁਲਾਸਾ, ਭਾਈ ਯਾਰ ਖ਼ਲਾਸਾ ।

ਕਿਉਂ ਹੱਸਿਓਂ ਕਰ ਜ਼ਾਹਿਰ ਸਾਥੀਂ, ਇਹ ਕਵੇਹਾ ਹਾਸਾ ।

ਐ ਯੂਸੁਫ਼ ਇਹ ਰੋਣੇ ਵੇਲਾ, ਤੇਰਾ ਗ਼ਮ ਵਿਚ ਵਾਸਾ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਮੈਂ ਤੇ ਰੱਬ ਵਿਚ, ਹੈ ਇਕ ਭੇਦ ਉੱਚੇਰਾ ।

ਗੁਜ਼ਰ ਅਜਬ ਇਕ ਹਾਲ ਗਇਆ ਈ, ਖ਼ੌਫ਼ ਗਇਆ ਚੁੱਕ ਮੇਰਾ ।

ਜਾਂ ਮੈਂ ਨਾਲ ਤੁਸਾਡੇ ਟੁਰਿਆ, ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ।

ਕੌਣ ਬੰਦਾ ਜੋ ਮੇਰੇ ਤਾਈਂ, ਚਾਹੇ ਦੁੱਖ ਪੁਚਾਇਆ ।

ਵੀਰ ਮੇਰੇ ਦਸ ਜ਼ੋਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਪਨਾਹ ਮੈਂ ਭਾਰੀ ।

ਜੇ ਕਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਣ ਪਵੇਸੀ, ਖ਼ੂਬ ਕਰੇਸਣ ਕਾਰੀ ।

...................................................

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪਨਾਹ ਦਿਲੇ ਵਿਚ ਮੇਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਣੇ ਮੁਕੱਰਰ ।

ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਬਿਨ ਸਾਹਿਬ ਸੱਚੇ, ਰਹੀ ਪਨਾਹ ਨ ਜ਼ੱਰਰ ।

........................................................

ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ ਯਹੂਦਾ ਰੋਇਆ, ਰਹਮ ਦਿਲੇ ਵਿਚ ਆਇਆ ।

ਪਕੜ ਕਲਾਵੇ ਯੂਸੁਫ਼ ਤਾਈਂ, ਦਾਮਨ ਹੇਠ ਛੁਪਾਇਆ ।

ਜਾਨ ਮੇਰੀ ਤੂੰ ਭਾਈ ਮੇਰਾ, ਬਾਪ ਮੇਰੇ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ।

ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਿਆਂ ਨ ਮੂਲੇ, ਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਜੇ ਸਾਰਾ ।

.......................................................

ਭਾਈ ਦੇਖ ਯਹੂਦੇ ਤਾਈਂ, ਕਹਣ ਕਰੇਂ ਕੀ ਭਾਈ ।

ਅਹਦ ਕਰਾਰੋਂ ਫਿਰਿਆ ਜਾਂਦੋਂ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਆਈ ।

....................................................

ਕਹੇ ਯਹੂਦਾ ਐਸੇ ਅਹਦੋਂ, ਫਿਰਨਾ ਲਾਜ਼ਿਮ ਆਇਆ ।

ਨਾ ਚਾਹਾਂ ਮੈਂ ਬੇਤਕਸੀਰਾ, ਯੂਸੁਫ਼ ਜ਼ਿਬ੍ਹਾ ਕਰਾਇਆ ।

.......................................................

ਅਹਦੋਂ ਫਿਰਿਓਂ ਭਾਈ ਕਹੰਦੇ, ਕਹਰ ਗ਼ਜ਼ਬ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ।

ਕਹੇ ਯਹੂਦਾ ਅਹਦ ਕਰਾਰੋਂ, ਤੁਸੀਂ ਤਮਾਮੀ ਹਾਰੇ ।

ਮਾਰਨ ਦਾ ਕਦ ਅਹਦ ਟਿਕਾਇਆ, ਕਿਉਂ ਹੁਣ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ ।

ਜੇ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਚਾਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੋ ਅੱਗੇ ।

.......................................................

ਓੜਕ ਹੋ ਲਚਾਰ ਤਮਾਮੀ, ਜ਼ਾਹਿਰ ਕਹਣ ਜ਼ਬਾਨੋਂ ।

ਦੋਵਾਂ ਤਾਈਂ ਪਕੜ ਲਓ, ਤੇ ਮਾਰ ਗਵਾਓ ਜਾਨੋਂ ।

ਇੱਕਾ ਤੇਗ਼ ਦੋਹਾਂ ਸਿਰ ਕਾਫ਼ੀ, ਮਾਰ ਦਫ਼ਨ ਕਰ ਚੱਲੋ ।

ਕੱਟ ਕੋਸ਼ਾਲਾ ਉਮਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਦੁੱਖ ਝੱਲੋ ।

ਜਦੋਂ ਯਹੂਦੇ ਜਾਤਾ ਆਖ਼ਿਰ, ਵੀਰ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਟਲਦੇ ।

ਸੁਣ ਯੂਸੁਫ਼ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤਾਈਂ, ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਿਚ ਪਲ ਦੇ ।

ਤਾਂ ਕਹਿਆ ਮਤ ਮਾਰੋ ਜਾਨੋਂ, ਖ਼ੂਨ ਨ ਸਿਰ ਤੇ ਆਵੇ ।

ਉਸ ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਖੂਹੇ, ਸੁੱਟੋ ਚੱਲੋ ਮਰ ਜਾਵੇ ।

..................................................

ਯੂਸੁਫ਼ ਡਰਿਆ ਜਾਂ ਸੱਚ ਜਾਤਾ, ਕਹਰ ਕਮਾਵਣ ਲੱਗੇ ।

ਖੂਹੇ ਦੇ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਤਾਈਂ, ਭਾਈ ਪਾਵਣ ਲੱਗੇ ।

..................................................

ਯੁਸੁਫ਼ ਦੌੜ ਯਹੂਦੇ ਦੇ ਵੱਲ, ਦਾਮਨ ਪਕੜ ਪੁਕਾਰੇ ।

ਖੂਹ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟੋ ਨਾਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਵੀਰ ਪਿਆਰੇ ।

ਮਾਰੋ ਤੇਗ਼ ਕਰੋ ਦੋ ਟੁਕੜੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂ ।

ਇਹ ਤਕਲੀਫ਼ ਜੋ ਖੂਹੇ ਵਾਲੀ, ਜ਼ਿੰਦਾ ਮੂਲ ਨ ਪਾਵਾਂ ।

....................................................

ਸੁਣ ਯੂਸੁਫ਼ ਥੀਂ ਗ਼ਮ ਦੀਆਂ ਆਹੀਂ, ਕਰੇ ਯਹੂਦਾ ਜ਼ਾਰੀ ।

ਨੌਂ ਭਾਈਆਂ ਨੇ ਗ਼ਲਬਾ ਕੀਤਾ, ਆਏ ਵਿੱਚ ਕਹਾਰੀ ।

ਰਲ ਮਿਲ ਉਹਨਾਂ ਯੂਸੁਫ਼ ਉਤੋਂ, ਜਾਮੇ ਪਕੜ ਉਤਾਰੇ ।

ਬਦਨ ਮੁਬਾਰਿਕ ਨੰਗਾ ਹੋਇਆ, ਚੜ੍ਹੇ ਫ਼ਲਕ ਲਿਸ਼ਕਾਰੇ ।

ਸਤਰ ਡਿੱਠਾ ਜਾਂ ਨੰਗਾ ਯੂਸੁਫ਼, ਆਹੀਂ ਕਰ ਕਰ ਰੋਇਆ ।

ਸ਼ਰਮਜ਼ਦਾ ਹੋ ਮਿੰਨਤ ਕਰਦਾ, ਕੁੜਤਾ ਪਕੜ ਖਲੋਇਆ ।

ਇਕ ਹੱਥ ਸਤਰੇ, ਦੂਜਾ ਕੁੜਤੇ, ਰਹਣ ਦਿਓ ਗਲ ਮੇਰੇ ।

ਨੰਗਾ ਕਰਕੇ ਸੁੱਟੋ ਨਾਹੀਂ, ਅੰਦਰ ਖੂਹ ਹਨੇਰੇ ।

ਹੁਣ ਇਹ ਪੜਦਾ ਪਾਸ ਤੁਸਾਂ ਮੈਂ, ਰਹੇ ਕਫ਼ਨ ਜਾਂ ਮੋਇਆ ।

ਮੈਂ ਵਿਚ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਭਰਾਓ, ਨੰਗਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇਆ ।

ਭਾਈ ਕਹਿੰਦੇ ਛਡ ਦੇ ਯੂਸੁਫ਼, ਨ ਕਰ ਲੰਮਾ ਕਿੱਸਾ ।

ਕਫ਼ਨ ਤੇਰਾ ਤਾਰੀਕੀ ਖੂਹੇ, ਇਹ ਹੈ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ।

ਇਹ ਥੀਂ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਲੋੜੇਂ, ਸੱਦ ਸਿਤਾਰੇ ਯਾਰਾਂ ।

ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਜੋ ਸਜਦਾ ਕਰਦੇ, ਦੇਣ ਲਿਬਾਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ।

ਸਜਦਾ ਕਰਨੇ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲੋਂ, ਮੰਗ ਮਿਲੇ ਅੱਜ ਪਰਦਾ ।

ਕਿੱਧਰ ਗਏ ਸਿਤਾਰੇ ਯਾਰਾਂ, ਸੂਰਜ ਨੂਰ ਕਮਰ ਦਾ ।

ਵੀਰ ਛੁਡਾਵਣ ਉਹ ਨ ਛੱਡੇ, ਕਰਦਾ ਮਿੰਨਤ ਜ਼ਾਰੀ ।

ਦੌੜ ਪਇਆ ਸ਼ਮਊਨ ਗ਼ਜ਼ਬ ਥੀਂ, ਖੂਹ ਖੜਿਆ ਯਕ ਬਾਰੀ ।

ਚਾ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਪਾਇਆ, ਖੂਹੇ ਵਿੱਚ ਵਹਾਇਆ ।

ਕੱਟ ਲਿਆ ਫਿਰ ਰੱਸੇ ਤਾਈਂ, ਜਾਂ ਅਧਵਾਟੇ ਆਇਆ ।

ਖੂਹ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਵਿਚ

ਕਿਆ ਕਹਾਂ ਉਸ ਖੂਹੇ ਹਾਲਾ, ਦੋਜ਼ਖ਼ ਦਾ ਦਿਖਲਾਵਾ ।

ਸੱਪ ਅਠੂਏਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜ਼ਾਲਿਮ, ਹਰ ਇਕ ਜ਼ਹਰੋਂ ਸਾਵਾ ।

ਪੁਰ ਕਰ ਭਰਿਆ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ, ਗ਼ਮ ਦਿਲਗੀਰੀ ਹਾਵਾ ।

ਦਰਦ ਦਰੇਗ਼ ਫ਼ਿਰਾਕ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾਂ, ਜ਼ਾਰ ਤਪਣ ਪਛਤਾਵਾ ।

...........................................................

ਪਾਣੀ ਉਸਦਾ ਏਡਕ ਕੌੜਾ, ਪੀਂਵਦਿਆਂ ਦਮ ਜਾਵੇ ।

ਤੇ ਬਦਬੂ ਅਜੇਹੀ ਮੰਦੀ, ਮਗ਼ਜ਼ ਦਿਮਾਗ਼ ਜਲਾਵੇ ।

....................................................

ਜਾਂ ਭਾਈਆਂ ਕਟ ਰੱਸੀ ਯੂਸੁਫ਼, ਉਸ ਖੂਹੇ ਵਿਚ ਵਗਾਇਆ ।

ਜਬਰਾਈਲ ਮੁਕੱਰਬ ਤਾਈਂ, ਹੁਕਮ ਇਲਾਹੀ ਆਇਆ ।

ਜਾ ਝਬ ਪਕੜ ਮੇਰਾ ਪੈਗ਼ੰਬਰ, ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ।

ਬੈਠ ਕੇ ਜਾ ਸਵਾਰ ਸ਼ਤਾਬੀ, ਸਾਫ਼ ਕਰੋ ਥਾਂ ਸਾਰਾ ।

ਸੁਣ ਕੇ ਹੁਕਮ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਨੱਸਿਆ, ਸਿੱਦਰਹ ਥੀਂ ਯਕਬਾਰੀ ।

ਅੱਖ ਝਮਕ ਥੀਂ ਅੱਗੇ ਪਹੁਤਾ, ਕਰ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਉਡਾਰੀ ।

ਪਕੜ ਲਿਆ ਅਧਵਾਟੋਂ ਯੂਸੁਫ਼, ਜਿਉਂ ਨਾਜ਼ਿਕ ਗੁਲ ਚਾਇਆ ।

ਕਤਰਾ ਰਹਮਤ ਬਾਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ, ਪਕੜ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਆਇਆ ।

ਹਰ ਆਫ਼ਤ ਕਰ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਤਾਬੀ, ਨਾਲ ਆਰਾਮ ਬੈਠਾਇਆ ।

ਪਾਣੀ ਚਾਹ ਕਰ ਜੋਸ਼ ਉੱਛਲਿਆ, ਲਬਾਂ ਬਰਾਬਰ ਆਇਆ ।

ਬਰਕਤ ਲਬ ਸਭ ਪਾਣੀ ਸ਼ੀਰੀਂ, ਹੋ ਗਇਆ ਵਿਚ ਦਮ ਦੇ ।

ਆਬ ਸਫ਼ਾ ਪੁਰ ਲੱਜ਼ਤ ਹੋਇਆ, ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਕਦਮ ਦੇ ।

ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂਓਂ ਉਸਦੀ, ਦੂਰ ਹੋਈ ਬਦਬੋਈ ।

ਵਾਂਗ ਚਿਰਾਗ਼ ਬਦਨ ਦੇ ਨੂਰੋਂ, ਜਗਾ ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਈ ।

...................................................

ki jana is dari-fanah vicch, ked peeaan ghul zaharan .

hal mizajan fasid karake, khun vagavan naharan .

jaliaan girad khalar khaloiaa, ih shaitan shikari .

daron torr vichhorr tayyuran, phah gal dhare katari .

mat ih kunj n vicchharr daron, chhal vela pachhatave .

jis vairi da khauf dile nun, mat usade hatth aave .

jan yusuf de bhaeeaan taeen, rashak dilan vicch dhani .

gham gusse de vicch kiaamat, ik ik gharri vihani .

andar ghar rueel tamaman, baith salah pakaee .

josh kharosh ghazab da sabhanan, dil di kholh sunaee .

ral baithe das vir tamami, ral mil karan salahin .

yusuf binayamin baghairon, bap n rahe kadaeen .

yusuf nun vicch god rakhenda, gharri n mul visare .

binayamin akkhin vicch har dam, din te rat guzare .

doven sathin change hoe, ih rahile jae .

das bhaee asin sher bahadar, ginati vich n aae .

bap asada bhulla janda, sanun manon visare .

sun larrake de sukhan khiaali, jan jigar cha vare .

asin jamhan sabh akalan vale, ghalib zor asahan .

har dam kar guzariaan karade, te khairiat khavahan .

bakariaan charavande jangal, sau sau kar banande .

khidamat te vich faramabaradariaan, sade vakat vihande .

...............................................................

ral bhaeeaan jan mata pakaiaa, yusuf pas sidhae .

kar kar mihar muhabbat zahir, shirin-sukhan sunae .

............................................................

suniaa asan jo ik ajaib, tainun sufana aaiaa .

jis thin zahir malam hunda, tera aali paiaa .

sun yusuf dil kare vicharan, sir niven chupp rahiaa .

kiaa karan ki kahan zabanon, mushakil vela eha .

je dassan te pas pidar de, kiaa javab sunavan .

chupp rahan chupp laik nahin, ki tadabir banavan .

jhuth kahan te rabb da aasi, sabh thin jhuth mandera .

sacch binan hun rah n kaee, jiven kare rabb mera .

jo kujh yusuf sufana dittha, zahir aakh sunaiaa .

sun bhaeeaan de tape kaleje, hasad tanur tapaiaa .

bhaeeaan da gond gundana

yusuf valon ik val ho ke, baith salah pakaee .

yusuf da kujh chara kario, der n kario kaee .

.........................................................

usanun janon mar mukao, je ho razi sabbhe .

ya te des durade sutto, jitthon khabar n labbhe .

tan is thin pio farigh ho ke, murr sanun gal lave .

tan ih fikar andesha dil da, sabh sada uth jave .

............................................................

sun ke kanb yahuda kahanda, sunio, sabh bharao .

je kujh karana daro khuda thin, mul n mar gavao .

sutto vich hanere khuh de, vakat jiven hatth aave .

sadar vaharu marad musafir, koee kaddh lai jave .

vicch vatan kharr pale us nun, rakkhe vang ghulaman .

ih tadabir yahude vali, pee pasand tamaman .

ral mil sare aan pidar de, baithe aan aadabon .

sukhan kite kujh naram mulaim, lafaz saval javabon .

phir sabhanan ral kahiaa hazarat, yusuf vir piaara .

ghar vicch baitha shad n hunda, band rahe bechara .

ralake jangal nal asade, ghall jo dil parachave .

hasse khede nal asade, kujh pive kujh khave .

bap di puttaran nun takid

bap kahe ji darada mera, je tusin nal lai jao .

gurag pave ko khave isanun, tusin n khabaran pao .

ghafil mat ho yusuf valon, rahaso vicch ujarran .

hatth aave mat yusuf mera, jangal de baghiaarran .

dandin ghat angushatan bole, ki hazarat faramaiaa .

baghiaarran da sade hundiaan, kaho baba ki paya .

je yusuf baghiaarre khadha, sabh kujh asan gavaiaa .

asin ziaani je us vele, zora kanm n aaiaa .

bap da yusuf nun ijazat dena

bap pucchhe ai yusuf piaare, marazi tudh kiaa ee .

tun hain mere dil da puraza, akkhan di rushanaee .

yusuf kahe ya hazarat, de rukhasat ho razi .

main razi han sair jangal thin, bhaeeaan dekh fiaazi .

mere vir n vairi mere, karade araz piaaron .

khush mera dil nal bharavan, sair karan gulazaron .

sun yakub runnan bhar akkhin, farazanda tun javen .

dil mere vicch nahin tasalli, khabar nahin kad aaven .

har dam tere hazir hundiaan, dil nun sabar n aave .

kiunkar tere vicch vichhorre, sara roz vihave .

..........................................................

je n teri marazi hondi, ghalada n kadahin .

ajj judaeeaan sir te aaeeaan, vakat-mukaddar taeen .

jah savere nal bharavan, izan ditta main tainun .

main mushatak tera har vele, n visarin mainun .

sun yusuf vicch dil de razi, shauk jangal chitt chaiaa .

bhaeeaan de dil khushiaan hoeeaan, jo chahiaa so paiaa .

.................................................................

vall jangal piu nal puttan de, aaha turiaa janda .

jit val usada yusuf janda, ut val kadam uthanda .

pas nabi vich rahe jandiaan, araz kiti farazandan .

kiun baba takalif uthavo, vat pave do chandan .

yusuf sade dil da tukarra, kad sanun dupiaara .

hun ghar nun tasharif lai jao, kasad n kario bhara .

ho ke kharra nabi faramae, farazandan nun ro ke .

kujh nasihat mere dil thin, hun sun lavo khalo ke .

yusuf nun lai jhabade murrio, mainun morr vikhaio .

bhukh lagge tan kaddh zanbilon, usanun khurash khavaio .

vakat piaas niras n kario, sharabat turat pilaio .

aap juda vich karan hoso, matan kalla chhadd jaio .

...........................................................

bhaeeaan god liaa cha yusuf,hoe vida pidar thin .

dil paighanbar da pur daradin, hoiaa juda pisar thin .

kaviu-vach

dekh dila ih duniaan even, moh rangon tudh khasse .

maza chakhe so n murr takke, chhad talluk nasse .

rangi chhorr rangiliaa, rang rangat vicch vasse .

jo ghafil dil bahir hove, bahut rove kam hasse .

ho saki ih rahazan duniaan, shakal jidhi zulamani .

valan chhalan diaan parradiaan andar, chamake ho nurani .

mai rangin rangat de kham thin, har rang nal pilave .

lutt sidhave mar guvave, tudh aje samajh n aave .

parrada cha ugharr n dekhin, dol rangin dam dhare .

dekh taraf dil kisade ulatin, ishakon lafan mare .

berangi vich rang sohande, tainun nazar n aae .

chhorr rangan di yari yara, yar jamal dikhae .

vangu patang shamha de shoale, kiun jhur jan jalaven .

duron sek lagan de vele, kiun n pair hataven .

raham nahin vich jisadi yari, kiun usanun gal laven .

jhur maren mat aughat javen, je n ramazon paven .

morr kalam vall kiddhar vagion, kholh zakham nihani .

birahon vahan jhulendiaan thathin, mauj vage tufani .

sahu sir te takadir azal di, paighanbar rahamani .

hatthin tor pisar nun ghar thin, kharra andar hairani .

val farazandan jandiaan dekhe, kharra nabi vich rahe .

dekh dila mahabub milaisi, pher jiddan rabb chahe .

vich nigah pidar farazandan, yusuf god uthaiaa .

kiaa kahan uh ked piaaron, uhanan sine laiaa .

janvadiaan val kare nigahan, bap n murre pichhahan .

ant uthaeen baith giaasu, kadam n vage agahan .

faramave paighanbar rabb da, vich firak pisar de .

jan jangal thin aave yusuf, lai murrasan val ghar de .

farazandan de murriaan bajhon, ethon mul n javan .

yusuf bajhon kiaa ghar dekhan, garam gharan diaan chhavan .

thandh akkhin te makasad dil da, uh mahabub piaara .

jan hujare vich nazar n aave, kiven kattan din sara .

vich udik darakhate chhaven, baith giaa paighanbar .

yusuf giaa jinhan vich rahan, uha zimin muanbar .

bharavan hatthon yusuf di duragatt

ge puttar piu dekhe duron, yusuf kandhe chaiaa .

varo var lavan ik dujion,sabhanan god uthaiaa .

jan jan vicch nigah pidar de, bahut muhabbat karade .

agge picchhe khidamat andar, jan sabh jiun barade .

jan poshida hoe nazaron, suttiaa yusuf dharati .

tan nazik jan digga daradon, kiaa kahan sir varati .

pakarr bharavan mar chaperran, lal kite rukhasare .

chukk chukk mariaa dharati utte, zakham lagge tan sare .

...........................................................

garadan mar kari us nili, ditte dukkh hazaran .

kiaa gunah takasir mere sir, yusuf kare pukaran .

ai farazando bap mere dio, mainun maro nahin .

main takasir gunah tusada, kita nahin kadaeen .

.......................................................

sun sun mariaa unhan vadhera, kahar kamaiaa bhara .

jhuthe sufane kah kah larrakiaa, kito bap piaara .

bap n asan muhabbat karada, tun vicch god mudami .

khavan pivan sovan tera, us di khushi tamami .

......................................................

ge agarri pas paharri, karade zulam marende .

yusuf taeen katal karaeen, bah tadabir karende .

os paharri ih gall sun ke, achachet pukara .

katal nabi na-hakk nazaiz, mat kario kujh kara .

pas mere mat tegh vagaio, main ih dekh na sakada .

isade katal karan thin kanbe, tan ajarami-falak da .

ih gall sun ho ge agahan, par ih kasad na hatiaa .

kahar ghazab da josh dilan thin, sun aavaz na ghatiaa .

ik darinde valon chitavani

ik darinde aakh sunaiaa, pher mukabil ho ke .

je yusuf nun katal karose, pachhataso ro ro ke .

jangal de khunkhar darinde, gosafandan kha jasan .

ral baghiaarr tusade ijjarr, chir gharri vich khasan .

kaun hunde tusin zulam kamande, aakhir pakarre jaso .

dahashat da din sir pur nerre, je ajj khauf n khaso .

prasang age chaliaa

ih gall sun ke ge agarri, te marende kutade .

mar chaperran kar tan rangin, pakarr zimin cha sutade .

vich charagah aan varre so, vadde zulam kamae .

yusuf ro ro araz guzare, n uh taras liaae .

......................................................

sabhanan pas giaa ro yusuf, unhan tamache lae .

kise n vaharu ho chhudaiaa, vir sabbhe azamae .

bhaeeaan thin tut geeaan aasan, jan yusuf nun sabbhe .

bajh khuda hass dil vich kahanda, hun kujh thaun n labbhe .

kahe yahuda yusuf tera, rovan vele hasa .

is hase da khohal khulasa, bhaee yar khalasa .

kiun hassion kar zahir sathin, ih kaveha hasa .

ai yusuf ih rone vela, tera gham vich vasa .

yusuf kahinda main te rabb vich, hai ik bhed ucchera .

guzar ajab ik hal giaa ee, khauf giaa chukk mera .

jan main nal tusade turiaa, dil mere vich aaiaa .

kaun banda jo mere taeen, chahe dukkh puchaiaa .

vir mere das zoran vale, ih panah main bhari .

je ka mushakal aan pavesi, khub karesan kari .

...................................................

jinhan panah dile vich meri, dushaman bane mukarrar .

hun mainun bin sahib sacche, rahi panah n zarrar .

........................................................

ih gall suni yahuda roiaa, raham dile vich aaiaa .

pakarr kalave yusuf taeen, daman heth chhupaiaa .

jan meri tun bhaee mera, bap mere da piaara .

tainun maran diaan n mule, zor karan je sara .

.......................................................

bhaee dekh yahude taeen, kahan karen ki bhaee .

ahad kararon phiriaa jandon, ki tere dil aaee .

....................................................

kahe yahuda aise ahadon, phirana lazim aaiaa .

na chahan main betakasira, yusuf zibha karaiaa .

.......................................................

ahadon phirion bhaee kahande, kahar ghazab vich sare .

kahe yahuda ahad kararon, tusin tamami hare .

maran da kad ahad tikaiaa, kiun hun maran lagge .

je yusuf nun mariaa chaho, mainun maro agge .

.......................................................

orrak ho lachar tamami, zahir kahan zabanon .

dovan taeen pakarr lo, te mar gavao janon .

ikka tegh dohan sir kafi, mar dafan kar challo .

katt koshala umaran vala, do gharriaan dukkh jhallo .

jadon yahude jata aakhir, vir nahin hun talade .

sun yusuf hun mere taeen, katal karan vich pal de .

tan kahiaa mat maro janon, khun n sir te aave .

us nun vicch hanere khuhe, sutto challo mar jave .

..................................................

yusuf dariaa jan sacch jata, kahar kamavan lagge .

khuhe de vich mere taeen, bhaee pavan lagge .

..................................................

yusuf daurr yahude de vall, daman pakarr pukare .

khuh vich mainun sutto nahin, mere vir piaare .

maro tegh karo do tukarre, ik vari mar javan .

ih takalif jo khuhe vali, zinda mul n pavan .

....................................................

sun yusuf thin gham diaan aahin, kare yahuda zari .

naun bhaeeaan ne ghalaba kita, aae vicch kahari .

ral mil uhanan yusuf uton, jame pakarr utare .

badan mubarik nanga hoiaa, charrhe falak lishakare .

satar dittha jan nanga yusuf, aahin kar kar roiaa .

sharamazada ho minnat karada, kurrata pakarr khaloiaa .

ik hatth satare, duja kurrate, rahan dio gal mere .

nanga karake sutto nahin, andar khuh hanere .

hun ih parrada pas tusan main, rahe kafan jan moiaa .

main vich sari umar bharao, nanga kade n hoiaa .

bhaee kahinde chhad de yusuf, n kar lanma kissa .

kafan tera tariki khuhe, ih hai tera hissa .

ih thin hor ziaada lorren, sadd sitare yaran .

suraj chand jo sajada karade, den libas hazaran .

sajada karane valiaan kolon, mang mile ajj parada .

kiddhar ge sitare yaran, suraj nur kamar da .

vir chhudavan uh n chhadde, karada minnat zari .

daurr piaa shamoon ghazab thin, khuh kharriaa yak bari .

cha yusuf nun rassa paiaa, khuhe vicch vahaiaa .

katt liaa phir rasse taeen, jan adhavate aaiaa .

khuh di sifat vich

kiaa kahan us khuhe hala, dozakh da dikhalava .

sapp athuen us vicch zalim, har ik zaharon sava .

pur kar bhariaa usade andar, gham dilagiri hava .

darad daregh firak azizan, zar tapan pachhatava .

...........................................................

pani usada edak kaurra, pinvadiaan dam jave .

te badabu ajehi mandi, maghaz dimagh jalave .

....................................................

jan bhaeeaan kat rassi yusuf, us khuhe vich vagaiaa .

jabaraeel mukarrab taeen, hukam ilahi aaiaa .

ja jhab pakarr mera paighanbar, paighanbar da piaara .

baith ke ja savar shatabi, saf karo than sara .

sun ke hukam farishata nassiaa, siddarah thin yakabari .

akkh jhamak thin agge pahuta, kar ik tez udari .

pakarr liaa adhavaton yusuf, jiun nazik gul chaiaa .

katara rahamat baran vangun, pakarr thalle vall aaiaa .

har aafat kar saf shatabi, nal aaram baithaiaa .

pani chah kar josh ucchhaliaa, laban barabar aaiaa .

barakat lab sabh pani shirin, ho giaa vich dam de .

aab safa pur lazzat hoiaa, barakat nal kadam de .

yusuf di khushabuon usadi, dur hoee badaboee .

vang chiragh badan de nuron, jaga roshan hoee .

...................................................