ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਬਿਆਨ ਵਿਚ

ساقی آب-تہور طلب دا، جام مزے بھر پائیں ۔

دریا ذوق محبت وال، گھت دلاں وچ جائیں ۔

چا ہتّھ تیغ برہوں دی خونی، چشم اگھاڑ ہزابوں ۔

گھونڈ پلٹ چمک دے عشقا، مہر اتار گلابوں ۔

مستی چشم پیارے والی، جان جگر کھا جائے ۔

دردمنداں دے سݨ سݨ حالے، ہووݨ درد سوائے ۔

غم برہوں دے خونی اشکوں، نیݨ رہݨ گلناری ۔

جان کباب نمک پر شوقوں، دل نوں رہے خماری ۔

دل-بے-عشق نہیں دل مولے، بے خبراں وچ خوابے ۔

تن بے-درد دلاں دا مٹّی، گونّھ رلائیں آبے ۔

عشق بناں تن دشمݨ دل دا، تے دل دشمݨ تن دا ۔

ویری نال پیوس ویرے، واسا خار چمن دا ۔

عشق بنا تن مردہ غافل، کس گݨتی وچ آوے ۔

عشق دلاں نوں سکل غماں تھیں، کر شمشیر دکھاوے ۔

مزا نہیں بن عشقوں دل نوں، نور نہیں رشنائی ۔

غم برہوں دی لزت باجھوں، دل نوں ذوق ن کائی ۔

ذوق دلے نوں عشق وراؤں، سابت کرے جے کوئی ۔

اوس غافل نوں اوس درگاہے، ہرگز ملے ن ڈھوئی ۔

وچّ حضور دوام ن وسّیا، ن اوس خبراں پائیاں ۔

تانگھاں ہور وراہے وراہوں، اوس دے ہتّھ ن آئیاں ۔

بے خبراں نوں خبر ن عشقوں، کردے کوڑ دہائیاں ۔

دردمنداں نوں بے-درداں دی، درد مسال دوائیاں ۔

دیدا ہور شنیدا دے وچ، جیڈک فرک جدائیاں ۔

کالیاں حالیاں دے وچ ایویں، حداں فرک لگائیاں ۔

بے درداں دے درد مسائب، درداں ہور ودھائیاں ۔

اوہاں درداں دردمنداں دے، پھیرن دلیں سفائیاں ۔

ن چیزاں دیاں چنگیاں چیزاں، پائیاں نے سبھ چیزاں ۔

نظر بلند جنھاں دی دھائی، ملے مکام عزیزاں ۔

عشق مکام جمھا دے سٹّیاں، تلونیاں تالمیزاں ۔

غم خوشیاں اس دنیاں والے، بݨے غلام کنیزاں ۔

جھلّ اولّے راہ چلیندیاں، عشقوں زرباں کاری ۔

ہو طالب لاہ ویکھ نکابوں، اوسدی رمز نیاری ۔

ناز نیاز وکے ملّ چڑھ کے، برہوں دے بازارے ۔

ایہہ مزجات بزاات جاناں، رہݨ پئیاں وچکارے ۔

عشق اندھیری جاں سر جھلّے، کھاوݨ جگر ہلارے ۔

خودی تکبّر مان غرورت، جاݨ پلک وچ مارے ۔

عشق کرم دا کترا ازلی، تیں میں دے وسّ ناہیں ۔

اکناں لبھدیاں ہتّھ ن آوے، اکناں دے وچ راہیں ۔

کریں طلب جے سادک صدقوں، تاں بھی رہے ن ہاوا ۔

یاریاں وچ دشواریاں جھلدیاں، رہے ن دل پچھتاوا ۔

مشکل ایہہ دکّھاں دی گھاٹی، اوکھیاں اسدیاں واٹاں ۔

بہر-عشق ایہی بے-پایا، ٹھاٹھ چڑھندیاں لاٹاں ۔

اکناں کھپدیاں عمر گوائی، پلّے پیا ن کائی ۔

اکناں ہوش جدوکی آئی، ایہہ نیامت گھر پائی ۔

بیدرداں دیاں اشرت خوشیاں، لزّت ناز ادائیاں ۔

دردمنداں دے دلیں کدائیں، وچ شمار ن آئیاں ۔

اس گرداب ن ہاتھ کدائیں، غومّ گئیاں وچ ذاتاں ۔

بااد دکّھاں سکّھ ملدے آہے، دن روشن وچ راتاں ۔

آتش عشق دکّھاں دا دوزخ، جل بل ہو انگیارا ۔

ہو کے اگّ سما وچ آتش، تاں پاویں چھٹکارا ۔

بلدیاں رہݨ جگر وچ لاٹاں، بھکھ بھکھ شوق وسالوں ۔

سرّ رہے اکّ سبھ کجھ جاوے، ٹٹّ تالک حالوں ۔

اس دنیاں دی گردن اتّے، قدم دھرے لنگھ جاوے ۔

بہر-طلب دے رڑھیا جاندا، لوکاں نظر ن آوے ۔

جھال جھلّے تلوار برہوں دی، قدم ن موڑ ہٹاوے ۔

تیغ وگے پر پیر اگانہ ہی، زخموں خبر ن پاوے ۔

گجّھی رمز وگے ازگیبوں، لٹّ جگر لے جاوے ۔

کھبّھا تیر کلیجے رڑکے، خون وگے دریاوے ۔

چشم الارے کرے نظارے، شونک رہے تن مارے ۔

جیوندیاں جے زندا ہووے، جلے برہوں دی نارے ۔

اگّ ورھے سرّ نظر ن پاوے، بیٹھ اکلّا رووے ۔

نیݨ وگݨ دو نہراں وانگوں، خون جگر تھیں دھووے ۔

وچ اڈیکاں وقت وہاوے، وصل ملݨ دی تانگھے ۔

گرد-غبار امکانے سارا، گزرے اکّت الانگھے ۔

جسنوں اشرت کہے لوکائی، ایہہ اوس تھیں مونہ موڑے ۔

ہفت قدم تیران اگّے تھیں، جزب پوے ن چھوڑے ۔

(ہمّت قدم ہیران ن ہووے، ہرگز کلب ن چھوڑے)

کلب ن چھوڑے کالب توڑے، دو دم وچ وچھوڑے ۔

دائم انت ملݨ سکھ سارے، درد جھلّے دن تھوڑھے ۔

پیوے گھول پیالے زہروں، مستی چڑھے سوائی ۔

وجّے تیغ کہے بسملّا، ایہہ مہبوب لگائی ۔

چھٹّے تیر کمان برہوں دا، ہو کے پیش کھلووے ۔

جیوں جیوں زخم وجّݨ وچ سینے، ڈھکّ اگاڑی ہووے ۔

مرہم زخم دلے دی لبّھے، وصلوں باجھ ن کائی ۔

کالیاں راتاں بہ بہ کٹّے، اندر سوز جدائی ۔

بھر بھر دیوے ذوق پیالے، ساقی نور قدم دا ۔

ہر دم شوق شہود سجّݨ دا، توڑے نکس ادم دا ۔

بھریا نور منگے گھر خالی، ریݨ کٹّے بہ کالی ۔

دام گلے گھت شوقوں ہتّھیں، ونگیاں زلفاں والی ۔

چشم اگھاڑ نگاہ گزارے، نظر پوݨ آئینے ۔

مزہر نور پیارے والا، ٹھنڈھ گھتّے وچ سینے ۔

رہے اداسی وچ جدائی، وصل منگے سو واری ۔

جاں پیام ملݨ دا پاوے، غالب رہے خماری ۔

وچّ خمار شراب وصل دے، دو تنّ ملݨ پیالے ۔

سر دردی چھڈّ ہوش سنبھالے، پاوے ذوق وسالے ۔

آلم-عشق عجب من بھاندیاں، سکل کرے تلواراں ۔

بن عشقوں میں سݨیاں کتنی، گال گھتّی زنگاراں ۔

عشق چنگا پر اوکھے پینڈے، مرد ہووے دکّھ جھلّے ۔

واٹ چلّے دکّھ پاوݨ ویلے، چپّ رہے دم ٹھلّے ۔

عشق کٹار عجب ہے خونی، آݨ وجّے سر کاری ۔

داغ بھرے گل-لالیاں والے، شکل رہے دل ساری ۔

عشق بہار کدیم اجیہی، گلوں ن رنگت ڈولے ۔

بیئشکاں دیاں وچّ گلزاراں، وگݨ کھزاں دے جھولے ۔

باجھوں عشق حیاتی ناہیں، درد غماں دی کاتی ۔

ایدوں بھلا ایہی لکّھ واری، تیغ وجّے وچّ چھاتی ۔

کھا تلوار برہوں دی کاری، تے اوہ چھٹّ ن جاوے ۔

ہو زبہ پا اکّھیں پردہ، تاں دلبر ہتّھ آوے ۔

واہوا عشق کیا ای چنگا، جس وچّ کلّ ازادی ۔

اس دنیاں دے وچّ غماں دے، جھلّے متاں بربادی ۔

مردا ڈردا نسّ ن جائیں، دیکھ چمکدیاں تیغاں ۔

نسّے جاندے خود پچھتاندے، مردے نال دریغاں ۔

مشہد-عشق شہادت اکبر، قتل ہوویں اک واری ۔

قسم دلا دھر پیر ن پچّھے، زخم اکا جھلکاری ۔

آ عشقا ہݨ تیرا ویلا، نوک قلم چڑھ رسنا ۔

پے چلّیاں جگّ تیریاں واراں، کد توڑی چھپ وسّنا ۔

چا طوفان قلم دا کائی، رڑھدیاں ہور رڑھائیں ۔

رونودیاں دی اکّھیں وچدی، بیڑیاں تار وکھائیں ۔

دھیریاں دھار دھریں تلوارے، جے دل وگݨ کدائیں ۔

مہبوبے دے ناز نہورے، تا ن جاݨ اجائیں ۔

واہ عشقا وچّ تیریاں رمزاں، جوش کھلّھݨ من بھاݨے ۔

غم خوشیاں پر وارے جاوݨ، جاں گھر ملݨ ٹکاݨے ۔

زلف سیاہ دیاں کالیاں راتیں، دلبر دے دربارے ۔

دائم بکا دے خلوت خانے، وصلوں کراں نتارے ۔

تے عاشق دی ذات سفاتوں، زخم جھلکݨ تارے ۔

غمزے تیز ادائیں نازک، تیر چھٹّݨ وچکارے ۔

آ وچّ کرب خودی چھٹّ جاوے، غیروں وسّیں کنارے ۔

وچّ حضور غیّور پیارے، غیرت غیراں مارے ۔

دل وچّ غیر ن گزرے ہرگز، جے لکّھ سال گزارے ۔

غیراں وانگ وگے چھڈّ ایتھے، ہسناتل ابرارے ۔

اکّھیں گوش جواہر ولّوں، لہر وگے اک سارے ۔

گوشوں دھر آغوش امیداں، سارے بھار اتارے ۔

آخر انت نہیں پھر اوسدا، ملدے رہݨ ہلارے ۔

تے اس حال زبان ن مہرم، دل دے راز نیارے ۔

وچ چمکاں میں ویریاں تائیں، چھوڑ تیرے ول آواں ۔

جے ن نظر کرم دی بدلیں، تاں کیوں اؤگھٹ جاواں ۔

ਸਾਕੀ ਆਬਿ-ਤਹੂਰ ਤਲਬ ਦਾ, ਜਾਮ ਮਜ਼ੇ ਭਰ ਪਾਈਂ ।

ਦਰਿਆ ਜ਼ੌਕ ਮੁਹੱਬਤ ਵਾਲ, ਘਤ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਜਾਈਂ ।

ਚਾ ਹੱਥ ਤੇਗ਼ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ ਖ਼ੂਨੀ, ਚਸ਼ਮ ਉਘਾੜ ਹਜ਼ਾਬੋਂ ।

ਘੁੰਡ ਪਲਟ ਚਮਕ ਦੇ ਇਸ਼ਕਾ, ਮੁਹਰ ਉਤਾਰ ਗੁਲਾਬੋਂ ।

ਮਸਤੀ ਚਸ਼ਮ ਪਿਆਰੇ ਵਾਲੀ, ਜਾਨ ਜਿਗਰ ਖਾ ਜਾਏ ।

ਦਰਦਮੰਦਾਂ ਦੇ ਸੁਣ ਸੁਣ ਹਾਲੇ, ਹੋਵਣ ਦਰਦ ਸਵਾਏ ।

ਗ਼ਮ ਬਿਰਹੋਂ ਦੇ ਖ਼ੂਨੀ ਅਸ਼ਕੋਂ, ਨੈਣ ਰਹਣ ਗੁਲਨਾਰੀ ।

ਜਾਨ ਕਬਾਬ ਨਿਮਕ ਪਰ ਸ਼ੌਕੋਂ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਰਹੇ ਖ਼ੁਮਾਰੀ ।

ਦਿਲਿ-ਬੇ-ਇਸ਼ਕ ਨਹੀਂ ਦਿਲ ਮੂਲੇ, ਬੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿਚ ਖ਼ਵਾਬੇ ।

ਤਨ ਬੇ-ਦਰਦ ਦਿਲਾਂ ਦਾ ਮਿੱਟੀ, ਗੁੰਨ੍ਹ ਰਲਾਈਂ ਆਬੇ ।

ਇਸ਼ਕ ਬਿਨਾਂ ਤਨ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਿਲ ਦਾ, ਤੇ ਦਿਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤਨ ਦਾ ।

ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਪਇਓਸ ਵੈਰੇ, ਵਾਸਾ ਖ਼ਾਰ ਚਮਨ ਦਾ ।

ਇਸ਼ਕ ਬਿਨਾ ਤਨ ਮੁਰਦਾ ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ, ਕਿਸ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਆਵੇ ।

ਇਸ਼ਕ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸਿਕਲ ਗ਼ਮਾਂ ਥੀਂ, ਕਰ ਸ਼ਮਸ਼ੇਰ ਦਿਖਾਵੇ ।

ਮਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬਿਨ ਇਸ਼ਕੋਂ ਦਿਲ ਨੂੰ, ਨੂਰ ਨਹੀਂ ਰੁਸ਼ਨਾਈ ।

ਗ਼ਮ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ ਲਜ਼ਤ ਬਾਝੋਂ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਜ਼ੌਕ ਨ ਕਾਈ ।

ਜ਼ੌਕ ਦਿਲੇ ਨੂੰ ਇਸ਼ਕ ਵਰਾਓਂ, ਸਾਬਿਤ ਕਰੇ ਜੇ ਕੋਈ ।

ਉਸ ਗ਼ਾਫ਼ਿਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦਰਗਾਹੇ, ਹਰਗਿਜ਼ ਮਿਲੇ ਨ ਢੋਈ ।

ਵਿੱਚ ਹਜ਼ੂਰ ਦਵਾਮ ਨ ਵੱਸਿਆ, ਨ ਉਸ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪਾਈਆਂ ।

ਤਾਂਘਾਂ ਹੋਰ ਵਰਾਹੇ ਵਰਾਹੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨ ਆਈਆਂ ।

ਬੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਨ ਇਸ਼ਕੋਂ, ਕਰਦੇ ਕੂੜ ਦੁਹਾਈਆਂ ।

ਦਰਦਮੰਦਾਂ ਨੂੰ ਬੇ-ਦਰਦਾਂ ਦੀ, ਦਰਦ ਮਿਸਾਲ ਦਵਾਈਆਂ ।

ਦੀਦਾ ਹੋਰ ਸ਼ੁਨੀਦਾ ਦੇ ਵਿਚ, ਜੇਡਕ ਫ਼ਰਕ ਜੁਦਾਈਆਂ ।

ਕਾਲੀਆਂ ਹਾਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਏਵੇਂ, ਹੱਦਾਂ ਫ਼ਰਕ ਲਗਾਈਆਂ ।

ਬੇ ਦਰਦਾਂ ਦੇ ਦਰਦ ਮੁਸਾਇਬ, ਦਰਦਾਂ ਹੋਰ ਵਧਾਈਆਂ ।

ਓਹਾਂ ਦਰਦਾਂ ਦਰਦਮੰਦਾਂ ਦੇ, ਫੇਰਨ ਦਿਲੀਂ ਸਫ਼ਾਈਆਂ ।

ਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਪਾਈਆਂ ਨੇ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ।

ਨਜ਼ਰ ਬੁਲੰਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਾਈ, ਮਿਲੇ ਮੁਕਾਮ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾਂ ।

ਇਸ਼ਕ ਮੁਕਾਮ ਜਮ੍ਹਾ ਦੇ ਸੁੱਟੀਆਂ, ਤਲਵਨੀਆਂ ਤਾਲਮੀਜ਼ਾਂ ।

ਗ਼ਮ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਬਣੇ ਗ਼ੁਲਾਮ ਕਨੀਜ਼ਾਂ ।

ਝੱਲ ਅਵੱਲੇ ਰਾਹ ਚਲੇਂਦਿਆਂ, ਇਸ਼ਕੋਂ ਜ਼ਰਬਾਂ ਕਾਰੀ ।

ਹੋ ਤਾਲਿਬ ਲਾਹ ਵੇਖ ਨਕਾਬੋਂ, ਉਸਦੀ ਰਮਜ਼ ਨਿਆਰੀ ।

ਨਾਜ਼ ਨਿਆਜ਼ ਵਿਕੇ ਮੁੱਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਿਰਹੋਂ ਦੇ ਬਾਜ਼ਾਰੇ ।

ਇਹ ਮੁਜ਼ਜਾਤ ਬਿਜ਼ਾਅਤ ਜਾਨਾਂ, ਰਹਣ ਪਈਆਂ ਵਿਚਕਾਰੇ ।

ਇਸ਼ਕ ਅੰਧੇਰੀ ਜਾਂ ਸਿਰ ਝੁੱਲੇ, ਖਾਵਣ ਜਿਗਰ ਹੁਲਾਰੇ ।

ਖੁਦੀ ਤਕੱਬੁਰ ਮਾਨ ਗ਼ਰੂਰਤ, ਜਾਣ ਪਲਕ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ।

ਇਸ਼ਕ ਕਰਮ ਦਾ ਕਤਰਾ ਅਜ਼ਲੀ, ਤੈਂ ਮੈਂ ਦੇ ਵੱਸ ਨਾਹੀਂ ।

ਇਕਨਾਂ ਲਭਦਿਆਂ ਹੱਥ ਨ ਆਵੇ, ਇਕਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰਾਹੀਂ ।

ਕਰੇਂ ਤਲਬ ਜੇ ਸਾਦਿਕ ਸਿਦਕੋਂ, ਤਾਂ ਭੀ ਰਹੇ ਨ ਹਾਵਾ ।

ਯਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ ਝਲਦਿਆਂ, ਰਹੇ ਨ ਦਿਲ ਪਛਤਾਵਾ ।

ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਘਾਟੀ, ਔਖੀਆਂ ਇਸਦੀਆਂ ਵਾਟਾਂ ।

ਬਹਰਿ-ਇਸ਼ਕ ਇਹੀ ਬੇ-ਪਾਯਾ, ਠਾਠ ਚੜ੍ਹੰਦੀਆਂ ਲਾਟਾਂ ।

ਇਕਨਾਂ ਖਪਦਿਆਂ ਉਮਰ ਗਵਾਈ, ਪੱਲੇ ਪਇਆ ਨ ਕਾਈ ।

ਇਕਨਾਂ ਹੋਸ਼ ਜਦੋਕੀ ਆਈ, ਇਹ ਨਿਅਮਤ ਘਰ ਪਾਈ ।

ਬੇਦਰਦਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸ਼ਰਤ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ, ਲੱਜ਼ਤ ਨਾਜ਼ ਅਦਾਈਆਂ ।

ਦਰਦਮੰਦਾਂ ਦੇ ਦਿਲੀਂ ਕਦਾਈਂ, ਵਿਚ ਸ਼ੁਮਾਰ ਨ ਆਈਆਂ ।

ਇਸ ਗਰਦਾਬ ਨ ਹਾਥ ਕਦਾਈਂ, ਗ਼ੁੰਮ ਗਈਆਂ ਵਿਚ ਜ਼ਾਤਾਂ ।

ਬਾਅਦ ਦੁੱਖਾਂ ਸੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਆਹੇ, ਦਿਨ ਰੋਸ਼ਨ ਵਿਚ ਰਾਤਾਂ ।

ਆਤਿਸ਼ ਇਸ਼ਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦੋਜ਼ਖ਼, ਜਲ ਬਲ ਹੋ ਅੰਗਿਆਰਾ ।

ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਸਮਾ ਵਿਚ ਆਤਿਸ਼, ਤਾਂ ਪਾਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ।

ਬਲਦੀਆਂ ਰਹਣ ਜਿਗਰ ਵਿਚ ਲਾਟਾਂ, ਭਖ ਭਖ ਸ਼ੌਕ ਵਸਾਲੋਂ ।

ਸਿੱਰ ਰਹੇ ਇੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਵੇ, ਟੁੱਟ ਤਅਲੁਕ ਹਾਲੋਂ ।

ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ, ਕਦਮ ਧਰੇ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ।

ਬਹਰ-ਤਲਬ ਦੇ ਰੁੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨਜ਼ਰ ਨ ਆਵੇ ।

ਝਾਲ ਝੱਲੇ ਤਲਵਾਰ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ, ਕਦਮ ਨ ਮੋੜ ਹਟਾਵੇ ।

ਤੇਗ਼ ਵਗੇ ਪਰ ਪੈਰ ਅਗਾਂਹ ਹੀ, ਜ਼ਖ਼ਮੋਂ ਖ਼ਬਰ ਨ ਪਾਵੇ ।

ਗੁੱਝੀ ਰਮਜ਼ ਵਗੇ ਅਜ਼ਗੈਬੋਂ, ਲੁੱਟ ਜਿਗਰ ਲੈ ਜਾਵੇ ।

ਖੁੱਭਾ ਤੀਰ ਕਲੇਜੇ ਰੜਕੇ, ਖ਼ੂਨ ਵਗੇ ਦਰਿਆਵੇ ।

ਚਸ਼ਮ ਉਲਾਰੇ ਕਰੇ ਨਜ਼ਾਰੇ, ਸ਼ੌਂਕ ਰਹੇ ਤਨ ਮਾਰੇ ।

ਜੀਵੰਦਿਆਂ ਜੇ ਜ਼ਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਲੇ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ ਨਾਰੇ ।

ਅੱਗ ਵਰ੍ਹੇ ਸਿੱਰ ਨਜ਼ਰ ਨ ਪਾਵੇ, ਬੈਠ ਇਕੱਲਾ ਰੋਵੇ ।

ਨੈਣ ਵਗਣ ਦੋ ਨਹਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ, ਖ਼ੂਨ ਜਿਗਰ ਥੀਂ ਧੋਵੇ ।

ਵਿਚ ਉਡੀਕਾਂ ਵਕਤ ਵਿਹਾਵੇ, ਵਸਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਾਂਘੇ ।

ਗਰਦ-ਗ਼ੁਬਾਰ ਇਮਕਾਨੇ ਸਾਰਾ, ਗੁਜ਼ਰੇ ਇੱਕਤ ਉਲਾਂਘੇ ।

ਜਿਸਨੂੰ ਇਸ਼ਰਤ ਕਹੇ ਲੋਕਾਈ, ਇਹ ਉਸ ਥੀਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜੇ ।

ਹਫ਼ਤ ਕਦਮ ਤੈਰਾਨ ਅੱਗੇ ਥੀਂ, ਜਜ਼ਬ ਪਵੇ ਨ ਛੋੜੇ ।

(ਹਿੱਮਤ ਕਦਮ ਹੈਰਾਨ ਨ ਹੋਵੇ, ਹਰਗਿਜ਼ ਕਲਬ ਨ ਛੋੜੇ)

ਕਲਬ ਨ ਛੋੜੇ ਕਾਲਿਬ ਤੋੜੇ, ਦੋ ਦਮ ਵਿਚ ਵਿਛੋੜੇ ।

ਦਾਇਮ ਅੰਤ ਮਿਲਣ ਸੁਖ ਸਾਰੇ, ਦਰਦ ਝੱਲੇ ਦਿਨ ਥੋੜ੍ਹੇ ।

ਪੀਵੇ ਘੋਲ ਪਿਆਲੇ ਜ਼ਹਰੋਂ, ਮਸਤੀ ਚੜ੍ਹੇ ਸਵਾਈ ।

ਵੱਜੇ ਤੇਗ਼ ਕਹੇ ਬਿਸਮਿੱਲਾ, ਇਹ ਮਹਬੂਬ ਲਗਾਈ ।

ਛੁੱਟੇ ਤੀਰ ਕਮਾਨ ਬਿਰਹੋਂ ਦਾ, ਹੋ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਖਲੋਵੇ ।

ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਜ਼ਖ਼ਮ ਵੱਜਣ ਵਿਚ ਸੀਨੇ, ਢੁੱਕ ਅਗਾੜੀ ਹੋਵੇ ।

ਮਰਹਮ ਜ਼ਖ਼ਮ ਦਿਲੇ ਦੀ ਲੱਭੇ, ਵਸਲੋਂ ਬਾਝ ਨ ਕਾਈ ।

ਕਾਲੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਬਹ ਬਹ ਕੱਟੇ, ਅੰਦਰ ਸੋਜ਼ ਜੁਦਾਈ ।

ਭਰ ਭਰ ਦੇਵੇ ਜ਼ੌਕ ਪਿਆਲੇ, ਸਾਕੀ ਨੂਰ ਕਦਮ ਦਾ ।

ਹਰ ਦਮ ਸ਼ੌਕ ਸ਼ਹੂਦ ਸੱਜਣ ਦਾ, ਤੋੜੇ ਨੁਕਸ ਅਦਮ ਦਾ ।

ਭਰਿਆ ਨੂਰ ਮੰਗੇ ਘਰ ਖ਼ਾਲੀ, ਰੈਣ ਕੱਟੇ ਬਹ ਕਾਲੀ ।

ਦਾਮ ਗਲੇ ਘਤ ਸ਼ੌਕੋਂ ਹੱਥੀਂ, ਵਿੰਗੀਆਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਵਾਲੀ ।

ਚਸ਼ਮ ਉਘਾੜ ਨਿਗਾਹ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਨਜ਼ਰ ਪਵਣ ਆਈਨੇ ।

ਮਜ਼ਹਰ ਨੂਰ ਪਿਆਰੇ ਵਾਲਾ, ਠੰਢ ਘੱਤੇ ਵਿਚ ਸੀਨੇ ।

ਰਹੇ ਉਦਾਸੀ ਵਿਚ ਜੁਦਾਈ, ਵਸਲ ਮੰਗੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ।

ਜਾਂ ਪਯਾਮ ਮਿਲਣ ਦਾ ਪਾਵੇ, ਗ਼ਾਲਿਬ ਰਹੇ ਖ਼ੁਮਾਰੀ ।

ਵਿੱਚ ਖ਼ੁਮਾਰ ਸ਼ਰਾਬ ਵਸਲ ਦੇ, ਦੋ ਤਿੰਨ ਮਿਲਣ ਪਿਆਲੇ ।

ਸਿਰ ਦਰਦੀ ਛੱਡ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲੇ, ਪਾਵੇ ਜ਼ੌਕ ਵਸਾਲੇ ।

ਆਲਿਮਿ-ਇਸ਼ਕ ਅਜਬ ਮਨ ਭਾਂਦੀਆਂ, ਸਿਕਲ ਕਰੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ।

ਬਿਨ ਇਸ਼ਕੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣੀਆਂ ਕਿਤਨੀ, ਗਾਲ ਘੱਤੀ ਜ਼ੰਗਾਰਾਂ ।

ਇਸ਼ਕ ਚੰਗਾ ਪਰ ਔਖੇ ਪੈਂਡੇ, ਮਰਦ ਹੋਵੇ ਦੁੱਖ ਝੱਲੇ ।

ਵਾਟ ਚੱਲੇ ਦੁੱਖ ਪਾਵਣ ਵੇਲੇ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਦਮ ਠੱਲੇ ।

ਇਸ਼ਕ ਕਟਾਰ ਅਜਬ ਹੈ ਖ਼ੂਨੀ, ਆਣ ਵੱਜੇ ਸਿਰ ਕਾਰੀ ।

ਦਾਗ਼ ਭਰੇ ਗੁਲ-ਲਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਲ ਰਹੇ ਦਿਲ ਸਾਰੀ ।

ਇਸ਼ਕ ਬਹਾਰ ਕਦੀਮ ਅਜੇਹੀ, ਗੁਲੋਂ ਨ ਰੰਗਤ ਡੋਲੇ ।

ਬੇਇਸ਼ਕਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁਲਜ਼ਾਰਾਂ, ਵਗਣ ਖਿਜ਼ਾਂ ਦੇ ਝੋਲੇ ।

ਬਾਝੋਂ ਇਸ਼ਕ ਹਯਾਤੀ ਨਾਹੀਂ, ਦਰਦ ਗ਼ਮਾਂ ਦੀ ਕਾਤੀ ।

ਏਦੋਂ ਭਲਾ ਏਹੀ ਲੱਖ ਵਾਰੀ, ਤੇਗ਼ ਵੱਜੇ ਵਿੱਚ ਛਾਤੀ ।

ਖਾ ਤਲਵਾਰ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ ਕਾਰੀ, ਤੇ ਉਹ ਛੁੱਟ ਨ ਜਾਵੇ ।

ਹੋ ਜ਼ਿਬਹ ਪਾ ਅੱਖੀਂ ਪਰਦਾ, ਤਾਂ ਦਿਲਬਰ ਹੱਥ ਆਵੇ ।

ਵਾਹਵਾ ਇਸ਼ਕ ਕਿਆ ਈ ਚੰਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁੱਲ ਅਜ਼ਾਦੀ ।

ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਗ਼ਮਾਂ ਦੇ, ਝੱਲੇ ਮਤਾਂ ਬਰਬਾਦੀ ।

ਮਰਦਾ ਡਰਦਾ ਨੱਸ ਨ ਜਾਈਂ, ਦੇਖ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇਗ਼ਾਂ ।

ਨੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਖ਼ੁਦ ਪਛਤਾਂਦੇ, ਮਰਦੇ ਨਾਲ ਦਰੇਗ਼ਾਂ ।

ਮਸ਼ਹਦਿ-ਇਸ਼ਕ ਸ਼ਹਾਦਤ ਅਕਬਰ, ਕਤਲ ਹੋਵੇਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ।

ਕਸਮ ਦਿਲਾ ਧਰ ਪੈਰ ਨ ਪਿੱਛੇ, ਜ਼ਖ਼ਮ ਇਕਾ ਝਲਕਾਰੀ ।

ਆ ਇਸ਼ਕਾ ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਵੇਲਾ, ਨੋਕ ਕਲਮ ਚੜ੍ਹ ਰਸਨਾ ।

ਪੈ ਚੱਲੀਆਂ ਜੱਗ ਤੇਰੀਆਂ ਵਾਰਾਂ, ਕਦ ਤੋੜੀ ਛੁਪ ਵੱਸਨਾ ।

ਚਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਕਲਮ ਦਾ ਕਾਈ, ਰੁੜ੍ਹਦਿਆਂ ਹੋਰ ਰੁੜ੍ਹਾਈਂ ।

ਰੋਂਵਦਿਆਂ ਦੀ ਅੱਖੀਂ ਵਿਚਦੀ, ਬੇੜੀਆਂ ਤਾਰ ਵਿਖਾਈਂ ।

ਧੀਰੀਆਂ ਧਾਰ ਧਰੀਂ ਤਲਵਾਰੇ, ਜੇ ਦਿਲ ਵਗਣ ਕਿਦਾਈਂ ।

ਮਹਬੂਬੇ ਦੇ ਨਾਜ਼ ਨਿਹੋਰੇ, ਤਾ ਨ ਜਾਣ ਅਜਾਈਂ ।

ਵਾਹ ਇਸ਼ਕਾ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀਆਂ ਰਮਜ਼ਾਂ, ਜੋਸ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਮਨ ਭਾਣੇ ।

ਗ਼ਮ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਪੁਰ ਵਾਰੇ ਜਾਵਣ, ਜਾਂ ਘਰ ਮਿਲਣ ਟਿਕਾਣੇ ।

ਜ਼ੁਲਫ਼ ਸਿਆਹ ਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਰਾਤੀਂ, ਦਿਲਬਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰੇ ।

ਦਾਇਮ ਬਕਾ ਦੇ ਖ਼ਲਵਤ ਖ਼ਾਨੇ, ਵਸਲੋਂ ਕਰਾਂ ਨਿਤਾਰੇ ।

ਤੇ ਆਸ਼ਕ ਦੀ ਜ਼ਾਤ ਸਿਫ਼ਾਤੋਂ, ਜ਼ਖ਼ਮ ਝਲਕਣ ਤਾਰੇ ।

ਗ਼ਮਜ਼ੇ ਤੇਜ਼ ਅਦਾਈਂ ਨਾਜ਼ਕ, ਤੀਰ ਛੁੱਟਣ ਵਿਚਕਾਰੇ ।

ਆ ਵਿੱਚ ਕੁਰਬ ਖ਼ੁਦੀ ਛੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਗ਼ੈਰੋਂ ਵੱਸੇਂ ਕਿਨਾਰੇ ।

ਵਿੱਚ ਹਜ਼ੂਰ ਗ਼ੱਯੂਰ ਪਿਆਰੇ, ਗ਼ੈਰਤ ਗ਼ੈਰਾਂ ਮਾਰੇ ।

ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗ਼ੈਰ ਨ ਗੁਜ਼ਰੇ ਹਰਗਿਜ਼, ਜੇ ਲੱਖ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ।

ਗ਼ੈਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗੇ ਛੱਡ ਏਥੇ, ਹਸਨਾਤੁਲ ਅਬਰਾਰੇ ।

ਅੱਖੀਂ ਗੋਸ਼ ਜਵਾਹਰ ਵੱਲੋਂ, ਲਹਰ ਵਗੇ ਇਕ ਸਾਰੇ ।

ਗੋਸ਼ੋਂ ਧਰ ਆਗ਼ੋਸ਼ ਉਮੀਦਾਂ, ਸਾਰੇ ਭਾਰ ਉਤਾਰੇ ।

ਆਖ਼ਿਰ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਫਿਰ ਉਸਦਾ, ਮਿਲਦੇ ਰਹਣ ਹੁਲਾਰੇ ।

ਤੇ ਇਸ ਹਾਲ ਜ਼ਬਾਨ ਨ ਮਹਰਮ, ਦਿਲ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਨਿਆਰੇ ।

ਵਿਚ ਚਮਕਾਂ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਤਾਈਂ, ਛੋੜ ਤੇਰੇ ਵਲ ਆਵਾਂ ।

ਜੇ ਨ ਨਜ਼ਰ ਕਰਮ ਦੀ ਬਦਲੇਂ, ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਅਉਘਟ ਜਾਵਾਂ ।

saki aabi-tahur talab da, jam maze bhar paeen .

dariaa zauk muhabbat val, ghat dilan vich jaeen .

cha hatth tegh birahon di khuni, chasham ugharr hazabon .

ghund palat chamak de ishaka, muhar utar gulabon .

masati chasham piaare vali, jan jigar kha jae .

daradamandan de sun sun hale, hovan darad savae .

gham birahon de khuni ashakon, nain rahan gulanari .

jan kabab nimak par shaukon, dil nun rahe khumari .

dili-be-ishak nahin dil mule, be khabaran vich khavabe .

tan be-darad dilan da mitti, gunnh ralaeen aabe .

ishak binan tan dushaman dil da, te dil dushaman tan da .

vairi nal pios vaire, vasa khar chaman da .

ishak bina tan murada ghafil, kis ginati vich aave .

ishak dilan nun sikal ghaman thin, kar shamasher dikhave .

maza nahin bin ishakon dil nun, nur nahin rushanaee .

gham birahon di lazat bajhon, dil nun zauk n kaee .

zauk dile nun ishak varaon, sabit kare je koee .

us ghafil nun us daragahe, haragiz mile n dhoee .

vicch hazur davam n vassiaa, n us khabaran paeeaan .

tanghan hor varahe varahon, us de hatth n aaeeaan .

be khabaran nun khabar n ishakon, karade kurr duhaeeaan .

daradamandan nun be-daradan di, darad misal davaeeaan .

dida hor shunida de vich, jedak farak judaeeaan .

kaliaan haliaan de vich even, haddan farak lagaeeaan .

be daradan de darad musaib, daradan hor vadhaeeaan .

ohan daradan daradamandan de, pheran dilin safaeeaan .

n chizan diaan changiaan chizan, paeeaan ne sabh chizan .

nazar buland jinhan di dhaee, mile mukam azizan .

ishak mukam jamha de suttiaan, talavaniaan talamizan .

gham khushiaan is duniaan vale, bane ghulam kanizan .

jhall avalle rah chalendiaan, ishakon zaraban kari .

ho talib lah vekh nakabon, usadi ramaz niaari .

naz niaaz vike mull charrh ke, birahon de bazare .

ih muzajat bizaat janan, rahan peeaan vichakare .

ishak andheri jan sir jhulle, khavan jigar hulare .

khudi takabbur man gharurat, jan palak vich mare .

ishak karam da katara azali, tain main de vass nahin .

ikanan labhadiaan hatth n aave, ikanan de vich rahin .

karen talab je sadik sidakon, tan bhi rahe n hava .

yariaan vich dushavariaan jhaladiaan, rahe n dil pachhatava .

mushakal ih dukkhan di ghati, aukhiaan isadiaan vatan .

bahari-ishak ihi be-paya, thath charrhandiaan latan .

ikanan khapadiaan umar gavaee, palle piaa n kaee .

ikanan hosh jadoki aaee, ih niamat ghar paee .

bedaradan diaan isharat khushiaan, lazzat naz adaeeaan .

daradamandan de dilin kadaeen, vich shumar n aaeeaan .

is garadab n hath kadaeen, ghunm geeaan vich zatan .

baad dukkhan sukkh milade aahe, din roshan vich ratan .

aatish ishak dukkhan da dozakh, jal bal ho angiaara .

ho ke agg sama vich aatish, tan paven chhutakara .

baladiaan rahan jigar vich latan, bhakh bhakh shauk vasalon .

sirr rahe ikk sabh kujh jave, tutt taluk halon .

is duniaan di garadan utte, kadam dhare langh jave .

bahar-talab de rurrhiaa janda, lokan nazar n aave .

jhal jhalle talavar birahon di, kadam n morr hatave .

tegh vage par pair aganh hi, zakhamon khabar n pave .

gujjhi ramaz vage azagaibon, lutt jigar lai jave .

khubbha tir kaleje rarrake, khun vage dariaave .

chasham ulare kare nazare, shaunk rahe tan mare .

jivandiaan je zinda hove, jale birahon di nare .

agg varhe sirr nazar n pave, baith ikalla rove .

nain vagan do naharan vangun, khun jigar thin dhove .

vich udikan vakat vihave, vasal milan di tanghe .

garad-ghubar imakane sara, guzare ikkat ulanghe .

jisanun isharat kahe lokaee, ih us thin munh morre .

hafat kadam tairan agge thin, jazab pave n chhorre .

(himmat kadam hairan n hove, haragiz kalab n chhorre)

kalab n chhorre kalib torre, do dam vich vichhorre .

daim ant milan sukh sare, darad jhalle din thorrhe .

pive ghol piaale zaharon, masati charrhe savaee .

vajje tegh kahe bisamilla, ih mahabub lagaee .

chhutte tir kaman birahon da, ho ke pesh khalove .

jiun jiun zakham vajjan vich sine, dhukk agarri hove .

maraham zakham dile di labbhe, vasalon bajh n kaee .

kaliaan ratan bah bah katte, andar soz judaee .

bhar bhar deve zauk piaale, saki nur kadam da .

har dam shauk shahud sajjan da, torre nukas adam da .

bhariaa nur mange ghar khali, rain katte bah kali .

dam gale ghat shaukon hatthin, vingiaan zulafan vali .

chasham ugharr nigah guzare, nazar pavan aaeene .

mazahar nur piaare vala, thandh ghatte vich sine .

rahe udasi vich judaee, vasal mange sau vari .

jan payam milan da pave, ghalib rahe khumari .

vicch khumar sharab vasal de, do tinn milan piaale .

sir daradi chhadd hosh sanbhale, pave zauk vasale .

aalimi-ishak ajab man bhandiaan, sikal kare talavaran .

bin ishakon main suniaan kitani, gal ghatti zangaran .

ishak changa par aukhe painde, marad hove dukkh jhalle .

vat challe dukkh pavan vele, chupp rahe dam thalle .

ishak katar ajab hai khuni, aan vajje sir kari .

dagh bhare gul-laliaan vale, shakal rahe dil sari .

ishak bahar kadim ajehi, gulon n rangat dole .

beishakan diaan vicch gulazaran, vagan khizan de jhole .

bajhon ishak hayati nahin, darad ghaman di kati .

edon bhala ehi lakkh vari, tegh vajje vicch chhati .

kha talavar birahon di kari, te uh chhutt n jave .

ho zibah pa akkhin parada, tan dilabar hatth aave .

vahava ishak kiaa ee changa, jis vicch kull azadi .

is duniaan de vicch ghaman de, jhalle matan barabadi .

marada darada nass n jaeen, dekh chamakadiaan teghan .

nasse jande khud pachhatande, marade nal dareghan .

mashahadi-ishak shahadat akabar, katal hoven ik vari .

kasam dila dhar pair n picchhe, zakham ika jhalakari .

aa ishaka hun tera vela, nok kalam charrh rasana .

pai challiaan jagg teriaan varan, kad torri chhup vassana .

cha tufan kalam da kaee, rurrhadiaan hor rurrhaeen .

ronvadiaan di akkhin vichadi, berriaan tar vikhaeen .

dhiriaan dhar dharin talavare, je dil vagan kidaeen .

mahabube de naz nihore, ta n jan ajaeen .

vah ishaka vicch teriaan ramazan, josh khullhan man bhane .

gham khushiaan pur vare javan, jan ghar milan tikane .

zulaf siaah diaan kaliaan ratin, dilabar de darabare .

daim baka de khalavat khane, vasalon karan nitare .

te aashak di zat sifaton, zakham jhalakan tare .

ghamaze tez adaeen nazak, tir chhuttan vichakare .

aa vicch kurab khudi chhutt jave, ghairon vassen kinare .

vicch hazur ghayyur piaare, ghairat ghairan mare .

dil vicch ghair n guzare haragiz, je lakkh sal guzare .

ghairan vang vage chhadd ethe, hasanatul abarare .

akkhin gosh javahar vallon, lahar vage ik sare .

goshon dhar aaghosh umidan, sare bhar utare .

aakhir ant nahin phir usada, milade rahan hulare .

te is hal zaban n maharam, dil de raz niaare .

vich chamakan main vairiaan taeen, chhorr tere val aavan .

je n nazar karam di badalen, tan kiun aughat javan .