ਕਾਈ ਬਾਤ ਚਲਣ ਦੀ ਤੂੰ ਕਰ ਵੋਏ

کائی بات چلݨ دی توں کر ووئے،

اتے رہنا ناہیں۔

ساڈھے ترے ہتّھ ملکھ بندے دی،

گور نماݨی گھر ووئے۔رہاؤ۔

اچے مندر سنہری چھجّے،

وچ رکھایا در ووئے۔

جس مایا دا ماݨ کریندا،

سو دوتاں دا گھر ووئے۔

لکھ لکھ پڑھنا مول ن گڑھنا،

بھے سائیں دا کر ووئے۔

جاں آئی آگیا پربھ بلایا،

ہوئے نماݨا توں چل ووئے۔

آگے صاحب لیکھا مانگے،

تاں توں بھی کچھ کر ووئے۔

کہے حسین فقیر رباݨا،

دنیاں چھوڈ زرورت جاݨا،

مرݨ تے اگّے مر ووئے۔

ਕਾਈ ਬਾਤ ਚਲਣ ਦੀ ਤੂੰ ਕਰ ਵੋਏ,

ਇਤੈ ਰਹਿਨਾ ਨਾਹੀਂ।

ਸਾਢੇ ਤਰੈ ਹੱਥ ਮਿਲਖ ਬੰਦੇ ਦੀ,

ਗੋਰ ਨਿਮਾਣੀ ਘਰ ਵੋਏ।ਰਹਾਉ।

ਉਚੇ ਮੰਦਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਛੱਜੇ,

ਵਿਚ ਰਖਾਇਆ ਦਰ ਵੋਏ।

ਜਿਸ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰੇਂਦਾ,

ਸੋ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਘਰ ਵੋਏ।

ਲਿਖ ਲਿਖਿ ਪੜ੍ਹਨਾ ਮੂਲ ਨ ਗੁੜ੍ਹਨਾ,

ਭੈ ਸਾਈਂ ਦਾ ਕਰ ਵੋਏ।

ਜਾਂ ਆਈ ਆਗਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਬੁਲਾਇਆ,

ਹੋਇ ਨਿਮਾਣਾ ਤੂੰ ਚਲ ਵੋਏ।

ਆਗੈ ਸਾਹਿਬ ਲੇਖਾ ਮਾਂਗੈ,

ਤਾਂ ਤੂੰ ਭੀ ਕੁਛ ਕਰ ਵੋਏ।

ਕਹੈ ਹੁਸੈਨ ਫ਼ਕੀਰ ਰਬਾਣਾ,

ਦੁਨੀਆਂ ਛੋਡ ਜ਼ਰੂਰਤ ਜਾਣਾ,

ਮਰਣ ਤੇ ਅੱਗੇ ਮਰ ਵੋਏ।

kaee bat chalan di tun kar voe,

itai rahina nahin.

sadhe tarai hatth milakh bande di,

gor nimani ghar voe.rahau.

uche mandar sunahiri chhajje,

vich rakhaiaa dar voe.

jis maiaa da man karenda,

so dutan da ghar voe.

likh likhi parrhana mul n gurrhana,

bhai saeen da kar voe.

jan aaee aagiaa prabhu bulaiaa,

hoi nimana tun chal voe.

aagai sahib lekha mangai,

tan tun bhi kuchh kar voe.

kahai husain fakir rabana,

duniaan chhod zarurat jana,

maran te agge mar voe.