ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਮਰ ਜਾਵਣਾ, ਵਤ ਨ ਆਵਣਾ

دنیاں توں مر جاوݨا، وت ن آوݨا،

جو کچھ کیتو برا بھلا وو،

کیتا آپݨا پاوݨا۔رہاؤ۔

آدمیوں پھر مردہ کیتا،

متر پیاریا تیرا چولا سیتا،

گور منزل پہونچاوݨا۔1۔

چار دہاڑے گوئل واسا،

کیا جاݨا کت ڈھلسی وو پاسا،

بالک من پرچاوݨا۔2۔

چہوں جݨیاں مل جھولم جھولی،

کندھے اٹھائے لیتا ڈنڈا ڈولی،

جنگل جائے وساوݨا۔3۔

کہے حسین فقیر رباݨا،

کوڑ کڑاوا کردا ای ماݨا،

کھاکو دے وچ سماوݨا۔4۔

ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਮਰ ਜਾਵਣਾ, ਵਤ ਨ ਆਵਣਾ,

ਜੋ ਕਿਛੁ ਕੀਤੋ ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਵੋ,

ਕੀਤਾ ਆਪਣਾ ਪਾਵਣਾ।ਰਹਾਉ।

ਆਦਮੀਓਂ ਫਿਰ ਮੁਰਦਾ ਕੀਤਾ,

ਮਿਤਰ ਪਿਆਰਿਆ ਤੇਰਾ ਚੋਲਾ ਸੀਤਾ,

ਗੋਰ ਮੰਜ਼ਲ ਪਹੁੰਚਾਵਣਾ।1।

ਚਾਰ ਦਿਹਾੜੇ ਗੋਇਲ ਵਾਸਾ,

ਕਿਆ ਜਾਣਾ ਕਿਤ ਢੁਲਸੀ ਵੋ ਪਾਸਾ,

ਬਾਲਕ ਮਨ ਪਰਚਾਵਣਾ।2।

ਚਹੁੰ ਜਣਿਆਂ ਮਿਲ ਝੋਲਮ ਝੋਲੀ,

ਕੰਧੇ ਉਠਾਇ ਲੀਤਾ ਡੰਡਾ ਡੋਲੀ,

ਜੰਗਲ ਜਾਇ ਵਸਾਵਣਾ।3।

ਕਹੈ ਹੁਸੈਨ ਫ਼ਕੀਰ ਰਬਾਣਾ,

ਕੂੜ ਕੜਾਵਾ ਕਰਦਾ ਈ ਮਾਣਾ,

ਖਾਕੂ ਦੇ ਵਿਚ ਸਮਾਵਣਾ।4।

duniaan ton mar javana, vat n aavana,

jo kichhu kito bura bhala vo,

kita aapana pavana.rahau.

aadamion phir murada kita,

mitar piaariaa tera chola sita,

gor manzal pahunchavana.1.

char diharre goil vasa,

kiaa jana kit dhulasi vo pasa,

balak man parachavana.2.

chahun janiaan mil jholam jholi,

kandhe uthai lita danda doli,

jangal jai vasavana.3.

kahai husain fakir rabana,

kurr karrava karada ee mana,

khaku de vich samavana.4.