Kafian Sachal Sarmast

ننگڑا نماݨی دا جویں تویں پالݨا

میلی ہاں مندی ہاں، بیشکّ تیڈی بندی ہاں

ڈھکّی مینڈا ڈھولݨا، میڈے عیب نا پھولݨا

پئی ہاں پنارے تیڈے لگّی ہاں لارے تیڈے

تیڈی ذات ستاری، ڈوہ ن میڈے گولݨا

نال کوجھی دے جالݨا، اساں کنے ول آوݨا

(جوگی نال جالݨا ول نہیں آوݨا)

یار سچل توں (کوں) لہن کشالے

گھونگھٹ کھولݨا باہ باہ بولݨا

کیہا شک گمان دانیاں وے، سبھ کہیں صورت سیر تساڈا ۔

لکّھ پوشاکاں کرکے عاشق، کیتوئی ہم ہیران ۔

شاہ منسور دا سر کپایوئی، ملھ کھڑا میدان ۔

او بھی توں ہیں، اے بھی توں ہیں، آپ کریں ارمان ۔

ملّاں تھی کر ڈیویں فتوا، آپ تھیویں قربان ۔

'سچو' ہویا نام تساڈا، کریں دیئیں آپ بیان ۔

دلبر سانوں ایویں آکھیا، ن چھوڑ خلق دی خواریں ۔

ہک نام اساڈا یاد کریں، بیئے ڈونہیں جہان وساریں ۔

وچ دنییا دے جو دم جیویں، نال توہید گزاریں ۔

بیخدی وچ وحدت والی، جداں اچانک آندے ۔

آو دریائے ہیرت دے اندر، ٹپ ٹپ گوتے کھاندے ۔

'سبحانی ما آئزم شانی'، سچل ایہو ہرف الاندے ۔

خود ہی اہوئی خود ہی، نہیں اور کوئی الیندا ۔

منسور ہوکے ویکھو، سولی اوپر چڑھیندا ۔

ترہوں ترہ تماشا، آپ آپݨا سݨیندا ۔

سوئی کم کریجے، جنہں وچ اللہ آپ بݨیجے ۔

وچ میدان محبت والے، دم قدم دھریجے ۔

ایہا تکبیر 'فنافی' والی، پہلے پہر پڑھیجے ۔

مار نغارا 'انلہک' دا، سولی سر چڑھیجے ۔

اندر باہر ہکو ہویوں، 'موتو کبل' مریجے ۔

وچ کفر اسلام کڈاہاں، عاشق تا ن اڑیجے ۔

'سبحانی ما آئزم شانی'، سچل سر سݨیجے ۔

اشک تھی انسان، آیو سیلانی سیر تے ۔

صورت میں آدم جے، آدم دم مہمان ۔

سچا توں سلتان، ستگر سچ سݨایو ۔

اوڈوں رہبر آئے، یار تساں کوں بہوں پچّھدا ۔

سݨݨ نال وسر گیوسے، ملّا جو سبک پڑھائے ۔

سب کنہں ویلے شوق سجݨ دے، دل تے شور مچائے ۔

آپے جاݨیں یاد کتونے، سچل بخت سوائے ۔

کیوں درویش سڈائیں سچل ؟ توں کیوں درویش سڈائیں ؟

وچ عبادت نا وچ تاات، کہیں سو ویل آئیں ؟

کوجھے تیڈے کم سبھوئی، تاجاں سر وچ پائیں !

آپݨی راہ وی گم کیتوئی، بنہاں نوں واٹ وکھائیں ۔

ہادی مرشد میہر کریسی، پاند تنھیں در پائیں ۔

سہݨی صورت یار سہݨے دی، ڈٹھم جو ہک ڈہاڑے ۔

دست کیتس تلوار برہ دی، مارے وت الارے ۔

کھڑے رہن بدھ بانہاں اگوں، عاشق وچ نظارے ۔

روبرو معشوقاں سچل، ڈیندے سر بیچارے !

سہݨے دے شالا باغ ہسن کوں، کوسا واؤ نا لگّے !

ہݨ دے عاشق اساں بھی نسے، عشق لاتوسے اگّے ۔

صورت سہݨی ویکھݨ نالے، تن سچل دا تگے !

غازییاں نوں غم کیہا یارو، سر دا سانگ ن کردے ۔

وچ میدان محبت والے، مردانے تھی مردے ۔

نال اوہناں دے تھیوے ن پاڑا، جو ہوون بیدردے ۔

سچل عاشق ایویں سناپن، روئے جنھاں دے زردے ۔

عشق کیہا کیہا آندا ! سݨو اڑی مایو، میں کیا جاݨاں ؟

عشق اہیں کوں آکھن سارے، راتییاں ڈینہاں جو روواندا ۔

عشق سراسر جاݨ ملامت، لوکاں نوں نہیں بھاندا ۔

عقل شرم سبھ دور سٹیندا، عشق جہیں ڈہوں آندا ۔

ساہ سچل دا روز ازل دے، ورہ کنوں نہیں واندا ۔

عشق دی خبر، ن تیکوں ہے برہ دی خبر ۔

جے پچھیں اساں کنوں، ہے بے زیان زہر ۔

تیکوں نہیں کیتا ہے، انا برہ بے-خبر ۔

سر جان دل سبھائی، اگوں دوست دھر، ن ڈر ۔

نہیں خواب نہیں آرام، ایہو عشق دا اسر ۔

ڈیندا اوّل نکالی، تیکوں سارا شہر ۔

سچل اسانڈے کیتے، ہوویں روز مونتزر ۔

جانی سو تیڈا جمال، کیہا کیہا ہوندا ۔

زرے ہوندا شکر شیریں، زرے زہر زوال ۔

زرے آندا خوش اسانّوں، زرے جیو دا جنجال ۔

ڈیکھݨ دے وچ جوئی آندا، ہیئی سو خاص خیال ۔

سݨ سچل یار مینوں جو کیتا، اہیں دے نینہوں نہال ۔

روز ازل استاد اسانوں، ہک ستر پریت دی پاڑھی ۔

سا میں دل دی تختی اتے، چاہ وچوں لکھ چاڑھی ۔

سچل عشق بڈھا نا تھیوے، کیا جو چٹی ڈاڑھی ۔

میں طالب زہد ن تکوا دا، ہک منگاں محبت مستی ۔

ڈتی ہݨ استاد ازل دے، ہتھ طلب دی تختی ۔

سچل مستی مول ن تھیوے، جاں جاں ہووے ہستی ۔

آ پاندھی کر نال اساڈے، کائی گالھ سجݨ دے آوݨ دی ۔

ہجر تیڈے میڈا حال ونایا، اتھاں رت آئی ہے ساوݨ دی ۔

خوب بسنت بہار جو کھلیا، ہݨ آئی موند ملاوݨ دی ۔

میں غریب نماݨی نوں ناہیں، کوت ہرف الاوݨ دی ۔

نال سچو دے، سہݨا سائیں، کر کائی نینہوں نبھاوݨ دی ۔

اکھییاں یار سہݨے دیاں سہݨیاں، خونی ظلم کریندیاں ۔

بازاں وانگݨ کرن ستونے، دم ن ہک دھیریندیاں ۔

کھاون ماس تے رت بھی پیون، چنگل نال مریندیاں ۔

انا بھی سچل ڈھاپن ناہیں، کارݨ خون کھڑیندیاں ۔

اکھییاں باز اکاب سہݨے دیاں، کرن پکھن پرواز وڈے ۔

اگوں اوہناں، مشتاکاں دے، ہوندے سو نیاز وڈے ۔

بانہاں بدھ، گھت گل وچ گاری، کردے کھڑ ایلاج وڈے ۔

تاں بھی سچل معشوقاں دے، ہوسن غمزے ناز وڈے ۔

سہݨا یار ہمیش ساڈے نال بھی، کھلدا ہسدا ۔

ہک دم دور ن تھیوے ساتھوں، وچ اکھیں دے وسدا ۔

بیا کوئی کم نا جاݨے ہرگز، کھل کھل دلڑی کھسدا ۔

نینہوں نباہ اساں نال سچل، گالھ ایہہائی ڈسدا ۔

عشق لگا گھر وسر گیوسے، مطلب سدھ تھیوسے ۔

حاصل آ تھیوسے سارا، جو کجھ آپ منگیوسے ۔

سود زیان کنوں مییاں، سچل ہݨ تا چھٹ پیوسے ۔

سہݨیاں نال ن ہجت کائی، پا پلو کر زاری ۔

روبرو کھڑ بانہاں بدھ کے، گھت گچی وچ گاری ۔

سچل شال نباہ نویجے، نال یاراں دی یاری ۔

ملّا، چھوڑ کتاباں، پیویں مئے دی ہک پیالی ۔

پلک تہیں وچ قاضی، تھیویں مستان مست موّالی ۔

سچل سبک وسار کراہݨ، ہوویں محبت والی ۔

مکھ مہتاب سجݨ دا سنیاں، گھونگھٹ وچ لکایس ۔

ڈونہے نور تجلے ڈیندے، کیوں وت آپ چھپایس ۔

ظاہر باتن سوئی آہا، بازی بھید بنایس ۔

چشماں دے چمکارے لکدے، لاشک برہا لایس ۔

صورت وچوں مورت بݨ کے، سچل نام سدایس ۔

کازییا، کیہے مسئلے کریندئیں ؟ عشق شرا کیا لگے لگے ۔

دوزخ بہشت دے ڈے ن دڑکے، بھو اساں کنوں بھگے بھگے ۔

باب برہ دا کوئی ن پڑھدئیں، کاغز لکھدئیں بگے بگے ۔

ملّاں دی دوڑ مسیتے تائیں، عشق دی منزل اگے اگے ۔

سچو ہے مسکین نماݨا، توہ تیڈے نال تگے تگے ۔

ہرف ہلال ہیکڑو، بیا سبھ ہرف ہرام ۔

آشکن انزام، ایہو آئے عجیب ساں ۔

گھونڈ کھولھ دیدار وکھاؤ، میں آیا مکّھ ویکھݨ نوں ۔

پا پاجیب پیراں وچ کریاں، پایل کوں چھمکاؤ ۔

پہر پساکاں ویس گلابی، کوٹا چندن چکھاؤ ۔

حال سچل دا معلوم تیکوں، سایل کوں ن سکاؤ ۔

تیڈا درسن پاوݨا وے، ہݨ نماݨی نوں مییاں !

جو کریساں، ہݨ کریساں، ول اتھاں نہیں آوݨاوے !

بار برہوں دا باری آہا، سر اساں تاں چاوݨاوے !

سوال سچو دا اگوں سائییاں دے، سارا عرض سݨاوݨاوے !

جانی جواب ن ڈیندا، عرض اسانڈے دا سائیں ۔

جے میں آکھاں حال ہجر دا، تا بھی او ن الیندا ۔

پاند گچیا وچ جے میں پاواں، جھڑکاں دے جھلیندا ۔

ہتھ بھی بدھاں پیرں بھی پواں، تڈاں بھی نال ن نیندا ۔

سنو سنیاں گالہی مہب دییاں، ماری بیچاری نوں ویندا ۔

نال ڈاڈھے دے یاری، لگڑی ازل کنوں ۔

بانہاں بدھ کے پیش پوواں میں، نال سائییاں دے زاری ۔

الم اکل تے شرم ہیا کنوں، عشق کیتی بیزاری ۔

اپݨی مرضی نال اساں خود، برہ چاتوسے باری ۔

انݨ اسانڈے نال کرم دے، آ توں سجݨ ہکواری ۔

عشق تیڈے دی دل میڈے تے، اصل کنوں مختاری ۔

تیکوں ہے معلوم، اے پیارا، گالہ سچل دی ساری ۔

تیڈے در میڈی زاری زاری، الا الا لکھ واری واری ۔

میں نماݨی ایبیں ہاݨی، تار تشاڈے تاری تاری ۔

نال تساندے روز ازل کنوں، یار اسانڈی یاری یاری ۔

حال اسانڈے دی دلبر سائیں، سدھ تسانکوں ساری ساری ۔

مکھڑا وکھالیں توں ہکواری، میں ہجراں دی ماری ماری ۔

سگ سچل ہے در تیڈے دا، گل تہیں کوں گارٹی گاری ۔

سہݨا سائیں بخش اسانّوں، جو کوئے ڈوہ کیتوسے ۔

نام خدا دے افوں کریں، جو تیڈے نینہں نیتوسے ۔

پلو تسانڈا روز ازل کنوں، دلبر دست لیتوسے ۔

اپݨا جاݨ سچل کوں سہݨا، تیکوں پلو گھتیوسے ۔

پلو تسانڈے پیاں میں پلو تسانڈے پیاں ۔

اوگݨ ڈہوں ڈیکھ ن میڈے، حال کنوں ہݨ گیاں ۔

عشق دا پیالا پی کراہݨ، ایویں دیوانی تھییاں ۔

تانے تہمت ڈیون مینوں، رل مل سیالیں سنیاں ۔

انݨ سچو دے آو پیارا، برہ تسانڈڑے لییاں ۔

میں مندی، میں مندی، کیویں سڈاواں ہݨ بندی ۔

توبہ توبہ تے استغفار، گچی پاتوسے گندی ۔

ایہہیں گالہوں کائی مدت دل تے، رہی ہے دردمندی ۔

باجھوں سائیاں دے ہݨ سچو وے، کار ن بی کائی کندی ۔

روز ازل کھاں ابد تائیں، اتھم گچیا گل گانی ۔

ڈوہ ڈنگایوں ڈس ن مونہنجیوں، مہب کریو مہربانی ۔

کیاں سچوا جی دلڑی دلبر، دوست کیو دیوانی ۔

امن دے وچ رکھ یار سہݨے دی، اللہ سنگت ساری ۔

تنہں دے نال اساں ڈی آہے، یکدل یا رب یاری ۔

دوستی دے وچ پچھیں جے میں کوں، سچل رکھݨ سچاری ۔

زاری، سجݨ، لکھ زاری، میڈی تیڈے نال ۔

نال تسا ڈے میڈی یاری، جیویں وݨیئی تیویں پال ۔

آکھاں یار تینوں ہکواری، تیڈی گجھڑی گال ۔

میڈی تیکوں ہے سدھ ساری، ورک ہجر دا وال ۔

ازل کنوں میڈے گل وچ گاری، آو ساڈے گلے جال ۔

سچل ہے سگ در تیڈے دا، دوست سگھا غم ٹال ۔

دیس اسانڈے آویں، یار پیارل وے میاں ۔

رہیں اسانڈے دلبر نیڑے، دور ن ساتھوں جاویں ۔

انݨ نماݨی دے، سہݨا سائیں، پیر سگھیرا پاویں ۔

تساں باجھوں نت پھراں بیراگݨ، چر تا وت کیوں لاویں ۔

نانو اللہ دے تھیواں ایلازݨ، چت سچل توں ن چاویں ۔

اساں غریباں دے نال دلبر چنڑی کیتوئی ۔

اگے پچھے ہے گل تسانڈے، جیویں وݨیئی تیویں پال ۔

'ننہن اکرب' ایہا اشارت، ورک ہجر دا وال ۔

سچل کون ہے امر سبھائی، جو شان دے وچ جال ۔

کافی

بات برہا دی ایہی ایہی عجب جیہی ۔

مل معشوقاں مسلہت کیتی، عاشق قتل کرسیوں ۔

قتل کنوں جو پچھے تہں کوں، شہر ڈھنڈھورے ڈیسوں ۔

کنوں ڈھنڈھورے پچھے تہں کوں، لہریں وچ لڑسیوں ۔

لہر کنوں جو باہر آیا، رمز اہیں دی زیہی ایہی عجب جیہی ۔

لہر کنوں پچھے تہں کوں، آتش وچ سٹیسوں ۔

آتش وچ جو سٹ تہیں کوں، پھوک اڑاہ مچسیوں ۔

پھوک اڑاہ مچا تہیں دی وائیں خاک اڈیسوں ۔

خاک عاشق دی اکھییاں دے وچ، سرما جوڑ کے پسیوں ۔

عاشق سو جو سرما تھیوے، گالھ انّھی دی کیہی، ایہی عجب جیہی ۔

سنیاں صبح دے ویلے، عاشق پکڑ کے تییار کریسوں ۔

شباشب تہیں دے پچھوں، فوجاں ہسن چڑھسیوں ۔

وچ لتاں دے عاشق شودا، قابو قید کریسوں ۔

اوّل ہشیاں ڈیکر پچھے، اے منسوبا چلیسوں ۔

نال تہیں دے جیہی وݨی، آپے کرسوں ایہی، ایہی عجب جیہی ۔

چلو وے سنیاں عاشق کیتے، سرہا میٹ ملیسوں ۔

وچ دریا لوہو دے تہیں کوں، دھپاں نال دھوسیوں ۔

دھوپیں نال دھوا تہیں کوں، غوتے خوب ڈویسوں ۔

غوتے کنوں جو پچھے تہں کوں، ڈیکر لت بڑیسوں ۔

بڈن کنوں جو باہر آیا، گالھ کریجے کیہی، ایہی عجب جیہی ۔

رنگا رنگ نکاشی والا، مہلا ایک بنیسوں ۔

ہڈے گڈے تہں عاشق دے، وت تھنبھے کام کریسوں ۔

چار ای باجو کرکے ڈاکے، پوڑی جوڑ جڑیسوں ۔

سر عاشق دا تہں دے اتوں، دکے درس دھریسوں ۔

خون دی کیمت اساں تھیوسے، قتل تھییا پرڈیہی، ایہی عجب جیہی ۔

عاشق آہو معشوق شکاری، ایہو شکار کریسوں ۔

رمزاں غمزاں مزغاں والے، تنّھی کوں تیر مریسوں ۔

نام الّہ دے نال عاشق کوں، چا تکبیر گھتیسوں ۔

ہتّھیں اپنے گھن عاشق دے، چا وت کھل کھلیسوں ۔

بوٹییاں کرکے آتش دے وچ، سیکھیں سر چڑھیسوں ۔

سیکھیں اتوں لاہ کراہن، تل پھل کر ونڈیسوں ۔

تل پھل دا گیا ذرا پرزا، جان جگر وچ پیہی، ایہی عجب جیہی ۔

اصل کنوں جو ساڈا آہا، سچل یار پچھیسوں ۔

وچ درازیں جائے تہیں دے، سارا ورہ ونڈیسوں ۔

اوہو اسانڈا اساں اہیں دے، عشق کیتوسے نیہی، ایہی عجب جیہی ۔

لوکاں نوں خبر کیہی تاہنے دیوے جݨی جݨی

اصلوں آہی نال رانجھݨ دے پرت مینڈی گھݨی گھݨی

میں تے رانجھݨ گھٹ پیتاسے کھیر مکّھݨ جھݨی جھݨی

بولی جوگی دی دل مینڈے کوں باہوں باہوں وݨی وݨی

عشقے دی مسلت میں تے ماہی گوڑھی ایہا گݨی گݨی

سݨو ری سئیاں پرت اساڈی نال سچّو دے بݨی بݨی

آوݨ جاوݨ دی سدھتا ناہیں آدم تھی کر آیا

ظاہر جوئی باتن سوئی مرشد او سمجھایا

تیہی مکاݨی ناں بتاؤس قدم ڈہیرا چایا

چوتھا مکاݨ سیئی کر جاݨے ہک گھر رنگ جو لایا

جنھاں کھانیاں کنوں گزر گیا ہک سو ول اوتھاں جایا

سچّو وچ سفات بݨاکر سارا سیر چھپایا

اکّھیاں باز اکاب سوہݨے دیاں شور گھتݨ شہجوریاں

مست ہووݨ مستانیاں دہیں ڈاڈھے کیف لگوریاں

مونہ وچ ڈہ مہتاب نی روشن یا وت نور کٹوریاں

خونی خون کریندیاں سچل تانوی سدا سگوریاں

سوہݨے دیاں شہباز اکّھیں ہݨ یا وت زالم زرے

مزغاں دیوݨ تازیر اشاکاں دیݨ والے جن درے

کدر اوہناں دا اوہناں کوں جنھاں پیتے تازے ترے

مست موالی تتھاں آکر سٹݨ سر ہک جرے

خبر جنھاں نوں ایہہے نا سچل حال تنھاں دے برے

شیر اکّھیں شہزور سوہݨے دیاں برچھا جاں تلواریاں

ہاکم سخت ہکومت والیاں سائیں آپ سواریاں

مارن ملک دلیں دا یارو کابز رہݨ قراریاں

کنّیاں میں بادشاہیاں ڈٹّھیاں سچل اوہناں اڈاریاں

لا نفی دا قلماں سانوں مرشد آپ پڑھایا

ہتّھیاں دتوس ہمّت جنھی سارا ہوش گوایا

اساں وی تنھاں دے کیتے یارو مہݨا سر تے چایا

سچل تھی قربان اوہناں توں جنھاں آ کے جوش جگایا

عشق دے اسرار دی یارو اگّ سرمستاں نوں

زاہد آبد ملّاں قاضی کردے یاد گجشتاں نوں

استکبال تے مازی کیا ہے حال دتوس دلخستاں نوں

نشے عشق دے عاشق جانݨ کل کیسے کنبختاں نوں

تکوا زہد تے دین کفر بھٹّھ گھتّیں سربستاں نوں

عشق ہادی دا غالب ہویا سچل نیست کریندا بستاں نوں

ایہہ سبھ سیل بحر دا ہے ای نا کائی بھرنا کشتی

وچ دریاؤ وحدت والے سٹ چھوڑیں ایہا ہستی

گھنسیں خال وسار سبھائی جہڑی گالھ گجشتی

استکبال بھٹّھی چھوڑ مازی کوں سچل منگ سرمستی

کت بابل تے کت ماہی

سئیو نی میں تاں رانجھݨ دے لڑ لگّیاں

میں تے رانجھݨ ہک تھیوسے کھیڑیاں نال جدائی

بیلے بہساں رانجھو والے چھوڑ بباݨی شاہی

بئی ہرکائی ماں-پیو جائی ہیر عشق دی جائی

سچّو آکھے سوز ماہی دا دیندا عشق گواہی

عشق دے باجھوں بیا سبھ کوڑ سولی تے منسور

نا کوئی دوزک نا کوئی جنّت نا کوئی ہور قصور

نا ساڈا من منیندا ملّیاں دا مزکور

دوئیں جوانی لنگھ گیوسے تن تھیوسے جھور

ظاہر دیکھیون یار سجݨ دا نیݨی والا نور

بیا سبھ باہیں پھرتیاں پھاہیاں چھوڑن ہینی زرور

سچل سچّ سیئی کر جاݨے ہے توں آپ حضور

اساڈی جان کوں لگڑی ہوائے شمس تبریزی

میں اوہی جا تے آیا ہاں جتھاں خاصاں دی خونچیزی

ویکھو منسور کوں عشقے کیتا سردار آویزی

اتھاں میں رہ گئی مدّت اکھیا برہا کے پرخیزی

ویکھو یارو اشاکاں تے کیتی ہے عشقے چنگیزی

اصل مہبوب دی ایہا سچل ہے خوب پرویزی

اکّھیاں عشق تے عشق نی ابرو مزگاں عشق سبھو ای

جادوگر دا جادو ڈاڈھا سبھ نوں ہیرت ہوئی

عاشق دیکھ حسن دے مرچے حال وجیندیاں روئی

سچل تیر کماناں بازاں بھجّ نا ویندا کوئی

حسن والیاں دیاں قلماں چڑھیاں کہیں نا جھلّیاں پلیاں

مشتاکاں دے مارن کیتے گھور کریندیاں گھلیاں

دردمنداں دے دلیاں اتے چوٹ چلاوݨ چلیاں

مشتاکاں کوں اہناں اکّھیاں دیاں وت مارکے فوجاں ولیاں

دہشت جھلکے سچل سائیں رنگبھریاں نال رلیاں

سوہݨا یار خراماں آیا ناز غرور غماز کنوں

لک کھڑے شہباز تے شکرے چشماں دے پرواز کنوں

دہشت جھلّ نا سکی بازاں چھپ کھڑے آواز کنوں

عشق دی آئت پڑھی اشاکاں حسن والے ابیاز کنوں

سچل کوں ایہہے سدھاں پئیاں ساریاں شہر دراز کنوں

مشتاکاں کوں یار سوہݨے دیاں چھکݨ کریندیاں چھما

دیکھ اشاک بھی وقت اوہیں دم سر دی چاوݨ طمع

حسن دی ہاک پئی ونج ہر جا کیا ابھا تے کیا لمّا

'سچل' غریب کوں راتیں دہاں غمزا لایا غما

کرن شہید مشتاکاں نوں ایہہ چشماں دیاں شمشیریاں

سر تے دردمنداں دے یارو واہ بڑیاں سرسیریاں

لاف غزاف والیاں دیاں 'سچل' تنھاں تے فوجاں پھیریاں

بانکے نیݨ سپاہی لڑدے زوراں زور نا ٹلدے

مشتاکاں دے وت مارن باجھوں پچھے مول نا ولدے

خوش ہووݨ خونریزی کولوں چال ستم دی چلدے

نور بھریاں ڈوہے شماں وانگݨ لال یاکوتی بلدے

عاشق یار 'سچل' نہیں کھڑدے اگوں اکھیں دے جلدے

ول ول وال سو چھلّے چھلّے پھاہیاں جوڑ کھڑاؤس

سہر جادو ویکھ مڑ ویکھ اوہناں تے ترہیں ترہ پڑھاؤس

اشاکاں دیاں کر دلیں دیوانیاں حکما حکم پھساؤس

بھجّے 'سچل' اوہ عاشق کویں حسن دی فوج چڑھاؤس

بانکے نیݨ سجّݨ دے غالب مار دیندے مشتاکاں

دلیاں لٹ نیوں ہک واری کردے کمّ کزاکاں

باہاں بدھ کھڑدے اگوں سفاں سف اشاکاں

عشق والیاں دیاں ہر دم 'سچل' ونجھ چومّیاݨ خاکاں

وقت نماز دگر دے ڈٹھم واہ حسن دے چالے

پیچوں پیچ لٹک پئے گل تے کیس بشیار کالے

ڈوہے ڈیکھ ہکومت والے نیݨ نواب نرالے

مزگاں تیر کماناں ابرو مارن کرن ن ٹالے

کائی گرز ن رکھدے کہیں دی مست پھرن متوالے

لال لباں یاکوت رمانی آلی منسب والے

'سچل' ڈیکھ اوہناں دے اگوں کیتا "ہاݨ" ہوالے

ڈٹھا میں رخسار سوہݨے دا خوش کھرشیدی خوبی

اکھیاں کاتل تھیوݨ کہاری مسال مونہ مہبوبی

اشاکاں کوں آ کرے اسیری عشق والی اسلوبی

ن مکھلوک اکھیجے 'سچل' سارا رنگ ربوبی