ਪਾਂਧੀਆ ਦੱਸ ਜਾ ਵੇ

پاندھیا دسّ جا وے،

پیا دا وطن زرور۔

جے توں چلیا شہ دے دوارے،

ظاہر کریں دکّھ ظاہر سارے،

کتّ گݨ چھڈّیا دور۔

برہوں سانگ سینے وچ لائی،

بیخد ستّڑی آݨ جگائی،

میں وچ کی وے قصور۔

آپ نا آوے نا لکھ بھیجے،

میں کلّڑی نا ستّیاں سیجے،

ہرغز باجھ حضور۔

لا من لاکے ہݨ میں بھلّی،

عشق تیرے دی چھلیاں سولی،

وانگ میاں منسور۔

میں کجھ نہوں دی سار نا ذاتی،

عشق تیرے نے لا چواتی،

میں جالی وانگ کوہتور۔

پیتم آݨ لوے ہݨ ساراں،

تن من گھولاں تے جند واراں،

جے ہووے منجور۔

میراں شاہ تاں راضی تھیواں،

جاں میں جام وصل دا پیواں،

ہو رہاں مامور۔

ਪਾਂਧੀਆ ਦੱਸ ਜਾ ਵੇ,

ਪੀਆ ਦਾ ਵਤਨ ਜ਼ਰੂਰ।

ਜੇ ਤੂੰ ਚਲਿਆ ਸ਼ਹੁ ਦੇ ਦਵਾਰੇ,

ਜ਼ਾਹਰ ਕਰੀਂ ਦੁੱਖ ਜ਼ਾਹਰ ਸਾਰੇ,

ਕਿੱਤ ਗੁਣ ਛੱਡਿਆ ਦੂਰ।

ਬਿਰਹੋਂ ਸਾਂਗ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਲਾਈ,

ਬੇਖ਼ੁਦ ਸੁੱਤੜੀ ਆਣ ਜਗਾਈ,

ਮੈਂ ਵਿਚ ਕੀ ਵੇ ਕਸੂਰ।

ਆਪ ਨਾ ਆਵੇ ਨਾ ਲਿਖ ਭੇਜੇ,

ਮੈਂ ਕੱਲੜੀ ਨਾ ਸੁੱਤੀਆਂ ਸੇਜੇ,

ਹਰਗ਼ਿਜ਼ ਬਾਝ ਹਜ਼ੂਰ।

ਲਾ ਮਨ ਲਾਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਭੁੱਲੀ,

ਇਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਦੀ ਛਲੀਆਂ ਸੂਲੀ,

ਵਾਂਗ ਮੀਆਂ ਮਨਸੂਰ।

ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਿਹੁੰ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਜਾਤੀ,

ਇਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਨੇ ਲਾ ਚੁਆਤੀ,

ਮੈਂ ਜਾਲੀ ਵਾਂਗ ਕੋਹਤੂਰ।

ਪੀਤਮ ਆਣ ਲਵੇ ਹੁਣ ਸਾਰਾਂ,

ਤਨ ਮਨ ਘੋਲਾਂ ਤੇ ਜਿੰਦ ਵਾਰਾਂ,

ਜੇ ਹੋਵੇ ਮਨਜੂਰ।

ਮੀਰਾਂ ਸ਼ਾਹ ਤਾਂ ਰਾਜੀ ਥੀਵਾਂ,

ਜਾਂ ਮੈਂ ਜਾਮ ਵਸਲ ਦਾ ਪੀਵਾਂ,

ਹੋ ਰਹਾਂ ਮਾਮੂਰ।

pandhiaa dass ja ve,

piaa da vatan zarur.

je tun chaliaa shahu de davare,

zahar karin dukkh zahar sare,

kitt gun chhaddiaa dur.

birahon sang sine vich laee,

bekhud suttarri aan jagaee,

main vich ki ve kasur.

aap na aave na likh bheje,

main kallarri na suttiaan seje,

haraghiz bajh hazur.

la man lake hun main bhulli,

ishak tere di chhaliaan suli,

vang miaan manasur.

main kujh nihun di sar na jati,

ishak tere ne la chuaati,

main jali vang kohatur.

pitam aan lave hun saran,

tan man gholan te jind varan,

je hove manajur.

miran shah tan raji thivan,

jan main jam vasal da pivan,

ho rahan mamur.