ਇਸ਼ਕ ਮਾਹੀ ਦੇ ਕੇਹਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ

عشق ماہی دے کیہا شور مچایا۔

جاں اس کاہن دی مرلی واہی،

ستّڑی آݨ جگایا،

کالی زلف سوہے کنّ والا،

مکّھ پر نور سوایا۔

کملے لوک کرن بریائیاں،

لوکاں مہݨا لایا،

برہوں میری سدّھ بدّھ کھوہی،

گجّھڑا تیر چلایا۔

رہو ماہی ہݨ ورج نا مینوں،

جن ڈھونڈیا تن پایا،

بابل کھیڑیں کاہنوں وتیا،

اب کی دل تے آیا۔

دسّ ماہی ہݨ کی گݨ کر لے،

لاگی در تے آیا،

ہار شنگار پیا بھٹّھ میرا،

کاہنوں سیس گوندایا۔

اتھے اتھے دوہیں جہانیں،

میں ماہی در پایا،

کارݨ ماہی چاک پیارے،

خواجہ پیر منایا۔

جسدا لوک الھاماں دیندے،

اوہو سر دا سایا،

میراں شاہ چل تخت ہزارے،

کیوں اتھے چر لایا۔

ਇਸ਼ਕ ਮਾਹੀ ਦੇ ਕੇਹਾ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ।

ਜਾਂ ਇਸ ਕਾਹਨ ਦੀ ਮੁਰਲੀ ਵਾਹੀ,

ਸੁੱਤੜੀ ਆਣ ਜਗਾਇਆ,

ਕਾਲੀ ਜ਼ੁਲਫ਼ ਸੋਹੇ ਕੰਨ ਵਾਲਾ,

ਮੁੱਖ ਪਰ ਨੂਰ ਸਵਾਇਆ।

ਕਮਲੇ ਲੋਕ ਕਰਨ ਬੁਰਿਆਈਆਂ,

ਲੋਕਾਂ ਮਿਹਣਾ ਲਾਇਆ,

ਬਿਰਹੋਂ ਮੇਰੀ ਸੁੱਧ ਬੁੱਧ ਖੋਹੀ,

ਗੁੱਝੜਾ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ।

ਰਹੋ ਮਾਹੀ ਹੁਣ ਵਰਜ ਨਾ ਮੈਨੂੰ,

ਜਿਨ ਢੂੰਡਿਆ ਤਿਨ ਪਾਇਆ,

ਬਾਬਲ ਖੇੜੀਂ ਕਾਹਨੂੰ ਵਤਿਆ,

ਅਬ ਕੀ ਦਿਲ ਤੇ ਆਇਆ।

ਦੱਸ ਮਾਹੀ ਹੁਣ ਕੀ ਗੁਣ ਕਰ ਲੈ,

ਲਾਗੀ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ,

ਹਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਪਿਆ ਭੱਠ ਮੇਰਾ,

ਕਾਹਨੂੰ ਸੀਸ ਗੁੰਦਾਇਆ।

ਇਥੇ ਉਥੇ ਦੋਹੀਂ ਜਹਾਨੀਂ,

ਮੈਂ ਮਾਹੀ ਦਰ ਪਾਇਆ,

ਕਾਰਣ ਮਾਹੀ ਚਾਕ ਪਿਆਰੇ,

ਖ਼ਵਾਜਾ ਪੀਰ ਮਨਾਇਆ।

ਜਿਸਦਾ ਲੋਕ ਉਲ੍ਹਾਮਾਂ ਦੇਂਦੇ,

ਉਹੋ ਸਿਰ ਦਾ ਸਾਇਆ,

ਮੀਰਾਂ ਸ਼ਾਹ ਚਲ ਤਖ਼ਤ ਹਜ਼ਾਰੇ,

ਕਿਉਂ ਇਥੇ ਚਿਰ ਲਾਇਆ।

ishak mahi de keha shor machaiaa.

jan is kahan di murali vahi,

suttarri aan jagaiaa,

kali zulaf sohe kann vala,

mukkh par nur savaiaa.

kamale lok karan buriaaeeaan,

lokan mihana laiaa,

birahon meri suddh buddh khohi,

gujjharra tir chalaiaa.

raho mahi hun varaj na mainun,

jin dhundiaa tin paiaa,

babal kherrin kahanun vatiaa,

ab ki dil te aaiaa.

dass mahi hun ki gun kar lai,

lagi dar te aaiaa,

har shingar piaa bhatth mera,

kahanun sis gundaiaa.

ithe uthe dohin jahanin,

main mahi dar paiaa,

karan mahi chak piaare,

khavaja pir manaiaa.

jisada lok ulhaman dende,

uho sir da saiaa,

miran shah chal takhat hazare,

kiun ithe chir laiaa.