ਆ ਮਾਹੀ ਮੇਰੇ ਰਮਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ

آ ماہی میرے رمزاں والے،

تیرے ہجر نے آݨ ستایا اے۔

بال چواتی تیرے عشق انوکھے،

میرا تن من پھوک جلایا اے۔

بیخد ستیاں میں بابل وہڑے،

مینوں سفنے آݨ جگایا اے۔

زلف کماناں تے تیر نیݨاں دا،

میرے وچ جگر دے لایا اے۔

ڈھونڈ پھری وچ بیلے کاہی،

میں تاں کملی نام سدایا اے۔

روز ازل دا ساک اساڈا،

ایویں کھیڑیاں شور مچایا اے۔

چھڈ سئیاں مینوں مڑ گھر گئیاں،

اناں کھاوند لے گل لایا اے۔

کر کر ناز نیاج ہزاراں،

میں نال تیرے نہوں لایا اے۔

میراں شاہ کی دوش کسے نوں،

اساں جو لکھیا بھر پایا اے۔

ਆ ਮਾਹੀ ਮੇਰੇ ਰਮਜ਼ਾਂ ਵਾਲੇ,

ਤੇਰੇ ਹਿਜਰ ਨੇ ਆਣ ਸਤਾਇਆ ਏ।

ਬਾਲ ਚੁਆਤੀ ਤੇਰੇ ਇਸ਼ਕ ਅਨੋਖੇ,

ਮੇਰਾ ਤਨ ਮਨ ਫੂਕ ਜਲਾਇਆ ਏ।

ਬੇਖ਼ੁਦ ਸੁਤੀਆਂ ਮੈਂ ਬਾਬਲ ਵਿਹੜੇ,

ਮੈਨੂੰ ਸੁਫ਼ਨੇ ਆਣ ਜਗਾਇਆ ਏ।

ਜ਼ੁਲਫ਼ ਕਮਾਨਾਂ ਤੇ ਤੀਰ ਨੈਣਾਂ ਦਾ,

ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਜਿਗਰ ਦੇ ਲਾਇਆ ਏ।

ਢੂੰਡ ਫਿਰੀ ਵਿਚ ਬੇਲੇ ਕਾਹੀ,

ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਮਲੀ ਨਾਮ ਸਦਾਇਆ ਏ।

ਰੋਜ਼ ਅਜ਼ਲ ਦਾ ਸਾਕ ਅਸਾਡਾ,

ਐਵੇਂ ਖੇੜਿਆਂ ਸ਼ੋਰ ਮਚਾਇਆ ਏ।

ਛਡ ਸਈਆਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਘਰ ਗਈਆਂ,

ਉਨਾਂ ਖਾਵੰਦ ਲੈ ਗਲ ਲਾਇਆ ਏ।

ਕਰ ਕਰ ਨਾਜ਼ ਨਿਆਜ ਹਜ਼ਾਰਾਂ,

ਮੈਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਿਹੁੰ ਲਾਇਆ ਏ।

ਮੀਰਾਂ ਸ਼ਾਹ ਕੀ ਦੋਸ਼ ਕਿਸੇ ਨੂੰ,

ਅਸਾਂ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਭਰ ਪਾਇਆ ਏ।

aa mahi mere ramazan vale,

tere hijar ne aan sataiaa e.

bal chuaati tere ishak anokhe,

mera tan man phuk jalaiaa e.

bekhud sutiaan main babal viharre,

mainun sufane aan jagaiaa e.

zulaf kamanan te tir nainan da,

mere vich jigar de laiaa e.

dhund phiri vich bele kahi,

main tan kamali nam sadaiaa e.

roz azal da sak asada,

aiven kherriaan shor machaiaa e.

chhad seeaan mainun murr ghar geeaan,

unan khavand lai gal laiaa e.

kar kar naz niaaj hazaran,

main nal tere nihun laiaa e.

miran shah ki dosh kise nun,

asan jo likhiaa bhar paiaa e.