ਜਬ ਸੇ ਗਏ ਮੋਹਿ ਛੋੜ ਵਤਨ

جب سے گئے موہ چھوڑ وطن،

سکھی سابریا نہیں آئے۔

ساس نݨد موہے کرت ٹھٹھولی،

لاج کے مارے میں تو نا بولی،

ایسی لگی ہے رے دل کو لگن۔

گھڑی پل چھن موہے چین نا آوے،

برہوں اگن مورا جیارا جلاوے،

موہ لئیو پیا کوݨ سوتن۔

اب کیسے میں تو کلیر جاواں،

صابر پیر کو بین سناواں،

چھوڈ دیو موہے کت اوگݨ۔

گنج شکر موہے دامن لاویں،

میراں شاہ کی دھیر بنانئیں،

بار ڈاروں اپنا تن من۔

ਜਬ ਸੇ ਗਏ ਮੋਹਿ ਛੋੜ ਵਤਨ,

ਸਖੀ ਸਾਬਰੀਆ ਨਹੀਂ ਆਏ।

ਸਾਸ ਨਣਦ ਮੋਹੇ ਕਰਤ ਠਠੋਲੀ,

ਲਾਜ ਕੇ ਮਾਰੇ ਮੈਂ ਤੋ ਨਾ ਬੋਲੀ,

ਐਸੀ ਲਗੀ ਹੈ ਰੇ ਦਿਲ ਕੋ ਲਗਨ।

ਘੜੀ ਪਲ ਛਿਨ ਮੋਹੇ ਚੈਨ ਨਾ ਆਵੇ,

ਬਿਰਹੋਂ ਅਗਨ ਮੋਰਾ ਜੀਅਰਾ ਜਲਾਵੇ,

ਮੋਹ ਲਈਓ ਪੀਆ ਕੌਣ ਸੌਤਨ।

ਅਬ ਕੈਸੇ ਮੈਂ ਤੋ ਕਲੇਰ ਜਾਵਾਂ,

ਸਾਬਰ ਪੀਰ ਕੋ ਬੈਨ ਸੁਨਾਵਾਂ,

ਛੋਡ ਦਿਓ ਮੋਹੇ ਕਿਤ ਔਗੁਣ।

ਗੰਜ ਸ਼ਕਰ ਮੋਹੇ ਦਾਮਨ ਲਾਵੀਂ,

ਮੀਰਾਂ ਸ਼ਾਹ ਕੀ ਧੀਰ ਬਨਾਂਈਂ,

ਬਾਰ ਡਾਰੂੰ ਅਪਨਾ ਤਨ ਮਨ।

jab se ge mohi chhorr vatan,

sakhi sabariaa nahin aae.

sas nanad mohe karat thatholi,

laj ke mare main to na boli,

aisi lagi hai re dil ko lagan.

gharri pal chhin mohe chain na aave,

birahon agan mora jiara jalave,

moh leeo piaa kaun sautan.

ab kaise main to kaler javan,

sabar pir ko bain sunavan,

chhod dio mohe kit augun.

ganj shakar mohe daman lavin,

miran shah ki dhir bananeen,

bar darun apana tan man.