کافیاں خواجہ غلام فرید
Kafian Khwaja Ghulam Farid
Khwaja Ghulam Farid · 273 sections · 3,701 lines
Shahmukhi is machine transliteration from the Gurmukhi, not yet checked by a person.
آ چݨوں رل یار
آ چݨوں رل یار۔ پیلوں پکّیاں نی وے۔
کئی بگڑیاں، کئی ساویاں پیلیاں۔ کئی بھوریاں کئی پھکڑیاں نیلیاں۔
کئی اودیاں گلنار۔ کٹوئیا رتّیاں نی وے۔
بار تھئی ہے رشک ارم دی۔ سکّ سڑ گئی جڑھ ڈکّھ تے غم دی۔
ہر جا باغ بہار۔ ساکھاں چکّھیاں نی وے۔
پیلوں ڈیلیاں دیاں گلزارا۔ کہیں گل ٹوریاں کہی سر کھاریاں۔
کئی لا بیٹھیاں بار۔ بھر بھر پچّھیاں نی وے۔
جال جلوٹیں تھئی آبادی۔ پل پل خوشیاں دم دم شادی۔
لوکی سہنس ہزار۔ کل نے پکّھیاں نی وے۔
ہوراں پریاں ٹولے ٹولے۔ حسن دیاں ہیلاں برہوں دے جھولے۔
راتیں ٹھنڈیاں ٹھار۔ گوئلیں تتّیاں نی وے۔
رکھدے ناز حسن پرور وے۔ اتھرو تیغ تے تیر نظر دے۔
تیز تکّھے ہتھیار۔ دلیاں پھٹیاں نی وے۔
کئی ڈیون انّ نال برابر۔ کئی گھن آون ڈیڈھے کر کر۔
کئی ویچن بازار۔ تلیاں تکّیاں نی وے۔
کئی دھپّ وچّ وی چݨدیاں رہندیاں۔ کئی گھن چھان چھنویرے بہندیاں۔
کئی چݨ چݨ پئیاں ہار۔ ہٹّیاں تھکیاں نی وے۔
ایڈوں اشوے گمزے نخرے۔ اوڈوں یار کھرائتی بکرے۔
کسّݨ کاݨ تیار۔ رانداں رسّیاں نی وے۔
پیلوں چݨدیں بوچھݨ لیراں۔ چولا وی تھیا لیر کتیراں۔
گلڑے کرن پچانر۔ سنگیاں سکیاں نی وے۔
آئیاں پیلوں چݨن دے سانگے۔ اوڑک تھئیاں پھریدݨ وانگے۔
چھوڑ آرام قرار۔ حقیاں بکیاں نی وے۔
آہن الندر روز شب
آہن الندر روز شب۔ پہونجی خودی میں خود غرک۔
حالت ن سوم (سنلوانت) سلوت دی۔ کھواہش ن ہج زکوات دی۔
چاہت نا ذات سپھات دی۔ ہک شان وحدت جی مرک۔
نا طلب ملک تے مال دی۔ نا گرز جاہو جلال دی۔
مستی خدائی کھیال دی۔ پھونیں ن آدم جئے تے تک۔
توݨے جو دریا نوش ہن۔ پر جوش تھی کھاموش ہن۔
اسرار دے سرپوش ہن۔ سامت رہن مارن ن بک۔
عاشق اتے معشوق ہن۔ سابک اتے مسبوک ہن۔
خود در اتے سندوک ہن۔ ہر طور وچ رہندے اوچھک۔
مسکین اتے مجلوم ہن۔ مہزون اتے مغموم ہن۔
ہر وقت کلخادوم ہن۔ رکھدے ن دل وچ کئی امک۔
جو کچھ ہے ظاہر برملا۔ جانڑاں میں کویں ما سواں۔
مرشد مہککّ وج وجا۔ ہما اوست دا ڈترا سابک۔
ایہو پھکر ہے ایہا گالھ ہے۔ ایہو وجد ہے ایہو حال ہے۔
ایہو ذوق دمدم نال ہے۔ ایہو سچ ہے بیا سبھ ہے نرک۔
بٹھ وہم کھترے دی ادا۔ ڈوجھا نوہی ہے ہک خدا۔
اندر تے باہر ہے سدا۔ موجود حق موجود حق۔
توں بن پھکت بیا کو نہیں۔ منڈھوں گیر کی اتھ بوہیں۔
ہے ہک سدا اتے ڈوہیں۔ ہک نال تھی ہک سٹ پھرک۔
اپݨی حقیقت گول۔ بیکوں ن اصلوں پھول توں۔
رکھ اساڈا بول توں۔ آئیں ن حق ہے مہج پک۔
پیکر پھریدی جام توں۔ تھی رند مست مداس توں۔
ڈیہوں ڈونہ ودھا رکھ گام توں۔ واہ واہ کرے ساری خلق۔
آ مل اجّکل سوہݨاں سائیں
آ مل اجّکل سوہݨاں سائیں۔ نا تاں مفتی کھون تھیسائیں۔
توں بن مول ن سہندیاں واہیں۔ سݨ دل نال تاں گالھ اکھائیں۔
پربھت دھاراں روہ گھنیڑے۔ جتھ لانگھے جتھ تھیوم وہیرے۔
بیشک دردمنداں دے دیرے۔ جتھ تھلڑا جتھ سونجڑیاں جانہیں۔
ہک پل ایش ن پائم گھر وچّ۔ گزری ساری عمر سفر وچّ۔
پوندے سو سو پور اندر وچّ۔ یاربّ یار دے دیس وسائیں۔
جاں ڈیکھاں جھڑّ مینہ کݨ مݨ کوں۔ روواں کر کر یاد سجّن کوں۔
اکّھیاں بلکن مونہ ڈیکھن کوں۔ گل لانوݨ کوں تھپکن باہیں۔
واٹ نہاراں کانگ اڈاراں۔ پنڈت جوسی دے کن کھاواں۔
سو پونج ہاراں پھالاں پاواں۔ اؤسی میڈا یار کڈاہیں۔
میں بدناں کہیں بھیم بھرم دا۔ تونہی صاحب لاج شرم دا۔
زور فرید کوں تیڈڑے دم دا۔ لگڑی ساول توڑ نبھائیں۔
آ مل ماہی میں ماندی ہاں
آ مل ماہی میں ماندی ہاں۔ بے وسّ برہوں دی باندی ہاں۔
عشق اویڑے دشمن ویڑے۔ سسّ نناݨاں کرم بکھیڑے۔
امڑی جڑ جڑ لاوم جھیڑے۔ بابلی ویر ن بھادی ہاں۔
کھیڑے بھیڑے سخت ستاون۔ نیڑے وسّدے مارݨ آون۔
سنگیاں سرتیاں تہمت لاون۔ کلھڑی پئی کرلاندی ہاں۔
سیجھ سڑیندی لنبے لیندی۔ گانے گہنے پھل ن پیندی۔
تول تلیندی چوڑ جلیندی۔ روندی تے غم کھاندی ہاں۔
ڈکّھڑے پانواں نینہ نبھاواں۔ توں بن کینوں کوک سناواں۔
تپّدیں کھپدیں وقت ونجاواں۔ ول ول جھوکاں جاندی ہاں۔
مولا جھوکاں پھیر وسیسی۔ سارا روگ اندر دا ویسی۔
یار فرید انگن پوں پیسی۔ ڈیسم بانہ سراندیاں۔
آ مل مارو ماڑرو
آ مل مارو ماڑرو۔ تھل وچّ کردیاں دھاہاں۔
مارا ہکلاں کوکڑیاں۔ کر کر لنبڑیاں باہاں۔
بھل گئیاں رسماں ریتڑیاں۔ جینہ ڈینہ لگڑیاں پیتاں۔
بٹّھ پئے کھویش کبیلڑے۔ پر ہک تینوں چاہاں۔
کویں جیوے جالڑے۔ سونجڑی ہیر سلیٹی۔
رانجھن تخت ہزارڑے۔ سکیاں لائیاں کاہاں۔
ما پیو ویر وساریوم۔ راول ڈتڑم رلا۔
پاواں لیرے میلڑے۔ چلی چنڑی لاہاں۔
جاہی چٹ فرید نوں۔ لایو لاڈ کھلایو۔
مول ن وسرم ریڈریاں۔ سانول ناز نگاہاں۔
آ پہونتم جیندی مکّے
آ پہونتم جیندی مکّے۔ اینہی شہر مبارک بکّے۔
واہ دیس ارب داں چالیں۔ خوش ترہیں خوب خسالیں۔
گئیاں وسّر وطن دیاں گالھیں۔ کیا کھویش کبیلے سکے۔
ہے لزّت وادھو وادھی۔ ہے ہر دم ڈوڑی شادی۔
ہر ویلے تانگھ زیادی۔ کئی ہارے تے کئی تھکّے۔
ہن پتّھر سیجھ پھلاں دی۔ ہے دھوڑی تول گلاں دی۔
شب بعد سبا من بھاندی۔ تا صبح جھلیندی پکّھے۔
امگور ہزار متیرن۔ خربوزے پنڈ کسیرن۔
رمان شگیر کبیرن۔ چݨ داݨے ماروں پھکّے۔
ہے ملک مکدّس نوری۔ ہے جنّت ہور قصوری۔
بن عاشق پاک حضوری۔ پیا کون قدم اتھے رکھے۔
ونج ڈٹھم مدینا آلی۔ جتّھ کونو مکان دا والی۔
ہے دھرتی عیبوں خالی۔ پیا نور رسالت چھکّے۔
کیوں وسرن یار دے دیرے۔ تھیا اکّھیاں رو رو بیرے۔
دم جیندیں کرسوں پھیرے۔ یا لد بہسوں آ پکّے۔
توڑے لگدے دھکے دھکّے۔ آکھ ول ول یار ڈوں تکّے۔
تن آگ محبت بکھے۔ دل دردوں لزت چکّھے۔
ہے سخت شدید آزانری۔ کرے کون فرید دی کاری۔
تھئے بھنلے نالے جاری۔ دل سوزوں بھجّ بھجّ پکّے۔
آپے بار محبت چائم ڑی
آپے بار محبت چائم ڑی۔ونج آپ کوں آپ اوائم ڑی۔
سب ڈکّھاں سولاں دی تات ملم۔غم درد، اندوہ، برات ملم۔
بھیڑے ڈکّھڑیں مار مونجھائم ڑی۔
سوہݨا ہوت پنّل چھڈّ کیچ گیا۔گل سوز فراک دا پیچ پیا۔
جو لکھیا پلّڑے پائم ڑی۔
ڈکّھاں تھل مارو آ پیش گیا۔دل جان جگر تن ریش گیا۔
تتّی عشق اولّڑا لائم۔
مونہجا یار پنّل چھڈّ کیچ رٹّھا۔سر ظلمیں نینہ جو میہ وٹّھا۔
رب ایڑھے بار سہائم ڑی۔
ہک وار فرید نوں یار ملے۔سرو پنڈ ہجر دا بار ٹلے۔
جیندے کارن امّر گنوائم ڑی۔
آپے کیتوئی یار وے
آپے کیتوئی یار وے۔کیوں تھی کھڑیوں اوازار وے۔
ایویں ن ہا لائک پنّل۔کلھڑی د ول لدھڑو ن کل۔
ونج کیچ لایو ایش گل۔مے گل موئی وچّ بار وے۔
دلڑوں ن سونجڑی کوں چہیں۔سرموں کشرموں آ بہیں۔
شالا سدا توں خوش رہیں۔اصلوں نہیں اے کار وے۔
جڑ جڑ لگی آ سانوݨی۔مد مست مینہ وساوݨی۔
موسم سہاگ سہاوݨی۔میں سر ڈوہاگ دا بار وے۔
گئی مفت چیتر بہار وی۔سرخی تے کجّلا دھار وی۔
مہندی تے ہار شنگار وی۔کر یاد قول قرار وے۔
ما پیو تتّی توں دور ہے۔ڈکّھ درد قہر کلور ہے۔
سانول سبھو منزور ہے۔ہکّ توں ن تھی بیزار وے۔
آئیاں رتّاں من بھاوݨیاں۔لالیاں لون تے کاوݨیاں۔
ول تانگھ چاوے چاوݨیاں۔ول رس وسوں ہکّ وار وے۔
گیوں رول مٹّھڑا ڈھول وے۔سارے بھلے ٹک ٹول وے۔
وسرے الول مکھول وے۔ڈکّھ سول ناسیں تار وے۔
دل شینہ نیہ دے وات ہے۔ہییات ڈیہاں رات ہے۔
اے مونہ ن ماندی بات ہے۔دل ہک لکّھ آزار وے۔
قسمت پٹّھی دیاں گالیاں۔مارو ن پیتاں پالیاں۔
ڈے گیوم ملک نکالیاں۔گھر بار بر، گھر بار وے۔
ڈکّھ پیا پٹی دے پیش ہے۔غم صبح شام ہمیش ہے۔
دل زکھم زکھمی ریش ہے۔توں بن تھوم لاچار وے۔
بابل دی شپھکت کھٹّ گئی۔ماں مار مار کے ہٹّ گئی۔
بھیݨیں دی سنگت ترٹّ گئی۔ویرݨ دا نتّ تکّرار وے۔
جے تئیں ن ڈیخاں ول تینکوں۔اصلوں ن ٹکّ رہساں مونڈھو۔
رکھسیں جے اتنی تانگھ توں۔ہݨ پار نیلا پار وے۔
ہݨ ہٹ دی کوڑی چج گئی۔نیڑے کنوں دل رجّ گئی۔
ڈکھڑیں توں دلّڑی بھجّ گئی۔بس یار گیو سے ہار وے۔
آ آپ کیتو پیار وے۔چا سر تے ڈوہ ہزار وے۔
گلڑے، پچار، ویار وے۔ٹھہندی نہیں ہݨ آر وے۔
ستّڑی کوں کلھڑا چھوڑ گیوں۔واگاں وطن تے موڑ گیوں۔
سونج بر دی چھل وچّ بوڑ گیوں۔لٹّ دھاڑ ظلم اندھار وے۔
ہیں ظلم تو کر بس کیڈیں۔رلڑے فرید دے وسّ کڈیں۔
وسّ رسّ اتے کھل ہسّ کڈیں۔جیوݨ دے ڈینہ ہن چار وے۔
آوݨ دی کر کئی سانول
آوݨ دی کر کئی سانول۔مپھت ن جانوم جوبھن ڈھل۔
سانوݨ وقت سہاچ دے۔رم جھم برسن بادل۔
بٹھ پئے ہجر دے ڈینرڑے۔عمر گجاروں رل رل۔
ناہیں پیت لجاوݨی۔آنوی راݨا اج کل۔
پرسوں ترسوں مر ستی۔ول کتھ لبھسیا مومل۔
یار لڈ آویں آوسیں۔بٹھ گھت راجر دا تھل۔
گھولاں راج کھراج نوں۔واراں سادھاں سومل۔
جی کوں چاہ ملاپ دی۔دل کوں تانگھ اتاول۔
نیݨ سکیتے درس دے۔لاوݨ سکھت اباہل۔
مارو اکھیاں جاڈرو۔ناز و چالیں چنچل۔
شوکھ نگاہ مریلڑی۔ظلمی زلپھ ولو ول۔
کرک ن پاپن کونجڑی۔ڈال ن ہاں کوں پل پل۔
کوئل ساڑ پجالیا۔کر کر کوکاں ول ول۔
واہ واہ یار دی یاری۔بھل بھل برہوں دی البھل۔
جیڑا بیکل اکھڑیاں۔بل بل دلڑی ہرمل۔
نینہ نبھایا کھوٹڑا۔نجریم سوکھا اول۔
آکھر اوڑک تھکڑی۔مہج موئما لا ہل۔
مارو تھل دے پینڈڑے۔پیچ کللڑے ول چھل۔
تھک تھک ہٹ ہٹ ہارڑی۔ہتھڑیں پیرڑیں کڑول۔
کہتھڑے کہتھڑے پریت دے۔ساڈے ڈورے مل مل۔
اونی لوئی لاج دی۔اتلس مشرو مکھمل۔
توں بن کون پھرید دی۔جانی لہسم آ کل۔
جیجھی تیجھی تینڈیاں۔گال ن ماہی لا گل۔
آئے مست دہاڑے ساوݨ دے
آئے مست دہاڑے ساوݨ دے۔ووہ ساوݨ دے مان بھاوݨ دے۔
بدلے پورب ماڑ ڈکھن دے۔کجّلے بھرے سو سو وݨ دے۔
چارے طرفوں جور پوݨ دے۔سارے جوڑ وساوݨ دے۔
چکویاں چکوے اغن پپیہے۔کوئل مور چچوݨے چیہے۔
سہنس چکور چنڈور ببیہے۔شاغل گیت شناوݨ دے۔
ڈینہاں پیگھاں ساویاں پیلیاں۔راتیں کھݨمیاں خمݨ رنگیلیاں۔
گجّ گجّ گاجا گجّن رسیلیاں۔وقت شنگار سہاوݨ دے۔
روہی راوے تھیا گلزاراں۔تھل چترانگ وی باغ بہاراں۔
گھنڈ تواراں بارش باراں۔چرچے دھاوݨ گاوݨ دے۔
چاندنی رات ملھاری ڈونہ ہے۔ٹھڈّڑیاں ہیلاں رم جھم مینہ ہے۔
سوہݨی موسم لگڑا نینہ ہے۔گئے ویلے غم کھاوݨ دے۔
مد مستانی تے خوش دنڑے۔سالوں سوہے کیسر بھنّڑے۔
سہجوں مینہ برساتوں سنڑے۔جھگڑے لانگھے لاوݨ دے۔
ونہ فرید آباد تھیوسے۔مال مویشی شاد تھیوسے۔
دل دردوں آزاد تھیوسے۔چولے انگ نا مانوݨ دے۔
اے حسن حقیقی نور ازل
اے حسن حقیقی نور ازل۔تینوں واجب تے امکان کہوں۔
تینوں کھالک ذات کدیم کہوں۔تینوں ہادس خلق جہان کہوں۔
تینوں متلک مہز وجود کہوں۔تینوں المیا ایان کہوں۔
ارواہ نپھوس اکول مسال۔اشباہ ایان نہاں کہوں۔
تینوں عین حقیقت ماہیات۔تینوں عرض سفت تے شان کہوں۔
انواا کہوں اوزاا کہوں۔اتوار کہوں اوزاا کہوں۔
تینوں عرش کہوں افلاک کہوں۔تینوں ناز نئیم جناں کہوں۔
تینوں تت جماد نبات کہوں۔حیوان کہوں انسان کہوں۔
تینوں مسجد مندر دیر کہوں۔تینوں پوتھی تے قرآن کہوں۔
تسبیہ کہوں زنّار کہوں۔تینوں کفر کہوں ایمان کہوں۔
تینوں بادل برکھا گاج کہوں۔تینوں بجلی تے باران کہوں۔
تینوں آب کہوں تے خاک کہوں۔تینوں بعد کہوں نیران کہوں۔
تینوں دسرت لچھمن رام کہوں۔تینوں سیتا جی جانان کہوں۔
بلدیو جسودا نند کہوں۔تینوں کسن کنھیا کان کہوں۔
تینوں برما بشن گنیش کہوں۔مہاندیو کہوں بھگوان کہوں۔
تینوں گیت گرنتھ تے بید کہوں۔تینوں گیان کہوں اگیان کہوں۔
تینوں آدم ہوّا شیس کہوں۔تینوں نوہ کہوں طوفان کہوں۔
تینوں ابراہیی خلیل کہوں۔تینوں موسا بن امران کہوں۔
تینوں ہر دل دا دلدار کہوں۔تینوں احمد آلی شان کہوں۔
تینوں شاہد ملک ہجاز کہوں۔تینوں بائس کون مکان کہوں۔
تینوں ناز کہوں انداز کہوں۔تینوں ہور پری گلمان کہوں۔
تینوں نوک کہوں تینوں ٹوک کہوں۔تینوں سرکھی بیڑا پان کہوں۔
تینوں تبلا تے تنبور کہوں۔تینوں ڈھولک تے سربان کہوں۔
تینوں حسن تے ہار شنگار کہوں۔تینوں وشوا غمزا آن کہوں۔
تینوں عشق کہوں تینوں علم کہوں۔تینوں وہم یکین گمان کہوں۔
تینوں حسن کوّی ادراک کہوں۔تینوں ذوق کہوں وجدان کہوں۔
تینوں سکر کہوں سکران کہوں۔تینوں ہیرت تے ہیران کہوں۔
تسلیم کہوں تلوین کہوں۔تمکین کہوں ارپھان کہوں۔
تینوں سونبل سوسن سرو کہوں۔تینوں نرگس ناپھرمان کہوں۔
تینوں لال داغ تے باغ کہوں۔گلزار کہوں بستان کہوں۔
تینوں کھنجر تیر تفنگ کہوں۔تینوں برچھا بانک سنان کہوں۔
تینوں تیر کھدنگ کمان کہوں۔سپھار کہوں پیکان کہوں۔
بیرنگ کہوں بیمسل کہوں۔بے صورت ہر ہر آن کہوں۔
سبوہ کہوں کدوس کہوں۔رحمان کہوں سبحان کہوں۔
کر توبا ترت فرید سدا۔ہر شے نوں پر نکسان کہوں۔
اے پاک الکھ بے عیب کہوں۔اوسے حق بے نام نشان کہوں۔
اج بن موں برج راج بنسری بجائی
اج بن موں برج راج بنسری بجائی۔
بنسری بجائی اگم گیت گائی۔
رتّ سہاگ بھاگ پھاگ راگ رنگ پیا سنگ۔
بھیو آنند امگ امگ ہر موں ہریائی۔
کونج موں بھلی کرشن سے کھیلوں ہوری۔
پریم نیم کی گلال کو اڑائی۔
عین بین چین میں بین بھیو نہیں بین۔
انہد گھنگھور شور جور سے مچائی۔
سن مانہ سمادھ سدھ دا لکھ لاگ رہو۔
مہاں گھٹ وہد پٹ جوت ہیں جگائی۔
کہاں گنگ گومتی جمنا ار رامّ گنگ۔
دل جل موں ٹوب ٹوب تیرتھ پرسائی۔
کاشی، متھرا، پراگ، برما، بشن مہیش۔
سب ہی اپنوں بھیس کیوں پردیس جائی۔
برم کی فرید کھیل بسری جگت موں بیل۔
درمٹ کے پھول کو پھلا کے پھل کھائی۔
اجّ ڈوڑی سک دیدار دی ہے
اجّ ڈوڑی سک دیدار دی ہے۔متاں آئی نگر دلدار دی ہے۔
عرض مکدّس ملک ارب دی۔ہر ہر وادی پھرہ ترب دی۔
منزل ترہ عجب دی۔ساری وجاا شنگار دی ہے۔
ہر ہر کترا آنب ہے کوسر۔گردو غبار ہے مشک تے انبر۔
کرڑ کنڈا شمشاد سنوبر۔خار وی شکل بہار دی ہے۔
ارب شریپھ ہے سوہݨی ساری۔نازک نازو تے متواری۔
تھیواں واری لکّھ لکّھ واری۔دار نبی مختار دی ہے۔
آئے ہجّ عمرے دے وارے۔سبھ رل مل لبیک پکارے۔
جیندی ڈیکھاں رب ن مارے۔وسّری ہب گھر بار دی ہے۔
آنگن ن بھاوے تے گھر کھاوے۔ساڑے تول نہالی بھاوے۔
کئی شے اسلوں مہج بھاوے ن۔سک ہک ساول یار دی ہے۔
عشق فرید خرید کیتوسے۔کل کاروں آزاد تھیوسے۔
سرکھی سیندھ مسارا گیوسے۔نا کل کجّلے دھار دی ہے۔
اجّ کل اکّھ پھرکاندی ہے
اجّ کل اکّھ پھرکاندی ہے۔کئی خبر وسال دی آندی ہے۔
وقت ملݨ دی موسم آئی۔لزت روز بروز سوائی۔
خوشیاں کردی ماں پیو جائی۔کیا بردی کیا باندی ہے۔
دردوں الم برباد تھیوسے۔جنگل بیلا شاد تھیوسے۔
ویرانا آباد تھیوسے۔پھرہت مول ن جاندی ہے۔
ہر ویلے ہر آن ہے شادی۔ڈیون لوک مبارکبادی۔
ہر آزاروں تھئی آزادی۔سول کنوں دل واندی ہے۔
رانجھن جوگی آئم ویڑھے۔سڑدے مردے کھیڑے بھیڑے۔
ہݨ وت سانوں کون نکھیڑے۔پل پل باہ سراندی ہے۔
تھیا فرید سہاگ سوایا۔مولا جھوک نوں آن وسایا۔
رانجھݨ میڈا میں گھر آیا۔جیں کارݨ دل ماندی ہے۔
اجّ مانگھ مہینے دی ناویں وے
اجّ مانگھ مہینے دی ناویں وے۔ول آویں آ گل لانویں وے۔
رتّ رنگیلی تے سائت سوہݨی۔موسم گل پھل دی من موہݨی۔
مد مستانی ڈکّھڑیں کوہݨی۔سانول سہن سہاویں وے۔
سئیاں ناز نواز کریندیاں۔کجّلا سرخی مانگ بݨیندیاں۔
چیتر سہیندیاں ور گل لیندیاں۔میں گھر وی پوں پاویں وے۔
مٹّھڑی روپ انوپ وسارے۔ڈکّھڑی روندی امّر گزارے۔
سوہݨا ڈے کر کوڑے لارے۔آندی ن مڑ جاویں وے۔
کھیڑے بھیڑے رکھن بکھیڑے۔سسّ نناݨاں لانوم جھیڑے۔
چاک مہیں دا آ وڑ ویڑھے۔تتّڑی نوں ن تاویں وے۔
سئیاں جگتاں نوکاں کردیاں۔مہݨے ہاپ کریندیاں بردیاں۔
مل ماہی ہݨ بھٹّ گھت سردیاں۔نا دھوتیں لاج لجاویں وے۔
توں بن میرا ہور ن کوئی۔تانے مارم خلق سبھوئی۔
روز ازل دی تیری ہوئی۔لگڑی توڑ نبھاویں وے۔
سالو بھنّڑا اخّیاں نیرے۔چولی چنّڑی لیر کتیرے۔
لوں لوں سیڑھاں لکّھ لکّھ چیرے۔الّڑے زخم مٹانوی وے۔
نینہ فرید فقر دی موڑی۔باجھ برہوں دے کل گل کوڑی۔
مردی جیندی نیویں پوری۔دل نوں داغ ن لاویں وے۔
اجّ مانگھ مہینے دی یاری وے
اجّ مانگھ مہینے دی یاری وے۔کیوں بیٹھیں یار وساری وے۔
آئی موسم چیتر بہاراں۔سنگیاں سرتاں ملیاں یاراں۔
جوبھن لہریں تار متاراں۔ہک میں مفت ازاری وے۔
سئیاں دھانون گاوݨ گانون۔سہجے ہار شنگار سہاون۔
مانگ بݨاون دھڑیاں گوندھانون۔میں سر ڈکّھڑے باری وے۔
سرخی کجّلا میندی سونہدی۔ہر ہک اپنے ڈھول نوں مونہدی۔
میں مٹّھڑی غم لٹڑی لونہدی۔کردی لکّھ لکّھ زاری وے۔
جیور پاون بیڑے لاون۔کنتھ رجھاون سیجھ سہاون۔
بانہ سراندی ور گل لاون۔میں ہکّ سولاں ماری وے۔
رتّ سوہݨی تے وقت سکھیلے۔انگن سہیلے گھر البیلے۔
میکوں وی رب رانجھن میلے۔قسمت ڈیوم واری وے۔
گل پھل دھجرا جوڑ ڈکھاوم۔بلبل بھورے خوشیاں پاوم۔
ول ول ہسرت ماڑے آوم۔پل پل چبھم کٹاری وے۔
اجّڑے سہرے ہار کماݨے۔ناز نواز دے ٹول وہاݨے۔
گزرے سارے ماݨے تراݨے۔لگّڑی شہر کھواری وے۔
راتیں نندر ن ڈینہ قرارے۔ہر ہر ویلے دار مدارے۔
تول نہالی ڈسّدی دارے۔تتڑی اوڑک ہاری وے۔
بانہ چڑیلی سکّ سکّ ہٹڑی۔گل ن لاوے ڈیندا پٹھڑی۔
پیت کللڑی ریت اپٹھڑی۔ڈٹھڑی یار دی یاری وے۔
ماہی مٹّھڑا گل نا لاوم۔گانے گہݨے کھاوݨ آوم۔
باس گلاں دی ساہ مونجھاوم۔ساڑے بعد بہاری وے۔
درد اندوہ تے روم کشالے۔سوز پجّالے اکّھیاں نالے۔
شالا یار فرید سنبھالے۔ٹالم مونجھ مونجھاری وے۔
اجوں مارو ملیو
اجوں مارو ملیو۔دل نا ماندی تھی۔
سوہے سجّ کوں ساڑ تے۔ونج متراں دی تھی۔
باندی بردی یار دی۔بردی باندی تھی۔
گیروں الفت یار دے۔دلّڑی واندی تھی۔
نینہ نبھیدی مر گیوم۔پنّل کاندھی تھی۔
تانگھ فرید نوں آکھدی۔بر ڈوں پاندھی تھی۔
اجّ پہلوں سیز سڑیندی ہے
اجّ پہلوں سیز سڑیندی ہے۔تتّی تل سڑی چکّ پیندی ہے۔
ڈینہ فراک اساں سر کڑکے۔دلّڑی فڑکے چھاتی تھڑکے۔
سول نویں نتّ ڈیون دھڑکے۔سختی سخت ستیندی ہے۔
آئے وقت ودا سجّن دے۔سوہݨے سانول من موہن دے۔
سونجڑے سینے بیت ہزن دے۔دلّڑی جھوک ڈکھیندی ہے۔
اجڑی رنگت پھٹڑے پھٹڑے۔ہار ہمیلاں سہرے ترٹڑے۔
اے ڈکّھ کٹّھڑے سکھڑی کھٹّڑے۔پل پل پیڑ مونجھیندی ہے۔
وتّن پیاساں چائیاں کھنکیاں۔خوشیاں ڈسّکیاں مونجھاں مسکیاں۔
سانوں ڈوڑیاں ڈوڑیاں کھسکیاں۔قسمت رکّھ بدلیندی ہے۔
پاس ن کیتی آس دلوں دے۔یاری تروڑی یار چہیندے۔
ماݨ ونجائم ماݨ مہیں دے۔جندڑی ختر کریندی ہے۔
مستک لکھڑی پیس پیو سے۔یار فرید ن کھڑ مکلیوسے۔
بیدرداں دے ساتھ رلیوسے۔سب کئی میہݨیں ڈیندی ہے۔
اجّ رنگ رکھ تے ولیا ہے
اجّ رنگ رکھ تے ولیا ہے۔متاں ماہی ماہݨو گھلّیا ہے۔
جنگل بیلے سبزی چائی۔رونک روز بروز سوائی۔
رل مل سئیاں ڈیون ودھائی۔رانجھن لوں لوں رلیا ہے۔
کانھ کہیلے خنکی چائی۔چائی لیادے پور للائی۔
گل پھل کردے حسن ن ماہی۔سکھ ملیا ڈکّھ ٹلیا ہے۔
رانجھن جوگی میڈا ماہی۔میں بیواہی دا ہے واہی۔
روز ازل توں اوسدی آہی۔جیں دلّڑی نوں ملیا ہے۔
ڈھولݨ ڈتی بانہ سراندی۔سسّ نناݨ تھئی درماندی۔
کھیڑیں بھیڑیں ہسرت آندی۔کوئی گلیا تے کوئی جلیا ہے۔
ماہی کیتے جھوکیں دیرے۔تھئے ہن میرے بھاگ بھلیرے۔
ہتّھ گانے سر سونہدے سہرے۔باغ خوشی دا پھلیا ہے۔
تھیوسے سول کنوں جیواندا۔گجریا ویلھا وقت ڈکّھاں دا۔
یار فرید ملیوم دل بھاندا۔بخت اساں ول ڈھلیا ہے۔
اجّ سانولڑے مکلایا
اجّ سانولڑے مکلایا۔سر بار ڈکّھاں دا چایا۔
اے کبلا اکدس آلی۔ہر عیب کنوں ہے خالی۔
اب ادب ابید سوالی۔جو جو منگیا سو سو پایا۔
واہ ! امن اللہ موازم۔وہ ہرم اللہ مہرّم۔
واہ ! بیت اللہ مکرّم۔رحمت دا سرمایا۔
اے نور سیاہ مجسّم۔ہے عین سوادل آزم۔
تھیا بیشک آمن بے غم۔جو ہرم اہاتے آیا۔
کر یاد ہریم ہرم کوں۔رکھ پیش پراݨے غم کوں۔
دل آکھے کھانواں سم کوں۔ہے جیوݨ کوڑ اجایا۔
ہݨ واگاں وطن ولائیاں۔لکھ مونجھ مونجھاریاں آیاں۔
دل سچڑیاں پتیاں لایاں۔دل میلیں بار کھدایا۔
دل دلبر کیتے سکّے۔گھر شہر بازار ن ٹکّے۔
ونج (ونیہ) کھوسوں توپھ دے دھکے۔ول جیکر بکھت بھڑایا۔
بن یار فرید نجرساں۔رتّ رو رو آہیں کرساں۔
غم کھا کھا اوڑک مرساں۔ڈکھ ڈکھریں جیڑا تایا۔
اجّ شبریاں شگف بھاندے ہن
اجّ شبریاں شگف بھاندے ہن۔متاں دیس پنل دے آندے ہن۔
ناز جمل جمیل وطن دے۔راہیں راہندے راہ سجّن دے۔
ہر دم ہوون نال امن دے۔ساتھی دردمنداں دے ہن۔
لب مسکاون اکّھیاں پھرکن۔رگ رگ بلکے دلریاں سرکن۔
غم غم کھاون ڈکّھڑے کرکن۔سول سروں نسّ جاندے ہن۔
سوہݨے جمل جمیل بداوی۔شمس وکمر دے نال مساوی۔
سارے حسن جمال دے ہاوی۔ساڈے گوشے ہاں دے ہن۔
بدّلی جڑ گنگھور مچائی۔پھوگی لاݨی :کھنکی چائی۔
ناز کریندی لائی لائی۔آرپھ ابرت کھاندے ہن۔
آئے بھاگ سبھاگ سدّھائے۔بھاگو بھاگ ڈہاگ سدّھائے۔
تن من ڈکھڑ جھاگ سدّھائے۔جو چانہدے سو لہندے ہن۔
بینسر بولے بینے ٹھمکن۔والیاں والے جھمکے جھمکن۔
کڑیاں نورے پیریں گھمکن۔زیور تریور ٹہندے ہن۔
زلپھاں سہجوں سو ول پاون۔تلک تلولے لتکے لاون۔
سرخیاں کجّل مساگ سہاون۔ہار سنگار سہاندے ہن۔
تالیاں بھلے بخت سولّے۔آئے مہز فرید دے ولّے۔
پل پل یار سنیہڑے گھلّے۔ڈینہ ڈکّھاں توں واندے ہن۔
اج ویڑا پیا بھاندا ہے
اج ویڑا پیا بھاندا ہے۔کوئی وصل سنیہڑا آندا ہے۔
مل مل آئے بادر کارے۔بجلی چمکے مینہ پھنغارے۔
راج گاج کرے دھدکارے۔جھوک سہاگ سہادا ہے۔
ٹوبھے اچھلن مال ن ماوے۔راتیں یار اساں گل لاوے۔
ہر کئی فرہت نال نبھاوے۔ہک ڈکّھ ڈکّھ پیا کھاندا ہے۔
کوئل کوکے مور چنگھاڑے۔اگن پپیہے کرن بلارے۔
ہر ہر وہشی کر للکارے۔گیت خوشی دے گاندا ہے۔
دشت بیابان ڈسّن بہاراں۔بوٹے بوٹے سہنس توارا۔
راہت ہوئی ہے تار متاراں۔چولے انگ ن ماندا ہے۔
چݨکے کردے چݨک سہیلی۔ویلے آن سنبھالیام بیلی۔
سیدھ فرید رکّھاں کیوں میلی۔ناز نواز سبھاندا ہے۔
اجّ زیور پئے ٹہندے ہن
اجّ زیور پئے ٹہندے ہن۔
متاں ڈینہ سہاگ دے آندے ہن۔
کجلا مارو دیداں بھالے۔
سرکھی مسک مسک غم ٹالے۔
بولے بینے تے کٹمالے۔
سہجوں لچکے کھاندے ہن۔
بعد سمالی لرکے لرکے۔
بارش رمّ جھمّ برکے برکے۔
اکّھیاں پھرکن لوں لوں مرکے۔
ٹھر گئے گوشے ہاں دے ہن۔
جیندے ارب شریپھ ڈٹّھوسے۔
لہدیں صدقی نا مرگیوسے۔
سوہݨے سانول یاد کتوسے۔
ہار شنگار سہاندے ہن۔
صدقے صدقے واری واری۔
اولے گھولے لکّھ لکّھ واری۔
سر قربان تے جان نساری۔
ملک مٹّھے متراں دے ہن۔
وادیاں راہ مدینے والیاں۔
ساگی باغ بہشتی چالیاں۔
ہر ہر آن سدا کھسہالیاں۔
سکھ سہرے ڈکّھ ماندے ہن۔
ارب شریپھ دی سوہݨی ریتے۔
لاوے دل نوں پرم پلیتے۔
وسرے چاچڑّ صدقے کیتے۔
اصلوں مہز ن بھاندے ہن۔
حسن جمال دی دھرتی آئی۔
سبھ شے چاہری ترز ڈکّھائی۔
فرہت روز فرید سوائی۔
ڈکّھڑے ماندے ساندے ہن۔
الّ پھال فراک ڈسیندی ہے
الّ پھال فراک ڈسیندی ہے۔متا یار کنوں نکھڑیندی ہے۔
سکھتیاں ودھیاں سکھ تھئے تھولے۔رنجو الم غم سوز سمولے۔
چرکھا ڈکّھڑی روں روں بولے۔تند ڈنگی ول پیندی ہے۔
سیدھاں کجّڑیاں میندیاں پھکّڑیاں۔کجلے اجڑے سرخیاں بکھڑیاں۔
یاساں ملیاں آساں نکّھڑیاں۔لوں لوں ویݨ ولیندی ہے۔
تول نہالیاں دار ڈسّیجن۔ہار پھلاں دے خار ڈسّیجن۔
سہن ہویلیاں بار ڈسّیجن۔سب شے مونجھے ودھیدی ہے۔
بھاگ گیا بد بختی جاگی۔بانہ چڑیلی تھیوم ڈہاگی۔
جیندیں ڈیکھاں ساول ساگی۔جندڑی مر مر ویندی ہے۔
ٹٹّے کنگݨ، کڑیاں، نیور۔ٹکّڑے بینے، بولے، بینسر۔
کٹمالے تھئے نانگ برابر۔چہنب کلی چک پیندی ہے۔
نظر ن آوے رانجھن ماہی۔کیتس بیکس تے بیواہی۔
مونجھ مونجھاری گل دی پھاہی۔صبر آرام ونجیندی ہے۔
درد کنوں مونہ ساوا پیلا۔چولا کالا بوچھݨ نیلا۔
توں بن ساڈا کوجھا حیلہ۔ہر کئی سخت الیندی ہے۔
سوݨ شگون سبھے تھئے پٹّھڑے۔وصل وسال دے سانگے ترٹّڑے۔
نین ن بھائے رو رو ہٹّڑے۔دلّڑی کیس کریدی ہے۔
چیتر بہار خزاں ڈسّیجے۔جھوک سبھو ویران ڈسّیجے۔
ن کوئی علم ن با۔روہی ڈیݨ ڈریندی ہے۔
یار فرید ن کھڑا مکلایا۔بار بار ہجر سر آیا۔
سک ساڑیا تے تانگھاں تایا۔قسمت رودھے ڈیندی ہے۔
الف ہکو ہم بس وے میاں جی
الف ہکو ہم بس وے میاں جی۔
ہور کہاݨی مول ن بھاݨی۔الف گیوم دل کھس وے میاں جی۔
بے تے دی بئی کل ن کائی۔الف کیتم بے وسّ وے میاں جی۔
ٹھپّ رخ پھکا اسول دے مسلے۔برہوں باب دا ڈسّ وے میاں جی۔
جے کر لگڑو چاٹ برہوں دی۔جایا کوں ڈیسیں ڈسّ وے میاں جی۔
جے ن سبک برہوں دا ڈتّڑے۔اجّ کل ویساں نسّ وے میاں جی۔
برہوں سخی تے برہوں سکھائیں۔ہئی سابس شابس وے میاں جی۔
جیندی ہوئی ہکّ یار دے رہسوں۔وسّری ہور ہوس وے میاں جی۔
منتر پریت دا پھوک سکاری۔لنگڑی ہم آلس وے میاں جی۔
الفت زردی گھردی وردی۔نا رہ گئی ہکّ کھس وے میاں جی۔
رانجھن مینڈا میں رانجھن دی۔کھیڑیاں دے مونہ بھسّ وے میاں جی۔
سٹّ گھر بار تے بار وسیساں۔بدلیں کیتی لسّ وے میاں جی۔
علم عمل بھل ویسی جیکر۔عشق پیو کن رس وے میاں جی۔
اوڑک عشق اندر جند ڈیسو۔نا سمجھیں کھل ہسّ وے میاں جی۔
نینہ کڈوکڑاں پیوسے پکھڑے۔نا ہئی قلم تے مسّ وے میاں جی۔
نا اجّ کل دی یار دے ولّ دی۔روز ازل دی ہسّ وے میاں جی۔
عشقوں مول فرید ن پھرسوں۔روز نویں ہم چسّ وے میاں جی۔
اللہ میلے ول سنگ یارا
اللہ میلے ول سنگ یارا۔بردی توں دلبر دی۔
ناز نزاکت حسن ملاہت۔کیا چالیں کیا ڈھنگ یارا۔
سوہݨی ترہ نظر دی۔
اشوے گمزے کرن لڑائی۔چشماں کردیاں جنگ یارا۔
ڈاڈھے ظلم قہر دی۔
ہر ہر کاکل نانگ ورادھا۔زلپھ مریندی ڈنگ یارا۔
لڑدی مول ن لڑدی۔
کامت یار قیامت ساری۔سہنس فریب پھرنگ یارا۔
کردی جو جو سردی۔
تیر نگاہ دا رگ رگ رچیا۔سارا بدن چورنگ یارا۔
لگڑی نوک ہنر دی۔
عشق فرید رلائم بروچ۔ہڈّ ہڈّ تے انگ انگ یارا۔
نکھڑیام کونج ولھر دی۔
الیوم بسر ہدید وے
الیوم بسر ہدید وے۔ہر وقت یار تے دید وے۔
کھولھی عشق کلب کلید وے۔تھئے گجّھڑے راز پدید وے۔
ڈینہ رات ساڈڑی اید وے۔تھیا بواد سغت بئید وے۔
گیروں ہے کتا برید وے۔ہٹ کھٹ گئی تکلید وے۔
دل مل گھٹی توہید وے۔ہے حال روز مزید وے۔
ہر لہزا شوق شدید وے۔ہر آن ذوق جدید وے۔
اماگ نفش انید وے۔کر سلہ تھیوم مرید وے۔
ووہ جزد دی تائید وے۔ووہ فقر دی تمہید وے۔
تھی مہو گفر شنید وے۔گئے وسّر وااد وئید وے۔
رہندی نہیں تشدید وے۔کاوڑ اتے تہدید وے۔
ایہو ادنوں ابد فرید وے۔ازلوں ہے دید خرید وے۔
انہد مرلی شور مچایا
انہد مرلی شور مچایا۔
گر نے پورے بید بتائے۔عقل پھکر سبھ پھہم گمائے۔
مدہوشی وچ ہوش سکھائے۔سارا سفر اروج سجھایا۔
وحدت عین ایاں ڈٹھو سے۔تمس حقیقی سمجھ لیو سے۔
مخفی کل ازہار تھیوسے۔ہر گن گیان دے گیت نوں پایا۔
تھیئے وازہ مشہد دکائک۔تھیئے لائہ انوار ہکائک۔
ظاہر گجھ سب کجھ دے لائک۔کرب تے بواد دا فرک اٹھایا۔
بنسی خوب بتائیاں باتاں۔گجھڑے راز انوکھیاں گھاتاں۔
گم تھیاں کوڑیاں ذات سفاتاں۔لمن الملک دا دورا آیا۔
خمر تہوروں پی پیمانے۔تھیوسے عاشق مست یگانے۔
بھل گئے سوم سلوات دوگانے۔رندی مشرب سانگ رسایا۔
جاݨے کوݨ گنوار مکلّد۔وہ وہ ریت مکدس جیّید۔
تھی متلک بے قید موہد۔سبھ صورت وچ آپ سمایا۔
جب حق رمز ملی توہیدوں۔دل آزاد ڈٹھم تکلیدوں۔
تھیکر فرد فرید ! فریدوں۔سرّی روحی وااز سݨایا۔
اساں کنوں دل چایو وے یار
اساں کنوں دل چایو وے یار۔جاپے کتھاں ونج لایو۔
یار بروچل کیچ دا والی۔کیتو حال کنوں بیہالی۔
پربت روہ رلایو وے یار۔
ملک ملھیر لتو نی جھوکا۔میں کلھڑی وچ اوپریاں لوکاں۔
ہک تل ترس ن آیو وے یار۔
میں کملی کیا جاݨا نینہ کوں۔ظلمی نہر تے قہر شینا کوں۔
آپے دید اڑایو وے یار۔
آپے آپݨا سوہاں کیتو۔کرہو کتاریو نال ن نیتو۔
کیں دھوتی برمایو وے یار۔
یار مٹھی کوں ڈتوڑ رولا۔ساڑیو کیتو کیری کولا۔
تتڑی کوں کیو تایو وے یار۔
آپے شہر بھنبھور ڈو آیوں۔یاری لاکر چھوڑ سدھایوں۔
مپھتا کوڑ کمایو وے یار۔
یار پھرید کڈاں سنبھلیسی۔سہجو سڈ کر کول پلھیسی۔
جے وت بکھت بھڑایو وے یار۔
اسانوں رہݨ ن ڈیندی
اسانوں رہݨ ن ڈیندی۔لگی پنل دی تانگ۔
کنڑیں ولدی روز ازلدی۔برہوں سݨائی بانگ۔
کٹھڑی مٹھڑی جاوݨ لادی۔ڈنگڑی نینہ دے ڈانگ۔
دلڑی دشمن سکھت ستائے۔سینے چبھڑی ساگ۔
یار بروچل کیچے سدھایا۔جالاں کیندے سانگ۔
مارو تھل دی پٹڑی لمّڑی۔ڈسم پھریدن ٹانگ۔
اساں سو بدمست کلندر ہوں
اساں سو بدمست کلندر ہوں۔کڈی مسجد ہوں کڈیں مندر ہوں۔
کڈیں چور بݨوں کڈیں جار بݨوں۔کڈیں توبا استگپھار بݨوں۔
کڈیں زوہد عبادت کار بݨوں۔کڈیں فسک فجوری اندر ہوں۔
کتھاں درد کتھاں درمان بݨوں۔کتھاں مصر کتھاں کناان بݨوں۔
کتھاں کینچ بھنبھور دا شان بݨوں۔کتھاں واسی شہر جلندھر ہوں۔
کتھاں سموا دیر کنشت کتھاں۔کتھے دوزکھ باغ بہشت کتھاں۔
کتھے آسی نیک سرشت کتھاں۔کتھے گمراہ ہوں کتھے رہبر ہوں۔
ہیوں او کلاش تے رند اساں۔پئی نودی ہے ہند سندھ اساں۔
ہیوں بیشک آرف چند اساں۔کل راز رموز دے دپھتر ہوں۔
ہن ناز نواز دے ٹول کڈیں۔ہے مونجھ مونجھاری کول کڈیں۔
ریل ڈھول کڈیں گیا رول کڈیں۔کڈیں بردر ہوں کڈیں دربر ہوں۔
ول واتوں سمجھ فرید اللہ۔کر مہز نا شیار جدید ولا۔
ہے چالوں حال پدید بھلا۔توݨے کجو سارے ابتر ہوں۔
بیٹھی رو رو عمر نبھائیاں
بیٹھی رو رو عمر نبھائیاں۔سبھے خوشیاں عشق ونجائیاں۔
واہ سانول دی دھار کجّل دی۔بے شک تیغ ازل دی۔
دیداں تیر چلاون کاری۔پلکاں کرن لڑائیاں۔
اشوے گمزے ناز نہورے۔نکھرے نوکاں ٹوکاں۔
حسن ملاہت شکل شباہت۔ساریاں ترہیں سدّھائیاں۔
ہنجڑو جاری تنلے رتڑے۔پپلیاں اجڑیاں پجڑیاں۔
لوکاں لیکھے اکّھی آئیاں۔ظالم برہوں چوں بھائیاں۔
میہنڑیں مٹّھڑیں درد اندیشے۔ڈکّھڑے پکھڑے آئم۔
دلڑی سختی ملڑی سونجڑی۔اوکھیاں یاریاں لائیاں۔
مفت ملامت سخت ندامت۔شہر شکائت چائم۔
ویڑھے یار فرید ن آئم۔مستک لکھیاں پائیاں۔
بݨ دلبر شکل جہان آیا
بݨ دلبر شکل جہان آیا۔ہر صورت عین ایان آیا۔
کتھے آدم کتھے شیس نبی۔کتھے نوہ کتھاں طوفان آیا۔
کتھے ابراہیم خلیل نبی۔کتھے یوسف وچ کنان آیا۔
کتھے ایسا تے الیاس نبی۔کتھے لچھمن رام تے کانھ آیا۔
کتھے زکریا کتھے یاہا ہے۔کتھے موسا بن امران آیا۔
بو بکر عمر اسمان کتھاں۔کتھ اسد اللہ زیشان آیا۔
کتھے ہسن حسین شہید بݨے۔کتھے مرشد فکھر جہان آیا۔
کتھے احمد شاہ رسولاں دا۔مہبوب سبھے مقبولاں دا۔
استاد نپھوس اکولاں دا۔سلطاناں سر سلطان آیا۔
تنزیل کتھاں، جبریل کتھاں۔توریت زبور انجیل کتھاں۔
آیات کتھاں ترتیل کتھاں۔حق باتل دا پھرکان آیا۔
کلّ وچ کلّ شے ظاہر ہے۔سونڑھا ظاہر عین مزاہر ہے۔
کتھے ناز نیاز دا ماہر ہے۔کتھے درد کتھاں درمان آیا۔
کتھے ریت پریت دا ویس کرے۔کتھے عاشق تھی پردیس پھرے۔
کھلے گل وچ مارو کیس دھرے۔لٹ دھاری تھی مستان آیا۔
کتھے پنڈت جوسی جوگی ہے۔کتھے سامی تے کتھے بھوگی ہے۔
کتھے مصر براگی روگی ہے۔کتھے بید بیاس گیان آیا۔
کھاموش فرید اسرار کنوں۔چپ بیہدا گفتار کنوں۔
پر غافل نا تھی یار کنوں۔ایہو لاریبی فرمان آیا۔
بری بیزار ہن ذاتوں سفاتوں
بری بیزار ہن ذاتوں سفاتوں۔مست جانانوں۔
مہز آزاد ہن ناموں نشانو۔دین ایمانوں۔
چھٹے اکروں لنگھے فقروں۔عبادتوں اتوں فکروں۔
گزر کر زاکروں ذکروں۔نکل گئے کون امکانوں۔
تھئی دل دور اگیاروں۔بھری مامور دلداروں۔
پیوسے خبر آساروں۔تے اخباروں تے قرآنوں۔
جڈّاں ڈوں تریں توں غافل ہے۔تڈّاں ہکّ نال واسل ہے۔
لدّھا کربل نوافل ہے۔دل ایکانوں تے اہسانوں۔
ڈتّیاں استاد استادیاں۔ہمیشہ رات ڈینہ شادیاں۔
تھیا سونجر تے آبادیاں۔شہودو ذوق وجدانوں۔
جتھاں خود کرب ہے دوری۔اتھاں کیا وصل مہجوری۔
ماننیات تھیئی پوری۔ہے انسانوں تے رحمانوں۔
عجب مشرب تے ملّت ہے۔سبھو وسات ن کلّت ہے۔
ن انیات دی الت ہے۔ن ہسناتوں ن اسیانوں۔
فرید آئی ہے ہوشیاری۔پختگی چتّ اندر ساری۔
پئی بدّھ سدّھ سجی ساری۔جگائی جوت تن جانوں۔
بٹّھ گھت کوڑ نکمڑے
بٹّھ گھت کوڑ نکمڑے۔ہک حق کوں کر یاد۔
تھی کر گہلا رت پوں تے۔کردیں دھاہ پھریاد۔
باجھوں اہد حقیقی۔مہّج خراب آباد۔
حسن مجازی کوڑا۔ہے فانی برباد۔
کتھ مجنوں کتھ لیلا۔کتھ شیریں فرہاد۔
کل شے گیر خدا دی۔ہالک بے بنیاد۔
بانجھ محبت ذاتی۔کوجھا شور پھساد۔
مرشد فکھر جہاں نے۔کیتم اے ارشاد۔
آرپھ ابنل اربی۔ساڈا ہے استاد۔
سمجھ پھرید ہمیشہ۔رہو گیرو آزاد۔
بٹّھ مگھیاݨا راج بباݨا
بٹّھ مگھیاݨا راج بباݨا۔واہ بھاݨے من بھاݨے اسّاڈے۔
ستر دھوئیں کانھ کہیلے۔بیشک ماݨے تراݨے اسّاڈے۔
سݨوں سہیلیاں سیگیاں سئیاں۔برہو ڈتّیاں ڈکّتیں ہت بئیاں۔
چولا بوچھݨ دھئیاں دھئیاں۔خون جگر تھئے کھاݨے اسّاڈے۔
ہار ہنجوں دا گل وچّ پاواں۔سولاں دی نتّ سیجھ سہاواں۔
ما پیو بھاواں مول ن بھاواں۔ویری دوست پراݨے اسّاڈے۔
زواف بدن وچّ سرت ن تن وچّ۔بھا جگر وچّ دود دہن وچّ۔
دلّڑی غرک اندوہ مہن وچّ۔رو رو نیݨ کماݨے اسّاڈے۔
چھڈّ گیا کیچ شہر دا والی۔تھل مارو دی ککّڑی والی۔
ککّڑے کنڈرے تول نہالی۔ڈلھ سلھ پتّھر وہاݨے اسّاڈے۔
پینگھ پپّل ملکاݨے بھلّ گئے۔گانے گہݨے سہرے پھل گئے۔
گھر در جاہ ٹکاݨے رل گئے۔پڑ پئے یار ایاݨے اسّاڈے۔
مفت فرید ندامت چائم۔سمجھ سنبھل کر نینہ ن لائم۔
ساری پت پرتیت ونجائم۔تھڑ گئے عقل سیاݨے اسّاڈے۔
بیرنگ راول دے کیتے
بیرنگ راول دے کیتے۔روندی وتاں رڑدیں وتا۔
دل سنگ سانول دے سوا۔سو سول لکّھ سٹھڑیں سہاں۔
سک سکھ سبھو صحیح سچّ خیس۔ڈکّھ رنج ویڑھے وچّ وسّے۔
دشمن سجّن ہر ہک ہسے۔ٹوکاں کرم سارا جہان۔
کیتو پنل واہ ویر وے۔ونج کیچ لایو دیر وے۔
ڈکّھڑے ڈتّونی ڈھیر وے۔سونج بر پھراں سر بھر ڈہاں۔
دلڑی غماں دی بھیݨ ہے۔سولاں ڈکّھاں دا ویݨ ہے۔
پربھت جبل چٹ ڈیݨ ہے۔چاڑھیا چڑھاں لاہیا لہاں۔
سب آس ہو گئی یاس ہے۔ہردم اداس ہراس ہے۔
مونس نہیں کوئی پاس ہے۔ہے دل کہاں دلبر کہاں۔
آرد فرید ایں التجا۔رحمے بہال بے نوا۔
دارد گدا امیدہا۔سد گونا ز التاپھ شہاں۔
بیشک جاݨاں، بیشک جاݨاں
بیشک جاݨاں، بیشک جاݨاں۔سوہنڑیاں کوں ہے سکھت غرور۔
مونہ سر کھاک شنگار اساڈے۔ہنجڑو ہارن ہار اساڈے۔
ہوت ہے کیچ، تے کیچ ہے دور۔
یار نویں نت یاری لاوے۔کویں ساڑ سول سہاوے۔
دلڑی نازک نرم کرور۔
ڈینہ تتیں ہڈ ماس کوں چردی۔رات نظر دی آہیں کردی۔
سڑ سڑ مردی صبح سہور۔
پڑ بسملا ڈکھ چیساں۔خوشیاں کر کر جھولی پیساں۔
جے وت تیکوں ہے منجور۔
دور وسے منجور دلیں دا۔آوے موت ن میلا تھیندا۔
فجریں پیشی قہر کلور۔
اٹھدیں، بہندیں ویݨ ولاواں۔روواں کھاواں گاوݨ گانواں۔
ہر ہر رگ ہے تار تنبور۔
جیں ڈینہ دیاں ول لگڑیاں تانگھاں۔اجڑیاں سرکھیاں مہندیاں ماگھاں۔
بولے بینے بیسر چور۔
یار فرید نوں ڈتیڑ رودھے۔سچ آکھیا ہاں کمر و شیدے۔
بیدرداں نال نینہ لاوݨ کوڑ۔
بے صورت صورت اولھے
بے صورت صورت اولھے۔کر ناز ادا گھونڈ کھولھے۔
ہر ہر جا وچّ رانجھݨ ماہی۔آیا نال سفات کماہی۔
ہر سر انہد مرلی واہی۔رمز ہکائک چولے۔
'و پھی انپھسکم' بھیت بتاوے۔'نہن اکرب' بین بجاوے۔
'لود لیسم' گیت سݨاوے۔لفظ انلہک بولے۔
جو کوئی دل ڈوں دھیان رکھیسی۔سارے گجّھڑے راز نوں پیسی۔
اسنینیت کل اٹّھ ویسی۔بھجّ پوسن سبھ بھولے۔
ہکّ جا ہن اہکام شریعت۔ہکّ جا ہن اسرار طریقت۔
تھیوے کیا دریافت حقیقت۔کون اے پھولے پھولے۔
نا رل ڈکّھڑی روہ جبل وچّ۔نا تھی اوکھی مارو تھل وچّ۔
پہلو دوش کنار بگل وچّ۔یار پنّل ہے کولے۔
فکھر جہاں ہکّ ریت سکھائی۔اصلوں ہاجت رہی ن کائی۔
دل جڑ جڑ دھوم دھام مچائی۔تھئے گن گیان سمولے۔
رنگ پر دے ہن پنتھ نیارے۔ہکّ نوں بوڑے ہک نوں تارے۔
ہکّ پیا جتے ہکّ پیا ہارے۔تلدے ماسے تولے۔
فاش فرید اے وااز سݨا توں۔عالم جاہل شاہگدا کوں۔
جے کوئی چاہے فقر فنا کوں۔اپنے آپ کوں گولے۔
بھاݨ وسایا یار چہیندے
بھاݨ وسایا یار چہیندے۔بیٹ سہایا ماݨ مہیندے۔
اصلوں مول ن ویساں روہی۔کان کہیلے دلّڑی موہی۔
رانجھن دیسر چیساں ڈوہی۔تن من ملک تہیندے۔
غائیں ویچ تے منجھیاں لیساں۔نیں چندن تے جھوک بݨیساں۔
بیلا بیلی نال سہیساں۔جیڑا چاک سڈیندے۔
مانگ ڈھالے پاواں پھالاں۔ساری امّر تیڈے سنگ جالاں۔
رنگپور ساڑاں ساڑ پجالاں۔بٹّھ کھیڑے موئے جیندے۔
جاں جاں کنڑی رنگ سݨیدی۔جدڑی صدقے گھولے تھئیندی۔
پاہ ہنباہ تے دھوڑ مہیندی۔ڈسّدا نور اکّھیں دے۔
ہر دم یار دے نام سڈیواں۔شالا ن بیواہی تھیواں۔
باجھ تیڈی دے باجھ ن جیواں۔بیا کوئی کون کہیدے۔
ہیر سلیٹی چوچک بیٹی۔ناز پننی مشک لپیٹی۔
آ تقدیروں چاک چکیٹی۔ہݨ ڈیکھو کیا تھیدے۔
چاکی الڑے چاک چکائے۔وسریا ما پیو ماپیو جائے۔
مامے چاچے تے ہمسائے۔آݨ سوہیں نجریندے۔
پار جھناہوں رانجھن آیا۔جھنگ سیالیں پھیرا پایا۔
ہیرے نوں جڑ جادو لایا۔کویں چھپ چھپیندے۔
گھٹڑے وکڑے ٹوبھے تاڈے۔سبھ وس گئے نیڑے تاڈے۔
آ وس ساول کولے ساڈے۔بٹّھ گھت دروہ دلیندے۔
موسم مست ڈہاڑے بھلڑے۔ڈاگاں ملڑے ساوے تلڑے۔
بھاگ سہاگ فرید سولّڑے۔اکّھیاں نال ڈسیندے۔
بن دلبر آہیں کر کر
بن دلبر آہیں کر کر۔کئی راتیں ڈتم سہر کر۔
روہ روہی راوے رلدی۔نت قدم قدم تے بھلدی۔
کڈی تھک بہندی جلدی۔ہݨ سانول یار وہر کر۔
ڈوکھی ڈکھڑے سنج سباہیں۔ڈونگھے ڈونگر کوجھیاں جاہیں۔
جتھ ممّیاں گول بلائیں۔رچھ راخش بھجدے ڈر کر۔
بن عاشق اہل وفا دے۔بن شائک ذوق لکا دے۔
بن صاحب صدق و سپھا دے۔اتھ آوے کون گزر کر۔
لڈ نیتو جھوک پریرے۔دل درداں لائم دیرے۔
ڈسے روٹی ہاں دے بیرے۔پیواں پانی کھون جگر کر۔
تھیئے کنڈڑے تول نہالی۔گھر ڈیوم ڈین ڈخالی۔
ول ہوت دلیندا والی۔آ! سینے ساڈے گھر کر۔
گیوں ویری کیچ سفر کر۔جی جالیو ظلم قہر کر۔
جکھ جکھدی ویساں مر کر۔تھل مارو گور قبر کر۔
سوہݨا یار فرید ڈوں آوے۔گل لاوے سیجھ سہاوے۔
آ ! اجڑی جھوک وساوے۔ٹھنڈڑی آہ اسر کر۔
بندرا بن میں کھیلے ہوری
بندرا بن میں کھیلے ہوری۔شام دوارے میرو لال۔
ادھر مدھر موں بنسی باجے۔چوراسی لکھ ساج آواجے۔
بھولی کایا مایا موڑی۔سن کے گیان انوکھے کھیال۔
ترکھٹ جمکا ترفٹ ناؤں۔درمت دویت پاپ مٹاؤں۔
پی کے پے سنگ پریم کٹوری۔ناچت گاوت رنگرس تال۔
انہد گھور گگن موں غاجے۔چنگ مردنگ لکھو لکھ باجے۔
لاگی جوری سبد ٹکورے۔برست گر پرتیت گلال۔
برج موں دھوم پری دھن لاگے۔ابھمان ٹٹے کبدھیا بھاگے۔
بانہ مرورے بنگری توڑے۔کور کنھی چنچل چال۔
داس پھرید آکاس ہمارا۔دیس ایہو ابناس ہمارا۔
آتم سوں کی لاگے چوری۔ہوں میں سنسار ہت پتال۔
بن یار مٹّھل میں ویساں مر
بن یار مٹّھل میں ویساں مر۔جے باجھوں ہک پل کو نے سرے۔
چھڈّ ہوت اکلّڑی کیچ گیا۔سو پیڑ اٹّھی لکّھ پور پیا۔
پٹی پٹّ پٹّ ہٹّڑی شام سہر۔پٹّی پیت دے ڈسّدے پندھ پرے۔
مٹّھا مارو مہب ملھیر وسّے۔رتّ روواں سارا لوک ہسّے۔
تھیساں بر ڈوراہی سٹ گھردر۔توڑے یار قبول کرے ن کرے۔
کٹّھی ناز نگاہ اوّیڑے دی۔مٹّھی لزت عشق بکھیڑے دی۔
موئی جیندی تاں دمے روزے ہشر۔الا دل توں مول نہیں وسّرے۔
واہ دلبر تینڈری یاری ہے۔لگی پھکڑی شہر کھواری ہے۔
دل سڑدی جلدے جان جگر۔سر ٹوٹے پرزے سہنس زرے۔
شالا تھیوم وصل دا ساگ کڈیں۔مٹے لٹڑی دل دی تانگ کڈیں۔
ٹلے سخت پہر کرے بخت وہر۔سوہݨا سہن سجیدے پیر دھرے۔
آ آنگن فرید دے یار مٹّھل۔ساری امّر گئی زوکھ جکھدی ڈھل۔
کر لتف مہر بٹّھ ظلم قہر۔دل ڈکّھڑی ٹھڈّڑے ساہ بھرے۔
بن یار سانول بیو کو نہیں
بن یار سانول بیو کو نہیں۔ہزا جنونل-آشکین۔
بے او ن آنست و ن ایں۔ہزا جنونل-آشکین۔
تھل بر تتی رلدی ہے کیوں۔سدھ واٹ توں بھلدی ہے کیوں۔
یار است ہمدم ہمنشین۔ہزا جنونل-آشکین۔
کیا نار کیا گلزار وے۔کیا یار کیا اغیار وے۔
او را بدان او را ببین۔ہزا جنونل-آشکین۔
مزہب وجّودی فرض ہے۔بیوکل ازائی گرز ہے۔
دیدیم با چشمے یکین۔ہزا جنونل-آشکین۔
ڈینہ ہجر دے موکلا گئے۔ویلھے وسال دے آ گئے۔
جانم بجاناں شد کریں۔ہزا جنونل-آشکین۔
نہیں کال بیشک حال ہے۔پل پل اساڈے نال ہے۔
نازک مزاج نازنین۔ہزا جنونل-آشکین۔
واہ عشق ڈتّڑی ڈات ہے۔تھئی رات سبھ پربھات ہے۔
شد فرش دل عرش بریں۔ہزا جنونل-آشکین۔
خلکت کوں جیندی گولا ہے۔ہردم فرید دے کول ہے۔
سورید پیر فکھر دین۔ہزا جنونل-آشکین۔
برہوں پیو سے پخڑے
برہوں پیو سے پخڑے۔بیکل دھندڑے چکڑے۔
پیت پرم دی چاشنی چکھڑیم۔وسرے ڈکّھڑے پکھڑے۔
عشق دی بات ن سمجھن اصلوں۔اے ملواݨے رکھڑے۔
ادنبی ربی جب ہویا۔شرا مسائل مکّڑے۔
'ہما اوست' دا سبک گھدوسے۔فاش تھئے گجّھ لکّڑے۔
ہیں راہوں ن پھرساں توڑیں۔سر تھیسم سو ٹکّڑے۔
مہج فرید نہیں کئی ہاجت۔ہیوں ہکّ نینہ دے بکھڑے۔
بولا بنیسر کس نوں پاواں
بولا بنیسر کس نوں پاواں۔ڈھولݨ کیتم نا منزور۔
کتھ نوں بیناں مانگ بݨاواں۔کجلا پاواں سرکھی لاواں۔
یار تتی دا وسدا دور۔
پریت پراݨی کملا کیتا۔عشق اولڑا لوں لوں سیتا۔
پون کللڑے پل پل پور۔
ترز نیاز اساڈی موڑی۔کبلا قدمی یار دی دھوڑی۔
حسن ازل دی چال غرور۔
سینگیاں سرتیاں سینجھ وچھاون۔بانہ چڑیلی ور گل لاون۔
ہک میں مپھت رہی مہجور۔
وادی ایمن تھل دے چارے۔جتھاں بروچل کر ہوں کتارے۔
ککڑے بنڑے ہݨ کوہ تور۔
ملاں مارن، سکھت ستاون۔گجھڑے راز دا بھیت ن پاون۔
بے وس شودے ہن مازور۔
ملواݨے دے وااز ن بھاݨے۔بیشک ساڈا دین ایماݨے۔
ابنلاربی دی دستور۔
عاشق مست مدام ملامی۔کہ سبحانی بݨ بستامی۔
آکھ انلّہک تھی منسور۔
حسن پرستی عین عبادت۔شاہد مستی سرپھ سادت۔
گیبت گپھلت مہز حضور۔
ریت فرید دی پٹھڑی ساری۔رہندا سوم و سلواتوں آری۔
رندی مشرب ہے مشہور۔
چوڑا اناڈے جیسلمیر دا
چوڑا اناڈے جیسلمیر دا۔سوہا رنگاڈے خاص اجمیر دا۔
ہووے اصلی خاص مڑیچا۔نا نکلی ول پھیر دا۔
جلدی آوے نا چر لاوے۔کمّ نہیں اتھ دیر دا۔
برہوں دا چوڑا پریت دا سوہا۔کاک ندی دے گھیر دا۔
بچھوا بیکانیری گھنساں۔سجڑے کھبڑے پیر دا۔
سہجے پیساں پا ٹھمکیساں۔تھورا چیساں ڈیر دا۔
یار فرید منیندم آکھیئے۔کیا غم پئے دے ویر دا۔
چوڑے بیڑے کڈھیں پانواں ڑی پاواں
چوڑے بیڑے کڈھیں پانواں ڑی پاواں۔میڈا یار گیا ملھیر تے۔
ڈے کر کوڑیاں آس امّیداں۔تھورے چاڑھ ڈکّھاواں ڑی ڈکّھاواں۔
ہے ڈکّھڑے دل دلگیر تے۔
گئے برباد لکّھو لکّھ واادے۔ہݨ کیوں پھٹکی خاواں ڑی کھاواں۔
کھوٹے توں ویری بے پیر تے۔
رات ہجر دی رتّڑوں روواں۔رتّڑیاں مرچاں لاواں ڑی لاواں۔
تتّی سو من ہکّ ہکّ چیر تے۔
سلدے سکدے اولھے گھولھے۔واری واری جاواں ڑی جاواں۔
مٹّھی کاسد دی تکریر تے۔
یار ن آوے کجّھ ن بھاوے۔بھیݨیں نوں نتّ تانواں ڑی تانواں۔
تھیواں کاوڑ ماں پیو ویر تے۔
کھیڑیں بھیڑیں دے ہتّھ آئی۔جیں ڈینہ لدّھیاں لانواں ڑی لانواں۔
ڈوڑی تریوڑی سختی ہیر تے۔
اوکھیں سوکھی مول ن پھرساں۔کیوں نینہ فرید لجانواں ڑی لجانواں۔
مٹّھی کل کم رکّھ تقدیر تے۔
چوریوں جاریوں استغپھار
(ارداس)
چوریوں جاریوں استغپھار۔بکھشم شالا رب گپھار۔
گندڑی آدت گندڑے پھیالوں۔توبا ! توبا !! لکھ لکھ وار۔
کر کر سکھت گناہ پرتاپوئم۔توں ہیں کھاوند بکھشݨ ہار۔
پیر پیغمبر تیڈے باہیں۔توں مالک توں کل مکھتار۔
میں بد عملی تے کر رحمت۔جیں ڈینہ یار وی یار ن یار۔
اوگن ہاری نا کہیں کمّ دی۔کوجھی کملی بد کردار۔
تیڈا شان ہے فضل کرم دا۔میں وچ ڈوہ تے عیب ہزار۔
آون یاد گناہ پراݨے۔پٹ پٹ روواں زارو زار۔
رات قبر دی ڈینہ ہشر دا۔سر تے کڑکم بارے بار۔
میں مسکین پھرید ہاں تیڈا۔توں بن کوݨ اتارم پار۔
دم مست کلندر مست کلندر
دم مست کلندر مست کلندر۔مست و مستی الستی۔
نفس مکدّس اہل شادت۔علم عمل وچّ رکھن سادت۔
چھڈّ کر ورد تے زہد عبادت۔نتّ کردے ورد پرستی۔
صاف مبّرا غیر خیالوں۔پاک ایالوں آلوں مالوں۔
راسکھ وجدوں ذوقو حالوں۔وہ وہ مستیندی مستی۔
ازل ابد تک جانڑن واکف۔لانت رحمت سمجھن آرف۔
بوجھن مکاشپھ مہج مرادپھ۔کیا بالائی کیا پستی۔
جے توں چاہیں کرب حقیقی۔ورسا الوی تے سدیکی۔
ریت جنید رسم شکیکی۔بھٹّ ہستی وٹّ ہستی۔
سٹّ صحبت رکھ کھلوت ازلت۔موت ارادی توں پا نزہت۔
جے سر ڈیسیں ہئی بے شبہت۔اتھ سودا دست بدستی۔
سوز پریتا حال فریدی۔مزہب ملّت ہس توہیدی۔
میل کچیلا شکل جریدی۔خوش وسّدا پرم دی وستی۔
درد اندر دی پیڑ ڈاڈھا سکھت ستایا
درد اندر دی پیڑ ڈاڈھا سکھت ستایا۔
ہجر فراق دے تیر دل نوں مار مونجھایا۔
عشق ہے ڈکھڑے دل دی شادی۔عشق ہے رہبر مرشد ہادی۔
عشق ہے ساڈا پیر۔جے کل راز سجھایا۔
اے دل مٹھڑی گندڑی مندڑی۔جامݨ لادی برہوں دی بندڑی۔
ازلوں تانگھ دا تیر۔جانی جوڑ چونبھایا۔
ناز تبسّم گجھڑے ہاسے۔چالے پیچ پھریب دلاسے۔
حسن دے چار امیر۔جنھاں چو گٹھ نوایا۔
وٹھڑی پالی سدا متوالی۔مینہ وسراند تے والی آلی۔
رہّی رشک ملیر۔ویدا بکھت ولایا۔
تھیاں سر سبز فرید دیاں جھوکاں۔سہجوں خنکی چائی سوکاں۔
نݨد نا ماؤ کھیر۔مولا ماڑ وسایا۔
درد پئے ول پیٹے
درد پئے ول پیٹے۔ڈتّڑے یار رنجھیٹے۔
میں بیٹھیں گئی عمر ن آئے۔لانویں لہن دے نیٹے۔
ہتّھڑیں پیریں غم دے گانے۔سر سولاں دے ریٹے۔
سنگی سرتیں لگڑے جھیڑے۔سکڑیں سوہریں پھیٹے۔
سانول آوے آ گل لاوے۔سہجوں سیہجیں لیٹے۔
دلّڑے سو سو زکھم کللّڑے۔سینے سخت چپیٹے۔
یار فرید سنبھالم جیندیں۔رب ڈکّھ ڈکّھڑے میٹے۔
درسن بن اکّھیاں ترس رہیاں
درسن بن اکّھیاں ترس رہیاں۔
سے سول سہاں سک سانگ سوا۔سکھ سڑ گئے خوشیاں راکھ تھیا۔
جی جلدا سینے اگّ لگی۔دل بیکب ہجڑوں ڈھلک پئیاں۔
بٹھ سیجھ سڑی بٹھ تول تتّی۔گئیا سینگیاں سرتیاں وسریاں۔
گل کوجھے کانٹے خار چبھن۔تھئی چولی سالو سہنس دھئیاں۔
کئی لہر لڑھے کئی روہ رلے۔کئی پھردے بوٹے بیٹے لئیاں۔
دن بیت گئے سدھ بسر گئی۔ساجن نے برائیاں جوڑکیاں۔
ہے ناز نہیں ایراج منڈھو۔رکّھ آس ن تھی غم واس میاں۔
بن یار فرید ن اید ڈٹّھم۔کھل کھیڈاں ساریاں وسر گئیاں۔
دستوں پیر مگاں دے
دستوں پیر مگاں دے۔پیتم عشق دا جام۔
وحدت کیتا گلبا۔بھل گیا کپھر اسلام۔
گزرے فرض پھریجے۔سنت کو بھی سلام۔
کشپھ حقیقی آئے۔گئے اجگاس اہلام۔
وحدت ذاتی سبھ دا۔ہے آگاج انجام۔
تکھڑی تیغ نپھی دی۔گیر کیتا کتلام۔
باجھوں شغل حقیقی۔بل کل کوڑ کمام۔
کر توبا اگیاروں۔پٹھڑے برہوں پیام۔
ترت فرید فریدوں۔تھی آزاد تمام۔
ڈیہاں راتی سنجھ ستھاہیں
ڈیہاں راتی سنجھ ستھاہیں۔کنڑیں کاݨھ بجاوم بینّ۔
کدسی بنسی انہد ازول۔رانجھن پھوک سݨاوم فضلوں۔
رکّھ رکّھ وحدت دی آئین۔
اسنینیات دی گئی الّت۔اوج تھئی سبھ ہنپھی ملّت۔
سین بلال دا بیشک شین۔
جو ہے مرد مہکّک موکن۔اوس دا تھیا شیطان بھی مومن۔
ملل نہل کل کیّم دین۔
دلّڑی گیریں ویروں کھالی۔سدر سدور ولائت والی۔
راسکھ مالک ملک یکین۔
میساکنو تا روز ہشر دے۔جودو جود نسار فکّر دے۔
دولت صحبت فکھردین۔
ظلم جہالت تھیوم پریرے۔کیتے ادل ادالت دیرے۔
آئی تمکین تے گئی تلوین۔
بھٹّھ گھت اے تلبیس ابلیسی۔اے دل سکھ تدریس ادریسی۔
تھی وارث پھاران تے سین۔
سو سو حمد تے لکّھ شکرانے۔یار فرید لدھوسے خانے۔
گئی تشویش تے آئی تسکین۔
ڈینہ رات ڈخّاں وچّ جالاں
ڈینہ رات ڈخّاں وچّ جالاں۔ونجیاں کھوشیاں غم بیٹھی پالاں۔
یار پنل گیا شہر ڈوں۔تھی راہی روہی تھل بر ڈوں۔
بیواہی کیوں آکر آکر گھر ڈوں۔جکھ جکھ عمراں گالاں۔
ڈیون ڈوڈے سول سہیلیاں۔بد تینت پٹّھڑیاں تے دل میلیاں۔
سونجبر سارے سیہن ہویلیاں۔سر ساڑاں جی جالاں۔
پیت پریندی روز سوائی۔وسرے کھویش کبیلے بھائی۔
سٹ کر ویرݨ بھیݨی مائی۔سانول تینوں بھالاں۔
یار ن پانواں پئی کرلاواں۔سہے سیجھ نوں بھا بھڑکاواں۔
پٹّ پٹّ رو رو بار اٹھاواں۔ویݨ کراں روہ ڈالاں۔
لگڑی جڑ کر چوٹ اندر وچّ۔آئم ڈوڑے ظلم قہر وچّ۔
چھڈ کر کلھڑی روہ ڈونگر وچ۔ہوت ن لہم سنبھالاں۔
یار فرید ن لہندا سارا۔سہندی ساڑے سول ہزاراں۔
رتّ رو رو کر رات گزاراں۔ڈخّ ڈکھدیں ڈینہ ڈھالاں۔
ڈینہ راتیں عشق ستاوے
ڈینہ راتیں عشق ستاوے۔زر گھر ور روگ ودھاوے۔
تھل ریکھاں جھر بر دیرے۔ہر بھٹ بھٹ نال بسیرے۔
سر سولا چھکدے سہرے۔گل ہجر دا ہار سہاوے۔
دل لٹ گیا جوگی راول۔سے پور ڈکھاں دے پل پل۔
ہر وقت کہاں ہتّھ مل مل۔مٹّھاں نیڑا کوئی ن لاوے۔
روہ کوجھے کالیاں دھاراں۔پوں چبھن ببول ہزاراں۔
سر قہر کلور دیاں ماراں۔ڈکّھ ہر ویلھے تن تاوے۔
دل دود غماں دے دکّھ دے۔جی ہر ویلھے پیا جکھدے۔
گئے گزر ڈہاڑے سکھ دے۔موئی جندڑی سوز نبھاوے۔
ہے درد اولّڑا پٹّھڑا۔کیوں پیش پیوم اے کٹّھڑا۔
کجھ گھٹے ن گاٹے ترٹّڑا۔ہتّھوں مرہم زخم پھٹاوے۔
جن راکھس سونجڑیاں جاہیں۔رچّھ باندر بوز بلائیں۔
تھئے ساتھی سنج سباہیں۔مٹّھی اوکھی امّر وہاوے۔
آئے پیش فرید گپاٹے۔انگ ترٹن تے سر پھاٹے۔
لکّھ روڑاں سہنس چکاٹے۔تتّی بیوس تھی کرلاوے۔
ڈیس سہا سانول اج کل
ڈیس سہا سانول اج کل۔نا تاویسائیں مر جل گل۔
وہٹ میں وسدا میندھڑا۔شہر لودروے مومل۔
کنڑیں کھاون سینگیاں۔کر کر کوڑی کل کل۔
توں بن نزرم اوپریاں۔توڑیں سادھاں سومل۔
سڑ گئی سیجھ سہاگڑی۔پھاٹے پھاٹے ڈوڑے مل مل۔
سرکھی لہ گئی وہ گئے۔رو رو سرمے کاجل۔
سک سر مارم سانگراں۔تاگھاں تانم ول ول۔
سول اندوہ اندیسڑے۔مل مل آون پل پل۔
بھیݨیں، دائیاں ڈرانڑیاں۔امڑی، ویرن، بابل۔
کون ہے درد پھرید دا۔توں بن دارو درمل۔
ڈھولݨ تیڈی سک ڈھیر ہم
ڈھولݨ تیڈی سک ڈھیر ہم۔تاگھاں گھݨیاں چاہیں بہوں۔
کھپ کھپ کراں آہیں بہوں۔تپ تپ اٹّھن بھائیں بہوں۔
کھسی دل مہیں دے چاک ہے۔جیاڑا سدا غمناک ہے۔
تن چور سینا چاک ہے۔سر دھوڑ مونہ پاہیں بہوں۔
لگا سکھت ڈکّھڑا روگ ہے۔بے پیر دل نوں جوگ ہے۔
تتّی پئی بھوگیندی بھوگ ہے۔رو رو کرے دھائیں بہوں۔
ماہی پنل دلّڑی لٹّی۔دل لٹّ کے تھیا راہی پٹّھی۔
رل رل تھکّی پھر پھر ہٹّی۔بوٹے لئیاں کاہیں بہوں۔
جڈاں دل نوں تیڈی چاہ تھئی۔سٹّ سیجھ تھل دے راہ تھئی۔
سونجبر کلھی بے واہ تھئی۔چھڈّ آسرے واہیں بہوں۔
گجری فرید آخر عمر۔آئی ن دلبر دی خبر۔
ڈھونڈھاں جنگل جھر بر بہر۔تک تک رہاں راہیں بہوں۔
دل دم دم دردوں ماندی ہے
دل دم دم دردوں ماندی ہے۔سک ڈٹّھڑیں باجھ ن لہندی ہے۔
ہجر دیاں گزریاں ڈکّھیاں راتیں۔ما پیو کھویش ن پچّھدیں باتیں۔
سینگیاں سرتیاں لہن ن تاتیں۔مٹّھڑی پئی تڑپھاندی ہے۔
چاک مہیندا من نوں بھانڑاں۔بھل گیا سارا راز ببانّڑاں۔
گھولاں سیج تے تول وہانڑاں۔بیٹ دی ریت سہاندی ہے۔
رانجھن جوگی میرا میتا۔دل نوں جسنے جاد کیتا۔
عشق تہیندا لوں لوں سیتا۔رگ رگ مول ن واندی ہے۔
بھاݨا یار دا من مانڑاں۔ساڑاں جھنگ تے شہر مگھیانڑاں۔
پا مسکینی سٹّساں مانڑاں۔جندڑی جھوک غماں دی ہے۔
گزریا ویلھا ہسّݨ کھلݨ دا۔آیا وقت فرید چلݨ دا۔
اوکھا پینڈا دوست ملݨ دا۔جان لباں تے آندی ہے۔
دل دردوں ہݨ ہاری وو یار
دل دردوں ہݨ ہاری وو یار۔ول کریں ہا کاری وو یار۔
زلپھ سیاہ تھی ناگ ورادھے۔ڈنگ مریندے کاری وو یار۔
لوں لوں سیڑھاں جاری وو یار۔
سانول آویں نا ترساویں۔موسم چیتر بہاری وو یار۔
گھر گھر تھئی گلزاری وو یار۔
یاری لا کر یاد ن کیتو۔جندڑی مپھت ازاری وو یار۔
ڈٹھڑی تیڈڑی یاری وو یار۔
سٹ کر کلھڑی تے بے واہی۔کیتو کیچ تیاری وو یار۔
ہے ہے بے نرواری وو یار۔
شاہ برہوں دے ڈترم اوہدا۔گالھیں دی سرداری وو یار۔
کھلات شہر کھواری وو یار۔
سک مہینوال دی لوڑ لڑائم۔میں مٹھڑی منتاری وو یار۔
کوجھی رات اندھاری وو یار۔
ڈے کر دلبے کوڑ دلاسے۔لٹ نیتو دل ساری وو یار۔
میں واری لکھ واری وو یار۔
تھل بر روہی روہیں راویں۔رلدی ڈکھڑی ماری وو یار۔
بار برہوں سر باری وو یار۔
یار فرید ن آئم ویڑھے۔ہر دم مونجھ مونجھاری وو یار۔
روندیں عمر گزاری وو یار۔
دلے دارم بسے آوارا تبے وہشت آرائے
دلے دارم بسے آوارا تبے وہشت آرائے۔
برہوں بارے بروچل دے بیاباں دشت رلوائے۔
کیہاں گم دیاں باتیں ڈکّھی ہے دل ڈیہاں راتیں۔
خدا را حالے زارم بیں کہ دستیم و بے پائے۔
بما تالیا شدا پر کی نزارم بے دلو غمگیں۔
ن پیندا یار ہے جھاتی اجݨ ڈکّھڑے ن پادائے۔
سجن وس رس ڈکھانئم چس سریجھیں پیکڑیں بس بس۔
دل دیوانا باہر کس ن دارد ہیچ پروائے۔
ہمیشہ مونجھ وادھی ہے سونجی سختی زیادی ہے۔
سدا سولاں دی شادی ہے میں اپنے بخت ازمائے۔
ڈیہاں ڈوڑی کھرابی ہے کلک ہے ازترابی ہے۔
نماساں جی عذابی ہے ن آپ آئے ن بلوائے۔
زے عشق آرز رنگیں چو لالا داغہا دیرین۔
کیتیاں ہن دل اندر جاہیں کڈیں رب یار ملوائے۔
بغیر از من کرا شائد فرید ایں مرمرا بائد۔
ڈکھے پیندے تے ڈخّ بیہد ممیں راکھس تے رچّھ سائے۔
دلیاں تے دیداں سوہݨا تیڈڑے دیرے
دلیاں تے دیداں سوہݨا تیڈڑے دیرے۔ہردم وسّیں پیاں توں ساڈڑے نیڑے۔
سنگیاں سرتیاں حق ہمسائے۔گلڑے کرن ویکھ وے۔
ماں پیو ویرن بھیݨ بھݨیجیاں۔جڑ جڑ لانون جھیڑے۔
جگتاں مارن پیکے پتݨے۔ہاسے کرن سوریجے۔
اٹّھدیں بہندیں ٹردیں پھردیں۔سسّ نناݨ کہیڑے۔
چوچک چاک تیڈا توں مالک۔سر سر واہ دا وارث۔
منجھیاں تیڈیاں جھوکاں تیڈیاں۔کوڑے چھوڑ بکھیڑے۔
کون ہے قاضی رشوت راضی۔کون سیال دے کھیڑے۔
باجھ خدا دے جھگڑے جھیڑے۔ساڈے کون نبیڑے۔
ڈوں ڈہیندے ناہک داوے۔اوڑک ناہک تھیندے۔
رانجھن تے میں ہسّ رسّ وسّوں۔سڑ سڑ مرسن کھیڑے۔
جو جو لیکھ متّھے دے آہے۔آخر وہا ملaسے۔
جندڑی چھٹّݨ فرید ہے مشکل۔ویڑیاں عشق اویڑے۔
دل عشق مچائی اگّ سائیں
دل عشق مچائی اگّ سائیں۔ڈخّ سوز رچیا رگ رگ سائیں۔
گھر گھر مل گئے ہوکے۔کبلا یار دی جھوکے۔
ای جگ تے اوں جگ سائیں۔
دلبر دور سدھانڑاں۔ساڑاں تول وہانڑاں۔
جیواں کیندے لگ سائیں۔
ہور نہیں کئی باکی۔ایہا ذات سفاتی۔
ہاں دلدار دا سگ سائیں۔
من مونجھا تنّ ٹونڈے۔لنگ میلے سر بھونڈے۔
سول آوݨ کر وگّ سائیں۔
برہوں روح حیاتی۔غم ہے بیلی ساتھی۔
درداں دی ہم تگّ سائیں۔
حال فرید کھوارے۔دلڑی زار نظارے۔
کیتم ہجر الغّ سائیں۔
دل مست مہو کھیال ہے
دل مست مہو کھیال ہے۔سرے م تفاوت ن سہوں۔
اے خیال عین وسال ہے۔تے کمال ہے ن کہ ہے جنوں۔
اصل ال-اسول شہدتن۔ہما سو بسو ہما کو بکو۔
چہ شہود اے بئینہی۔نہیں پھرست اتنی کہ دم بھروں۔
جو مکان تھا بن گیا لا مکان۔جو نشان تھا ہو گیا بینشان۔
سدا اسم و رسم زمن دواں۔اللہ اپنے آپ کو کیا کہوں۔
ن ایان ہے ن نہاں ہے۔ن بیان ہے ن دھیان ہے۔
ن رہا ایہہ جسم ن جان ہے۔کیہاں ڈوس ہوش ہواس کوں۔
شد اکس در اکس ایں بنا۔کہ فنا بکّا ہے بکّا فنا۔
باکی نماند بجز انا۔کتّھ اوتے توں کتّھ ہاں تے ہوں۔
کڈیں شور دے ستوات ہن۔کڈیں زور دے شتہات ہن۔
کئی کسم دے بکوات ہن۔ستون دے بتون بتون دے ستون۔
اٹّھ گئی فرید ہوس مونڈھو۔ن رہا ہئی وس ہک خش مونڈھو۔
کسے کس ہو کس ناکس مڈھو۔چپّ چاپ پھیل فساد توں۔
دل نوں مار مونجھائم
دل نوں مار مونجھائم۔نتّ دے درد اندیشے۔
وس نیڑے چاک مہیندا۔توں باجھ اے حال سونجیدا۔
زکھمی سینے چکدے ریشے۔
ڈکھ ڈہیلیاں ڈوڑ ڈڑاپے۔سے ساڑے لکّھ سول سڑاپے۔
ویݨ سیاپے ساڈے پیشے۔
اے گمزے ناز نہورے۔اے اشوے زوریں تیرے۔
سر سانگاں تن من تیشے۔
بٹّھ برہوں برابر ویری۔چا کیتس کولے کیری۔
ظلمیں مزہب کاخ کیشے۔
کیا دھاں فرید سناواں۔کیا رو رو جگت رواواں۔
مستک لکّھڑی آئی پیشے۔
دلّڑی دردوں ٹوٹے ٹوٹے
دلّڑی دردوں ٹوٹے ٹوٹے۔پرزے پرزے زرّے وو زرّے۔
اشرے غمزے ناز نہورے۔نکھرے ٹکّھرے زورے تورے۔
خون کریندے زرے وو زرے۔
آپے اپݨاں سوہاں کیتو۔آپے اپنی ذاتے نیتو۔
ہݨ کیوں تھینبیں پرے وو پرے۔
گوڑھے نین تے زلپھاں کالیاں۔سوہݨیاں رمزاں موہݨیاں چالیاں۔
جیں بن مول ن سرے وو سرے۔
پلپل تیر نگاہ دے پھلّڑے۔ولول پیچ زلپھ دے ولّڑے۔
بے وسّ کینویں کرے وو کرے۔
مونجھ مونجھاری درد اندیشے۔ڈیہاں رات فرید دے پیشے۔
ہجروں جندڑی ڈرے وو ڈرے۔
دلّڑی نماݨی کوں روز مونجھاری
دلّڑی نماݨی کوں روز مونجھاری۔چھڈّ گیا ڈھولا یار آزاری۔
عشق نہیں کئی بھاہ غضب دی۔سڑدی جلدی جان وچاری۔
عاشق پھردے مست موالی۔سر قربان کرن لکھ واری۔
درد اندوہ تے سول ہزاراں۔لا کر یاری یار وساری۔
سید کریندے مرگ دلیندے۔نازو ادا ہن باز شکاری۔
چشماں شوکھ بہادر جنگی۔پلکاں دھردیاں دست کٹاری۔
جند فرید بچے ہݨ کینویں۔نیناں خدنگ چلائی کاری۔
دن رین دل ہیران ہے
دن رین دل ہیران ہے۔آسائش ن پائم ہکّ گھڑی۔
سر ٹکّڑے ٹکّڑے ہو گیا۔تن من جلیا لوں لوں سڑی۔
دریا برہوں دا تار ہے۔ہر موج آدم کھوار ہے۔
ن پار ن اروار ہے۔اوکھی اڑاہیں آ اڑی۔
ایہا ہے حقیقت حال دی۔ساری امّر رہی بھالدی۔
کئی کل ن پئی مہینوال دی۔بیوسّ تتّی لہریں لڑھی۔
ساتھی پنّل چھڈّ گیوں پرے۔جیں باجھ ہک پل ن سرے۔
پھر پھر ڈونگر گھاٹیاں درّے۔سک ساتھ ونج بھوئے وچّ وڑی۔
ہݨ عشق آدل موں پیا۔ہوشو ہنر زایا تھیا۔
سب مہو منسی ہو گیا۔جو کجّھ سکھی جو کجھ پڑھی۔
تھئی دل فرید آگاہ ہے۔ہر جا جلوسے شاہ ہے۔
بادل موں ظاہر ماہ ہے۔جب جھڑّ گئی من کی جھڑی۔
ڈٹّھا عشق ایاں تا بازار گلی
ڈٹّھا عشق ایاں تا بازار گلی۔سبھو رمز خپھی ہݨ تھیوم جلّی۔
سبھ جلوا نور زہور ڈسّے۔یا ایمن تے یا تور ڈسّے۔
گئی غبت عین حضور ڈسّے۔دل ونج دلبر دے ساتھ رلی۔
ہے کشف کمال دی بات عجب۔ہے وجد تے حال دی گھات عجب۔
ہے وصل وسال دی رات عجب۔مٹّھی گیر دی ذات سفات جلی۔
کڈیں تیر اروز دا حال بݨے۔کڈیں سیر نزول دی چال بݨے۔
جو ہجر ہے آن وسال بݨے۔سارے سول سڑے ساری مونجھ ٹلی۔
جل خاک تے کھوٹ-کھپوٹ غماں۔گم ہو گیا غیر دا نام نشان۔
تھیا نور وجود سہود ایاں۔گھر بار گلی بازار ملی۔
جتھاں بھال ڈیخّاں تتھے راز ڈسّے۔سبھ حسن دے ناز نواز ڈسّے۔
سبھ سوز فرید نوں ساز ڈسّے۔ہما اوست سجھائی ریت بھلی۔
ڈٹّھڑی یار بھلائی
ڈٹّھڑی یار بھلائی۔ہکّ تل ترس ن آیو۔
پا گلواڑی ستڑوں۔ویدیں نا مکلایو۔
سہجو کول بلھا کے۔کیوں جانی دل چایو۔
ہے ہے یار بروچل۔کیں مے توں بھرمایو۔
جے ہاوی ایہہ نیات۔کیوں وت یاری لایو۔
جان فرید نکمّڑی۔مفت ڈکّھاں وچّ پایو۔
ڈکھاں سولا کیتم ککّے سائیں
ڈکھاں سولا کیتم ککّے سائیں۔ہݨ موت بھلی بے شکّ سائیں۔
پنل کیچ سدھائم۔ولدی خبر ن آئم۔
رہیاں راہی تکّ سائیں۔
گھولا بھیڑی گھل کوں۔پوون تتّی دے دل کوں۔
سو سو پور تے جک سائیں۔
آئے سخت کروپ کشالے۔کون بندی دے ٹالے۔
جو لکھیا مستک سائیں۔
ڈکھڑے درد ڈکھیندے۔جان جگر وچّ پیندے۔
سو چونڈھی لکّھ چکّ سائیں۔
بھاگ سہاگ گیو سے۔یار دلوں وسریو سے۔
پکّ سائیں ہم پکّ سائیں۔
ہجر فرید اجاڑیم۔سوز اندر دے ساڑیم۔
دلڑی ہم چکّمکّ سائیں۔
ڈکھ ڈھیر سکھ دا ویر ہے
ڈکھ ڈھیر سکھ دا ویر ہے۔ریڑاں گھݨیاں پیڑاں بہوں۔
رت رو ہنجو نیراں وہن۔نکّ-سیڑھ تے سیڑھا بہوں۔
جکھ جکھ کرا دھائیں بہوں۔ڈکھ ڈکھ کڈّھاں آہیں بہوں۔
دکّھ دکّھ اٹھن بھائیں بہوں۔اک چکّ پئیاں دھیرا بہوں۔
سر بھونڈا چڑیا خاک ہے۔مونہ دھوڑ سینا چاک ہے۔
چوچک تھیا ہݨ چاک ہے۔مٹّھی جھوک دل ویران بہوں۔
سبھ لوک کردا ٹوک ہم۔لگی دل نیارڑی نوک ہم۔
ڈتّی برہوں ڈاڈھی چوک ہم۔چٹّی درد دے تیراں بہوں۔
بے پیر دل دیاں چالیاں۔سبھ ہن اپٹّھیاں گالھیاں۔
پیتم ن پیتاں پالیاں۔رو رو کرے ریڑاں بہوں۔
کلھی میں نمہیں ایہہیں جولدی۔پھرے لکّھ فرید ایہہیں تولدی۔
دل بوڑدی دل رولدی۔سوہݨیاں سسّیاں ہیراں بہوں۔
ڈکھے ڈینہ پھرکت دے نبھن
ڈکھے ڈینہ پھرکت دے نبھن۔مٹّھے نین رو رو رتّ تھیون۔
ساتھی پنل گیا دور ہے۔سر درد قہر کلور ہے۔
تن چور من رنجور ہے۔شالا سجن کولے وسن۔
ماہی مٹّھل گیوں رول وے۔واہ ڈھول تینڈڑے بول وے۔
ڈیکھاں ہے کیندے کول وے۔دل ڈھانڈھ درداں دے بلن۔
دلّڑی تپے سینا جلے۔جیاڑا ڈکھے جندڑی گلے۔
ہڈّ چمّ سڑے لوں لوں تلے۔اکّھیاں ڈکھن دیداں سکن۔
مونس تے نا گمکھوار ہے۔چوگٹّھ سخت اجاڑ ہے۔
پلپل گماں دی دھاڑ ہے۔مشکل نبھاواں رات دن۔
ڈٹّھڑے سوا ککر رہوں۔سونج بر فروں ڈخڑے سہوں۔
جتھ رچّھ گھݨے راکھس بہوں۔باندر بلائیں بھوت جن۔
سیّد فرید سہسی سبھے۔ماہی پچّھے راہی تھیئے۔
یا ونج ملے یا رل موئے۔گئے ہن ڈکّھاں نوں ساتھ گھن۔
ڈکّھے عشق دے ڈکّھڑے گھاٹے نیں
ڈکّھے عشق دے ڈکّھڑے گھاٹے نیں۔سر پھٹّڑا ترٹڑے گاٹے نیں۔
میں ذات سوہݨا یار پنل۔رہسی کول ن ویسی کیچ ڈوں ول۔
ہݨ ولول پور پوون پلپل۔اکّھیں نیر ہنجو پھرواٹے نیں۔
سونج سیجھ اتے گل خار تھیئے۔دھئیاں ہار ہمیلاں مار تھیئے۔
جند جوکھوں تار و تار تھیئے۔مٹّھی دلّڑی کرم گگھاٹے نیں۔
برا برہوں بری بیماری ہے۔ڈکّھ پیر تے نالا جاری ہے۔
ڈھولے باجھ ن ہرگز کاری ہے۔کوڑے سربت گھوٹے چاٹے نیں۔
بدوں باندر بوز ادائیں ہن۔گڈ گینڈے گرگ بلائیں ہن۔
تھل مارو اوکھیاں جاہیں ہن۔سرڑاٹے سخت چکاٹے نیں۔
بٹھ والی والیاں بول تتے۔آئے پیش تتّی دے سول تتّے۔
پیری چبھن ہزار ببول تتّے۔ہک ریت تتّی تھیابھاٹے نیں۔
آئی روہاں جبلاں جال میری۔ممّیں ڈیݨیں لہن سنبھال میری۔
رچّھ راکھس رکّھدے بھال میری۔ڈینہ گت فرید گپاٹے نیں۔
ڈکھی دلّڑی دردیں ماری
ڈکھی دلّڑی دردیں ماری۔ہر ویلھے آزاری۔
سوز اندر وچّ سول جگر وچّ۔آئم بروچ روہ ڈونگر وچّ۔
سخت سفر وچّ ظلم قہر وچّ۔ہوت ن کیتم کاری۔
دار مداراں سونجڑیاں باراں۔پرّبت دھاراں غم دیاں ماراں۔
پرم پکاراں جندڑی واراں۔یار وساری یاری۔
شان شرم گیا بھیم بھرم گیا۔دین جرم گیا دیر دھرم گیا۔
لتف کرم گیا نیک رحم گیا۔لگڑی شہر کھواری۔
اوکھیاں گھاٹیاں لکّھ لکّھ گھاٹے۔کھڑبݨ بھاٹے سہنس گپاٹے۔
تتّڑی والی ڈکّھڑے گھاٹے۔کر کر پیت پیاری۔
نینہ نبھایا روز سوایا۔پور پرایا مفت ازایا۔
دید مسایا زلپھ اڑایا۔گھتّ گھتّ پیچ دی گاری۔
ساڑن چھاتی مارن کاتی۔سوز ہے ساتھی روگ ہے بھاتی۔
ہجر دی جھاتی کھسم حیاتی۔پل پل موت تیاری۔
درد فرید جدید جدیدے۔اید بئیدے بخت انیدے۔
شوق شدیدے مونجھ مزیدے۔بار برہوں سر باری۔
ڈکھڑے پکھڑے آئم
ڈکھڑے پکھڑے آئم۔خوشیاں بھاونڑوں رہیاں۔
چاندڑیاں راتیں برہو براتیں۔سئیاں کھیڈݨ گئیاں۔
رت ساون دی مینہ برساتیں۔رل مل دھاون پئیاں۔
صدقے کیتا نال ن نیتا۔پکڑ ن کھیڑا بئیاں۔
روز ازل دا وارث ساڈا۔توں ہے رانجھن سائیاں۔
وسریام سارا راج بباݨا۔وسریاں سیگیاں سئیاں۔
سکڑے سوہرے کھویش کبیلے۔سٹ کر تینڈڑی تھئیاں۔
سیگیاں سرتیاں شہر سہاون۔میں وتّ بوٹے لئیاں۔
عشق فرید کوں کھلات ڈتّڑی۔مونہ سر بھسّڑ چھئیاں۔
ڈکھڑیں کارݨ جائی ہم
ڈکھڑیں کارݨ جائی ہم۔سولیں سانگ سمائی ہم۔
درد اندیشے سکڑے سورے۔بیا نا بھیݨ تے بھائی ہم۔
گہلی کملی سونجڑی دھر دی۔ہک غم دی سدھرائی ہم۔
جاوݨ لادی پنڈ بلا دی۔چم سر اکّھیاں چائی ہم۔
راہت ویندیں ودا نا کیتم۔مئی ہم پر مترائی ہم۔
پیڑ پراݨی امڑی سکڑی۔مونجھ منجھاری دائی ہم۔
سختی تے بد بختی تتّڑی۔حال ونڈاؤ ہمسائی ہم۔
بے ٹھائی دی چولی چنڑی۔پائی ہم پا ٹھمکائی ہم۔
سر تے چھتڑے چوٹیاں متّھڑے۔تیں سنگ دلّڑی لائی ہم۔
ہو ہو پھکڑی شہر کھواری۔چاتی فکھر وڈائی ہم۔
کویں یار فرید وساراں۔جے کیتے اتھ آئی ہم۔
ڈکّھ سینے تے مونگ ڈالے
ڈکّھ سینے تے مونگ ڈالے۔سکّ تڈّی تڈّی تیل ڈکھالے۔
غم درد الم بد نیتے۔پئے ساڑن سوز پلیتے۔
تھئے میں مٹّھڑی دے کیتے۔سب راݨی کھاں دے سالے۔
کئی ڈینہ نا رل گزریو نے۔ساری آس امید ونجیوں نے۔
ہے خبر نہیں کیا تھیو نے۔تھئے پیچی کیچ اباہلے۔
ہم سنگتی سارے کھوٹے۔کھچ باز اپٹّھڑے ڈوٹے۔
رل مل بے درد کلھوٹے۔پئے کرن خلاں ہاں کالے۔
تتّی سوز اندوہ وچالے۔سے واکے فاکے گھالے۔
نتّ روہ پتّھر پڑتالے۔ہتّھی لپھاں پیریں چھالے۔
کر صبر فرید نبھیساں۔پئی سولی سانگ جلیساں۔
دم جیندیں تئی پکریساں۔متاں قادر سختی ٹالے۔
ڈکھ تھیئے بانہ بیلی وو یار
ڈکھ تھیئے بانہ بیلی وو یار۔ہتھی ائم اکیلی وو یار۔
توں بن ڈیوم کون دلاسے۔تھی نا سانول آسے پاسے۔
ماݨیں انگن ہویلی وو یار۔
آلی ادنی جو جگ جیوے۔میں وانگن پئی کئی ن تھیوے۔
ڈکھڑی ! واڈھی !! وھیلی!!! وو یار۔
نا ماہی نا منجھیاں ڈسدیاں۔اکّھیاں وسدیاں دلڑیاں پھسدیاں۔
جندڑی تھی بھاں بیلی وو یار۔
سوں ہے ناز نگاہ دی میکوں۔جے تیں ول ن ڈیکھاں تیکوں۔
رہساں میل کچیلی وو یار۔
کتھ او آساں کتھ او ماݨے۔نا ماہی نا راج بباݨے۔
جیساں ڈکھ ڈہیلی وو یار۔
بھاگ سہاگ سونجی توں رٹھڑے۔ہار، ہمیلاں گانے ترٹڑے۔
ٹوٹے بانہ چڑیلی وو یار۔
ہک میں درد اندوہ وچالے۔پئی سبھ ناز نوازیں جالے۔
ترے سو سٹّھ سہیلی وو یار۔
باجھوں یار فرید دا حیلہ۔کجڑا، کوجھا، تے رنگ پیلا۔
سیندھ دھڑی تھئی میلی وو یار۔
اے عشق نہیں سر روہ ہے
اے عشق نہیں سر روہ ہے۔ڈکّھیں سولیں دا انبوہ ہے۔
ن تولھ ٹانگ سنداری۔میں من تاری تے نیں باری۔
مینہ بوری رات اندھاری۔بیا خاص مہینا پو ہے۔
تھی یار رکھے ہم راضی۔ہے کوڑی حیلہ سازی۔
ہے پیچ اتے ٹھگّ بازی۔اے لتف نہیں کوئی درو ہے۔
پئیاں کھوز پنّل دیاں خبراں۔گئیاں روگ اندر دیاں ڈمراں۔
جڈّاں عاشقاں بدّھیاں کمراں۔تھئی دلی ڈھائی کو ہے۔
رو رنگ رنگ کہم کریہل۔بٹّھ ڈکّھ سخ رجّ بکھ دی غل۔
دم جیندی توڑی گیہل۔جتھ جوہ جتن دی تہو ہے۔
نا یار فرید ملیو سے۔نا دردیں واند ڈتّو سے۔
پندھ کر کر ہٹّ پیو سے۔سندھ سندھ دی نکھتی موہے۔
اے ریت سکھی ہئی کیں کنوں
اے ریت سکھی ہئی کیں کنوں۔ڈھولا لک چھپّ بہندیں میں کنوں۔
جڑ تیغ برہوں دی مار گیوں۔کھس صبر آرام قرار گیوں۔
کیوں جھوک لڈا لنگھ پار گیوں۔کوئی پچھن والا ہم تیں کنوں۔
ڈیہاں ڈوڑے ڈکّھڑے پوندیاں۔رتّے رو رو رات نبھاؤندیاں۔
کر ویݨ ڈوہاگ سہاؤندیاں۔ونج حال گھنو ہمسائیں کنوں۔
جیندے نال محبت جکڑی ہے۔لگی شہر ملامت پھکڑی ہے۔
دل منہڑوں سٹھڑوں تکڑی ہے۔نسے ڈردے مہنیں کنوں۔
اے روہی یار ملاوڑی وے۔شالا ہووے ہردم ساوڑی وے۔
ونج پیسوں لسڑی گاؤڑی وے۔گھن اپنے سوہݨے سیں کنوں۔
غم درد فراک دی رولڑیاں۔گئیاں ناز نواز دیاں ٹولڑیاں۔
تھئی گہلی کملی بھولڑیاں۔دھک مار جھلّاں جیں تیں کنوں۔
دل جھر جنگل دی باندی ہے۔جتھاں جھوک مینڈے متّراں دی ہے۔
بو صدق وپھا دی آندی ہے۔انہیں ساویں سنیہڑیں لیں کنوں۔
کجھ یاد نہالی تول نہیں۔کوئی سنگتی باجھوں سول نہیں۔
تڑ پار ونجݨ دا مول نہیں۔ہیں نیناں دی باری نین کنوں۔
بن یار فرید ن جیواں میں۔کیوں ایجھیں اوکھی تھیواں میں۔
نور ہر پیالا پیواں میں۔چھپ پوساں سولیں سیں کنوں۔
غمزے کردے جنگ
غمزے کردے جنگ۔لڑدے مول ن اڑدے۔
نیزے تیر تپھنگ۔قہری ناز نظر دے۔
زلپھ ہے بشیر ابرو بچھوئے۔مارن ڈنگ نسنگ۔
چکدے زکھم جگر دے۔
سانول دی ہے ترز انوکھی۔تن نازک دل سنگ۔
ذرا مہر ن کردے۔
برہو اساں ول خلات بھیجی۔ساوا پیلا رنگ۔
سو سو سول اندر دے۔
عشق ونجائم سرم بھرم کوں۔گیا ناموس تے ننگ۔
گزرے وقت صبر دے۔
حال فرید دا ڈخّ ڈہیلا۔دلّڑی کیتس تنگ۔
نا جیندے نا مردے۔
گھاٹے عشق دے گھاٹے ذاتے میں
گھاٹے عشق دے گھاٹے ذاتے میں۔تا بھی چمّ سر اکّھیاں چاتے میں۔
کھوٹا نینہ انوخا ویری ہے۔مونہ دھوڑ مٹّی سر کیری ہے۔
ڈکّھاں سولاں دلڑی گھیری ہے۔پلو سول کپتّڑے پاتے میں۔
سجی رات سونجی تڑپھاندی ہے۔تتّی تول سوتیں اگّ لاندی ہے۔
ڈوکھی ڈسک ڈسک کرلاندی ہے۔برے برہوں دے ساہ سونجاتے میں۔
بیواہی واہ! واہ!! واہ!!! میری۔ہے ہو! ہو!! عزت جاہ میری۔
سونجواہ ہے تکیا گاہ میری۔پاتی پیت توں ایہا براتے میں۔
لگی تانگ پنل دی سانگ جڈاں۔بھنّا چوڑا اجّڑی مانگھ تڈاں۔
اللہ تھسم وصل دا سانگ کڈاں۔سہرے ساڑ سٹے گہݨے لاتھے میں۔
نا باجھ ہے باجھ خواری دے۔ایہہ حال تساڈڑی یاری دے۔
ڈکھے گزرن ڈینہ ازاری دے۔مٹّھے نین کللڑے لاتے میں۔
گل زلپھ دا پیچ پیوم۔ہتّھ ہوت دے دلّڑی ویچ ڈتم۔
سٹ سیجھ فرید بئید تھیوم۔ویساں کیچ ن ررساں ذاتے میں۔
گوڑھیاں اکّھیاں سدا متوالیاں
گوڑھیاں اکّھیاں سدا متوالیاں۔رتّ پیوݨ کاݨ ابھالیاں۔
تن من بنّھ بنّھ قید کریندیاں۔رگ رگ وگ وگ پیچ اڑیندیاں۔
ایہہ زلپھاں دلّڑی کالیاں۔
جان جگر وچّ پاون داماں۔اسوے غمزے ناز خراما۔
واہ نازک ریڈاں چالیاں۔
کرن ن ٹالے موہن مالے۔بینسر بول اتے کٹمالے۔
کیا پھلوالے کیا والیاں۔
ساڑم دلڑی ڈکّھڑیں کٹّھڑی۔جندڑی لٹّڑی سکّھڑیں کھٹری۔
بیاں اکّھیاں دردوں آلیاں۔
گھولے کوچے شہر بزاراں۔سوہن فرید نوں اجّڑیاں باراں۔
ڈتّیاں برہوں ملک نکالیاں۔
گزر گئی گزران غم دے سانگ رلیوسے
گزر گئی گزران غم دے سانگ رلیوسے۔
ڈٹّھڑا جمل جہاں ن کجّھ پلڑے پیو سے۔
ویندی یار ن کھڑ مکلایا۔کیچوں کوئی پیغام ن آیا۔
جندڑی دا ججمان۔گل دا گیڑ تھیو سے۔
نا ماہی ن رنگ مہیندی۔جھوک اجاڑ ڈسّم تینہ ڈینہ دی۔
بیلا تھیا ویران۔تھی بے آس رلیوسے۔
لانوی لینہدی پیوم وچھوڑا۔کھارے چڑھدی آیوم دھوڑا۔
مہندی سرکھی بان۔نیلا رنگ وٹیو سے۔
ویݨ سیاپے ماتم گاہݨے۔ڈکّھ ڈہاگ دے بھول وہاݨے۔
سولاں دا سامان۔ازلوں ڈاج ڈھیوسے۔
چھوٹی امّر رنڈیپا آئم۔کھوٹی قسمت کھوٹ کمائم۔
ڈجّا اے ارمان۔ویندیں ن مکلیوسے۔
جیندی تئیں اے درد نبھیساں۔مردیں داغ قبر وچّ نیسا۔
پٹّ پٹّ تھیا خفکان۔رو رو خلق روویو سے۔
جیں بن ہکّ پل مول ن وسے۔باکی کرنے آئے کسے۔
وہ تقدیر دا شان۔کیا ہا کیا تھی گیوسے۔
کر کر یاد فرید سجّݨ کوں۔لا گل روواں ہکّ ہکّ وݨ کوں۔
جان جگر وچّ کان۔جانی جوڑ مریو سے۔
گزریا وقت گوندھاوݨ دھڑیاں
گزریا وقت گوندھاوݨ دھڑیاں۔وسریا ہار سنگار اساہاں۔
روگ کروپ کشالے ہر دم۔دردوں نالا زار اساہاں۔
سرما پاوݨ سرخی لاوݨ۔بینسر بول تے مانگھ بݨاوݨ۔
سہجوں پھلوں سہرے پاوݨ۔سبھ کجھ تھیا بیکار اساہاں۔
تن من چبّھڑی ساگ غماں دی۔جان جگر وچّ چوک ڈکّھا دی۔
دلّڑی سولی کیتی ماندی۔سینے سو سو خار اساہاں۔
ہسّݨ کھلݨ کجھ یاد ن آوے۔روندی کھپدی امّر نبھاوے۔
جند جکھ جکھ لکّھ رنج اٹھاوے۔ڈکّھڑے تارو تار اساہاں۔
پیت پنل دی رگ رگ گھیرم۔یار اغیار کنوں مونہ پھیرم۔
جھور جھگٹے جڑ جڑ ویڑم۔چھٹّ گیا کل کمّ کار اساہاں۔
یار فرید ن آئم ویڑے۔ٹوکاں کردے کھیڑے بھیڑے۔
سوہݨے کیتے سخت نکھیڑے۔تول تتّی دار اساہاں۔
گیا رول راول وچّ روہ راوے
گیا رول راول وچّ روہ راوے۔نا یار ملدا نا موت آوے۔
آتݨ کتیندی سنگیاں ستاون۔جگتاں مریندیاں بولیاں سݨاون۔
کئی کیس کردیاں کئی نوک لاون۔جیاڑا ہمیشہ سدمے اٹھاوے۔
بھیݨی ن بھاواں امّڑی الاوے۔پیکے سورھے جے ہر کوئی ڈکھاوے۔
جانی اویڑا پھیرا ن پاوے۔ہکّ سیجھ ساڑنے بیاں تول تاوے۔
ڈکھڑے سسّی نوں ڈیہوں ڈینہ سوائے۔جیں ڈینہ بروچل گھر ڈ سدھائے۔
مونجھی مونجھائے سولیں ستائے۔قادر کڈاہیں وچھڑے ملاوے۔
مٹّھڑی اکیلی سانول ن بیلی۔البھل ن کردی سر تے سہیلی۔
نظرے ہویلی سونجڑی ڈہیلی۔مارو تھلاں دی والی سہاوے۔
قسمت فریدا ڈتّڑی ن واری۔اصلوں پنّل کیتم ن کاری۔
کیڈے ونجے درداں دی ماری۔رو رو نبھائی جگ نوں روواوے۔
ہے ارب شریپھ سدھائی
ہے ارب شریپھ سدھائی۔بو سندھ پنجاب دی آئی۔
بن ارب ایہہ اکّھیاں روون۔رو ہار ہنجوں دے پوون۔
کر نیرے مکّھڑا دھوون۔دل دردیں چوٹ چکھائی۔
اے پہلی منزل حدے۔تھئی شہر مبارک جدّے۔
کلھا بحر دی شدّے مدّے۔اجّ اند ویدی مکلائی۔
کر سئی تواپھ زیارت۔لہ لتفو افو اشارت۔
گھن عشقوں ذوق بشارت۔ولّ وطنے واگ ولائی۔
کیوں گانے گہݨے پاواں۔کیوں سرخیاں میندیاں لاواں۔
کیوں کجّلا دھار بݨاواں۔ہے تھیوس نصیب جدائی۔
کل سہرے ہار کماݨے۔کل ناز نواز وہاݨے۔
گئے جوش جوانی ماݨے۔گیا دھج وچّ فکھر وڈائی۔
توں باجھوں سانول گھر وچّ۔ہاں بیشک سخت سفر وچّ۔
تھل مارو سونجڑے بر وچّ۔ہم سختی روز سوائی۔
گئی آس فرید ن پنڑی۔جی جلیا دلڑی بھنّڑی۔
سر سوز فراک دی چنڑی۔گل دردوں چولی پائی۔
ہے! ہے!! یار بروچل
ہے! ہے!! یار بروچل۔ہک تل ترس ن کیتا۔
کرکے سکھت نماݨی۔ اپنے نال ن نیتا۔
ہجر پیالا ازلوں۔میں مٹھڑی لوپیتا۔
جیں ڈنہ سجن سدھائے۔ڈکھے آیا سکھ بیتا۔
سول کللّڑا کوجھا۔لوں لوں رگ رگ سیتا۔
اصلوں مہج وساریوس۔لا کر پرم پلیتا۔
روہ فرید لتاڑاں۔شالا کھاوم چیتا۔
ہے عشق دا جلوا ہر ہر جا
ہے عشق دا جلوا ہر ہر جا۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
خود عاشق خود معشوق بݨیا۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
خود بلبل تے پروانا ہے۔گل شما اتے دیوانا ہے۔
تھی چاند چکور نوں موہ لیا۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
کڈیں موسا تھی میکات چڑھے۔ول وااز کرے توریت پڑھے۔
کڈیں ایسا یاہا زکریا۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
کتھے شاد کتھے دل تنگ ڈسّے۔کتھے سلھا ڈسے کتھے جنگ ڈسّے۔
تھیا شان جلال جمال ادا۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
کتھے راز انل حق پھاش تھیا۔کتھے سبحانی دا ورد پڑھیا۔
کتھے انی ابد رسول کہا۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
ہن ہستی دے نیرنگ عجب۔ہن حسن ازل دے ڈھنگ عجب۔
بے رنگ بہر ہر رنگ عجب۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
ہے مہج مکام تہویر دا۔بٹّھ حیلہ در کیوت فقر دا۔
ہین ڈونگھڑے ڈونہ ڈوں ہتّھ ن پا۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
تکدیس کتھاں تنزیہ کتھاں۔تکلید اتے تشبیہ کتھاں۔
ہے ہیرت سخ تسلیم و رزا۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
تھئی aمّر تلف برباد سبھو۔حیات سبھو پھریاد سبھو۔
مر مر دے تئیں ن پیوم سما۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
ہے پیت فرید دی ریت عجب۔ہے درد تے سوز دی گیت عجب۔
سݨ سمجھو سارے اہلے سپھا۔سبحان اللہ ! سبحان اللہ !!۔
ہے صدقے گھولے یار توں
ہے صدقے گھولے یار توں۔ایہو جیڑا نیہ نپّناں۔
شالا حسن جوانی ماݨے۔مٹّھڑی دل دا ونّاں۔
تھل تیڈے چتراگ وی تیڈے۔ملک ملیر دا بنّاں۔
ڈکھ دا حال نا تھیوم پورا۔چتّراں سو سو پنّاں۔
جی توں آویں تن من ڈیساں۔پیرا پرم دا چھنّا۔
بیات کرکے عشق کڈھائم۔علمو عمل توں بنّاں۔
سوہݨے دے وچّ وسف وفا دی۔ایہہ گالھ ن منّاں۔
برہوں فرید تھیوسے ساتھی۔سب شے توں جی بھنّاں۔
ہر دل جو دلدار ! یار مہنج
ہر دل جو دلدار ! یار مہنج۔سوہݨیاں جو سردار ! یار مہنج۔
کتھ ملا کتھ آمر ناہیں۔کتھ منسور دے دار ! یار مہنج۔
آپ چھپائے راج حقیقی۔آپ کرے ازہار ! یار مہنج۔
کتھ بلبل کتھ گل جی صورت۔برگ کتھاں کتّھ کھار ! یار مہنج۔
کتھ سرکھی کتھ ناز نجاکت۔کتھ کجّلا کتھ دھار ! یار مہنج۔
کتھ ڈھولک تے کتھ تان تگنا۔کتھ سوفی کتھ سرشار ! یار مہنج۔
کتھ آبد تے کتھ نپھل دوگانا۔کتھ کیپھی مے کھوار ! یار مہنج۔
کتھ عاشق کتھ درد کشالے۔کتھ دلبر غمکھوار ! یار مہنج۔
یار فرید نہیں وچّ پردے۔خود پردہ ہے یار ! یار مہنج۔
ہر جا ذات پنّل ہے
ہر جا ذات پنّل ہے۔سوفی سمجھ سنجاݨ۔
لیسا کمسلا شے ان۔سب شے اوس نوں جاݨ۔
یبکّا وجاہو ربکّا۔باکی کل شے پھان۔
لا یہتاج سو اللہ۔ہے فقر دا شان۔
لا موجود سو اللہ۔ساڈا دین ایمان۔
حق باجھوں بیو باتل۔دھیان رکھیں ہر آن۔
علم فرید ہے ہاجب۔بے شک بے ارفان۔
ہر جا ذات پنّل جی
ہر جا ذات پنّل جی۔عاشق جاݨ یکین۔
ہر صورت وچّ یار دا جلوا۔کیا اسمان زمین۔
اہد آہا بݨ احمد آیا۔موہیس چین مچین۔
ہاکم ہو کر حکم چلاوے۔آپ بݨے مسکین۔
آپ کرے بہ وااز نصیحت۔آپ بجائے بین۔
جے چاہیں توں یار دا میلا۔سٹّ کاوڑ بٹھ کین۔
زاہد کوں جا کھبر سݨاؤ۔عشق اساڈا دین۔
پیر مغا ہکّ رمز سجھائی۔ساجن سمجھ کرین۔
غافل ن تھی یار تھو ہکدم۔ہر جا سہ ہر ہین۔
دل فرید دے لٹن کیتے۔بنیا فخردین۔
ہر صورت وچ آوے یار
ہر صورت وچ آوے یار۔کر کے ناز ادا لکھ وار۔
حسن ملاہت برہو بچھائے۔رمز نزاکت بھا بھڑکائے۔
اشوا غمزا تیر چلائے۔بیبل پھردے زار نزار۔
سوہݨیاں ترزاں موہݨیاں گالھی۔دلڑی کھوب اجاڑن چانلیں۔
ہوش قرار بھلاون بھالیں۔پلکاں کردیاں کھون ہزار۔
ہک جا روپ سنگار ڈکھاوے۔ہک جا عاشق بݨ بݨ آوے۔
ہر مزہر وچ آپ سماوے۔آپݨا آپ کرے دیدار۔
کڈیں شہانا حکم چلاوے۔کڈیں گدا مسکین سڈاوے۔
اوسدا بھیت کوئی ن پاوے۔سب بد مست پھرن سرشار۔
فکھر جہان قبول کتوسے۔واکپھ کل اسرار تھیوسے۔
ہر جا نور جمال ڈٹھوسے۔مکھپھی راز تھیئے ازہار۔
یار پھرید ایاں بیانے۔نہن اکرب وچ پھرکانے۔
ایہو عقیدہ دین ایمانے۔توڑے پکڑ چڑھاون دار۔
ہر صورت وچّ دیدار ڈٹّھم
ہر صورت وچّ دیدار ڈٹّھم۔کل یار اغیار نوں یار ڈٹّھم۔
کتّھ جوہر تے کتّھ عرض ڈٹّھم۔کتّھ سنت نفل تے فرض ڈٹّھم۔
کتّھ سہت ڈٹّھم کتّھ مرز ڈٹّھم۔کتّھ چست اتے بیمار ڈٹّھم۔
کتّھ بتن زہور ڈٹّھم۔کتّھ زاہد تے مکھمور ڈٹّھم۔
کتّھ ملاں تے منسور ڈٹّھم۔کتّھ چوب رسن تے دار ڈٹّھم۔
اے مزہب پاک نبیاں دا۔اے مشرب صاف سپھیاں دا۔
اے رشد ارشاد ولیاں دا۔آیات ڈٹّھم اکّھبار ڈٹّھم۔
کتّھ پھل گل باغ بہار ڈٹّھم۔کتّھ بلبل زار نزار ڈٹّھم۔
کتّھ خس کھاشاک تے خار ڈٹّھم۔ہکّ نور دے سبھ اتوار ڈٹّھم۔
کتّھ برم نرائن نرنجن ہے۔کتّھ رام کنیا لچھمن ہے۔
کتّھ بید بیاس برہمن ہے۔کتّھ راجس تے اوتار ڈٹّھم۔
ارواہ نپھس اکول ڈٹّھم۔انسان زلوم جہوم ڈٹّھم۔
ماکول ڈٹّھم منکول ڈٹّھم۔اکرار ڈٹّھم انکار ڈٹّھم۔
کتّھ منتک نہو تے سرپھ ڈٹّھم۔کتّھ اسم تے پھیال تے ہرف ڈٹّھم۔
ہکّ مانے ہر ہر طرف ڈٹّھم۔چوگٹّھ ڈٹّھم چودھار ڈٹّھم۔
سب آلا آلا شان ڈٹّھم۔ہسنین تے شاہ مردا ڈٹّھم۔
بو بکر عمر اسمان ڈٹّھم۔وہ پاک نبی مختار ڈٹّھم۔
کتّھ شاہ نزامدین ڈٹّھم۔کتّھ فرد پھریددین ڈٹّھم۔
کتّھ قطب مئیندین ڈٹّھم۔کتّھ فکھر جہاں دلدار ڈٹّھم۔
ہسن کباہ سب مزہر ذاتی
ہسن کباہ سب مزہر ذاتی۔ہر رنگ مے بیرنگ پیارا۔
ناہن اکرب راز انوکھا۔ہے 'واہ ماکم' ملیا ہوکا۔
سمجھ سجاݨو عالم لوگا۔ہے ہر روپ مے عین نظارہ۔
'وپھی انپھسکم' سرّیئلاہی۔'لو دلیتسّ' فاش گواہی۔
ہر صورت وچ رانجھݨ ماہی۔کیتا ناز دا ڈھنگ نیارا۔
حسن ازل دی چال عجیبے۔طرحاں لتیپھے ترز غریبے۔
آپ ہی عاشق آپ رقیبے۔تھی دلبر جگ موہس سارا۔
کتھ مترتھ کتھ تان ترانے۔کتھ آبد کتھ نفل دوگانے۔
کتھ سوفی سرمست یگانے۔کتھ رنداں مے کرے اوتارا۔
کیا افلاک اکول اناسر۔کیا متکّلم غائب حاضر۔
سب جا نور حقیقی ظاہر۔کوݨ فرید گریب وچارا۔
ہکّ دم ہجر ن سہندی ہے
ہکّ دم ہجر ن سہندی ہے۔دل دلبر کارݨ ماندی ہے۔
سوز گداز تول وچھاواں۔ڈکّھ ڈہاگ دی سیجھ سہاواں۔
ہار غماں دا گل وچّ پاواں۔درد دی بانہ سراندی ہے۔
ماہی بے پرواہ ملیوسے۔پلّڑے سوز فراک پیو سے۔
حال کنوں بے حال تھیوسے۔جندڑی جھوک غماں دی ہے۔
ڈیہ نبھاواں سڑدیں جلدیں۔رات ونجاواں جلدی گلدی۔
ساری عمر گئی ہتّھ ملدیں۔ہے ہے موت ن آندی ہے۔
سوہݨے کیتی کیچ تیاری۔آیا بار برہوں سر باری۔
سنگیاں سرتیاں کرن ن کاری۔بے وسّ پئی کرلاندی ہے۔
یاد کریساں یار دیاں گالی۔سوہݨیاں رمزاں موہݨیاں چالی۔
توݨی میہݨیں ڈیوم سیالیں۔تانگ فرید ن جاندی ہے۔
ہکّ ہے ہکّ ہکّ ہے
ہکّ ہے ہکّ ہکّ ہے۔ہکّ دی دم دم سکّ ہے۔
ہکّ دے ہر ہر جا وچّ دیرے۔کیا اچّ ہے کیا جھکّ ہے۔
ہکّ ہے ظاہر ہکّ ہے باتن۔بیا سب کجھ ہالک ہے۔
مکناتیس تے لوہے واگݨ۔ہوں ڈو دل دی چھکّ ہے۔
جہڑا ہکّ کوں ڈوں کر جاݨے۔او کافر مشرک ہے۔
مطلب ڈاڈھا سخت نزیکی۔پر راہ تے چل چکّ ہے۔
ساڈے سر سر واہ دا سارا۔پھکھر پیا مالک ہے۔
درد دا بار اٹھا نا سگدی۔دل شودی نک ترک ہے۔
روز ازل دی دلّڑی مینڈی۔راہ حق دی سالک ہے۔
جند دے نال خیال خدائی۔کیا پورا گیا بک ہے۔
یار فرید سنجانݨ کیتے۔اے نسکھا ہکّ ٹکّ ہے۔
ہکو الف مینوں برماوم ڑی
ہکو الف مینوں برماوم ڑی۔تتّی بے تے مول ن بھاوم ڑی۔
سوہݨی وحدت پرم پریتاں نیں۔ذوقی گھاتاں عشقی گیتاں نیں۔
کوجھی کسرت کوجھاں ریتاں نیں۔دل گیروں غیرت کھاوم ڑی۔
ہر چالوں ناز نواز ڈسّے۔سب حسن ازل دا راز ڈسّے۔
کل عالم عالم ساز ڈسّے۔ہکّو نور نظر وچّ آوم ڑی۔
گیریات مہز مہال ڈسّے۔چو طرفو حسن جمال ڈسّے۔
ہر ویلے وصل وسال ڈسّے۔ڈینہ رات پنّل گلّ لاوم ڑی۔
کیوں کردی ہار سنگار مٹّھی۔کیوں سرخی کجّلا دھار مٹّھی۔
جے جاݨا سانول یار مٹّھی۔ول ملک ملھیر سدھاوم ڑی۔
تتّاں درد جدید شدید تھیا۔ہر روز اے سوز مزید تھیا۔
ہکّے دید خرید تھیا۔بن ڈھولݨ گھر ورتانوم ڑی۔
ہکّو ڈٹّھم ہر گال کنوں
ہکّو ڈٹّھم ہر گال کنوں۔ہکّا رمز لدّھم ہر چال کنوں۔
ہر صورت من نوں مونہدی ہے۔ہر مورت دل نوں کونہدی ہے۔
سب نسبت یار نوں سونہدی ہے۔ہر حال کنوں ہر کال کنوں۔
کتھے دلبر تھی من مونہدا ہے۔کتھے عاشق ہو کر روندا ہے۔
کتھے رب توں پھارگ ہوندا ہے۔غم ناز دی قید وبال کنوں۔
بدنامی میڈا نام ہویا۔غم کھاوݨ شرب مدام ہویا۔
رت پیوݨ کام دوام ہویا۔چھٹ پیوسے شرم دی جال کنوں۔
ڈیکھو حسن حقیقی ظاہر ہے۔کیا اندر ہے کیا باہر ہے۔
کتھے ناسی ہے کتّھے ماہر ہے۔سوہݨا آپنے وصل وسال کنوں۔
جڈاں عشق فرید استاد تھیا۔سب علمو عمل برباد تھیا۔
پر حضرتے دل آباد تھیا۔سو وجد کنوں لکّھ حال کنوں۔
ہݨ دل بدلائم سر سائیں
ہݨ دل بدلائم سر سائیں۔گیا دردوں جیاڑّا جھر سائیں۔
درد دے کنڈرے سینے۔لگڑے ہن دیرینے۔
پئے نکلن بھر بھر سائیں۔
ڈکّھڑے روز سوائے۔جیں ڈینہ سجّن سدّھائے۔
شہر بھنبھوروں ٹر سائیں۔
ڈیہاں راتیں ماتم۔ڈکّھ آیا سکھ واٹم۔
خوشیاں دے تھئے پڑ سائیں۔
یار ن آوے اکّھیاں۔رو رو ہٹّیاں تھکّیاں۔
ڈینہ راتی دی پھر پھر سائیں۔
چمڑا، ماس، لویراں۔کپّڑے لیر کتیراں۔
برہوں ڈتّو سے پر سائیں۔
صبر فرید ن آوے۔گھر کھاوے تے جھڑ تاوے۔
دلّڑی کیتم لر سائیں۔
ہݨ عشق ونجائم چسّ سائیں
ہݨ عشق ونجائم چسّ سائیں۔لکّھ وار اساڈی بسّ سائیں۔
رات ڈینہاں تڑپھاواں۔اتے رو رو حال ونجاواں۔
رحم ن کیتو کھسّ سائیں۔
کلھڑی پئی کرلاواں۔کھپدی امّر نبھاواں۔
دھاں کراں بے وسّ سائیں۔
چاک مہیں من بھاݨے۔میہݨیں ڈیوم نناݨے۔
تاانے مارم سسّ سائیں۔
نندر سبھو ڈکّھ لائم۔ستّڑیں ساتھ لڈائم۔
نا کئی خبر ن ڈسّ سائیں۔
عشقوں سود ن پائم۔سارا بھرم ونجائم۔
جو لگڑی سو کس سائیں۔
ڈکھے پینڈے تھل دے۔پور پوون پل پل دے۔
دردیں دی ہتّھ رسّ سائیں۔
درد اندوہ گھنیرے۔کردے سول وہیرے۔
نسّ گیوں دل کھسّ سائیں۔
غم فرید ستائم۔ڈوخّڑا نیہڑا لائم۔
موہ سر پائم بھسّ سائیں۔
ہݨ کیتم برہوں تنگ سائیں
ہݨ کیتم برہوں تنگ سائیں۔دل نال اساڈی جنگ سائیں۔
غمجے سکھت اویڑے۔جھیڑے کرن بخیڑے۔
نا کجھ ترس نا سنگ سائیں۔
عشق مریلے لٹیاں۔ہٹّیاں مٹّھیاں کٹھیاں۔
تن من چور چورنگ سائیں۔
گزرے ویلے سخ دے۔جی جخدے پیا ڈکّھدے۔
رگ رگ تے انگ امگ سائیں۔
درد اندوہ پراݨے۔جھردی جھور جھگاݨے۔
یار ملم دل سنگ سائیں۔
عشق الامت ظاہر۔سول گھݨے تے لاغر۔
ساوا پیلا رنگ سائیں۔
نینہ نگلی چھاتے۔ملی فرید بچاتے۔
گیا ناموس تے ننگ سائیں۔
ہݨ میں رانجھݨ ہوئی
ہݨ میں رانجھݨ ہوئی۔رہا فرک ن کوئی۔
جے سنگ دلّڑی پیت لگائی۔آخر بݨ گئی سوئی۔
ہیر سلیٹی چوچک بیٹی۔ونج کس جا کھڑوئی۔
ہیروں ہیرا تھیسی جیکر۔سر ہیں راہ ڈتوئی۔
پہلے کھا کر درد کشالے۔اوڑک تھئی دل جوئی۔
شابس اصلوں مہجن ہاریوں۔جتنا بار چتوئی۔
جو کوئی سلک محبت دے وچّ۔مرݨ دے اگّے موئی۔
سیجھ سہاگ سہائس تھی خوش۔شام سوندر سنگ سوئی۔
نال کھیال انا دے جے نے۔میل دوئی دی دھوئی۔
سارے جگ وچّ ہکّ میں رہ گئی۔نا توئی نا اوئی۔
تھیا منسور فرید ہمیشہ۔جے اے راز لدھوئی۔
ہݨ وطن بگانے دل نہیں آونڑاں
ہݨ وطن بگانے دل نہیں آونڑاں۔یاد کیتم دلدار نیں۔
کولے رہساں مول ن سہساں۔ہجر دا باری بار نیں۔
وسّریا سارا راج ببانڑاں۔وسر گیا گھر بار نیں۔
بھانڑ منڑیساں مانڑ نبھیساں۔گھولے آر و یار نیں۔
سرکھی کجّل مساگ کیوں سے۔بٹّھ پیا ہار سنگار نیں۔
پاروں ڈسدی جھوک سجّن دی۔کیوں رہساں اروار نیں۔
میں منتاری تے نے باری۔قادر نیسم پار نیں۔
بٹّھ پئی سندھڑی کیتم مولا۔ملک ملھیر ملھار نیں۔
دیس ارب دا ملک تربدا۔سارا باغ بہار نیں۔
روہی راویں روہی رلسی۔نسّ گیا کرہوں کتار نیں۔
ڈینہ ڈکّھاں دا ڈونگر ڈسّدا۔رات غماں دی مار نیں۔
سانول آیا روہی وٹّھڑی۔بار تھئی گلزار نیں۔
دار مدار فرید ہے دل نوں۔ڈکّھڑے تارو تار نیں۔
حسن ازل دا تھیا ازہار
حسن ازل دا تھیا ازہار۔اہدوں ویس وٹا تھی احمد۔
سلب سبوت جتھاں مسلوبے۔اتھ ن تالب ن متلوبے۔
ہے لائد رکا الاب سار۔بیہد متلک، متلک بیہد۔
گیبلگیب دے دیسوں آیا۔شہر شہادت دیر الایا۔
اہدیات دا گھونڈ اتارا۔تھیا اتلاکوں مہج مکّیاد۔
حق باتل حق ہے حق ہے۔پرائے راز بہوں مغلک ہے۔
یار ہے یار ہے یار ہے یار۔سوہݨا کوجھا نیک اتے بد۔
او دلبر بے چوں و چگونا۔ناہیں جیہدا مسل نمونا۔
تسدا ہے بے شک تکرار۔دنیاں اکبا مجولا مشہد۔
گئی تکلید آئی تہکیکے۔تھیئے وازیا مکشوپھ دکیکے۔
فاش مبیان کل اسرار۔برجکھ زور زبر شدمد۔
کیتا ازلی لتپھ جہورا۔سو سو شکر ملیا گر پورا۔
تھیا دل کوں تسکیں قرار۔ہوئے کھترات شکوک سبھے رد۔
پیرے مگاں مسجود جتو سے۔فرض فرید نماج نتوسے۔
کیتا من کر منّ اکرار۔ہے خود اصل حقیقی مقصد۔
ایہہ ناز ادا سانولڑے دے
ایہہ ناز ادا سانولڑے دے۔ہن بائس عشق اولّڑے دے۔
گئے ویلے بھاگ سولڑے دے۔آئے درد کللّڑے دے۔
ڈتّے پیش فراک پنّلڑے دے۔ڈکّھے پینڈے مارو تھلّڑے دے۔
گئے گزر ڈہاڑے رلڑے دے۔ترسلڑے ایس سکھلڑے دے۔
ہݨ پربھت روہ زبلڑے دے۔سکھپال تھئے دل جلّڑے دے۔
جڑ کیتی برہیں چھول مٹھی۔گیا ہار شنگار دا تول اٹھی۔
لگی پھکڑی ہو ہو دول رٹّھی۔واہ بھلڑے بھاغا بھلّڑے دے۔
سب مشری کھنڈ نبات بھلیم۔ایزاج مسیح دی بات بھلیم۔
مے کنسر آب حیات بھلیم۔سݨ شوکھ سکھن گوّلڑے دے۔
لگا نینہ نیارڑی پیڑ اساں۔دل چبھڑے برچھے تیر اساں۔
سو سو نستر لخّ لکّھ سیڑ اساں۔نبھ وقت چکے درملڑے دے۔
لگی نوک نظر گیا ہوش ہنر۔رہو درد اندر سدا سول جگر۔
ڈوڑے ظلم قہر ڈھاں مونہ دے بھر۔ڈکّھے روہ ڈونگر راہ ولّڑے دے۔
سٹّ نہمل ململ رنگ مہل۔گئے سانگ بدل کوئی لہم ن کل۔
رچّھ راکھس گھل ممیں ڈیݨی دل۔آئے پیش سنبھل سر کلڑے دے۔
ول ول پیا زلپھ پنّل دا گل۔پئے شوز اوچھل پئے روگ اوٹل۔
گئے سکھڑے ڈھل گئیاں خوشیاں جل۔دل چلڑے نیش اجّلڑے دے۔
کل کاریں عشق فرید کیتا۔گھر بارو برہیں بئید کیتا۔
ہر پل پل شونک جدید کیتا۔مونہ نور بھرے نرملّڑے دے۔
عشق انوکھڑی پیڑ
عشق انوکھڑی پیڑ۔سو سو سول اندر دے۔
نیݨ وہائم نیر۔الّڑے زکھم جگر دے۔
برہوں بکھیڑا سخت آویڑا۔کھویش کبیلا لاوم جھیڑا۔
مارگ ما پیو ویر۔دسمن لوک شہر دے۔
تانگ اولّڑی سانگ کللّڑی۔جندڑی جلڑی دلّڑی گلڑی۔
تن من دے وچّ تیر۔مارے یار ہنر دے۔
غمجے سہری رمزاں ویری۔اکّھیاں جادو دید لٹیری۔
ظلمیں زلف زنجیر۔پیچی پیچ قہر دے۔
پیت پنّل دی سک پل پل دی۔ماروتھل دی ریت ازل دی۔
ڈکّھ لاون تڑبھیڑ۔جو سردے سو کردے۔
تل نہالی ڈیݨ ڈکھالی۔صبر آرام دی وسریام چالی۔
لوں لوں لکّھ لکّھ چیر۔کاری تیغ تبر دے۔
یار فرید ن پائم پھیرا۔لایا درداں دل وچّ دیرا۔
سر گیوم سیس سریر۔نیساں داغ قبر دے۔
عشق اسانجھی جا آہے انساپھ
عشق اسانجھی جا آہے انساپھ۔
ظلم نبھائیں دس تانبھی تہنجا تھوگ گائیندس۔
سجدا جانب تہنجی، تہنجے گرد تواپھ۔قدم قدم تے سیس نوائیندس۔
تہنجی سیرت، صورت سوہݨی کویں کیاں اوسار۔
جندڑی توں توں گھول گھمائیندس۔
تن من سوہݨاں ملک ہے تہنجھا سچ آہے نا ہے لاپھ۔
قسم اوانجھے سر جی کھائیندس۔
ذکر اوں پھکر ہے تہنجا، دم دم چوئیندس صاف جا صاف۔
ابد مابود میں توکھے یائیندس۔
باندی گولی یار دی آہیاں نا ہے پھرید کھلاپھ۔
انھے بھے بھائیدس کھوہ ن بھائیندس۔
عشق اولّڑی چال بھلا یار وے
عشق اولّڑی چال بھلا یار وے۔یاریاں لاوݨ سر منگدیاں۔
زلفا دل نوں پاون جالی۔اکّھیاں کردیاں مست موالی۔
ناز نگاہاں دے نال بھلا یار وے۔برہوں بچھیندیاں نہیں سنگدیاں۔
چشماں قہری رمزاں ویری۔اخّیاں ظالم دید لٹیری۔
ڈیون جندڑی گال بھلا یار وے۔سرہو بہادر ہن جنگدیاں۔
نازک چالیں یار سجّن دیاں۔موہݨیاں گالھی من موہن دیاں۔
کرن دلیں پامال بھلا یار وے۔ہر ہر آن کھڑیاں تنگدیاں۔
چہری ترز ڈکھاون اکّھیاں۔زلپھاں تیل پھلیل دیاں مکّھیاں۔
گھتدیاں جی جنجال بھلا یار وے۔زورے رگ رگ نوں ڈنگدیاں۔
عشق فرید کشالے گھلّے۔آس امید تسّلے بھلّے۔
کوڑا وہم خیال بھلا یار وے۔ڈٹّھڑیاں پیتاں دل سنگدیاں۔
عشق اولڑی پیڑ وو
عشق اولڑی پیڑ وو۔لوکاں خبر ن کائی۔
زلف ڈنگیدیں مول ن سنگی۔چشماں سرہوں بہادر جنگی۔
ناز نگاہ دے تیر وو۔نتّ کرن لڑائی۔
شالا نیڑا کوئی ن لاوے۔درد اندیشے سوز سوائے۔
دم دم دلگر وو۔سر تے سختی آئی۔
ہکّ بیواہی بیا پھٹ جاہی۔مونجھ مونجھاری گل دی پھائی۔
تکّ تکّ راہ ملھیر وو۔رودیں موئم اجائیں۔
سونج بر چڑڑے شیہ مریلے۔بشیر بد بگھیار بگھیلے۔
ڈکّھ ڈکّھڑے تھئے ویر وو۔غم سکڑے بھائی۔
سیݨیں بھیݨیں ویݨ الاوم۔ویرݨ ویری سخت سبھاوم۔
مارم بے تقصیر وو۔اے بیدرد کسائی۔
سولم مول ن ڈتّڑم ساہی۔قادر اینویں قلم وہائی۔
کیتم تے تقدیر وو۔سوہݨے نال جدائی۔
جندڑی جکّھدی جیاڑا دکھدا۔ویلھا وقت نبھایا سکھدا۔
رنجو عالم دی بھیڑ وو۔آفت پیوس سمائی۔
مزیگیں نشتر ہادی ماری۔پلکی لائی کیبر کاری۔
زکھم کللّڑے چیر وو۔ویندیں چوٹ چلائی۔
لوں لوں سڑدی ہڈّ چمّ گلدا۔دلّڑی جلدی سینا بلدا۔
رگ رگ چھٹڑی سیڑھ وو۔تیڈے برہوں چھڈائی۔
صبر قرار آرام گیوسے بار ملامت مفت چتوسے۔
کانی بے تدبیر وو۔جانی لا ڈکھلائی۔
یار فرید ن کھڑ مکلایا۔کیچ گیا ولّ گھر ن آیا۔
ڈتّڑم جڑ تاازیر وو۔کیتوس خوب بھلائی۔
عشق بھلایا تااتاں
عشق بھلایا تااتاں۔
اے گھر میرا گھر سکھ مندر۔مامور خفی دے اندر۔
جتھ بحر مہیت دا مندر۔اتھ ہر جنسوں ملن سوگاتاں۔
آئی حال مکام دی واری۔تھئی رفا ہجب یک باری۔
گئی زہد عبادت ساری۔ہجّ زکواتاں سوم سلواتاں۔
تھئی نسرت فتہ فتوہی۔سب سری کلبی روحی۔
گئی زلمت نور سبوہی۔کیتیاں جسم عجب پربھاتاں۔
سرّ انہد تبل شہانا۔خوش مترب تان ترانا۔
گیا نفل نماز دوگانا۔وسّریاں ڈوں ترے چار رکاتاں۔
گر بات بتائی پوری۔تیپھوری تے منسوری۔
تھئی پھاش تجّلی توری۔ہر جا ایمن تے میکاتاں۔
اے وجدانی شتہاتاں۔ہن وحدت دیاں آیاتاں۔
کر تمس دلیں ستواتاں۔کردا ظاہر اے کلماتاں۔
کل اٹھ گئے فگن زلازل۔بھجّ پئے اگلال سلاسل۔
دل ہک پاسے شاگل۔بٹّھ درکاتاں تے درجاتاں۔
تھئے بھاگ فرید بھلیرے۔دل دلبر لائے دیرے۔
آ کانھ دوارے میرے۔بنسی جوڑ سݨائیاں گھاتاں۔
عشق چلائے تیر
عشق چلائے تیر۔ڈاڈھے ظلم قہر دے۔
یار ملیا بے پیر۔لوں لوں وچّ سو دردے۔
عشق اجاڑی جھوک امن دی۔نظر ن آوم جوہ جتن دی۔
سوز ڈتوس جاگیر۔جیاڑا سولاں سڑدے۔
تول ڈکّھاں دی سیجھ ن بھاندی۔سول سرھاندی درد پواندی۔
رگ رگ وچّ ہے پیڑ۔ڈسّدا روگ اندر دے۔
رہݨ ن ڈیندی پیڑ پرائی۔سکّ مہینوال دی روز سوائی۔
کیجو لوڑھیم سیڑھ۔بوڑم کن کپّر دے۔
سکھ سومݨ دا وقت وہایا۔بار برہوں دا سر تے آیا۔
گزر گئی تدبیر۔نبھ گئے وقت ہنر دے۔
نبھن فرید اے ڈکّھ ڈہلے۔شالا نال وسال سہیلے۔
ہوواں شکر شیر۔گزرن ڈینہ سفر دے۔
عشق لگا گھر وسریا
عشق لگا گھر وسریا۔زر وسری ور وسریا۔
گزرے ناز حسن دے مانڑے۔زیور تریور وسریا۔
وسرے کجلے سرکھی میدیاں۔بلّا بینسر وسریا۔
درد اندیشے دل دی موڑی۔بیاکل جوہر وسریا۔
دیر کنشت دوارا مندر۔مسجد منبر وسریا۔
حق دے شانگے حقدی سونہ ہے۔کھیر بھلی شر وسریا۔
ہر ویࣇے ہر یاد اسانوں۔ہور امان ہر وسریا۔
ویساں کیچ پھرید ن مڑساں۔سونج بردا ڈر وسریا۔
اتھاں میں مٹھڑی جند جان بلب
اتھاں میں مٹھڑی جند جان بلب۔اوتاں خوش وسدا ملک اربّ۔
ہر ویلے یار دی تانگھ لگی۔سونجے سینے سک دی سانگ لگی۔
ڈکھی دلڑی دے ہتّھ ٹانگھ لگی۔تھے مل مل سول سمولے سب۔
تتی تھی جوگݨ چودھار پھراں۔ہند سندھ پنجاب تے ماڑ پھراں۔
سونج بار تے شہر بازار پھراں۔متاں یار ملم کہی سانگ سبب۔
جیں ڈینہ دا نینہ دے شیہ پھٹّیا۔لگی نیش ڈکھادی ایش گھٹیا۔
سب جوبن جوش کھروش ہٹّیا۔سکھ سڑ گئے مر گئی ترھا ترب۔
توڑ دھکڑے دھوڑے کھاندڑی ہاں۔تینڈے نام توں مفت وکاندڑی ہاں۔
تینڈی باندیاں دی میں باندڑی ہاں۔ہے در دیاں کتیاں نال ادب۔
واہ! سوہݨا ڈھولن یار سجن۔واہ سانول ہوت ہجاز وطن۔
آ ڈیکھ پھرید دا بیت ہزن۔ہم روز ازل دی تانگھ طلب۔
جگ وہم خیال تے خوابے
جگ وہم خیال تے خوابے۔سب صورت نقش بر آبے۔
جے پچھدیں حال حقیقت۔سݨ سمجھ اتے رکّھ ابرت۔
جویں بحر مہیت ہے وہّدت۔کل کسرت شکل ہبابے۔
نہیں اصلوں اصل دوئی دا۔خود جاݨ ہے نسل دوئی دا۔
گیا پھوکا نکل دوئی دا۔ول اوہی آب دا آبے۔
ن کافی جاݨ کپھایا۔ن ہادی سمجھ ہدایا۔
کر پرزے جلد وکایا۔ایہا دل قرآن کتابے۔
ہے پرم گیان وی دلّڑی۔ہے بید پران وی دلّڑی۔
ہے جان جہان وی دلّڑی۔دل بتن بتون دا بابے۔
دل لب ہے کون مکاں دا۔دل گائت اصل جہاں دا۔
دل مرکز زمیں زماں دا۔بیا کوڑ پلال ہجابے۔
وچّ صورت دے ناسوتی۔وچّ مانے دے ملکوتی۔
جبروت اتے لاہوتی۔دل اندر سب اسبابے۔
رکّھ امتر دھیان فریدی۔سٹّ سکھڑی پیر مریدی۔
ہے دوری سخت بئیدی۔جی سکھڑیں کاݨ عذابے۔
جیں رمز گول جی بجّھی
جیں رمز گول جی بجّھی۔تن کھے مشاہدا رات دن۔
نہیں جا اتھاں اپھییون دی۔نا بھنگ نا ماجون دی۔
جنھاں سدھ لکھی بیچون دی۔نتّ مست رے پیتیں وطن۔
رل وسّدے لوکاں نال ہن۔پر اصل فارگبال ہن۔
ہر آن غرک کھیال ہن۔شاگل سمھن شاگل اٹھن۔
خود توں خودی توں دور ہن۔سر مست جام تہور ہن۔
حق دے ہمیش حضور ہن۔اولیں وچوں بھولو بھنن۔
نہیں ملک ملک تے مال دے۔نہیں زال دے نہیں بالدے۔
ہن ذوق وجد تے حال دے۔گم کر گمان یکرور ہن۔
سر ڈے لہن سروا لکا۔گئے مہز مرنوں سر لکا۔
ہوکر پھنا پاون بکا۔سو سود نکسانو کرن۔
ونج وٹّھڑے دیس سہاگ دے۔سکھ روپ مانڑن بھاگ دے۔
بارا مہینے پھاگ دے۔پا چین چڑھ سیجیں بہن۔
جیں مان مندر پایا پیا۔ڈکّھ پاپ سارا مٹ گیا۔
تھی مہو اسباتی تھیا۔رہندا فرید فرید بن۔
جڑاں جائم پاکر جھولی
جڑاں جائم پاکر جھولی۔کر ویݨ ڈتّی ما لولی۔
پہلوں پیت ن پئی پیو ما دی۔وت ہوت بلوچ ن رادھی۔
میں مٹّھڑی جاوݨ لا دی۔ہم بخت سڑی ڈکّھ رولی۔
گھر فخر پیا پوں پاوے۔آ اجڑی جھوک وساوے۔
رل چیتر بہار سہاوے۔وسّ ہسّ رسّ کھیڈوں ہولی۔
توڑے درشن مول ن پیساں۔تاں وی نازک نینہ نبھیساں۔
وچّ کوٹ شہر مر ویساں۔تھی در دلبر دی گولی۔
سارا بوچھن گھاگھے۔گئے زیور تریور لانگھے۔
سر مانگ مریندی سانگے۔تھئی سرخی زہر دی گولی۔
بن یار ن سیج سہیساں۔فل سہرے تروڑ سٹیساں۔
بھن بینسر بول سڑیساں۔بٹّھ چندن ہار بنولی۔
سئیاں رل مل میہݨے ڈیندیاں۔کھل ہاسے کیس کریندیاں۔
ما بھیݨیں ویݨ الیندیاں۔سسّ مارم سو سو بولی۔
جد جلڑی جندڑی جھولی۔جتھ کرڑ کنڈا سب سولی۔
ڈسّے ککرے رتیرڑ کولی۔دل درد چلائی گولی۔
ہر پل پل پیت پنّل دی۔سکّ سانول باروچل دی۔
ہے تیڈی روز ازل دی۔ایہا کوجھی کملی بھولی۔
دل یار فرید ن آیا۔سر سولیں سانگ رسایا۔
سب ہار سنگار وہایا۔گئی ناز نواز دی ٹولی۔
جیوݨ ڈینہ اڈھاہیں وو یار
جیوݨ ڈینہ اڈھاہیں وو یار۔سٹ گھت پھکھر وڈائی وو یار۔
کتھ او پینگھ پپل ملکاݨے۔ناز حسن کتھ راج بباݨے۔
کتھ ما بھیݨیں بھائی وو یار۔
کتھ رانجھن کتھ کھیڑے بھیڑے۔کتھ رہ گئے اوہ جھگڑے جھیڑے۔
کتھ چوچک دی جائی وو یار۔
کتھ او مکر فریب دا چالا۔کتھ وت جوگی مدراں والا۔
پرم جڑی جیں لائی وو یار۔
ماہی، منجھیاں، ہیر سلیٹی۔اتروں بھنڑی مشک لپیٹی۔
گئے سب جھوک لڈائی وو یار۔
جوبن ساتھی چار ڈہاں دا۔جھٹ پٹ زواف بڈھیپا آندا۔
کوڑی آس پرائی وو یار۔
ہے ہے ڈٹّھڑی کہیں ن ویندی۔کجل مساگ تے سرکھی مہندی۔
سرما سیندھ سلائی وو یار۔
موسم رل پھر ول گھر آئی۔ونجݨ ن وقت نراس اجائی۔
آوݨ دی کر کائی وو یار۔
کوڑی صحبت کوڑی سنگت۔کوڑے نکھرے کوڑی رنگت۔
لپّ دھوڑی بک چھائی وو یار۔
مچھلیں پیگیں لاسو تاریں۔چݨکی گھنڈڑی ہوراں تواری۔
سہجوں راند رسائی وو یار۔
تھیاں سرسبز فرید دیاں جھوکاں۔مہروں سبز تھیاں ول سوکاں۔
بکھتیں واگ ولائی وو یار۔
جھوپڑ جوڑوں چک کھپ تھڈ تے
جھوپڑ جوڑوں چک کھپ تھڈ تے۔ایجھاں ن ہووے سارے مڈ تے۔
ن وکڑے ن بند تے بہساں۔ن گٹھ پاڑ دی کھڈّ تے۔
سانوݨ آن سہیساں روہی۔سندھڑوں سگھری لڈّ تے۔
جے پاݨی کھٹ ویسی بہسوں۔ڈھائے تے کل اڈّ تے۔
شہر بھنبھور وی کھاوݨ اوسم۔ہوت نا جاویں چھڈّ کے۔
تیغ فرید برہوں دی ویہ گئی۔چم چم تے ہڈّ ہڈّ تے۔
جندڑی اچاکے جیڑا اداسے
جندڑی اچاکے جیڑا اداسے۔جاپے تتّی کوں کیندی پیاسے۔
پیکیں سریجھیں گلّڑے ویکھو ہے۔ڈیندی مٹّھی نوں ما بھیݨ ڈوہے۔
قسمت دیاں گالھیں دلبر وی دروہے۔ایڈوں گیو سے اوڈوں گیاسے۔
تھئی آس پاسے آئی یاس پاسے۔زربفرت ڈورے ململ تے خاصے۔
کھنڈڑیاں نباتاں مصریاں پتاسے۔کچڑے اڈاہے کوڑے دلاسے۔
لکھڑی متھے دی پلڑے پیاسے۔وہ واہ خدا دے کمّ بے کیاسے۔
جیڑھیں کوں مونہ وی لیندے ن ہاسے۔مل مل کریندیاں کھل ٹوک ہاسے۔
مونہ ویڑھ ٹھڈڑے پئی ساہ بھردی۔ویندی ندھائی ڈینہ و ڈینہ ن زردی۔
چس رس ن مانڑم گھر دی ن وردی۔ہکّ پل ن ڈتّڑم سکھ سیج پاسے۔
برہوں بچھیندا لکّھ لکّھ بلائیں۔تھی تھی ڈکھاری منگدی دوائیں۔
شالا کہدیاں یا رب کڈاہیں۔دیداں ن اٹکن دلّڑی ن پھاسے۔
سانول سلوݨا مارو مریلا۔نکھڑیا ن ڈٹّھڑم کوئی وقت ویلھا۔
شرخی ڈہاگݨ کجّلا ڈوہیلا۔گل گیا فریدا جوبن نراسے۔
جند سولاں دے وات نے
جند سولاں دے وات نے۔ڈتّری برہوں برات نے۔
کڈیں ڈینہ ڈکّھاں دا سر تے۔کڈیں غماں دی رات نے۔
تول تلیندی سیجھ سڑیندی۔جلدی تھئی پربھات نے۔
روندی عمر وہاݨی ساری۔یار ن پائم جھات نے۔
پنل ہے مسجود دلیں دا۔دین ایمان دی بات نے۔
اہد تے احمد فرک ن کوئی۔واہد ذات سفات نے۔
حسن پرستی تے میکھواری۔ساڈی سوم سلوت نے۔
فقر پھنا دا راہ اڑاگا۔تنّ لکّھ لکّھ آفات نے۔
ٹھڈڑے ساہ تے ہار ہنجھو دے۔متڑی عشق سگات نے۔
ساڑے سول فرید دی سنگت۔درد کشالے سات نے۔
جتھ تھلڑا، جتھ دربوں ہے یار
جتھ تھلڑا، جتھ دربوں ہے یار۔اتھ ہر ویلے لدبوں ہے یار۔
تڈڑے چیکن گیرے گھوکن۔جرکھاں ترکھاں لونبڑ کوکن۔
گینہی شوکن، سانوں پھوکن۔نانگی دی شوں شوں ہے یار۔
سوہݨیاں ٹھیڑیاں ٹبڑے بھٹڑے۔ناجو والے ککڑے وٹڑے۔
پانہی، تھوبھے، پاڑے، گھٹڑے۔ڈٹھڑیں ڈکھڑا ووں ہے یار۔
کنڈری کاٹھیں نشتر ماری۔سمجھوں یاری تے غمکھواری۔
الڑی پھٹڑی توں رت جاری۔خاص سہاگ دی پو ہے یار۔
ہن کھلے ہاسے ساڈے پیشے۔سول سڑاپے درد اندیشے۔
زیرے زکھم تے زکھمی ریشے۔سب ڈکھ ڈتڑا توں ہے یار۔
روہی مہز بشارت درسوں۔مرسوں، بھرسوں، مول ن ڈرسوں۔
بیدرداں دی دلڑی ترسوں۔ڈینہ راتیں گھوں، موں ہے یار۔
جے ڈینہ ہوت نیتے پٹ دیرے۔شہر بھنبھوروں سکھت پریرے۔
دل دیاں بوٹیاں ہاں دے بیرے۔سانی دی موں موں ہے یار۔
توں بن یار فرید دا جیوݨ۔جیدیں جگ وچ ڈکھڑا تھیوݨ۔
زہر ڈسیو اے کھاوݨ پیوݨ۔تیڈے سر دی سوں ہے یار۔
جوسی توں پوتھی پھول وے
جوسی توں پوتھی پھول وے۔وسسی کڈاں سوہݨاں کول وے۔
رو رو تھکّی پٹّ پٹّ ہٹّی۔کے ڈے ویساں ڈکّھڑیں کٹّھیں۔
سولاں لٹّی درداں مٹّھی۔ماہی پنّل گیوم رول وے۔
پاندھیں پچّھاں واٹیں تکاں۔سڑ سڑ بھجّاں بھجّ بھجّ پکاں۔
ٹر ٹر بھجّاں بھج بھج تھکّاں۔سونج بر رلائم ڈھول وے۔
جیڑاں غماں وچّ وڑ گیا۔ڈکّھ اڑ گیا سکھ لڑ گیا۔
دریا غضب دا چڑھ گیا۔سو جھول لکّھ لکّھ چھول وے۔
سک ساتھ ساول دی سدا۔دردوں نا تھیوم دل جدا۔
شالا پنّل میلم خدا۔جندڑی گھتّاں میں گھول وے۔
زاہد وٹّا ہݨ جول وے۔برہوں چبولاں بول وے۔
پتری پرم دی کھول وے۔دلّڑی اساجڑی چول وے۔
ڈکھاں نینہ انوکھا راز وے۔تتّا سوز دے ہتّھ ساز وے۔
مٹّھی دھاں فرید آواز وے۔ہو ہو ملامت دول وے۔
کہاں پاؤں کہاں پاؤں یار
کہاں پاؤں کہاں پاؤں یار۔
جن انسان ملائک سارے۔کیا سگلا سنسار۔
ہیرت دے کلزم وچ کلتھیئے۔مستگرک سرشار۔
سوپھی شاگل گیانی دھیانی۔گئے اوڑک سبھ ہار۔
عرشی اتے بستامی گل لگ۔روون زارو زار۔
بتلیموس تے ریسا گورس۔کر کر سوچ بچار۔
کھوج سراگ ن پایا پتا۔تھک بیٹھے تن مار۔
بدھ مجوس یہود نسارا۔ہندو تے دیندار۔
آکھن پاک منزہ ہے۔بے انت الکھ اپار۔
پیر پیغمبر گوس قطب۔کیا مرسل کیا اوتار۔
کرن منادی رو رو کے۔لا ید ککھال ابسار۔
عالم پھاجل آرپھ کامل۔اجز کیتا اکرار۔
آکھ فرید نماݨا بھولا۔توں وچ کون کتار۔
کہیں ڈکّھڑی لائم یاری
کہیں ڈکّھڑی لائم یاری۔روندی عمر گزارم ساری۔
سوہݨے ہوت بلوچ اویڑے۔ڈاڈھے کیتے سخت نکھیڑے۔
ن سدھ سلام سنیہڑے۔کیڈے ویساں سولاں ماری۔
ایہو راول رانجھݨ ماہی۔کھسّ دلّڑی تھیداں راہی۔
ول کردا بے پرواہی۔واہ ظلم تے بے نر واری۔
مہینوال نہال ن کیتم۔چھڈّ کلڑھی نال ن نیتم۔
بھر جام ڈکھاندا پیتم۔پیش آئی شہر کھواری۔
سر آیا برہوں بکھیڑا۔ڈینہ رات ہمیشہ جھیڑا۔
پیا کھاوݨ آوم ویہڑا۔ڈھولے اصلوں مہز وساری۔
جی جانی کارݨ لوہدا۔غم درد الم نتّ کونہدا۔
گل ہار غماں دا سونہدا۔سر سہرے مونجھ مونجھاری۔
ماہی آن وساوے جھوکاں۔کیوں کرن سیالی ٹوکاں۔
میڈیاں سبز تھیون ول سوکاں۔ونجاں واری لکّھ لکّھ واری۔
سے روگ ہزار کشالے۔تیڈے کارݨ جندڑی جالے۔
تھل مارو پرّبت کالے۔لاچار تتّی ہݨ ہاری۔
جیں دلبر دی دل بر دی۔تینہ باجھ فرید ن سردی۔
جڑ لائس چوٹ اندر دی۔واہ زکھم کللّڑا کاری۔
کیں پایا باجھ فقیراں
کیں پایا باجھ فقیراں۔جزبا-اے-عشق کی لزّت کو۔
کل شے وچّ کل شے ڈٹھوسے۔ہما اوست دا درس کتوسے۔
برکت صحبت پیراں۔پی کر بعدا وہّدت کو۔
جب مدہوشی ناز ڈکھایا۔اربانی نے رنگ جمایا۔
کھرکا پاڑ لویراں۔پہنیم رندی خلکت کو۔
درد منداں کوں درد سلامت۔بار محبت پنڈ ملامت۔
دکھ دخ اٹھدیاں پیڑاں۔گھول گھتاں سب راہت کو۔
حسن فرید کئی گھر لوٹے۔رلدیاں فردیاں جنگل بوٹے۔
سے سسّیاں لکّھ ہیراں۔ڈیکھو عشق دی شدت کو۔
کلھڑی رول ملھیر گیوں
کلھڑی رول ملھیر گیوں۔یار ولا ہݨے ہݨے واگاں۔
روہ جبلڑے اوکھڑے۔ڈکّھڑے تھلّڑے جھاگاں۔
قدم قدم تے ڈھے پوواں۔دلّڑی لگڑیاں لاگاں۔
روہی وٹّھڑی گھا تھئے۔مٹّڑیں لگڑیاں جاگاں۔
گانئیں سہنس سوائیاں۔سے سے چرن کراگاں۔
سندھڑی ڈکّھڑے گھاٹڑے۔روہی ملڑے بھاگاں۔
لاݨے پھوگ پھلاریئے۔رل مل چاروں ڈاگاں۔
ڈیہاں ڈوڑے ڈوڑاپڑے۔راتی روندی جاگاں۔
سنگیاں صورتیاں مل ملا۔سرخیاں کجّل مساگاں۔
میلے ویس سہاؤندے۔پھیری کنڈھ سہاگاں۔
درد فرید اجاڑیا۔ڈکّھڑے ڈتم ڈہاگاں۔
کاں کو کو کرلاؤندا ہے
کاں کو کو کرلاؤندا ہے۔کوئی کاسد یار دا آؤندا ہے۔
رتّ ساوݨ دی ڈیہ ملھاری۔بعد سمالی کݨ مݨ جاری۔
بوئی لاݨی کھپ خوب پھلاری۔کرڑ کنڈا سب بھاؤندا ہے۔
آس آئی تے یاس سدّھائی۔جھڑ بادل آ جھڑمر لائی۔
اجڑیاں جھوکاں خنکی چائی۔غم ڈر ڈر لک پوندا ہے۔
مینہ برسات خوشی دے ویلھے۔چھیڑن چھیڑ و چھانگ سویلے۔
آپے دلبر کیتے میلے۔جیں بن جی تڑپھاؤندا ہے۔
ٹبّے ریکھاں تھل تے ڈہر۔کل گل ڈسدے اہمر اسفر۔
ڈکّھ کشالے گزرے یکسر۔سکّھ رگ رگ وچّ دھوندا ہے۔
ڈکھ ڈہاگ دا وقت وہایا۔بھاگ سہاگ دا ویلھا آیا۔
یار فرید انگن پونپایا۔ہار سنگار سہاؤندا ہے۔
کرن نظارے تیز نظر شالا جیویں
کرن نظارے تیز نظر شالا جیویں۔نور وجود ایانے۔
سرّے سبحانی راز انلہک۔رندی ورد لسانے۔
ورد مبانی کشپھ موانی۔اہل دیلوندا شانے۔
سمجھ سونجاݨی گیر ن جاݨی۔سب صورت سبحانے۔
اوّل آکھر ظاہر باتن۔یار ایان بیانے۔
کتّھ منسوری تے تیپھوری۔کتّھ سرمد سنانے۔
حسن پرستی شاہد مستی۔ساڈا دین ایمانے۔
راہ توہیدی ریت فریدی۔اپنے آپ دا دھیانے۔
کر یار اساں ول آونّڈی
کر یار اساں ول آونّڈی۔اجّ سہج کنوں اکھ پھرکے وو۔
گجری ڈکّھ ڈہاغ دی واری۔روہی گل پھل نال سنگاری۔
مد مستانی ڈینہ ملاری۔بعد شمالی لرکے وو۔
کیتی بھاگ سہاگ اتاول۔رت آئی کر ترت اباہل۔
کݨ مݨ کݨیاں رمّ جھمّ بادل۔بارش برکے برکے وو۔
سدھڑی تھئی ول قسمت پٹّھڑی۔آپیں منڑی راہت رٹّھڑی۔
سوہݨی موسم روہی وٹّھڑی۔وہشت ڈوں دل سرکے وو۔
ٹھڈریاں ہیلاں پورب والیاں۔کجّلے بادل لسّڑیاں کالیاں۔
سنگیاں سرتیاں نوں کھشہالیاں۔ہکّ ویرن پئی کرکے وو۔
آپے یار فرید سنبھالیام۔سوہݨے سانول پریتاں پالیام۔
بکھتی سونجری ٹالیام۔جی مسکے دل مرکے وو۔
کون کرم نروار تیگ برہوں دی کٹّھیاں کٹّھیاں
کون کرم نروار تیگ برہوں دی کٹّھیاں کٹّھیاں۔
انہد بین بجا من موہس۔گول جوگی لٹّیاں لٹّیاں۔
گز حقیقی پھاش ڈٹّھوسے۔علمو عمل توں چھٹّیاں چھٹّیاں۔
عشق نہیں ہے آگ غضب دی۔دھاں کریندی ہٹّیاں ہٹّیاں۔
کلھڑی چھڈّ کے کیچ سدھایوں۔اکّھیں ملیندیں اٹّھیاں اٹّھیاں۔
جام زہر دے ظلم قہر دے۔درد پلیندا گھٹّیاں گھٹّیاں۔
عشق فرید نہیں اجّ کل دا۔روز ازل دے دی مٹّھیاں مٹّھیاں۔
کیچ گیوں یار بروچل
کیچ گیوں یار بروچل۔کل نا لدھڑو ساول ول۔
مصری کھنج نباتڑی۔ڈسدیاں زہر ہلاہل۔
گھولے زیور بھا لگے۔بٹھ پئے ڈورے ململ۔
جوبھن جوش جوانڑی۔ناز نہورے گئے گل۔
کپڑے لیر کتیرڑے۔لنگڑی جائی ملجل۔
اکّھیاں کجلوں کالیاں۔پیچی زلپھ ولو ول۔
او دل چوٹ چلاندیاں۔اے تھی پھائی پئے گل۔
ڈٹھم ملک ملھیر ڈوں۔کالے کالے بادل۔
سندھڑے رہن ن ڈیندیاں۔لگڑیاں تاگھا پلپل۔
روہی مینگھ ملھرڑا۔کھمدیاں کھمنیاں اجکل۔
دلڑی صدقی دیس ڈوں۔اکھڑیں ہنجھݨوں بلبل۔
ڈیکھاں باگ بگوچڑے۔جیاڑا جانوم جلبل۔
لاݨے پھوگ فرید دے۔درد دلیندے درمل۔
کس دھرتی سے آئے ہو تم
کس دھرتی سے آئے ہو تم۔کس نگری کے باسی رے۔
پرم نگر ہے دیس تمھارا۔پھرتے کہاں اداسی رے۔
کیوں ہوتے ہو جوگی بھوگی۔روگی ترہ براگی رے۔
انگ بھبّھوت رما کے کیوں کر۔رکھتے بدن سنیاسی رے۔
اپنا آپ سنبھال کے دیکھو۔کرکے نظر حقیقت کی۔
فکر ن کیجو یارو ہرگز۔آسی یا ن آسی رے۔
تم ہو ساگی تم ہو ساگی۔واگی ذرا ن واگی رے۔
اپنی ذات سفات کو سمجھو۔اپنی کرو شناسی رے۔
بات فریدی سوچ کے سݨیو۔لاکر دل کے کانوں کو۔
دونو جگ کے مالک تم ہو۔بھلے اللہ-راسی رے۔
کویں توں پھرد تے ججو سڈاویں توں کلّ توں
کویں توں پھرد تے ججو سڈاویں توں کلّ توں۔
باگ بہشت دا توں ہیں مالک۔خود بلبل خود گل۔
عرش وی تیڈا پھرش وی تیڈا۔توں آلی اݨمل۔
چڑھ داری منشر دے بھائی۔کرن عجب گلگل۔
روح مسال شہادت توں ہیں۔سمجھ سنجاݨ نا بھل۔
دنیا اکبا برجکھ اندر۔ناہیں تیڈرا تل۔
یار فریدا کول ہے تیڈے۔نا بیہودا رل۔
کوئی ماہݨوں آئے میں یار دا
کوئی ماہݨوں آئے میں یار دا۔ساتھی کھڑا سنیہڑا ڈیندا۔
عشق نہیں ہے تیر بلا دا۔ظلمیں چوٹ چلیندا۔
ناز ادا کجھ کرے ن ٹالا۔حکمی برہوں بچھیندا۔
رمز رموز تے گجھڑے ہاسے۔سبھ کجھ درد سجھیندا۔
سوز پھراک تے درد اندیشے۔تن من پھوک جلیندا۔
ہرگز سول ن سہندی دلڑی۔یار اے بار سہیندا۔
ہزر پھرید کیتی دل زکھمی۔دوست ن مرہم لیندا۔
کل غیر کنوں جی واندے
کل غیر کنوں جی واندے۔مٹّھی ریت انوکھی راندے۔
سٹّ کر کھویش کبیلا تھیوسے۔بردے تیڈڑے ناں دے۔
سب صورت وچّ ڈھول سنجاݨو۔تھیو و نا درماندے۔
سینے جھوکاں دیدیں دیرے۔سوہݨے دوست دلاں دے۔
ہر پل پل وچّ کول بگل وچّ۔یار مٹّھے من بھاندے۔
اکّھیاں دے وچّ کتر ن ماوے۔سارے سجّن سماندے۔
شالا ونج کر حضرت روہی۔ڈیکھوں گھر متّراں دے۔
سٹّ کر ورد فرید ہمیشاں۔گیت پرم دے گاندے۔
کیا ڈخّڑا نینہ لیوسے
کیا ڈخّڑا نینہ لیوسے۔ڈکّھ باجھ پلّے ن پیو سے۔
عشق نہیں ہے نار غضب دی۔تن من کیتس کولے۔
سولاں سڑدیں آہی بھردیں۔ساری امّر نبھیوسے۔
نا گمخار نا کوئی ساتھی۔نا کوئی حال ونڈاوے۔
عشق جیہاں ڈکّھ ہور ن کوئی۔ما پیو ویری تھaسے۔
خویش کبیلا ہر کوئی جاݨے۔منزل یار دیاں جھوکاں۔
سینگیاں سرتیاں کردیاں ٹوکاں۔سارا بھرم لڑھaسے۔
گلیاں کوچے شہر بزاراں۔لوگ مریندا کانے۔
ننڈھڑے وڈڑے ڈیون تانے۔شرم شور ونجیوسے۔
گالھ نہیں اجّ کل دی سونجڑی۔روز ازل دی مٹّھڑی۔
بے نشان سجّݨ دے کیتے۔ناس نشان گنویوسے۔
ہار ہنجوں دا گل وچّ پاواں۔بیٹھی رو رو حال ونجاواں۔
پیت سوا بئی ریت ن کائی۔ڈے سر مفت رادھیوسے۔
مونجھ مونجھاری درد وچھوڑا۔لکھیا باب تتّی دے ڈوڑا۔
یار فرید خرید ن کیتا۔رو رو خلق رویوسے۔
کیا حال سݨاواں دل دا
کیا حال سݨاواں دل دا۔کوئی مہرم راز ن ملدا۔
مونہ دھوڑ مٹی سر پائم۔سارا ننگ نموز ونجائم۔
کوئی پچھݨ ن ویہڑے آئم۔ہتھو الٹا عالم کھلدا۔
آیا بار برہو سر باری۔لگی ہوں ہوں شہر کھواری۔
روندی عمر گزریم ساری۔نا پائم ڈس منزل دا۔
دل یار کیتے کرلاوے۔تڑفاوے تے گم کھاوے۔
ڈکھ پاوے سول نبھاوے۔ایہو طور تینڈے بیدلدا۔
کئی سہنس طبیب کماون۔سے پڑیاں جھول پلاون۔
میڈے دل دا بھید ن پاون۔پوے پھرک نہیں اک تلدا۔
پنوں ہوتے ن کھڑ مکلایا۔چھڈ کلھڑی کیچ سدھایا۔
سوہݨے جاݨ پچھاݨ رولایا۔کوڑا اجر نبھائم گھلدا۔
سݨ لیلا دھانہ پکارے۔تینڈا مجنوں زار نظارے۔
سوہݨا یار توݨے ہکوارے۔کڈی چا پردہ مہمل دا۔
دل پریم نگر ڈوں تانگھے۔جتھاں پینڈے سکھت اڑانگے۔
ناراہ فریدن لانگھے۔پندھ بہوں مشکل دا۔
کیا عشق اڑاہ مچایا ہے
کیا عشق اڑاہ مچایا ہے۔ہر روز ایہہ سوز سوایا ہے۔
سر تن من پھوک جلایا ہے۔مٹّھا جوبن مفت گنوایا ہے۔
بھیڑی دلّڑی مار مونجھایا ہے۔دم دم وچّ درد سوایا ہے۔
سٹّ سیجھ اکیلی ہوت نسّے۔غم پا کر جھولی ایش خسّے۔
گل ہار پھلاں دا نانگ ڈسّے۔ڈکّھی قسمت سب ڈکّھ لایا ہے۔
سوہݨا سانگ ہجر دی مار گیا۔یکباری یار وسار گیا۔
کر زار نزار کھوار گیا۔تتّی بے وسّ بار سہایا ہے۔
ایہا دلّڑی عشق دی کٹّھڑی ہے۔جیں صبر آرام ونجایا ہے۔
ما ڈتّڑی شوق دی گٹّھڑی ہے۔جیں صبر آرام ونجایا ہے۔
دل لاوݨ حال ونجاوݨ ہے۔سکھ ڈیوݨ تے ڈکّھ پاوݨ ہے۔
غم کھاوݨ درد نبھاوݨ ہے۔نیڑا بیشک کوڑا جایا ہے۔
سوہݨے باجھ فرید قرار گیا۔کمّ کار سبھو گھر بار گیا۔
سب ناز نواز سنگار گیا۔سر بار ڈہاگ سہایا ہے۔
کیا ریت پریت سکھائی ہے
کیا ریت پریت سکھائی ہے۔سب ڈسّدا حسن خدائی ہے۔
ڈسّدی یار مٹّھل دی صورت۔کل تسویر اتے کل مورت۔
ہر ویلے ہے شگن مہورت۔غیر دی خبر ن کائی ہے۔
ناز نہورے یار سجّݨ دے۔اشوے غمزے من موہن دے۔
ہر ہر آن انوکھڑے وندے۔واہ زینت زیبائی ہے۔
نخرے نخرے نوکاں ٹوکاں۔دلّڑی جوڑ چبھیندیاں چونکاں۔
سوکاں سبز تھیاں ولّ جھوکاں۔خوبی خنکی چائی ہے۔
نازک چالیں نور نول دی۔رمزاں باکی ترز جدل دی۔
دھاڑ کجّل دی دھاڑا جلدی۔سرخی بھا بھڑکائی ہے۔
ڈکّھ ڈہاگ تے درد جدائی۔رل مل ویندے ساتھ لڈائی۔
عشق فرید تھیوسے بھائی۔اشرت روز سوائی ہے۔
کیا تھیا جو تیڈی ن بݨی
کیا تھیا جو تیڈی ن بݨی۔تھیسی اوہا جو رب گݨی۔
دولت کوں چوچی لا اڑا۔ٹھگ باز دا ڈٹکو ن کھا۔
آزاد تھی سپھن سفا۔چݨ گھن سونجائیندی اݨی۔
دنیاں دا ن تھی آشنا۔ہے اے مکارا بے وفا۔
کھاویں ن مزݨ دا دغا۔ہے پنج کݨی تیکوں گھݨی۔
دھجّ وجّ دی جھگّ مگّ تروڑ وے۔ڈورے بھے ململ چھوڑ وے۔
ہے ڈلھ پتّھر دی بھور وے۔تیں کاݨ ہیرے دی کݨی۔
ملاں نہیں کہیں کار دے۔شیوے ن جاݨن یار دے۔
سمجھݨ ن بھیت اسرار دے۔ونج کنڈ دے بھرنے تھئے دݨی۔
ایں راہ ڈو آنوی نا ہا۔جے آئیں قدم ڈیہوں ڈینہ ودھا۔
پچھوں تے نا ڈیکھیں مونہ ولا۔حیلہ کریں سر تئیں تݨی۔
ننھی ترس باروچل رتی۔روہیں پہاڑی وچ تتّی۔
شودی سسّی رلدی وتّی۔نیہیں الھڑی ہکّ جݨی۔
ہے ول قہر دی مبتلا۔ہے او غضب دا بے وفا۔
من چھڈّ اتے من ڈے ویا۔آپت دے وچّ کھڑبڑ بݨی۔
سݨ بیوپھا دی گالھ وے۔پچھدے ن ہرگز مال وے۔
اصلوں ن لہم سنبھال وے۔ڈیوے ن چولی دی تݨی۔
تھی خوش فرید تے شادول۔ڈخڑیں کوں ن کر یاد ول۔
اجھو تھیوم جھوک آباد ول۔ایہا نیں ن ویہسی ہک مݨی۔
کیوں لوڑ، کلھڑی وچّ کن کپردے
کیوں لوڑ، کلھڑی وچّ کن کپردے۔رودھے ڈتو نی پچھلی امّر دے۔
تیں باجھ جیویں اصلوں ن جیواں۔تیڈے اخّیں دے ساہمے پریواں۔
مارو، مریلا، بھوں بن نا تھیواں۔بٹّھ ڈینہ ہجر دے اوکھے گزردے۔
ماراں مروڑا دھکّڑے تے دھوڑے۔بھیجیاں سوگاتاں تیڈے وچھوڑے۔
ڈکّھڑے ڈینہوں ڈینہ ڈیڈھے تے ڈوڑے۔ہے ہے ن جیندے جیاڑا ن مردے۔
گئے وقت ویلھے یارو بھلیڑے۔ڈکّھڑے ڈکّھی تے کیتے وہیرے۔
شالا ڈہاڑے تھیوم تھلیرے۔پاڑے گزاروں سجݨیں دے گھر دے۔
گھولی تسیڈی گولی تسیڈی۔ڈے کن تے سݨیں پیڑ میڈی۔
پاݨی اساڈا تھئی رتّ اسیڈی۔روٹی ہے ٹکّڑے ہاں دے جگر دے۔
مونڈھ لادی جندڑی ڈکھڑیندی ڈوہڑی۔دردیندیں بدّھڑی سوزیندی روہڑی۔
ہکّ توں تتّی دی ولّ کل ن لدھڑی۔پئے سول سدمے چوتھے پہر دے۔
رہ گیوم خوشیاں وسرے ننڈھیپے۔دھاں دھاں کردے آئے بڈھیپے۔
تھئے بینوائی ڈتّڑے رنڈیپے۔آئے بار سر تے باری قہر دے۔
جوگی براگی تھیکر ڈھونڈیساں۔کفنی ڈکّھاں دی پاگل سہیساں۔
ایویں فریداں عمراں نبھیساں۔جے تئیں نا تھیساں داکھل قبردے۔
لجّ لوئی کیں اتاریندس
لجّ لوئی کیں اتاریندس۔تہنجا نہمل بھا میں باریندس۔
تہنجا زور زلل اوں مکر ودگا۔
تہنجے ظلم جیاں گارھیو امرادا۔
ونجیں وہیڑیجن ساں گاریندس۔
تھر نپھوارن جا ڈیس وطن۔
تھر آہے سنہزا ملک وطن خوش سینگی ساں گجاریندس۔
ہن قید میں کیڑھو کامکیاں۔سالا مارن وارے نہن ویاں۔
جا تھی وار اگار بہاریدس۔
ہجے ہردم ڈینہ اباݨے مینہ۔آہے سک ساڑیا جے راتیں ڈینہ۔
ویٹھی دھاں کندس ہنجوں ہاریندس۔
بٹھ ماڑیوں اوں مہلات جا گھر۔آکھے مرک پھرید جا ماروتھر۔
وہݨ سانگے اڑن جے چاریندس۔
ماڈی دلڑی اڑی
ماڈی دلڑی اڑی۔ہوت پنل دی سانگ۔
سٹ کر کھویش کبیلڑے۔سک سانول دی سانگ۔
رگ رگ زلپھ دے پیچڑے۔نانگ اجل دے سانگ۔
وسرے عشق مجازڑے۔حسن ازل دی سانگ۔
تانگھ پھرید کوں رولدی۔مارو تھل دی سانگ۔
ماڈی دلڑی اڑی
ماڈی دلڑی اڑی۔یار سجن دے سانگ۔
جیندی میلا رب کرم۔جوہ جتن دے سانگ۔
ناز و ڈھول دے ناز وے۔ہر ہر ون دے سانگ۔
بھلڑے سکڑے سوہرڑے۔من موہن دے سانگ۔
لاݨی پھوگ پھلاری۔سب پن پن دے سانگ۔
وقت زئیپھ بڈھیپڑے۔سن جوبھن دے سانگ۔
تانگ فرید کوں آکھدی۔بیت ہزن دے سانگ۔
ماݨ مہیں دا چاک
ماݨ مہیں دا چاک۔اساڈے من بھانودا۔
ہردم ہوویں کول مینڈے۔کر رکھاں دل-پاک،
وتاں گلکّڑی پانودا۔
راتیں روندی پٹدی کھپدیں۔پھٹ گئی ہم باکھ،
کیوں گل نہیں لانودا۔
سانوݨ سہجوں میگھ ملھاراں۔آئی ملݨ دی مد ساکھ،
نیہڑا جیڑا تانودا۔
دردوں ٹھڈریاں ساہیں کڈّھدی۔رو رو ڈیواں باک،
ڈکّھڑا انگ ن مانودا۔
نال فرید دے سچّ نا کیتو۔آوݨ دی گیوں آکھ،
سو ہݨ ول نہیں آنودا۔
ماہی باجھ کللّیاں
ماہی باجھ کللّیاں۔دلدار بگیر اولّیاں۔
ماہی جھوک لڈائی ویندا۔سارا ہجر دے رلیاں۔
ترس ن آوے ہک تل تینوں۔سخت غماں وچّ گلیاں۔
ویڑا کھاوے انگن ن بھاوے۔اگّ فراک دی جلیاں۔
شرم ونجائم بھرم گنوائم۔رلدی کوچے گلیاں۔
عشق فرید بہوں ڈکّھ ڈیسم۔اجّ کل موئی موئی بھلیاں۔
میکوں کلھڑا چھوڑ تے
میکوں کلھڑا چھوڑ تے۔ویندی کیندے سانگ۔
کترا مہیج ککیس ن آیو۔لایو ہجر دی سانگ۔
تھل مارو دا پینڈا سارا۔تھیسم ہک پلھانگ۔
جے تیں ناسی دل وچ ساہم۔رہسم تیڈڑی تانگ۔
جاوݨ لادی برہوں سݨائم۔کنّیں ڈکھاندی بانگ۔
صدقے کیتے ہیں نینہ کولہوں۔کھاوم کالڑا نانگ۔
چھوٹے وقت کوارے ویلے۔لگرم تیڈڑا دانگ۔
میں ہاں کیڑھے باگ دی مولی۔کئی رل موئے میں وانگ۔
گھمر گھیر پھرید کپردے۔ن تڑ رسم ن ٹانگ۔
میں تاں تیکوں منتاں کردی
میں تاں تیکوں منتاں کردی۔سانول اساں ول بھال۔
واہ گمزے واہ ناز چبولے۔واہ نکھرے واہ تلک تلولے۔
واہ زلپھا واہ خال۔
تھی کر دام دلیں نوں ونگن۔تھی کر نانگ جگر نوں ڈنگن۔
اتروں بھنڑے وال۔
جیں ڈینہ یار اساں توں رٹھڑے۔بن پئے ڈورے ململ پٹھڑے۔
جر جر جر بوگھ تے آل۔
بھاون مول ن باجھ سجن دے۔کپڑے نازک ونڑو ونڑ دے۔
زیور آلو آل۔
درد پھراک دی چال اساڈی۔سونجری بٹڑیں جال اساڈی۔
بے واہی دا حال۔
اتنا ظلم مناسب نہیں۔رو رو پٹّ پٹّ کر کر دھائیں۔
گزر گئے سے سال۔
یار پھرید نا رلا ڈیسم۔اوڑک سڈ کر کول بلھیسم۔
ہے سوہݨا لجپال۔
مارو مٹھل ول مکھڑا چھپایا
مارو مٹھل ول مکھڑا چھپایا۔ڈکھڑیں ڈکھایا دردی مونجھایا۔
تانگھی تپایا مونجھی مسایا۔سولی ستایا نیڑھے ہرایا۔
آتݨ ن بھاواں سنگین رووایا۔دھوتی دا ویڑا ڈھولݨ پرایا۔
سوجڑی سسّی نوں جلبی رلایا۔ہے ہے پنل ول پھیرا ن پایا۔
پوری پرائی دلڑی نوں تایا۔پیڑی پراݨی مکھڑا ونجایا۔
خوشیاں وہاݨیاں سانول سدھایا۔گل گیا پھریدا جوبن اجایا۔
متاں من ماندا تھیوے
متاں من ماندا تھیوے۔پنل نا تھی دھار۔
سانوݨ ڈینہ سہاگ دے۔ہردم مینگھ ملھار۔
رل کر ساتھ گزاروں۔جوبھن دے دن چار۔
موت سݨیندی سولی۔ونجݨا وارو وار۔
چیتر بہار سہاؤں۔کر کے ہار سنگار۔
پلہر پانی پیوں۔تھیا تھل باگ بہار۔
خوش تھی نینہ نبھاون۔رس نا سانول یار۔
توں بن جیوݨ اوکھا۔ڈکھڑے تارو تار۔
یار فرید ن وسرے۔دل کیتم لاچار۔
میڈا عشق وی توں میڈا یار وی توں
میڈا عشق وی توں میڈا یار وی توں۔میڈا دین وی توں ایمان وی توں۔
میڈا جسم وی توں میڈا روح وی توں۔میڈا کلب وی توں جند جان وی توں۔
میڈا کاابا کبلا مسجد مندر۔مسہپھ تے قرآن وی توں۔
میڈے فرض فریزے ہجّ زکواتاں۔سوم سلوات اجان وی توں۔
میڈی جہد عبادت تائت تکّوا۔علم وی توں ارفان وی توں۔
میڈا ذکر وی توں میڈا فکر وی توں۔میڈا ذوق وی توں وجدان وی توں۔
میڈا سانول مٹّھڑا شام سلونا۔من موہن جانان وی توں۔
میڈا مرشد ہادی پیر طریقت۔شیخ ہکائکدان وی توں۔
میڈا آس امید تے کھٹّیا وٹیا۔تکّیا ماݨ تے تراݨ وی توں۔
میڈا دھرم وی توں میڈا بھرم وی توں۔میڈا شرم وی توں میڈا شان وی توں۔
میڈا ڈکّھ سکّھ رووݨ کھلݨ وی توں۔میڈا درد وی توں درمان وی توں۔
میڈا خوشیاں دا اسباب وی توں۔میڈے سولا دا سامان وی توں۔
میڈا حسن تے بھاگ سہاگ وی توں۔میڈا بخت تے نامو نشان وی توں۔
میڈا دیکھݨ بھالݨ جاچݨ جوچݨ۔سمجھن جاݨ سنجاݨ وی توں۔
میڈے ٹھنڈڑے ساہ تے مونجھ مونجھاری۔ہنجݨو دے طوفان وی توں۔
میڈے تلک تلولے سیدھاں مانگاں۔ناز نہورے تاݨ وی توں۔
میڈی مہندی کجّل مساگ وی توں۔میڈی سرخی بیڑا پان وی توں۔
میڈا وہشت جوش جنونّ وی توں۔میڈا گریا آہو فگان وی توں۔
میڈا شیار اروج کوافی توں۔میڈا بحر وی توں اوزان وی توں۔
میڈا اوّل آخر اندر باہر۔ظاہر تے پنہان وی توں۔
میڈا بادل برکھا کھمݨیاں گاجاں۔بارش تے باران وی توں۔
میڈا ملک ملیر تے مارو تھلّڑا۔روہی چولستان وی توں۔
جے یار فرید قبول کرے۔سرکار وی توں سلطان وی توں۔
ناتاں کہتر کمتر اہکر ادنا۔لاشے لا امکان وی توں۔
میڈا یار گیا پردیس ڈوں وے میاں
میڈا یار گیا پردیس ڈوں وے میاں۔گانے گہݨے کینویں پاواں ڑی پاواں۔
ساڑاں سیندھ تے مانگھ اجاڑاں۔بوڈی نوں اگّ لاواں ڑی لاواں۔
بٹّھ کجلا بٹّھ سرکھیاں مہندیاں۔سولیں سانگ نبھاواں ڑی نبھاواں۔
سجڑی رات کراں فریاداں۔ڈیہاں ویݨ ولاواں ڑی ولاواں۔
ککڑے کنڈرے فرش وچھا کر۔ڈکّھ دی سیجھ سہاواں ڑی سہاواں۔
ملک ملھیر ن وٹھڑم ہے ہے۔رو رو سندھ ڈوں آواں ڑی آواں۔
بھینݨیں ویر تھئے سبھ ویری۔امّڑی مول ن بھاواں ڑی بھاواں۔
باجھوں یار فرید ہمیشہ۔رتّ روواں غم کھاواں ڑی کھاواں۔
رتھ دھیمیں دھیمیں ٹور
رتھ دھیمیں دھیمیں ٹور۔
مینڈا دستا نرم کرور دا۔متاں ونگیں لگم ٹکور۔
رتھ تے بہندی وڑرا ن سہدی۔ہم تباا کمزور۔
روز ازل دی پائم گل وچ۔برہوں تینڈے دی ڈور۔
شالا مولھ سلامت نیواں۔راہ وچ لڑدن چور۔
جیکر رتھ بیٹھیں تھک پوساں۔گھوڑا گھنساں بور۔
سوکھا، تیز، لگام دا کولا۔نا اوکھا سر زور۔
رانجھن تے میں جوڑ کوں جوڑوں۔جوڑ جوڑیندا جوڑ۔
سک تے طلب ملݨ دی سینے۔روز نواں ہم شور۔
پندھ اڑانگے دلڑی تانگھے۔جلد پچاویں توڑ۔
میں تے یار فرید مݨیسوں۔رل مل شہر بھنبھور
مینڈا مٹّھڑا مانہݨو کاک جا
مینڈا مٹّھڑا مانہݨو کاک جا۔شالا راݨا اندم رات۔
تیڈی سک دے کاݨ ستیہم۔سومل کوں گھن سانت۔
پھیر سہائی جیدیں ماڑیاں۔توڑیں ڈیہے چھے سات۔
سچّ ڈسّ جو کجھ کیتی ایہہاں۔ماڑدی ہئی مرجات۔
کاک کندھن تے رل مل ماݨوں۔ساوݨ دی برسات۔
کہیں وٹڑی ویہ گیوہاں۔تے ول ن پایو جھات۔
غم دا حال سݨاواں کویں۔سو ڈکھ تے ہکّ وات۔
کانگل کھنڈ دیاں چوریاں ڈیساں۔کر کوئی ملݨ دی بات۔
پیت پٹّھے نت درد کسالے۔واہ ڈاتے دی ڈات۔
ڈینہ بݨے رو راتیں کیتم۔راتیں کئی پربھات۔
مونجھ سلال فرید ملیوسے۔ازلو برہو برات۔
مل مہینوالا مل مہینوالا
(ایہہ کافی مہینوال دی عاشق سوہݨی دی زبانی بیانی گئی ہے)
مل مہینوالا مل مہینوالا۔ہر دل میں ہے تیڈڑی بھال۔
روج اجل دی سکھتی ماری ڈتڑی مول ن قسمت واری۔
ما پیو ویر ن لہم سنبھال۔
پھکر پھراک تے مونجھ منجھاری۔یاری لا کے مٹّھڑی ہاری۔
ڈسدم وصل وسال مہال۔
روندی رڑدی کوکاں کردی۔آہیں بھردی جکھ جکھ مردی۔
عشق اولڑا جی جنجال۔
زورے طورے حسن دے ماݨے۔سارے سنغار وہاݨے۔
آئی اوڑک سولاں زال۔
ناز نزاکت نوک نکھرے۔سہجوں سکھ سہاگ دے بکھرے۔
ساڈے کھوپڑے کوجھڑا حال۔
کھویش کبیلا دسمن سارا۔ہر کوئی مارم جاݨ وچارا۔
برہوں اویڑا الٹی چال۔
ویڑے یار پھرید ن آیا۔گل گیا جوبھن مپھت اجایا۔
ڈٹھڑے ڈند تے چٹڑے وال۔
مساگ ملیندی دا گجر گیا ڈینہ سارا
مساگ ملیندی دا گجر گیا ڈینہ سارا۔
شنگار کریندی دا گجر گیا ڈینہ سارا۔
کجلا پائم سرکھی لائم۔کیتم یار وسارا۔
کاگ اڈیندی عمر وہاݨی۔آیا ن یار پیارا۔
روہ ڈونگر تے جنگل بیلا۔رولیام شوق آوارا۔
ہکدم ایش دی سیج ن مانڑم۔بخت ن ڈتڑم وارا۔
پڑھ بسملّا گھولیام سرکوں۔چاتم عشق اجارا۔
رانجھن مینڈا میں رانجھݨ دی۔روز ازل دا کارا۔
ہجر پھریدا لنبی لائی۔جل گیوم مفت وچارا۔
مٹّھڑی دلّڑی ڈکّھڑیں کٹّھڑی
مٹّھڑی دلّڑی ڈکّھڑیں کٹّھڑی۔ہے ناز ادا دی لٹّڑی۔
ہن زکھم جگر دے آلے۔دل پرزے اکّھیاں نالے۔
سے سینے پون ابالے۔جند ہار ہٹی میں مٹّھڑی۔
تتّے درد اندوہ اویڑے۔لائی دلّڑی جھوکاں دیرے۔
ہݨ حضرت عشق نویڑے۔ڈتّی پیڑ پراݨی پٹّھڑی۔
سر چھتڑے نینہ لیو سے۔سب شرم شور گنویو سے۔
دل ڈھولے یار لیوسے۔سسّ مارم امّڑی رٹّھڑی۔
مل ماہی آرو یاروں۔تھی فارغ کل کمّ کاروں۔
رل راول ڈاکاں چاروں۔ہے اجّ کل روہی وٹّھڑی۔
تھی کھیرو خیر چریساں۔اکّھیں نال اگھاڑ بݨیساں۔
پاہ پلکاں نال بڑھیساں۔گھر باروں سنگت ترٹّڑی۔
تھیاں سونج بر سہن ہویلیاں۔گئیاں سنگیاں وسّر سہیلیاں۔
البیلیاں بانہ چڑیلیاں۔ما بھیݨ کنوں دل چھٹّڑی۔
گیا چیتر فرید اجایا۔گھر سانول یار ن آیا۔
سر سولیں سخت ستایا۔تھئی دشمݨ قسمت کھٹّڑی۔
نام اللہ دے پاندھڑا
نام اللہ دے پاندھڑا۔مینڈا لے سنیہڑا جا۔
آکھیں بٹھ گھت دروہ پریت کوں۔یار ن وٹڑا لا۔
جیویں جویں کنڈ ڈے گیاہیں۔اوویں مونہ ڈے آ۔
ہے ہے ظالم نییتّ مرادی۔تھولے کھوٹ کما۔
چالیں پیچ پھریبی والی۔ڈھولݨ ریت وٹا۔
کرکے سنگت سانگ بیگانے۔بیٹھوں من پرچا۔
بیا ہے کوݨ کہیندا توں ہی۔ساڈے بار اٹھا۔
سسّ نیݨاناں مارم تاانے۔مہݨے ڈیوم ما۔
آ کر ماہی دیدیں دیرے۔دل وچ جھوکاں لا۔
نا کڈّھ گالیں نا دے مندڑے۔واتوں سمجھ الا۔
یاری لایو لا ن ذاتو۔مہز ن آیو ڈا۔
جھور جھراݨے جند دا جوکھوں۔ڈتڑس ماس سوکا۔
ڈٹھڑے باجھوں کیوں جتراں۔برہوں لگا ہڈّ تا۔
سکھڑی نا ڈے یار الانبھے۔کر کجھ کاݨ ہیا۔
سوہݨی نال نبھاوے ہر کوئی۔کوجھی نال نبھا۔
جلدی آویں نا چر لاویں۔ساہ تے نہم وسا۔
ڈے کر ساڈی بانہ سرھاندی۔سوہے سیجھ سہا۔
تے کن سانول دلڑی آپے۔آویسچم سر چا۔
بے ٹھائی گجران ن بھلی۔بٹھ پیا کوڑ نبھا۔
چاڑھی توڑ ن راہ وچ رولیں۔رکھݨا یاد وپھا۔
انگن فرید دے بھورل جانی۔سہجوں آ پوں پا۔
نیناں نہیں رہندے ہٹکے
نیناں نہیں رہندے ہٹکے۔
نین نیناں ساں اڑدے لڑدے۔لاکر ناز دے لٹکے۔
گلڑیں کوچیں شہر بزاراں۔لگڑے نینہ دے چٹکے۔
ناز نہورے نوکاں نخرے۔لانون برہوں دے کٹکے۔
میہݨیں سٹّھڑیں تانے تبرے۔گھڈڑے لوکاں بٹکے۔
سہساں ٹوکاں ویساں جھوکاں۔کھویش کبیلے سٹکے۔
یار بناں پھوک اگّ اڑیساں۔ہار ہمیلاں پٹکے۔
ڈکّھڑے سہندے نین ن رہندے۔بے وس تھینکر اٹکے۔
نیڑے باجھ فرید ن بھاوے۔بھٹ گھت کوڑے کھٹکے۔
نین نرالے نیر
نین نرالے نیر۔نکّھڑے نور نظر دے۔
ساڑن سول سریر۔ساگی سوز سکر دے۔
کھتڑے برہوں کٹاری کٹّھڑے۔ناز نہورے نخرے مٹّھڑے۔
چوچک چکمک ویر۔ویری ول ول گھر دے۔
سیجھ سہاگ دی سڑ گئی ساری۔ڈوہڑے ڈکّھ ڈہاگ ڈہاڑی۔
تکّ تکّ مارن تیر۔زہری زور زبر دے۔
پور پنّلڑیدے پل پل دے۔جدڑی جکھدی جیاڑا جلدے۔
پیت پراݨی پیڑ۔ویری درد اندر دے۔
سٹّ کر سجݨ سدھایوں سوہݨا۔ملک ملھیر ملیو من موہݨا۔
چڑھ چڑھ چکدے چیر۔جاری جرہ جگر دے۔
سانگ سونجی نوں سک سانول دی۔منجھ مٹّھی نوں موہ مٹھل دی۔
ہار ہٹّی ہݨ ہیر۔ہوس گئے ہوش ہنر دے۔
نینہ نواں نتّ نالا زاری۔فکر فراک فرید دی یاری۔
رگ رگ روگ دی ریر۔رودیں روح ابر دے۔
نا کر بے پرواہی وو یار
نا کر بے پرواہی وو یار۔مل ساول ماہی وو یار۔
بٹھ پیا رنگ پر دا پرنیوݨا۔توں بن جیوݨ ڈکھڑا تھیوݨ۔
سمجھاں موت وساہیں وو یار۔
باجھوں تینڈے باجھ اجائی۔امڑی بابل بھیݨیں بھائی۔
پھردی دل توں لاہی وو یار۔
کویں پیکیں پتݨی ولدی۔توڑ اصل دی روز ازل دی۔
ہیر رانجھن دی آہی وو یار۔
چائی جائی عشق دھنوائی۔پیت سوا پئی ریت نا کائی۔
بے واہی بے ٹھائی وو یار۔
وسریا رنگ مہل چچکاݨا۔جھنگ سیالیں تے مگھیاݨا۔
لایو کیبر جاہی وو یار۔
دھوڑ مہیں دی نور اکھیں دا۔پاہ ہنباہ ہے ماݨ مہیں دا۔
ڈیوم حال گواہی وو یار۔
سہجوں سرکھی میندی لیساں۔کجلھا پیساں مانگ بݨیساں۔
جو تھیوں مے ڈو راہی وو یار۔
آپے تکھت ہزاروں آیا۔ہیرے کارݨ چاک سڈایا۔
سٹ کر شوکت شاہی وو یار۔
برہوں فرید تھی اوسے ساتھی۔جے ڈینہ راول پاکر جھاتی۔
جادو مرلی واہی وو یار۔
نا کر کیچ ونجݨ دی
نا کر کیچ ونجݨ دی۔رہو بروچل یار۔
عشق لایو سے پٹھڑا۔بھل گیا کل کمّ یار۔
جان جگر وچ ڈکھڑے۔سینے سول ہزار۔
باجھوں مارو مٹّھڑے۔بار ڈسے گھر بار۔
توں بن ہوت پیار۔سیجھ تھئی کل کھار۔
رل مل یار ہمیشہ۔ماݨوں چیتر بہار۔
نینہ نبھاوݨ اوکھا۔اکھیاں زارو زار۔
ڈھول فرید دے کولھوں۔ساری عمر گزار۔
ناسہ ناہی ناتھی مانیا
ناسہ ناہی ناتھی مانیا۔عشق اساڈا دین ایمان۔
کنت کنزن عشق گواہی۔پہلوں ہب خود ذات کوں آہی۔
جیں ساگے تھیا جمل جہان۔
عشق ہے گدّی پرم نگّر دا۔عشق ہے رہّبر راہ فقر دا۔
عشقوں حاصل ہے ارفان۔
مال ایال دی بٹّھ گھت یاری۔دنیاں اکبا توں تھی آری۔
بے سامانی ہے سامان۔
مزہب مشرب لا مزہب دا۔لب ہے عرش ارب دا۔
شاہد درس ہدیس قرآن۔
سکھ لکھتّ سٹّ غیر دی الّت۔ابنل اربی دی رکّھ ملّت۔
آکھیوم سوہݨے فکھر جہان۔
غافل شاگل ناسی زاکر۔سالہ تالہ مومن کافر۔
سب ہے نور کدیم دا شان۔
اہد اوہی ہے احمد اوہ ہے۔میم دے اولھے دلّڑی موہے۔
دھیان فرید رکّھیں ہر آن۔
نینہ اولڑا اوکھا لائم
نینہ اولڑا اوکھا لائم۔سکّ پل پل دی مار مونجھائم۔
پچّھدی ملا بہمن جوسی۔کیڑھا وقت ملݨ دا ہوسی۔
ڈھول اساڈے ویڑھے اوسی۔رنج ہجر دے سخت ستائم۔
روہی وٹھڑی مینگھ ملھاراں۔پوٹے پوٹے تھیاں گلزاراں۔
شالا موڑم دوست مہاراں۔بھاگ سہاگ دی موسم آئم۔
اکھیاں روون دل کورلاوے۔دلّڑی جکھدی تن تڑپھاوے۔
رات ڈیہاں آرام ن آوے۔ڈکّھ ڈہاگ دے بار اٹھائم۔
عشق اویڑا پیش پیو سے۔درد کشالے سیجھ ڈھیوسے۔
مونجھ مونجھاری ہار تپوسے۔سہجوں ڈکھ ڈہاگ سہائم۔
حسن پرستی گھات اساڈی۔گز ہرائک بات اساڈی۔
رمز حقیقی جھات اساڈی۔فکھر جہاں ایہا ریت سکھائم۔
ملسم یار فرید کڈاہیں۔دود دکھاواں کڈّھ کڈّھ آہیں۔
جان جگر تن بھڑکن بھائیں۔سوز پنم دے صاف جلائم۔
نینہ اولڑی چوٹک لائی
نینہ اولڑی چوٹک لائی۔تن من کیتس چکنا چور۔
ماہی باجھوں کویں گزاراں۔سوز گھنیرے ڈکھ ہزاراں۔
پوون تتی کوں پل پل پور۔
سیجھ ستی نیناں نندر ن آندی۔کیکر گزرے رین ڈکھاں دی۔
دل دا ڈھولا چھڈّ گیا دور۔
پٹدیاں کھپدیاں عمر نبھاوے۔سوہݨے باجھ آرام ن آوے۔
درد وسایا قہر کلور۔
گمراہی سب زہد عبادت۔شاہد مستی عین ہدائت۔
جس جا کیتا عشق زہور۔
نور حقیقی گھونگھٹ کھولے۔اٹھ گئے اولھے بھجّ پئے بھولے۔
ہر جا ایمن ہر جا تور۔
فکھر جہاں ہک ریت سجھائی۔عرضی تھیا یک بار سمائی۔
زلمت بݨ گئی نور نور۔
نیت پھرید نماز شہودی۔ہر شے میں ہے رمز وجودی۔
سٹ ملواݨے جو مزکور۔
نینہ لائم کارݨ سخ وے میاں
نینہ لائم کارݨ سخ وے میاں۔پئے پلّڑے ڈوڑے ڈکّھ وے میاں۔
ن کھواہش دنیاں دولت دی۔نا شاہی سوکت سولت دی۔
ہے ہک دیدار بکھ وے میاں۔
نا کاسد نا پیغام آیا۔نا کھشک جواب سلام آیا۔ گئی گزر امّر جکھ جکھ وے میاں۔
وچّ دلّڑی درد اندوہ بھری۔پئی روڑی وارے چݨگ زری۔
نتّ سڑم تتّی دکّھ دکّھ وے میاں۔
کہیں کھبر ڈسّاں میں ڈھالاں دی۔دل سونجڑی مونبڑی مڈھ لاندی۔
تھولے گالوں ویندی ڈخّ وے میاں۔
ہیوں عشق دے ملک دے میر اساں۔پشاک ہے سو سٹھ لیر اساں۔
ہے بستر کھتڑی نکھ وے میاں۔
ایہو کھٹّیا علم ہنر دا ہے۔کیوں وسرے نقش پتّھر دا ہے۔
سوہݨے خان پنل دا مکّھ وے میاں۔
ہے چھوٹی لادی دل کٹھڑی۔ہتّھوں ناز بروچل دی مٹّھڑی۔
اجاں ڈتّے ن ہامس سکھ وے میاں۔
تھل مارو دے وچّ رول گیا۔آیا سخت ڈکّھاں دے وات جیا۔
تلے ریت تتّی اتوں لکھ وے میاں۔
جیں ڈیہ فرید توں یار رٹھن۔پٹ رو رو کٹّ کٹّ پیر مٹھن۔
ماری مک سینے گک ککھ وے میاں۔
نینہ نبھایا سخت برا ہے
نینہ نبھایا سخت برا ہے۔بار اجل سر باری بھلو۔
مارو مہب ملھیر سدھایا۔ولدا کوئی پیغام ن آیا۔
پھر دی شہر آواری بھلو۔
کیچ گیاں دی خبر ن آئی۔روندی گل گئی امّر اجائیں۔
یار ن کیتم کاری بھلو۔
ڈکّھڑے ڈکّھڑے آئم پکّھڑے۔تاڈے ڈٹّھڑے ٹوبھے سکّڑے۔
دلّڑی دردیں ماری بھلو۔
ککرے کنڈڑے راہ جبل دے۔اوکھے پینڈے ماروتھل دے۔
سولیں ساڑی ہاری بھلو۔
ریت تھلاں دی پیر پچالے۔جھلکن چھلکن لکّھ لخّ چھالے۔
پلّڑے پیوم کھواری بھلو۔
روہ ڈونگر دیاں اوکھیاں گھٹیاں۔مارو تھل دیاں ڈکّھڑیاں پٹّیاں۔
وہ وہ یار دی یاری بھلو۔
عشق فرید ن کیتم بھلا۔ہے ہے بخت ن تھیوم سولّا۔
ویدم ہوت وساری بھلو۔
نیڑ الاوݨ حال ونجاوݨ
نیڑ الاوݨ حال ونجاوݨ۔مفتے پور پرائے۔
میہݨیں کھادی سٹّھڑیں سہندی۔دلّڑی چا برمائے۔
کرن شکائت سینگیاں سئیاں۔گلّڑے حق ہمسائے۔
آر و یار پچار کریندے۔سکڑے ماں پیو جائے۔
ویر نہیڑے امڑی جھیڑے۔بابل نتّ دڑکائے۔
سسّ نناݨاں کرن بکھیڑے۔روز بروز سوائے۔
باندیاں بردیاں مہز ن ڈردیاں۔دائی ویݨ الائے۔
اصلوں سدّھڑا مونہ ن ڈیندے۔مامے چاچے تائے۔
کانگا کاسد پٹھ پٹھ ہٹّڑی۔یار ن واگ ولائے۔
ناز نواز نماݨے شودے۔ہار سنگار اجائے۔
مارو چھوڑ ملھیر ملھاراں۔آپے آ بلوائے۔
رل مل ٹوبھے تے تر تاڈے۔ساڈو نال وسائے۔
قسمت جاگے بخت بھڑائے۔قادر دوست ملائے۔
سہجوں لیٹے تول نہالی۔سوہی سیجھ سہائے۔
بھاگم سختی تے بد بختی۔بھاگ سہاگ ملھائے۔
سانول بانہ سراند ڈیکر۔ساری رات نبھائے۔
چھوڑ ونجݨ دی دور رہݨ دی۔نا رکّھ رانجھݨ رائے۔
توں بن راول جوگی دل دے۔ڈکّھڑے کوݨ مٹائے۔
نا کوئی سنگتی نا کوئی ساتھی۔نا کوئی حال ونڈائے۔
سچّ ہے کون پرائے ڈکّھڑے۔اپݨے گلڑے پائے۔
جس تن لگڑی سوئی تن جاݨے۔ہوراں کیا پروائے۔
اپݨے بارے آپ اٹھیساں۔دلّڑی نتّ پھرمائے۔
کر بوواہی سٹّ نندرائی۔پیچی کیچ سدھائے۔
سونجڑیدے سونجڑیپے کیا کیا۔پیش تتّی دے آئے۔
سرخیں میندیں تلک تلولیں۔فکّڑے رنگ ڈکھائے۔
ہکّ ڈکّھ سے سے سانگ خوشی دے۔سارے صاف ونجائے۔
چولی چنڑی سوزوں بھنڑی۔آس ن پنّڑی ہائے۔
عشقوں مول ن پھرساں۔توڑیں مونہ ن لائے۔
پل پل سول سوایا ہے
پل پل سول سوایا ہے۔جی مپھت ڈکّھاں وچّ آیا ہے۔
دور گیا منزور دلیں دا۔تن من دھن ہے مال جہیں دا۔
شالا ڈھولݨ ملم چہیندا۔درداں سخت ستایا ہے۔
دشت بیاباں جال اساڈی۔سوز اندوہ دی چال اساڈی۔
ماتم حال تے کال اساڈی۔عشق بہوں ڈکّھ لایا ہے۔
چاک کیتے دل چاک مہیدے۔کون کللّڑے زکھم کوں سیندے۔
مرہم وصل وصل تہیدے۔کھیڑا کوڑا جایا ہے۔
رانجھن جوگی میں جگیانی۔بے زر اوس دے راہ وکاݨی۔
مٹّھڑی ماری پھراں نماݨی۔نان نشان گنوایا ہے۔
برہوں النبی جوڑ کر لائی۔سڑدی بلدیں پھراں لکائی۔
لوک کیا جاݨے پیڑ پرائی۔جو لکھیا سو پایا ہے۔
چھڈّ گیا رانجھن سر دا والی۔کیتس حال کنوں بیہالی۔
ساڑاں سیجھ تے تول نہالی۔سبھ کجھ ہجر بھلایا ہے۔
دل نوں لٹیا عشق مریلے۔پھردی شہر تے جنگل بیلے۔
متاں فرید کرے رب میلے۔تانگھ آرام ونجایا ہے۔
پردیس ڈہوں دیداں اڑیاں وے یار
پردیس ڈہوں دیداں اڑیاں وے یار۔ساڈیاں وطن کنوں دلی سڑیاں وے یار۔
کھبر نہیں انھاں کملیاں لوکاں۔تیغاں تیز برہوں دیاں نوکاں۔
درد منداں سر کھڑیاں وے یار۔
جے تئیں موت کریسم ٹالا۔ڈیکھاں نال اکّھیں دے شالا۔
شہر ارم شاہ پریاں وے یار۔
ڈیکھ کے چالی یار سجن دیاں۔ناز کھراماں منموہن دیاں۔
کبکاں روہی وڑیاں وے یار۔
میں جیہیاں تینڈیاں سو (سٹھ) سہیلیاں۔ناز پننیاں راج گیہلیاں۔
تھیاں دیوانیاں چریاں وے یار۔
کسنی چائم نیہڑا لائم۔جندڑی مفت فرید گوائم۔
نبھ گئیاں سکھ دیاں گھڑیاں وے یار۔
پردیسی یارا وا پورب دی گھلے
پردیسی یارا وا پورب دی گھلے۔
ساون مینہ برسات دی واری۔پھورا پھلی کھپ پھلے۔
گاجاں گجکن بجلیاں لشکن۔ذوقوں دلّڑی چلے۔
دھامݨ کترݨ سݨھ تے سہجوں۔چھتر سہاگ دا جھلے۔
جے تیں پاݨی پلھڑن کھٹسی۔کون بھلا سندھ جلے۔
روز بروز فرید ہے لزّت۔تبا ڈینہوں ڈینہ کھلے۔
پٹی پیت دے پندھ پریرے
پٹی پیت دے پندھ پریرے۔برے برہوں دے بار بریرے۔
جاݨے مول ن جاݨے۔بھاݨے یار دے من نوں بھاݨے۔
گانے گہݨے میوے کھاݨے۔وسّرے تول وہاݨے۔
راج بباݨے حسن دے ماݨے۔گزرے بھاگ بھلیرے۔
ٹول خوشی دے رول ڈتّے۔ووہ سولاں لائی کانی۔
ڈھول ن نیتم کول مٹّھی۔گیا جوبن جوش جوانی۔
ہار شنگار ن کھڑ مکلایا۔ترٹّڑے پھلوں سہرے۔
بادل کالے پورب والے۔نالے بعد شمالے۔
بارش نالے وقت سکھالے۔موسم روپ ڈکھالے۔
سوز اگالے پون ابالے۔یار نہیں ہے ویڑھے۔
چیتر بہاراں کھیتر ہزاراں۔ٹوبھے تار متاراں۔
گل گلفاراں لکّھ للھکاراں۔کنڑی پون تواراں۔
جھوپڑ ساڑاں جھوک اجاڑاں۔دوست ن وسدا نیڑے۔
تانگھاں یار دیاں ساگا۔کنّڑیں برہوں سݨائیاں بانگاں۔
کجّڑے وال تے اجّڑیاں ماگھاں۔لکھدی ہجر دے کانگاں۔
کردی چانگاں سجھن ن تانگاں۔سکھ دے بڈ گئے بیڑے۔
راہ جبل دے مارو تھل دے۔سانگ کسانگ ازل دے۔
آون یاد پنّل دے رلڑے۔پور پون پلپل دے۔
ڈکّھڑے ولول پکّھڑے ڈھلدے۔درد اندوہ گھنیڑے۔
ویس وٹیساں دیس چھڑیساں۔جوگن تھی گزریساں۔
خاک رمیساں دھونڑی لیساں۔نازک نینہ نبھیساں۔
شرم لوڑھیساں بھرم پڑیساں۔کیجو کھلسن کھیڑے۔
نوک غماں دی چوک ڈکّھاں دی۔دم دم دل درماندی۔
رات ڈیہاں تڑپھاندی۔کٹّھڑی مہݨی سٹّھڑیں کھاندی۔
سیجھ ن بھاندی پئی کرلاندی۔مٹّھڑی عشق اویڑے۔
دلّڑی ہرمل اخّیاں پلپل۔پیریں چھل چھل چھالے۔
نرمل درد اندر دے درمل۔ڈتّڑے روگ کسالے۔
جلبل تے ہتّھ ململ کوکاں۔زکھم پئے وچّ زیرے۔
لالی لوے تے کانگاں بولے۔تھیواں اولے گھولے۔
مرگ ممولے کرن چبولے۔نا ڈے راول رولے۔
سارے سوݨ شگون شمولے۔در ویڑھے بٹّھ جھیڑے۔
کیا دوری مہجوری اوڑک۔ونجݨاں جھوک زروری۔
پوری نیساں سکّ ساول دی۔ہم ایمان دی موڑی۔
پورے جھورے خاک پٹّی دی۔کرسم کیچ کیچ وہیڑے۔
اگ لائی بھڑکائی رنگت۔چشماں چول چلائی۔
دیداں کرن لڑائی۔رمزاں جڑ کر چاٹ چکھائی۔
بیواہی دے نال اجانئی۔غمزے رکھن بکھیڑے۔
اللہ راسی ما نا ماسی۔شہر بھنبھور دی واسی۔
ترہ ادّاسی سخت پیاسی۔بدن بھبھوت سناسی۔
کھوسا پھاسی تھی بے آسی۔پلپل موت کہیڑے۔
جنگل بیلے سیہ مریلے۔ڈوڑے ڈکّھ ڈہیلے۔
کپڑے میل کچیلے۔نبھ گئے ہسّݨ کھلݨ دے ویلھے۔
ویلھے میلے کر البیلے۔آوس ہوت اریرے۔
پندھ اڑاگے دلّڑی تانگھے۔اوکھے وصل دے سانگھے۔
ملݨ مرانگے کوجھے لانگھے۔چولا بوچھن گھانگے۔
جوہ جتن دے ڈسّم ن چاگے۔ن کھارے ن چھیڑے۔
تیر جگر وچّ پیڑ اندر وچّ۔نیرا نیر وہیراں۔
پیر مناواں دھیر ن پاواں۔دل دلگیر لویراں۔
مارو چھوڑ ملھیر سدھایا۔پئے تقدیر نکھیڑے۔
سٹیاں مٹیاں بھٹیاں کٹّیاں۔وٹیاں پٹیاں پتیاں۔
گھٹیاں خوشیاں پاڑوں پٹیاں۔ہٹیاں سکھ دیاں رتیاں۔
مٹّھیاں تیغ برہوں دیاں کٹّھیاں۔لوٹیاں ناز نویراں۔
درد جدید مجید ہمیشاں۔ریت پریت سوائی۔
پیت پرم دے گیت سکھائم۔نیت اساں سر چائی۔
اید فرید بئید سݨیوسے۔غم کیتے دل دیرے۔
پئے ڈکھ گل وچ جمدے یار
پئے ڈکھ گل وچ جمدے یار۔نا رہ گیو سے کہیں کمّ وے یار۔
باغ بہار اجاڑ کیتو سے۔ہار شنگار وسار ڈتوں سے۔
دولت دنیاں دار تھیو سے۔نوکر تینڈڑے دم دے یار۔
شرم شورر اساں توں رٹھڑے۔ننگ نموز دے سانگے ترٹڑے۔
گھولے صدقے کیتے مٹھڑے۔آسرے بھیم بھرم دے یار۔
ہک ویلھے اہرام ہرم دے۔ہک ویلھے زنار دھرم دے۔
نا پاeند ہوں دین جڑم دے۔بندڑے عشق دے غم دے یار۔
ڈوکھے چال انوکھی پٹھڑی۔کئی ونج پہونتی، کئی مرہٹڑی۔
ناز تینڈے دی راند ن کھٹڑی۔گجرے دہ آدم دے یار۔
لاݨے پھوگ اساڈے ماݨے۔ٹبوڑے،بھٹڑے،ڈہر ٹکاݨے۔
ڈسدے سکڑے کھیتر کماݨے۔ساگی باغ ارم دے یار۔
یار فرید ملم گھر اندر۔پانواں بھاگ سہاگوں زیور۔
کھاون سہجوں بولے بینسر۔لچکے کل سرسم دے یار۔
پیڑ پراݨی بیشم کیتا
پیڑ پراݨی بیشم کیتا۔نال ن نیتم سانول یار۔
پنل یار کوں چا بھرمایو نے۔زورا زوری پکڑ نیتو نے۔
پونے شالا رب دی مار۔
پیر ہواڑاں کھوج ن پاواں۔رو رو کرڑ کنڈا گل لاواں۔
نین سکے تے زار نزار۔
تھی راہی تھل مارو جلساں۔لانڈی تے لس بیلاں رلساں۔
سونج بر بار، کیتم گھر بار۔
پاݨی مول ن مٹھڑے کھارے۔نا کجھ پلڑے نا کوئی چارے۔
نارہ ڈسدم ستر سوار۔
وسریاں رنگ رنگیلیاں جائیں۔باغ بگچڑے ٹھڈریاں چھائیں۔
سہرے گانے گھݨے یار۔
نازک شوکھ مزاج نگاہ انوہاں۔یاری لا کر تھیو اݨسہاں۔
کیڈے گل گئے قول قرار۔
کرم تتی دے نا ڈکھ مٹڑے۔کرم ن کیتم مارو مٹھڑے۔
جتڑی بازی ڈترش ہار۔
کیچ ڈ تݨساں جے تیں جیساں۔جے ول ولساں کافر تھیساں۔
گل وچ پائم پریت مہار۔
اوکھیاں گھاٹیاں گاٹیاں چاٹیاں۔لاہیاں چاڑھیاں سبھ اٹھ کاٹھیاں۔
سجڑو کھبڑو سو سو غار۔
بٹھ پیا بھٹڑے واہݨ دا جوماں۔شہر بھنبور وی کوڑ نکماں۔
کیچ ہئی وطن حقیقی وار۔
یار فرید ن کیتم گولی۔سرکھی ڈسم بندوک دی گولی۔دھار کجل دی تھئی تلوار۔
پری اج ن گیوسے کل ہی صحیح
پری اج ن گیوسے کل ہی صحیح۔ایہو وطن بیگانا کوڑا کوڑ ٹکانا۔
رنگ گل پھل ڈیکھ کے بھل ن بہیں۔سدّھے راہوں سالک رول ن بہیں۔
ایہہیں جگ دی جگمغ سمجھ بہانا۔
اے نگّری ملک پرایا ہے۔اتّھ آسرا رکّھݨ اجایا ہے۔
مڈھوں رہݨ ن ڈیندے کرن روانا۔
تھی غافل اصلوں ہکّ ن گھڑی۔ہݨ ہتّھ ہتّھ مل مل پرتاب زری۔
ماجھ موت نے بھیجیا لکھ پروانا۔
بٹّھ دنیاں فانی دیس ایہو۔سبھ مکر پھریب دا ویس ایہو۔
کیا ناز نہورے تان ترانا۔
کر توبا استگفار سدا۔رکّھ بدات شرکو آر سدا۔
تھی مہز مواہد صاف یگانا۔
رب باجھ فرید نوں آس نہیں۔ایہا aمّر سبھو ہک پاس نہیں۔
کہیں نال ن چاڑے توڑ زمانا۔
پیا عشق اساڈی آن سنگت
پیا عشق اساڈی آن سنگت۔گئی شدمد زیر جبر دی بھتّ۔
سبھ وسرے علم الوم اساں۔کل بھل گئے رسم رسوم اساں۔
ہے باکی درد دی دھوم اساں۔پئے برہوں دی یاد رہیوسے گت۔
انھاں جوٹھیاں گیراں ویریاں توں۔انھاں کوڑیاں کھیڑیاں بھیڑیاں توں۔
انھاں کوجھیاں گیڑیاں پیڑیاں توں۔ہر ویلھے یار بنم ڈتپت۔
کر صبر تے شکر شکائت تے۔رکھ آس امید انائت تے۔
پئے پھخر دی فقر ولائت تے۔ڈینہ راتیں دلڑی ڈیوم مت۔
مٹھی گلڑی شہر وکھوہی دی۔تتّی ملک ملامت ڈوہی دی۔
سونجی روہی راوے روہیں دی۔ڈتی کھلات یار بروچل جت۔
نت کھاواں ڈکھڑیں توں مک لت۔ہاں! آکھݨ نیڑا لیسیں وت۔
کڈیں ووئے توئے تے کڈیں کرن ہٹ ہٹ۔ڈے ڈر کے کھوب نپیڑن ست۔
سٹ کلھڑی یار پھرید گیا۔ایہو حال نماݨی نال تھیا۔
پھریاد کراں کر یاد پیا۔ہتّھ مل مل بیٹھی روواں رتّ۔
پنل چھڈ کے نیچ سدھایوں
پنل چھڈ کے نیچ سدھایوں۔دلڑی نماݨی ہے زار نزار۔
یاس پیاس نصیب اساڈے۔نا کوئی ٹوبھے نا کئی تاڈے۔
نا راہ ڈسدم کرہوں کتار۔
درد گھنیرے ڈکھ ہزاراں۔سول تتی کوں تار متاراں۔
برہوں بچھیندا روز آزار۔
سٹ کر شاہی تھیساں باندی۔ٹھیک سوہیساں ریت غماں دی۔
کیجو کرسم لوگ ویار۔
سیجھ ن بھاوم پئی تڑفاواں۔تارے گن گن رات نبھاواں۔
ن کوئی ساتھی ن غم کھوار۔
ماں پیو ویری مول ن بھاندے۔میݨے ڈیوم بردے باندے۔
سیگیاں سرتیاں کردے آر۔
جیں تن لگڑی سوئی تن جاݨے۔گیر فرید ن رمز پچھاݨے۔
جاݨم سوہݨاں دلبر یار۔
پنل تھیویں پاندھی یارا
پنل تھیویں پاندھی یارا۔چھڈّ کے کلھڑی بر وچ۔
ہر دم وتاں درمادی یارا۔سے سے روگ اندر وچ۔
پیت ن پالی سر دے والی۔تول نہالی رولیس کھالی۔
دل دردوں کرلاندی یارا۔مونہ پلڑ گھر گھر وچ۔
رکھدی آس امید ہجاراں۔آکھر ہک ڈینہ موڑ مہاراں۔
ہوت تھیسم آ کاندھی یارا۔نیسم توڑ قبر وچ۔
سول دے سہرے سوز دے گانے۔مونجھ دے ہار ڈکھاں دے گہݨے۔
دردی بانہ سرہاندی یارا۔وسدی یاس نگر وچ۔
نینہ اویڑا، دشمن ویڑھا۔ما پیو رکھم بکھیڑا جھیڑا۔
کیا بردی کیا بعدی یارا۔کردیاں ٹوک ٹبر وچ۔
مارو تھل دے ڈکھڑے گھاٹے۔گپّ کھڈ کھڑبݨ کھوب گپاٹے۔
گت ڈیہاں تڑپھاندی یارا۔رلدی روہ ڈونگر وچ۔
برہوں بلائیں سنجھ سباہیں۔دم دم آہیں نکلن دھائیں۔
سیجھ پھرید ن بھاندی یار۔لگڑی چوٹ اندر وچ۔
پورب للہاوے تے پتالوں پاݨی آوے
پورب للہاوے تے پتالوں پاݨی آوے۔
پیگھاں ونڑو ونّڑ دیاں۔مچھلے پیلے گوڑھے ساوے۔
بدلے دردوں روون۔بجلی اکّھ مارے مسکاوے۔
روہی رنگ رنگیلی۔چک کھپ ہار ہمیلاں پاوے۔
بوٹے بوٹے گھونڈ سہاگوں۔گیت پرم دے گاوے۔
کیسر بھنّڑی چولی چنّڑی۔ول ول مینہ پساوے۔
پورب ماڑ دکھن دے بادل۔کوئی آوے کوئی جاوے۔
ساون مینگھ ملھاراں۔سہجوں تھلڑیں مال ن ماوے۔
پیسوں پاݨی دھارو دھاری۔ڈیسوں جھوک تراوے۔
وٹّھوے پالے تھئے خسہالے۔مال مویشی گاوے۔
سبھ کئی پاکر چوڑے بیڑے۔بہ مٹیا گھبکاوے۔
سوہݨی کوجھی گہݨے گٹّھڑے۔پاوے پا ٹھمکاوے۔
سیندھ مانگھاں تلک تلولے۔کجّل مساگ سہاوے۔
رشک کھوئید ڈسّے سݨھ دھامݨ۔تھئے چوگٹّھ پلاوے۔
نند ن ماون کھیر گئیدے۔پر تھئے جھاب ڈہاوے۔
کونجاں کرکن مور چنگھارے۔کوئل کوک سناوے۔
آون رلڑے یاد سجن دے۔ظلمیں برہوں ستاوے۔
سوہݨی موسم سوہݨیاں مدّتاں۔سوہݨاں آن ملھاوے۔
باکی امّر فرید دی شالا۔سانول سانگ وہاوے۔
پراݨی پیڑ پئی گل دی
پراݨی پیڑ پئی گل دی۔نا گلدی دال درمل دی۔
سدا جلدی تے ہتّھ ملدی۔ازل دی تانگ پلپل دی۔
وتا رولدی پٹّی تھل دی۔ن ٹلدی سک بروچل دی۔
سڑیندی سیجھ بکھمل دی۔تلیندی تول نرمل دی۔
سونجی نوں سانگ ساول دی۔ازل دی ہے ن اجّکل دی۔
ڈکّھاں ڈکھڑے ڈتّے ڈاڈھے۔ہڈاں دا ماس غم کھادھے۔
ہمیشہ درد ہن وادھے۔پنّل ولدیں کریں جلدی۔
اویڑا عشق پیا جھولی۔لویراں ہے چنّی چولی۔
ن جمدیں وقت ما گھولی۔ڈتّی گولی ہلاہل دی۔
سجن رٹھڑا تے مکھ مٹّھڑا۔خوشی دا سانگ سبھ ترٹّڑا۔
نا ڈکّھ کھٹڑا ن جی چھٹّڑا۔اپٹھڑی مونجھ ول ولدی۔
سڑیندا سوز چھاتی ہے۔مریندا روگ کاتی ہے۔
نا پینداں یار جھاتی ہے۔کراں کیا کجّھ نہیں چلدی۔
ڈکّھی دا درد دیری ہے۔مٹّھی دی ماں اویڑی ہے۔
تتّی دا ویر ویری ہے۔سروں سختی نہیں ڈھلدی۔
فرید آیا ن ماہی ہے۔ڈتّی سولاں ن ساہی ہے۔
جگر وچّ جرہ جاہی ہے۔لگّی جڑھ نوک راول دی۔
پر وہشت سونجڑی روہی
پر وہشت سونجڑی روہی۔اے دل دیوانی موہی۔
واہ یار پنّل من بھاندا۔وا داروں درد دلاں دا۔
ہاں بردا تیڈڑے ناں دا۔چمّ چاتم تیڈڑی ڈوہی۔
ونج آکھیں کاسد بھلّڑا۔ہے ساوݨ سخت اولّڑا۔
مل یار تھلاں وچّ کلّھڑا۔ہئی قسم خدا دی دروہی۔
تھی راہی بر ڈوں جلساں۔ول راہوں مول ن ولساں۔
ونج ساتھ پریں دے رلساں۔وچّ روہی کرسوں بوہی۔
بٹّھ توں بن چینتر بہاراں۔سر سول آون کر واراں۔
دل ڈکّھڑے درد ہزارا۔اندوہ کرن انبوہی۔
کیا زیور ہار چنبیلی۔کیا پھلوں سیجھ سہیلی۔
تھیا عشق فرید آ بیلی۔سبھ بھلّ گئے ایہی اوہی۔
قسم خدا دی قسم نبی دی
قسم خدا دی قسم نبی دی۔عشق ہے چیز لذیذ عجیب۔
نپھسی خلت ہے توݨے غالب۔پر مایوس ن تھیویں تالب۔
پیر-اے-مغاں ہے خاص طبیب۔
لکّھ لکّھ سول ہاجاراں ڈکھڑے۔سو سو شکر زو آئم پکھڑے۔
بیشک جرب ہبیب زبیب۔
عمر نبھائم سڑدیں دکھدیں۔تپدیں کھپدیں ڈکھدیں، جکھدیں۔
پلڑے پیئم نصیب یسیب۔
تھی اݨ سوہاں مونہ ن لاوے۔جے لک ڈیکھاں گھونگٹ پاوے۔
توݨے وس دم سخت کریب۔
ہردم اوسدی پیاس اسیسے۔میں لوہا او مکنا تیسے۔
انالکلب ابنیو نیییب۔
سرّ مکتوم موئمّا جئیادّ۔دنیاں توں خود چݨیا سیّد۔
ذوق نماز نشہ تے تییب۔
میں مسکین فرید نماݨا۔دھوتا پاڑا یار ایاݨا۔
سو سو ویڑھے وس رقیب۔
رانجھݨ انگ لگایا ہے
رانجھݨ انگ لگایا ہے۔سب گیر دا وہم بھلایا ہے۔
رانجھݨ میرا نور الٰہی۔مزہر ذات سفات کماہی۔
سر لو لاک کلنگی پائی۔'تاہا' چتّر جھلایا ہے۔
رانجھݨ میڈے ویہڑے آیا۔کھیڑیں بھیڑیں شور مچایا۔
آیا ولدا نہیں ولایا۔بے شک بخت بھڑایا ہے۔
ماہی میں ول پائی جھاتی۔پاکر جھاتی لائس چھاتی۔
ہر ویلھے ہر جا ہے ساتھی۔لوں لوں وچّ سمایا ہے۔
حسن رانجھݨ دیاں دھمّاں پئیاں۔کھیڈݨ آئیاں سنگیاں سئیاں۔
ہیر دا بوچھݨ دھئیاں دھئیاں۔ڈیکھو کیا رنگ لایا ہے۔
فکھر پیا توں بل بل جاواں۔جیندے نال میں لدھیاں لاواں۔
اس دی ہو کر کیوں غم کھاواں۔سب کجھ یار سجھایا ہے۔
یار فرید نہیں مستورے۔ہر جا اوس دا عین زہورے۔
زلمت بھی سبھ نور حضورے۔اسم فکت بیا آیا ہے۔
رانجھݨ ماہی تخت ہزاروں
رانجھݨ ماہی تخت ہزاروں۔میں کارن اتّھ آئے۔
سوہی سیجھ تے سانول سہجوں۔سکّدی کوں گل لائے۔
ڈکّھڑے کھا کھا یار لدّھو سے۔ڈکّھڑے تھیوم سجائے۔
ایں جینہیں ہکّ ہکّ ڈکھ توں۔سے سے سکھڑے گھول گھمائے۔
بکھتیں بھاگ سہاگیں سگھڑیں۔میں ول مونہ ولائے۔
راتوں رات نسوکڑ ڈکھڑے۔کالے روہ سدھائے۔
سیدھاں ماگھاں سر چڑھ بولݨ۔والیں سو ول پائے۔
گانے ناز نواز دے گاہݨے۔پائے پا ٹھمّکائے۔
ہجر فراک نساہا تھی ہکّ۔چائے سہنس لڑھائے۔
پا کجّلا لا سرکھی دلّڑی۔ڈیکھے تے مسکائے۔
مدتاں پچّھے شام سلوݨے۔جھوک نوں آن وسائے۔
سو سو حمد تے لکّھ شکرانے۔مولا ماڑ وسائے۔
سانول سہݨا ساوݨ بدرا۔ساڈے آن ملھائے۔
ڈیوݨ ودھائیاں سنگیاں سئیاں۔رل وسّدے ہمسائے۔
گجّھڑے راز فقر دے سارے۔فخردین سجھائے۔
حال مکام دی رتک پھتک۔سب شرہیں کر پھرمائے۔
یاریاں باشیاں رلڑے واریاں۔وسّ وسیب وہائے۔
پوئم فرید برہوں دے پندھڑے۔پے دھندڑے مکلائے۔
رتّ رودیں عمر نبھیساں
رتّ رودیں عمر نبھیساں۔ایہو داغ قبر وچّ نیساں۔
لگا تیر جگر وچّ کاری۔تھیا خون اخّیں توں جاری۔
میں مٹّھڑی ڈکّھڑی ماری۔ہے اکیندے سانگ جلیساں۔
اتّھ رہݨ ن ڈیندیاں پیڑاں۔تھئے نیر ہنجھو نکّ سیڑاں۔
ڈینہ رات ڈکّھاں دیاں بھیڑاں۔ہݨ موت دا ملک وسّیساں۔
سڑ سوݨی دی گئی مہندی۔تھئی کنڈڑے سیجھ پھلیندی۔
تتّی قسمت رودھے ڈیندی۔میں مٹّھڑی کیڈے ویساں۔
کھل کھیڈدے وقت وہاݨے۔بٹّھ پہلوں تول وہاݨے۔
بھن ہار ہمیلاں گاہݨے۔بھنّ چوڑا اگّ اڑیساں۔
ہڈّ جالے تتّڑی آہیں۔تن گالے ٹھنڈڑیں ساہی۔
میں ویساں یار دے راہیں۔ونج کچّ فرید مݨیساں۔
رت رو سر پار رونگوندیاں
رت رو سر پار رونگوندیاں۔برے برہوں دے سگن سہوندیاں۔
سبھ سنگیاں سرتیاں بھاگ لدّھا۔سر گوڈڑے کنتھ سہاگ لدّھا۔
میں مٹّھڑی مفت ڈہاگ لدّھا۔ڈکّھے ڈکّھوے بار اٹھوندیاں۔
کہیں سرکھی کجلا دھار ٹھہے۔کہیں چوڑا ہار شنگار ٹھہے۔
کہیں نوری ٹھمکار ٹھہے۔میں کجڑے ساگ رسوندیاں۔
کہیں جوبن جوش بہار سوہے۔کہیں ٹول خوشی دے تار سوہے۔
کہیں بانہ سراندی یار سوہے۔ہک میں روندی غم کھا اودیاں۔
ہکو جیڈیاں بینسر بول چھکے۔سہجوں سیجھ نہالی تول چھکے۔
میں موئی نوں کوجھا سول چھکے۔مونہ پلڑو گھر گھر پودیاں۔
سوہݨا یار فرید نا بھاؤدیاں۔سوہی سیجھ سونجی اگّ لاؤدیاں۔
تڑپھاندی رات نبھاؤدیاں۔رو بوچھݨ پاد پوساؤدیاں۔
روہی لگڑی ہے(ہے) ساوݨی(ساؤݨی)
روہی لگڑی ہے(ہے) ساوݨی(ساؤݨی)۔ترت ولا ہوت مہاراں۔
کھمݨیاں کھمن رنگیلڑیاں۔رمّ جھمّ بارش باراں۔
سارے سگن سہاگڑے۔یار ملم آ یاراں۔
بدلے گوڑے سانورے۔وچّ برسات دیاں دھاراں۔
کر دھدکارے گاجڑا گاجڑاں۔گاون برہوں دیاں واراں۔
مارو والیاں خارڑے۔سونجڑے تھلڑے باراں۔
کارن مٹّھڑی ماروی۔گل گلزار بہاراں۔
کارن مٹّھڑے یار دے۔گل گلزار بہاراں۔
سختیاں سول سڑاپڑے۔سہندڑی ساریاں ماراں۔
شانلا بھٹڑی ریہڑی۔توں سنگ ڈاگاں چاراں۔
سجن سونجی دا کوئی نہیں۔دشمݨ سہنس ہزاراں۔
ڈوڑے ڈوہ ڈوراپڑے۔گلڑے کرن پچاراں۔
اٹّھی اٹّھی نندروں روندڑی۔سے سے سپھنے گارھاں۔
سݨ سݨ ہسّ ہسّ سینگیاں۔الٹا کرن تواراں۔
ٹبّڑے ڈہر سلابڑے۔ٹوبھے تارمتاراں۔
چھیڑن چھیڑو چھاگڑاں۔نازو کرن توارا۔
مکلوادا سواد ڈو۔رو رو واٹ نہاراں۔
ڈسّدا یار پروبھرا۔بیٹھی کانگ اڈاراں۔
ککّڑے مکّڑے ڈھانڈلے۔کݨ من مینہ پھوگاراں۔
طرفاں مرکھاں پھوگڑے۔لاݨی لائیاں خاراں۔
پورب ہیلاں بھانوڑیاں۔ٹھڈّڑیاں مینگھ ملھاراں۔
کوئل اغن پپیہڑے۔دردوں کڈّھݨ پکاراں۔
سوہݨا اربی سانورا۔آ لہو ساڈیاں ساراں۔
تیڈے باجھ فرید نوں۔ڈکّھڑے تار و تاراں۔
روہی وٹھڑی ٹوبھا تار وے
روہی وٹھڑی ٹوبھا تار وے۔آ مل توں سینگا یار وے۔
تھئے تھلیڑ باغ بہار وے۔چو دھار گل گلزار وے۔
کتھے چݨکی دے چھݨکار وے۔کتھے مٹّیاں دے گھبکار وے۔
ڈینہ رات مینگھ ملھار وے۔وچّ پکّھیاں دے چہنکار وے۔
کتھے گاج دے دھدکار وے۔کتھے خمݨی دے لشکار وے۔
پئے ٹھہندے ہار شنگار وے۔سرکھی تے کجّلا دھار وے۔
آئے سکھ سہاگ دے وار وے۔گئے ڈکّھ وی آر وے پار وے۔
سنگیاں وسّن گھر بار وے۔لا گل سوم ہن دلدار وے۔
ہکّ میں رلی اواسار وے۔ڈکّھ سول نال وپار وے۔
توں بن فرید کھوار وے۔رتّ ہنجڑو رووݨ کار وے۔
ول جلد موڑ مہار وے۔نا تاں مرویساں وار وار وے۔
روندے (رودیں) امّر نبھائی
روندے (رودیں) امّر نبھائی۔یار دی خبر ن کائی۔
بھاگ سہاگ سنگار ونجائم۔دلوں وساریا ماہی۔
دور گیا ول آیا ناہیں۔مرساں کھا کر پھائی۔
عشق نہیں ہے ناز غضب دی۔چڑنگ چوانتی لائی۔
جوبن سارا روپ گنوائم۔دردیں مار مسائی۔
فکھردین مٹّھل دے عشقو۔دم دم پیڑ سوائی۔
یار فرید ن پائم پھیرا۔گل گیوم مفت اجائی۔
روندی سنج سباہیں
روندی سنج سباہیں۔
پنّل آوم آ گل لاوم۔پوم قبول دوائیں۔
یار بروچل پھیر ن آیا۔اچڑیاں جھوکاں جاہیں۔
مارو تھل دے ڈکّھڑے پینڈے۔سہنس ہزار بلائیں۔
باجھ مٹّھل دے باجھن کائی۔سوجھم ن ہرگز واہی۔
روز ازل دی ایں جگ اوں جگ۔میں باندی توں سائیں۔
ساجھا بیور زیور تریور۔بیٹھاں بیسر باہیں۔
کیچی پیچی دے ہتّھ ویچی۔جندڑی ستّڑے پائیں۔
عمر وہاݨی کانگ اڈیندی۔تھکڑی تکّ تکّ راہیں۔
کر کر یاد سجن دے رلڑے۔نکلن لکّھ لکّھ آہیں۔
ڈھولݨ کارن جاوݨ لادیاں۔لگڑیاں دل نوں چاہیں۔
انگن فرید دے آ البیلا۔کر کر ناج ادائیں۔
رودیں امّر گزار ڈتو سے
رودیں امّر گزار ڈتو سے۔یار پنّل دی کل ن پa سے۔
لائی دلّڑی چوٹ اندر دی۔وسری سیجھ رنگیلی گھر دی۔
رلدی ریت تتّی تھل بر دی۔اوڑک موت نصیب تھیوسے۔
پیچ پیا ول کیچ شہر دا۔مشکل پینڈا روہ ڈونگر دا۔
مایا پہرا سخت پہر دا۔رلدے پھردے مر بھر گیوسے۔
رل مل ڈکّھڑے آئے پکّھڑے۔اجڑیاں، خوشیاں نبھ گئے سکھڑے۔
گانے گہݨے سہرے سکڑے۔سونجڑے غم دے سانگ رلیوسے۔
اوکھیاں گھاٹیاں ڈونگر کالے۔تتّڑے بٹّڑی پیر پجالے۔
ڈکھ کھا کھا سونجواہ وچالے۔تھی بیواہ ڈہاگ چھکیوسے۔
رکھساں دم دم نال سنبھالے۔سہجاں روگ کروپ کشالے۔
بھالے یار فرید ن بھالے۔جے زورے جند جان لٹیوسے۔
سب سر اسرار قدم دا ہے
سب سر اسرار قدم دا ہے۔اتھ دکھل ن مہز ادم دا ہے۔
دلّڑی سگھڑ سونجاݨ سیاݨی۔آکھے ہردم سمنجھ بلیاݨی۔
مزہر ذات حمد دا جاݨی۔توݨے روپ صنم دا ہے۔
جو ہے نفس مکدّم تاہر۔الوی سفلی دا ہے ماہر۔
کلّ دا مزہر کلّ دا ظاہر۔والی ارب اجم دا ہے۔
جس نوں زوکے کھیال مہّیا۔اس نوں کال تے حال مہّیا۔
گلشن جشن جمال مہّیا۔وارث باغ ارم دا ہے۔
بیولا یانی تے نادانی۔دل دلدار تے دل دا جانی۔
دل اخلاص تے سبا-مسانی۔مبدا دم قدم دا ہے۔
دیخو شوکت شان پسارا۔مہو گردش سبا سیارا۔
مرکز دور مہیت دا سارا۔نکتا دل آرام دا ہے۔
سینا صاف شفا بے کینا۔نور حقیقی دا آئینا۔
دلّڑی خالس پاک نگینا۔نقشا بیت ہرم دا ہے۔
خاص فرید گلام فکھر دا۔باندا بردا اس دے در دا۔
بٹّھ پیا آسرا علمو ہنر دا۔تکیا دوست دے دم دا ہے۔
سب صورت وچّ وسدا ڈھولا ماہی
سب صورت وچّ وسدا ڈھولا ماہی۔دل اساڈی کھسّدا ڈھولھا ماہی۔
رنگ برنگی اس دے دیرے۔آپے رانجھا ہیر تے کھیڑے۔
لک چھپ بھید ن ڈسّدا ڈھولھا ماہی۔
آپ ہے ہجر تے آپ ہے میلا۔آپ ہے کیس تے آپ ہے لیلا۔
آپ آواز جرس دا ڈھولا ماہی۔
آپ ہے مترب مجلس کافی۔آپ مواہد سوفی صافی۔
منکر ہوکر ہسّدا ڈھولھا ماہی۔
راول یار بروچل سانول۔آکر ہر ہر آن اساں ول۔
دل کھسّ کھس دل نسدا ڈھولھا ماہی۔
بتن بتون توں ظاہر ہویا۔اربی تھی کر ملک نوں مویا۔
رسم رسالت رسدا ڈھولھا ماہی۔
دل نوں تانگھاں لکّھ لکّھ چاہیں۔نکلن آہیں سجھن نواہیں۔
ہنجڑوں میہ برسدا ڈھولھا ماہی۔
یار فرید ن وسرم شالا۔اوڑک لہسی آپ سنبھالا۔
میں بیوس بیکس دا ڈھولھا ماہی۔
سب صورت وچّ ذات سنجاݨی
سب صورت وچّ ذات سنجاݨی۔حق باجھوں بیو غیر ن جاݨی۔
ن کوئی آدم ن کوئی شیطان۔بݨ گئی اے کلّ کوڑ کہاݨی۔
باجھ خدا دے مہز خیالے۔دل ن کر گیریات ہاݨی۔
مطلب وحدت ہے ہر چالوں۔سکّ ن رکھ بݨے پاسے تاݨی۔
جانوݨ لاندی دل دا ناؤں۔اسنینت مول ن بھاݨی۔
سوہݨا کوجھا سرپھ بہانا۔ہکڑو ہئی دل سمنجھ سنجاݨی۔
روز ازل دی یار پنّل دی۔پئی گل ساڈے پیت پراݨی۔
یار فرید ملیوسے جیندیں۔سوہݨی ساری عمر وہاݨی۔
ساڈا دوست دلیں دا نور محمد خواجہ
ساڈا دوست دلیں دا نور محمد خواجہ۔
ڈھولا یار چاہیندا نور محمد خواجہ۔
ساری ساڈی شرم بھرم دا۔تینڈے گل وچ لاجا۔
ارب وی تینڈی، اجم وی تینڈی۔سندھ پنجاب دا راجا۔
زمین زمن وچ وجدا گجدا۔پھیز تینڈے دا واجا۔
قدم تینڈے وچ نو مݨ بھاگم۔انگݨ میرے پین پاجا۔
دلبر جانی یوسف سانی۔موہن مکھ ڈکھلاجا۔
نسّا شہر مہار دا بنڑا۔سکّدی کوں گل لاجا۔
نیݨ فرید دے درس پیاسے۔آجا نا ترسا جا۔
سدا جیا پجلے دل جلے وو یار
سدا جیا پجلے دل جلے وو یار۔لگیاں دلاں نوں کون جھلّے وو یار۔
ڈسم ن راول گجھن سائیں۔رنگپر سارا اجڑیاں جائیں۔
کوجھے قہر کللے وو یار۔
درد، اندوہ تے سول ہزاراں۔سے سے سول کلور دیاں ماراں۔
جند جکھ جکھ پئی گلے وو یار۔
راتیں ڈینہاں مونجھ مونجھاری۔چھڈّ گیا ڈھولا یار آزاری۔
نبھ گئے سکھ دے رلے وو یار۔
رل مل سینگیاں ماروں ڈھالا۔منگوں دوائی میں ول شالا۔
ہوت پنل ول ولّے وو یار۔
یار ن آوے سیج ن بھاوے۔ویڑھا کھاوے، گھر اگّ لاوے۔
گزرے وقت سولّے وو یار۔
رانجھن ماہی مرلی واہی۔پریم جڑی جڑ لائس جاہی۔
ڈکھ ڈکھڑے پئے پلّے وو یار۔
آتش عشق رنجھیٹے والی۔ہوش پھکر دی پاڑ پجالی۔
ڈھانڈھ اندر وچ بلّے وو یار۔
آتݨ، انگن ہویلیاں، جاہیں۔خواجہ جان ڈیوم کتھاہیں۔
کوئی جا میکوں ن جھلّے وو یار۔
خیڈݨ کڈن پھرید گیو سے۔پنڈ ملامت مپھت چتوسے۔
ڈٹھڑے عشق دے بھلّے وو یار۔
ساڈے نال سدا توں وسّ پیا
ساڈے نال سدا توں وسّ پیا۔وس ہسّ رسّ دل کھسّ پیا۔
سر وچ درد، دماغ کھماری۔تنلے رتڑے ہنجڑو جاری۔
جیڑے جھورا دل آزاری۔تن سولاں دے وس پیا۔
بیپت دی بیپتڑی یاری۔ظلم اندھاری بے نرواری۔
پہلوں لٹ لیو دل ساری۔پچھے چوری نس پیا۔
ہجر سوا کوئی سود ن پائم۔چوٹیاں کھتّم حال وجائم۔
منتاں کیتم سیس نوائم۔نک گھرڑیندی گھسّ پیا۔
پیش کیتا جیں فہم فکر کوں۔لیت لاال دی ارکھر کوں۔
کر کر شکر ن ڈترس سر کوں۔عشق دی راہ وچ بھسّ پیا۔
لاݨے پھوگ فرید سو ہیساں۔سٹ گھر بار تے بار وسیساں۔
کرڑی تے ونج جھوکاں لیساں۔اجّ کل ٹوبھا وسّ پیا۔
ساڈی ول پھیر ڈے
ساڈی ول پھیر ڈے۔جویں کھسّ نیتی کیوں چا قابو کیتی۔
ڈوہ ورائیں ویݨ الیندیں۔ڈیکھݨ سیتی تریڑی پیندی۔
ڈے ڈر کے رتّ پیتی۔
ویر ن لھیݨا ہاوی ماہی۔کھسّ کر زورے دل بیواہی۔
سانگ ڈکّھاں دے سیتی۔
توݨے لگڑی ہو ہو پھکڑی۔دلّڑی تکّڑی دردیں پکڑی۔
توڑ پچا جو نیتی۔
ناہیں مڑن مناسب تھکّ تھکّ۔جے سر ڈیسیں ہے پکّ بیشکّ۔
برہوں دی بازی جیتی۔
آیا وقت فرید ملݨ دا۔بھرل جانی یار سجّݨ دا۔
رین غماں دی بیتی۔
سے سے سول سیاپے
سے سے سول سیاپے۔ڈکھڑا نیہڑا لائم۔
توں بن گھر ور وے۔ہاں دا شاڑا وے۔
سینے لکھ لکھ کانپے۔ویڑھا کھاوݨ آئم۔
پل پل دل نوں وے۔پور پنل دے وے۔
ول آوے تاں جاپے۔دردی مار منجھائم۔
یار دلیندے وے۔پیت ن پالی وے۔
کینوں ڈیواں ڈوڑاپے۔یاری تروڑ سدھائم۔
کویں دلدا وے۔حال سݨاوا وے۔
لوک سبھے ڈوچاپے۔سکھتی سکھت ستائم۔
یار اویڑے وے۔توڑ ن نیتی وے۔
جی جکھ جکھ پرتاپے۔مپھتی جان گنوائم۔
سک ساجن دی وے۔رہݨ نا ڈیندی وے۔
جیں سنگ دلڑی اڑا۔جیندے ناز مسائم۔
انگن فرید دے وے۔ساول اوسی وے۔
کرم کریسم آپے۔تانگھیں آس ودھائم۔
سکھی کر لیو ہار سنگار سکھی
سکھی کر لیو ہار سنگار سکھی۔سئیاں رل مل دھوم مچائی۔
گرجت بدرا لسکت بجلی۔رتّ سانوݨ ٹھیک سہائی۔
اگن پپیہے کرن بلارے۔رس کوئل کوک سݨائی۔
ملک ملھیر وسائم مولا۔سبھ گل پھل خنکی چائی۔
رل مل سئیاں ڈیون مبارک۔مد بھاگ سہاگ دی آئی۔
مدّتاں پچھے رانجھݨ ملیا۔رب اجّڑی جھوک وسائی۔
آکر کانھ دوارے دل دے۔سدھ بنسی پرم بجائی۔
سمنج فرید ن کر دل مونجھ۔کل لاج پئے گل پائی۔
سجن سدھائے وے میاں ساتھ وسن
سجن سدھائے وے میاں ساتھ وسن۔شالا جیون مہب مٹّھل متوارے۔
سونج بر رلدی ولول بھلدی۔ڈسّم ن چانگے چارے۔
جلدی گلدی ہتھڑے ملدی۔چھڈّ گئے ہوت پیارے۔
ڈکّھدی جکھدی ماری لکھدی۔تھی ککڑاند انگارے۔
منگاں دوائی سنج سباہیں۔آوم وصل دے وارے۔
سٹّ بیواہی تھی گیا راہی۔دلّڑی پارے پارے۔
چھہدی جھوکاں سہندی ٹوکاں۔کنڑی پووم توارے۔
یار پنّل دی سکّ پل پل دی۔روز ازل دی کارے۔
برہوں بھنوالی الٹی چالی۔سکھ بوڑے ڈکّھ تارے۔
سوز فرید نوں روز سوایا۔لوں لوں لکّھ چنگارے۔
سجن توں بن ن تھیساں میں
سجن توں بن ن تھیساں میں۔گھڑی کیا پل ن جیساں میں۔
گیا سولاں اندر سر گل۔سبھو مشکل تھیوسے ہل۔
سسّی سوہݨی اتے مومل۔اوہناں وچّ پئی گݨیساں میں۔
نتو نت ٹیک ڈکھلاوے۔کرے وائدے تے ن آوے۔
جے آئے آئے ناتا کھٹّ کھاوے۔نا ول سستی منیشاں میں۔
ن سڈّ ویندے ن آدا ہے۔ڈیہوں ڈینہ روح ماندا ہے۔
تتّا جیون ن بھاندا ہے۔ہلاہل جھول پیساں میں۔
کئی ڈکّھڑیں توں بچ بچ گئیاں۔کئی در نال رچ رچ گئیاں۔
کئی سک سانگ مچ مچ گئیاں۔کراں کیں نال ریساں میں۔
فرید آیا ن ماہی ول۔ڈتّی سولاں ن ساہی ول۔
پیا ڈکّھ ڈور پھاہی ول۔اجھوں اج کل ہریساں میں۔
سمجھ پھریدا برہوں بہوں سر جور
سمجھ پھریدا برہوں بہوں سر جور۔
اکّھیاں ابلیاں دلڑیاں اکلیاں۔سینے پئے شر شور۔
گمزے راہزن ملک مریلے۔ناز-اے-نگاہ ہے چور۔
لور سراں وچ ڈور کنّاں وچ۔روندی اکّھیاں کور۔
لاکر یاری کرن ن کاری۔مہج ن چاڑھن توڑ۔
ناز نہورے دلیاں لٹ کر۔الٹا تھیندے تور۔
سکڑے چھٹڑے سانگے ترٹڑے۔عشق پیا گل ڈور۔
میں اڑ چکڑی پیچ ڈکھاں وچ۔شالا ن پھاسن ہور۔
سمنجھ، سنجاݨی گیر ن جاݨی
سمنجھ، سنجاݨی گیر ن جاݨی۔سبھ صورت ہے عین زہور۔
رکّھ تسدیک ن تھی اوارا۔کاابا، کبلا، دیر، دوارا۔
مسجد مندر، ہکڑو نور۔
حسن ازل تھیا پھاش مبیان۔ہر ہر گھاٹی وادی ایمن۔
ہر ہر پتّھر ہے کوہ تور۔
تھیئے ظاہر اسرار کدیمی۔ہر ہر شاکھ ہے نکھل کلیمی۔
زیر، جبر، چپ، گست حضور۔
ویرانا آباد ڈسیجے۔جنگل بیلا شاد ڈسیجے۔
دوجکھ نجرم ہور قصور۔
آری پھردے ہج، زکواتوں۔سوم سلواتوں ذات سپھاتوں۔
رند الستوں ہن مکھمور۔
کشپھ-اے ہکائک مہز مہالے۔جے تیں مرشد نظر ن بھالے۔
بیو کل، کوڑ، پھریب تے زور۔
پھکا، اسول، کلام، مانی۔منتک، نہو تے سرپھ مبانی۔
ٹھپ رکھ ہے توہید گیور۔
ملا پٹھڑے معنی کردے۔آیت درس ہدیس کھبر دے۔
سرپھ سدا تے تھیئے مغرور۔
ملّاں ویری سکھت ڈسیندے۔بیشک ہن استاد دلیندے۔
ابنل اربی تے منسور۔
شاہد، واہد، اصل پھرا وچ۔راز طریقت رسم شرا وچ۔
ہے مشہود نہیں مستور۔
بٹھ گھت ریت روش تکلیدی۔راہ تہکیکی سلک پھریدی۔کر منزور تے تھی مسرور۔
سانول پنل ول گھر ڈو سدھایا
سانول پنل ول گھر ڈو سدھایا۔تن مونجھ ماریا سر سول تایا۔
ڈونگر ڈراون دکھڑے ستاون۔ڈینڑی بلائیں کر ٹول آون۔
بݨ ڈھول سکڑے سوڑے ن بھاون۔گھر بار ڈسدا سارا پرایا۔
مٹھڑی موئی نوں خوشیاں ن پھلڑیاں۔ڈوڑے ڈوڑاپے تانگھاں اولڑیاں۔
جانی اویڑا پتّیاں کللڑیاں۔ہے ہے اڑایا اکّھیاں اجایا۔
توہپھے ڈکھاں دے غم دیاں سگاتاں۔کیچے سیس ڈوائیاں براتاں۔
برہو براتاں اوکھڑیاں گھاتاں۔جیڑا نہیڑے نیڑا نا بھایا۔
گجرے وہاٹھڑے جوبن دے ماٹھڑے۔سہرے کماٹھڑے اجڑے ٹکاݨے۔
جھردی جھراٹھڑے ڈھولن ن جانڑے۔دلڑی مسایا بے وس رلایا۔
آساں امیداں ساڑیاں تجالیاں۔اصلوں بروچل پیتاں ن پالیاں۔
مارو مہر دیاں دیداں ن بھالیاں۔آئم پھریدا سکھتی دا سایا۔
سپاہیڑا ن مار نیݨاں دے تیر
سپاہیڑا ن مار نیݨاں دے تیر۔
پلپل پھلڑے چبھن کللڑے۔تن من سیس سریر۔
گوڑیاں اکھیاں رت دیاں بکھیاں۔زلپھ سیاہ بے پیر۔
کجلا جنگی، ظالم زنگی۔کوہدا بے تقصیر۔
نیشے ڈکھیندے ریش ڈکھیدے۔رگ رگ لکھ لکھ سیڑ۔
سینگیاں سرتیاں کھیڑے ورتیاں۔ویری ما پیو ویر۔
بگڑیاں تانگھاں اجڑیاں مانگھاں۔وارو وسم ملھیر۔
یار کراڑا دھوتا پاڑا۔کیا کیجے تدبیر۔
جندڑی چبھدی نوک غضب دی۔دل غم دی جاگیر۔
عمر فرید نبھائم روندیں۔متھڑے دی تہریر۔
ساری عمر گزاریام گڈّ سائیں
ساری عمر گزاریام گڈّ سائیں۔ہݨ ہوت پنل گیوم لڈّ سائیں۔
نا کل یار سجن دی۔نا رہ گئی جوہ جتن دی۔
نا تڑ تاڑے مڈّ سائیں۔
تھل مارو دیاں پٹّیاں۔ڈنگر اوکھیاں گھٹیاں۔
اپڑم توڑ ن سڈّ سائیں۔
سخت اویڑے پینڈے۔رڑدے رچّھ تے گینڈے۔
اٹّھ گئی آس تو تڈّ سائیں۔
باندر راکھس گھاٹے۔کھڑبݨ کھوب گباٹے۔
قدم قدم تے کھڈّ سائیں۔
درد فرید ستاوے۔اگّ لاوے بھنّ کھاوے۔
پٹ پٹ ماس تے ہڈّ سائیں۔
سسّی کرہو کتار
سسّی کرہو کتار۔کیچ ڈہوں ہݨ ہݨ وے۔
جھاگ جبل تھل بار۔نال پنّل بݨ تݨ وے۔
پلّڑے ڈوہ گناہ ن میڈے وے۔ہے وے بروچل یار مفت کیتو اݨ بݨ وے۔
ہکّ کلھڑی پئی پیت کللڑی وے۔روواں زارو زار لا گلڑے وݨ وݨ وے۔
نیں باری تے ٹانگ ابھاری وے۔رات اندھار گبار جھڑ مینہ دی کݨ کݨ وے۔
کیڈے کجّل مساگ گیوسے وے۔کیڈے ہار شنگار گہݨے دی گھݨ گھݨ وے۔
دلّڑی چست ن تھیویں پھلڑی وے۔مطلب ہئی دیدار موئیں جیندیں تݨ تݨ وے۔
رہبر شوق شپھیک سجیندا وے۔جلدی موڑ مہار پریں دوں کھݨ کھݨ وے۔
برہوں فرید ہے بوجھا کوجھا وے۔بیشک باری بار رتّی مݨ مݨ وے۔
سٹ سانول سجن سدھایا
سٹ سانول سجن سدھایا۔سر سونجڑے سول ستایا۔
تپڑی کلہڑی تپڑی ملڑی۔سانگ ہجر دی رلڑی۔
جندڑی جلڑی دلڑی گلڑی۔لگڑی اگّ کللڑی۔
پیڑ اولڑّی نیاڑے گھلڑی۔پلپل پور پرایا۔
پربت رولے جکھڑ جھولے۔غم دے سانگ سنگولے۔
سوز سمولے یارن کولے۔جیڑا جل بل کولے۔
سختی گولے سجھم ن اولے۔دم دم روگ سوایا۔
نے باری منتاری ہاری۔کاری مونجھ مونجھاری۔
درداں ماری کرم ن کاری۔الٹا تروڑم یاری۔
انگ ازاری اکّھیاں جاری۔جو لکھیا سو پایا۔
ڈونگر کالے پیریں چھالے۔تتڑی واکیا گھالے۔
اکّھاں نالے سوز پجالے۔زکھم جگر دے آلے۔
پریت ن پالے کردے چالے۔پھکر پھراک مونجھایا۔
خوشیاں کھسّدا بھیت ن ڈسدا۔ول ول ڈھولݨ نسّدا۔
نیڑے وسّدا سب کوئی ہسّدا۔جھیڑا جھگڑا سسّدا۔
ڈورا ڈکھڑا جی بیوسّ دا۔دلڑی مپھت اڑایا۔
روہ سنیڑے راہ اویڑے۔وسّدا یار پریڑے۔
امّڑی جھیڑے ویر نہیڑے۔سسّ نݨان کریڑے۔
آ وڑ ویڑے چھوڑ بکھیڑے۔سٹّ گھت شور اجایا۔
نکلݨ آنہی سنجھ سباہیں۔برہوں دکھے دا بھاہی۔
لگڑیاں چاریں سجھݨ ن واہی۔رلدی بیلے کاہیں۔
سونجڑیاں جھوکاں اجڑیاں جاہی۔یار فرید ن آیا۔
سٹ سک گیر خدا دی
سٹ سک گیر خدا دی۔سب شے وہم کھیال۔
کتھ لیلا کتھ مجنوں۔کتھ سوہݨی مہینوال۔
کتھ رانجھن کتھ کھیڑے۔کتھ ہے ہیر سیال۔
کتھ سسی کتھ پنوں۔کتھ او درد کشال۔
کتھ سیپھل کتھ پریاں۔کتھ او ہجر وسال۔
باجھوں اہد حقیقی۔کل شے عین زوال۔
چار ڈہارے چیتر دے۔کڈے بکروال۔
ما کھلا اللہ باتل۔بیہک کوڑ پپال۔
یار پھرید ن وسرم۔مشکل مہز مہال۔
سوݨ سگون سہاندا ہے
سوݨ سگون سہاندا ہے۔متاں سانول اساں ول آندا ہے۔
پھال وسال دی کرے چبولے۔لالی لوے تے کانگا بولے۔
سہجوں انگ ن مانوم چولے۔سیجھ ہسّے گھر بھاندا ہے۔
سوز اندوہ تھئے آزاری۔سول کریندے نالا زاری۔
ہجر ڈہاگ نوں مونجھ مونجھاری۔درد الم غم کھاندا ہے۔
آس aمید نوید ہے شادی۔اید سئید مبارکبادی۔
راہت ہر دم وادھو وادھی۔سکھ سکھڑا ڈکّھ ماندا ہے۔
لاݨی پھوگ پھلاری واہ واہ ! کنڈڑی کرڑ سنگاری واہ واہ !
چنڑکی گھنڈ توارے واہ واہ ! جھوکاں مال ن ماندا ہے۔
گیا فرید ڈہاگ دا ویلھا۔سہن سہیلا گھر البیلا۔
آپے دلبر کیتم میلا۔جیں بن جی تڑپھاندا ہے۔
ساون بوندڑیاں جھرلاوے
ساون بوندڑیاں جھرلاوے۔
کوک کوک پاپی تے پپیہا۔پھوکھ پھوک تن آگ جگاوے۔
کوئل کونج مہروا بولے۔دل دکھیاری نوں ڈخّ تاوے۔
نین چین سے جھگڑت جھگڑت۔تڑپھت تڑپھت رین بہاوے۔
چھتّیاں دھڑکت جیاڑا لرجت۔تج بن کاری گھٹن ڈراوے۔
رم جھم رت برخا سوہے۔انگ انگ رس راند رچاوے۔
بیت گئے دن رین ڈکّھاں دے۔کہو ری پیا کے سیجھ سہاوے۔
پیتم پیت فرید ن پالی۔انگ انگ برہن مرجھاوے۔
ساوݨ مینگھ ملھاراں
ساوݨ مینگھ ملھاراں۔ترس پووی پنّل آ موڑ مہاراں۔
ہنجڑو ہاراں واٹ نہاراں۔بیٹھی کانگ اڈاراں۔
سجّڑیاں راتیں پاواں پھالاں۔ڈینہاں ڈھالے ماراں۔
توں بن کیچ شہر دا والی۔اوکھی عمر گزاراں۔
روج ازل دیاں لدھامّ لاواں۔ہݨ کیوں کردی آراں۔
سونجڑیں ٹبڑیں دلّڑی موہی۔وسرے شہر بزاراں۔
ملک ملھیر واسائم مولا۔تھیاں چو گٹّھ بہاراں۔
تھل چترانگ ڈسّیجن ندیاں۔رمّ جھمّ لاسوں تاراں۔
نیلیاں پیلیاں رتّیاں پینگھاں۔مچھلی سہنس ہزاراں۔
سرکھ کرینہ تے چٹّڑیاں بوٹیاں۔ساویاں لاݨیاں خاراں۔
جوپھڑ جوپھڑ گھمکݨ مٹّیاں۔سونہدیاں گھونڈ تواراں۔
گائیں بکریاں بھیڈاں چانگے۔چردے جوڑ کتاراں۔
یار فرید ملم دل بھادا۔میلے ویس اتاراں۔
سینا مہز لویراں
سینا مہز لویراں۔دلّڑی دھئیا دھئیا۔
رو رو اجّڑیاں اکّھیاں سجّڑیاں۔چولی چنّڑی لیراں۔
کھلدیاں سنگیاں سئیاں۔
عشق برائی جوڑ کرائی۔لوں لوں لکّھ لکّھ پیڑاں۔
وسّ سولی دے پئیاں۔
درد اندر وچّ سوز جغر وچّ۔اکّھیاں نیر وہیراں۔
موں سر بھسڑ چھئیاں۔
نیڑے ویڑم سخت نہیڑم۔چٹّڑی ہجر دے تیراں۔
او خوشیاں کن گئیاں۔
کھوٹ کماون کوڑ الاون۔کوڑیاں ڈیوم دھیراں۔
چھڈّ دے ساول بئیاں۔
برہوں بھنوالی ڈیکھ فریدا۔سے سسّیاں لکّھ ہیراں۔
رلدیاں بوٹے لئیاں۔
سیج سہائم بیلی
سیج سہائم بیلی۔سکدی بانہ چوڑیلی۔
یار ن ملدا عالم کھلدا۔حال اولّڑا اوکھڑے دل دا۔
سونج بر سہن ہویلی۔
بلبل بھنورے خوشیاں پاون۔رل مل دوست بسنت سہاون۔
آئی رت البیلی۔
کھڑ کے سی سیالے بیتے۔سونگیں جیور تریور کیتے۔
ہکّ میں مہز ڈہیلی۔
پیت پریندی سکّ متّراں دی۔سینے سو سو سانگ ڈکّھاں دی۔
سیندھ دھڑی تھئی میلی۔
کجّلے بادل مینہ برساتیں۔گاجاں کھمݨیاں کالیاں راتیں۔
رلدے روہ اکیلی۔
ناز نواز دے وقت وہاݨے۔پھل گل ہار سنگار کماݨے۔
بٹھ راویل چنبیلی۔
یار فرید ن آئم ویڑھے۔اجّڑے گانے گہݨے سہرے۔
پھردی میل کچیلی۔
شہ(شاہ) رانجھا البیلا
شہ(شاہ) رانجھا البیلا۔جوگی جادوگر وے۔
راول بنسی جوڑ سݨائی۔وسّر گیوم گھر ور وے۔
یار رنجھیٹے مرلی واہی۔کر کر پیچ ہنر وے۔
انہد بین بجا من موہس۔رلدی بوٹے جھر وے۔
کنّے کنّے بوندے گل جھپ مالھاں۔رہندے حسن نگر وے۔
تخت ہزاروں(ہزاریوں) رانجھݨ آیا۔ہیر تتّی دے گھر وے۔
جوگݨ تھیساں خاک رمیساں۔رلساں شہر بہر وے۔
ما پیو چھوڑ لگی لڑّ تیڈے۔سانول کاری کر وے۔
باجھ پریندے باجھ ن کائی۔بٹّھ زیور بٹّھ زر وے۔
اتنا ظلم مناسب ناہیں۔رب کولوں کجھ ڈر وے۔
رانجھا جوگی میں جغیاݨی۔ڈتّڑی عشق خبر وے۔
یار فرید ن وسرم ہرگز۔سکّدی ویساں مر وے۔
شہ رانجھا البیلا
شہ رانجھا البیلا۔ہیں دلیندا ٹھگّ وے۔
تینڈے تانے مہݨے سٹّھڑی۔ڈیوم سارا جگّ وے۔
جھوک ن آواں کیں ول جاواں۔ہیر تتّی دی تگّ وے۔
کیڈے ہار سنگار گیوسے۔کیڈے گئے جھگّ مگّ وے۔
نیڑے جیاڑا جوڑ نہیڑیم۔دھاں کرم رگ رگ وے۔
سول اولّڑے مول مٹّھی دے۔ڈکّھ آون کر وگ وے۔
برہو لونبی جڑ کر لائی۔لوں لوں دھکّھدی اگّ وے۔
روندی کھپدی آتݨ بہندیں۔تھئی بیمار الگ وے۔
یار فرید ن کیتم کاری۔جیواں کیندے لگ وے۔
سکھ ریت روش منسوری نوں
سکھ ریت روش منسوری نوں۔ہݨ ٹھپّ رکّھ کنج کدوری نوں۔
جو کوئی عشق مدرّسے آیا۔فکا اسول دا فکر اٹھایا۔
بیشک آرف ہوکر پایا۔رمز حقیقت پوری نوں۔
جو کوئی چاہے علم ہکائک۔راز لٹنی کشپھ دکائک۔
تھیوے اپنے آپ دا شائک۔سٹّ نزدیکی دوری نوں۔
ہما اوست دے بھید نیارے۔جاݨن وحدت دے وݨجارے۔
ہر ہر شے وچّ کرن نظارے۔اسر تجلّی توری نوں۔
بید انوکھے پنتھ اویڑے۔ویڑو وسّدے رکھݨ بکھوڑے۔
ہور ن کوئی آپ نبیڑے۔آپݨی اکی پوری نوں۔
لتف ازل دا ویلا آیا۔فکھر جہاں گر گیان سنایا۔
تبا سلیم فرید دی پایا۔فہم لگات تیوری نوں۔
سکّ ساڑے دل تانگ پجالے
سکّ ساڑے دل تانگ پجالے۔وطن ن وسرم رانجھݨ والے۔
ہجر فراک دا کوجھا قصہ۔ساہ مونجھائے تے ہاں ڈالے۔
راہ اولّڑے لکّھ لکّھ ولّڑے۔ڈونگر کالے پیریں چھالے۔
دلّڑی جڈڑی ڈکّھڑیں لڈڑی۔کیویں ہوش ہواس سنبھالے۔
جیدیں ڈیکھاں جھوک سجن دی۔قادر بار غماں دے ٹالے۔
عشق سوگاتاں میں ول بھیجیاں۔درد اندیشے روگ کشالے۔
ہے سوہݨیاں دی آدت اصلوں۔کڑے پیچ فریبی چالے۔
یار فرید ن اترم دل توں۔لتپھیں بھالے کھواہ ن بھالے۔
سک سولیں ساڑیں ساری
سک سولیں ساڑیں ساری۔وہ عشق دی اواواڑی۔
دل جل بل کیری کولے۔ڈکّھ رگ رگ سوز سمولے۔
ہکّ سینا سو سو شوالے۔ہن برہوں تے دوزکھ ہاڑی۔
جیں ڈیہ اکّھیں میں لاتیاں۔کل آس امّیداں لاتھیاں۔
کیا پھتکن جیڑھیاں پھاتیاں۔بیا ہر کوئی مارے تاڑی۔
میں کراں تتّی کیا کاری۔ہݨ زکھم پٹّھے پھٹّ کاری۔
گل کاتی پیٹ کٹاری۔سر برچھی تبر کٹاری۔
تھیا وسّ ہسّ کولے اولے۔ہݨ پھول ن دل دے پھولے۔
اتھ پئے جولھدے بھولے۔گٹّھ سیواں ڈوں ہت پاڑی۔
مل مونہریں ڈولیاں وٹّیاں۔گئی فرہت شادیاں ہٹیاں۔
غم خوشیاں پاڑوں پٹیاں۔ڈکّھ سکھ دی بیکھ اکھاڑی۔
آئے لوکاں ہت بہانے۔کئی ڈیوم میہݨو تانے۔
کئی مارن کاٹھیاں کانے۔ہے بیا بیا ظلم ڈہاڑی۔
سݨ یار فرید دیاں دھائیں۔کر ناز و شوکھ نگاہیں۔
ول آپے ساول سائیں۔ہے گڑا کون پھپھاڑی۔
سوہݨاں نہن اکرب ڈسّدا ڑی
سوہݨاں نہن اکرب ڈسّدا ڑی۔ساڈے نال ن ہسّ رس وسدا ڑی۔
کینوں ڈکّھ دی گالھ سݨاواں۔کلھڑی سیجھ ستّی تڑپھاواں۔
تارے گݨ گݨ رات نبھاواں۔ہے جی اوکھا بیوسّدا ڑی۔
یار پنّل ڈوں دلّڑی تانگے۔اوکھے لانگھے راہ اڑانگے۔
مشکل پینڈا ملݨ مہانگے۔کنّیں پووم آواز جرس دا ڑی۔
کولیں وسّدا بھیت ن ڈسّدا۔دلّڑی کھسّدا ول ول نسّدا۔
ڈیکھ کے حال ایہہیں بیکسّدا۔کر ٹھاہ ٹھاہ در دوں ہسّدا ڑی۔
نازک ڈھنگ اجائب ونّدا۔سانول ڈھولے من موہن دا۔
ماݨ کراں کیا یار سجݨ دا۔او دلبر ہے ہر کسّ دا ڑی۔
اے بیکار فرید نبھایا۔لوہے وانگ بہوں بے مایا۔
فکھر پئے دی صحبت آیا۔تھیا ہمسایا پارس دا ڑی۔
سوہݨے یار باجھوں میڈی نہیں سردی
سوہݨے یار باجھوں میڈی نہیں سردی۔تانگھ آوے ودھدی سک آوے چڑھدی۔
کیتا ہجر تیڈے میکوں زارو زارے۔دل پارے پارے سر دھارو دھارے۔
مونجھ وادھو وادھے ڈکّھ تارے تارے۔رب میلے ماہی بیٹھی دھاں کردی۔
سوہݨا یار ماہی کڈی پاوے پھیرا۔شالا پا کے پھیرا پچّھے حال او میرا۔
دل درداں ماری ڈکّھاں لایا دیرا۔راتیں آہیں بھردی ڈیہاں سولاں سڑدی۔
پنوں کھان میرے کیتی کیچ تیاری۔میں منّتاں کردی تروڑی ویندا یاری۔
کئی نہیں چلدی کیا کیجے کاری۔سٹ باندی بردی تھیساں باندی بردی۔
رو رو فریدا فریاد کرساں۔غم باجھ اوس دے بیا ساہ ن بھرساں۔
جا تھیسم میلا جا رلدی مرساں۔کہیں لا ڈکھائی دل چوٹ اندر دی۔
سوہݨے یار پنل دا
سوہݨے یار پنل دا۔ہر جا عین حضور۔
اوّل آکھر ظاہر باتن۔اوسدا جاݨ زہور۔
آپ بݨے سلطان جہاں دا۔آپ بݨے مزدور۔
تھی مشتاک پھرے وچ گم دے۔واسل تھی مہجور۔
تھی معشوق دلیں لٹ نیویں۔جان کرے رنجور۔
گل لانوݨ ول مار تڑھاوݨ۔ایہو نہیں دستور۔
چشماں فکھرودین مٹھل دیاں۔تن من کیتا چور۔
گھول گھوت میں فکھر جہاں توں۔جنت ہور قصور۔
یار پھرید کوں ایویں ساڑیو۔جویں جلیا کوہ تور۔
سوہݨیاں رمزاں تیریاں بھاؤندیاں
سوہݨیاں رمزاں تیریاں بھاؤندیاں۔سانوں گجّھڑی چیٹک لاؤندیاں۔
چشماں جادو قہر قیامت۔ہوش ہوّاس بھلاؤندیاں۔
ابرو کوس تے مزگاں کیبر۔ظلمیں چوٹ چلاؤندیاں۔
چڑھن شکار ن مڑدیاں ہرگز۔زلفاں سید پھہاؤندیاں۔
چالیں ناز دیاں دل نوں موہدیاں۔حکمیں برہوں بچھاؤندیاں۔
تیغاں تیز نگاہ دیاں ہر دم۔لال لہو وچّ دھاؤندیاں۔
عشق فرید کئی گھر گالے۔سہنس پئیاں تڑفاؤندیاں۔
صبح صادق کھاں صاحبی ماݨے
صبح صادق کھاں صاحبی ماݨے۔پا سہرے گانے گہݨے۔
سہجوں پھلوں سیجھ سہا توں۔بخت تے تخت کوں جوڑ چھکا توں۔
آپݨے ملک کوں آپ وسا توں۔پٹ انگریجی تھاݨے۔
سݨ اکبال تیڈا پے ڈردے۔راجے دہشت کر مردے۔
میر نواب تھئے آ بردے۔بے زر مفت وکاݨے۔
پیر فقیر تیکوں سب چہندے۔سوبیدار ملازم رہندے۔
گردا گرد کچہری بہندے۔افلاتون سیاݨے۔
پھیج تیڈے دے جگ وچّ کسے۔زالاں مرد گئے گھن ہسے۔
نینگر تکڑے بڈھڑے لسے۔ننڈھڑے بال ایاݨے۔
خوب ہنڈائیں جند جوانی۔ہر دم کول وسّیں دل جانی۔
یار پیارا یوسف سانی۔ناز تینڈے من بھاݨے۔
کرے فرید ہمیش دوائیں۔سانول جیویں چر جگ تائیں۔
تیڈے ساڈا سوہݨا سائیں۔لگڑے نینہ پراݨے۔
سکھ سومہݨ سدھائم
سکھ سومہݨ سدھائم۔یار ن نیتم سنگ وے۔
سیجھ رنگیلی سٹیام پسیلی۔دھاں کرم انگ انگ وے۔
نکلن آہیں سنج سباہی۔ڈکّھڑیں کیتم تنگ وے۔
سجّݨ سدھائے ول ن آئے۔واہ قادر دا رنگ وے۔
کول ن نیتم ڈھول دلیندے۔روہی رلیوم کرنگ وے۔
ٹلھیام نا سختی تے بدبختی۔گیا نامس تے ننگ وے۔
درد اولّڑے سول کللّڑے۔تن من دور چرنگ وے۔
رلدی تھل وچّ یار ن ول وچّ۔ولّڑی لگڑی جنگ وے۔
عشق فرید چھکا موئیں جیندی۔ڈے سر مل ن سنگ وے۔
سݨ سمجھڑے زاہید جاہد توں
سݨ سمجھڑے زاہید جاہد توں۔ہن عشق دے اے کلمات عجب۔
ہے گالھ عجب ہے حال عجب۔ہے چال عجب ہے گھات عجب۔
ہے ذوق عجب ہے شوق عجب۔ہے عین عجب ہے بین عجب۔
ہے ذکر عجب ہے فکر عجب۔ہے نفی عجب اسبات عجب۔
کل تانگھ طلب مپھکود کرن۔سبھ صورت حق مسجود کرن۔
تھی بازل ترک وجود کرن۔سک سوم سلوات زکوات عجب۔
ہکمات عجب سبہات عجب۔درجات عجب درکات عجب۔
آیات عجب تاات عجب۔تاغوت تے لات منات عجب۔
ہک ذاتوں سہنس زوات عجب۔اسما اپھال سپھات عجب۔
خوش کھزر دے پھلسپھیات عجب۔زلمات تے آب حیات عجب۔
ٹھپّ پھک اسول اکائد نوں۔رکھ ملت ابنل اربی دی۔
ہے دلڑی گیروں پاک تیری۔مسباہ عجب مسکوات عجب۔
ہرکات عجب، سکنات عجب۔اشغال عجب اوکات عجب۔
اوراد عجب داوات عجب۔ساات عجب ڈیہ رات عجب۔
لا یدرکہل ابسار عجب۔لایہجھا الشکال عجب۔
ہے بحر عجب ہے لہر عجب۔ہے نہر عجب کترات عجب۔
آفات عجب کھدشات عجب۔سدمات عجب ہسرات عجب۔
واہ جزببھہ من جزبات عجب۔راہات عجب لزّات عجب۔
ناسوت عجب ملکوت عجب۔جبروت عجب لاہوت عجب۔
تلبیس عجب تانیس عجب۔تکدیس عجب ستوات عجب۔
اوہام عجب ابہام عجب۔ایلام عجب الہام عجب۔
ہمزات عجب خترات عجب۔لمہات عجب شتہات عجب۔
ہے کرب عجب ہے بواد عجب۔ہے وصل عجب ہے پھسل عجب۔
ہے قہر ہجاب اکاب عجب۔ہے لتپھ نجات سبات عجب۔
ابدال عجب اوتاد عجب۔اکتاب عجب اپھراد عجب۔
تہکیک عجب تسدیک عجب۔تکلید ادول سکات عجب۔
ہے کلب عجب ہے سرّ عجب۔ہے نپھس عجب ہے روح عجب۔
ہے ہرم عجب اہرام عجب۔ہجاج عجب ارفات عجب۔
جبریل عجب تنجیل عجب۔ترتیل عجب تامیل عجب۔
ہے زہر عجب تفسیر عجب۔ہے بتن تے تاوالت عجب۔
ہے کبر تے فکھر گرور عجب۔ہے نار عجب ہے نور عجب۔
ہے نکھل عجب ہے تور عجب۔ہے موسا تے میکات عجب۔
آگاز عجب انجام عجب۔ہے شام عجب پربھات عجب۔
ہے شمس تے مدالجل عجب۔ہے اکس عجب زرّات عجب۔
ہے ترھا کیام کود عجب۔ہے وجا رکو سجود عجب۔
ہے شپھاا عجب ہے وتر عجب۔ارکان عجب رکات عجب۔
نفکات عجب سدکات عجب۔کھیرات عجب ہسنات عجب۔
ہے دنیا اصل اہاد عجب۔ہے دین الوپھ ماات عجب۔
ہے دوزکھ تبکات عجب۔ہے جنت سبا سپھات عجب۔
اسیان عجب اسات عجب۔ابرار تے باکیات عجب۔
واللیل ہے رمز بتون عجب۔والکلم عجب ہے نون عجب۔
والتین تے والزیتن عجب۔والشمش تے والسپھات عجب۔
من این الی ایں است عجب۔ما ال حاصل پھی ال بین است عجب۔
من علم مالی ال عین است عجب۔اسرار رمز نکات عجب۔
گھر بار ڈسے بر بار اساں۔گئے وسر سبھو کمّ کار اساں۔
لاچار تے زار نزار اساں۔واہ ڈتڑی برہو برات عجب۔
ہک پاسوں ناز نواج عجب۔پے پاسوں اجز نیاز عجب۔
ہے سوز عجب ہے ساز عجب۔ہے گھونڈ عجب ہے جھات عجب۔
واہ عالم حسن آباد عجب۔وچ سوہݨیاں دا بیداد عجب۔
لٹی دلڑی دی پھریاد عجب۔مٹھیاں اکھیاں دی برسات عجب۔
ہر آن اہدّ ڈوں دھیان دھرو۔ہے بیشک دین ایمان ایہو۔
دل نال فرید دا وااز سݨو۔سو بات دی ہے ہک بات عجب۔
سݨ وو سہیلی سگھڑ سیاݨی
سݨ وو سہیلی سگھڑ سیاݨی۔برہوں دے پندھڑے سکھت بئید۔
نا کل میکوں تیغ کزا دی۔نا تقدیر دے تیر دغا دی۔
کیتوم دوست دی دید شہید۔
جے ڈینہ بھلڑے متر وی بھلڑے۔قسمت جوڑے جوڑ کللڑے۔
یار شدید تے بکھت انید۔
رووݨ پٹݨ کوں سمجھوں شادی۔سونجی بر جھر، جھنگ ڈسم آبادی۔
اشرا مہرم ساڈڑی اید۔
سو سو چھانگاں لکھ لکھ چھیڑو۔وٹھڑے دی ووہ ڈیون پندھیڑو۔
روہی تھئی آباد جدید۔
جند اسیرے جور و جپھا دی۔دلڑی قیدی کرب و بلا دی۔
ڈسم رقیب یزید پلید۔
سٹ کھرکا بھٹ گھت سجادا۔جاما جاں سو پاک ب بعدا۔
کردمی پیر مغاں تاکید۔
سانول یار دے ناز-اے-نگاہ دے۔مارو چال تے کھال سیاہ دے۔
تھیوسے مپھت فرید خرید۔
سݨ یار پراݨی پیڑ وو
(ایہہ کافی ہیر دی زبانی لکھی ہے، جہڑی رانجھے دی عاشق سی۔)
سݨ یار پراݨی پیڑ وو۔تھیاں اکّھیاں چھل گئی دلڑی جل۔
کانہ کماݨیں اجڑیاں جھوکاں۔سکھت سیالیں کردیاں ٹوکا۔
رہندی دل دلگیر وو۔سر درد اٹل پئے روگ اچھل۔
لگڑا نینہ رنجھیٹے والا۔وسریا فہم فکر دا چالا۔
ہیر گئی جھنگ چیر وو۔سٹ سیجھ پلنگ تے رنگ مہل۔
بھوگے مول ن دشمن جائی۔جو جو سکھتی میں سر آئی۔
مارم ما پیو ویر وو۔ول سنگیا سرتیاں لہم ن کل۔
چاک مہیندا آ وڑ ویہڑے۔کھیڑے بھیڑے رکھݨ بکھیڑے۔
کپڑے لیر کتیر وو۔گیا ہار سنگار مساگ کجل۔
نازک ناز نگاہ سجن دے۔اشوے گمزے من موہن دے۔
لگڑے کاری تیر وو۔سے سینے پل پل چبھدے پھل۔
اوکھے لاگھے روہ ہبلدے۔چھل چھل چھالے پیر پچلدے۔
رلدی راہ ملھیر وو۔جتھ راکھس ڈنڑی پوون دہل۔
سسّی شودی پیر پیادی۔نا تڑ تاڈے جھوک آبادی۔
مٹھڑی بے تقصیر وو۔نا کھرچ پلے نا گنڈھ سمل۔
ماہی باجھوں سول قہر دے۔ڈیہاں رات فرید نظردے۔
نیڑاں نیر وہیر وو۔جھر جنگل بیلے چھلو چھل۔
ستڑی ہوت سدھاݨے
ستڑی ہوت سدھاݨے۔ناہیں ہکتل ترس جتن میں۔
گئے کرہوں کتاری برڈو۔تھی پاندھی کیچ شہر ڈو۔
کر زور ازور دھنگاݨے۔خوش وٹھڑے دیس وطن میں۔
تتّی کلھڑی تے نندرائی۔بیواہی مونجھ مونجھائی۔
مونہ بسرا نیݨ کماݨے۔ہوس ن سر میں سرت ن تن میں۔
بٹھ بیدرداں دی یاری۔میں مٹّھڑی لا کر ہاری۔
نتّ جھردی جھور جھراݨے۔رہندی درد امدوہمہن میں۔
آ آپے یاری لائس۔ول ویندی نا مکلائس۔
سبھ رہ گئے حال پراݨے۔دل دی دل میں من دی من میں۔
ڈے ویرن ڈوہ ڈراپے۔رکّھ آس ملݨ دی آپے۔
موئیں جیندی تھلڑے ماݨے۔نیتس پوری گور کفن میں۔
گئے جوبھن جوش بہاری۔گئی ہار شنگار دی واری۔
تھئے کجّل مساگ نماݨے۔والی وٹّڑی سوہم ن کن میں۔
ٹھگّ باغ بہوں دل کالے۔سے پیچ کرن لکّھ چالے۔
کر کوڑ فریب اگھاݨے۔ڈسّدے پورب وسن دکھن میں۔
سبھ سنگیاں ملک امن وچّ۔اے چھوری بیت ہزن وچ۔
کر بیٹھن جاہ ٹکانے۔سوج بدن میں دود دہن میں۔
تھیاں خوشیاں آسے پاسے۔گئے وسر مزاکھاں ہاسے۔
کیا حسن جمال دے ماݨیں۔بڈّھڑی تھیام نویڑے سن میں۔
اے گمزے ناج نہورے۔اے خوشیاں زیرے تورے۔
ہݨ ڈاڈھے سخت سیاݨے۔ہر علم تے ہر ہر فن میں۔
لا نیہ فرید ن پھرساں۔ایہو گھیر کللّڑا گھرساں۔
او جاݨے کھواہ ن جاݨے۔رہسوں ہر دم ہکڑے ون میں۔
تانگھ پنّل ول تیندی ہے
تانگھ پنّل ول تیندی ہے۔سانوں ہکّ پل رہݨ ن ڈیندی ہے۔
عشق اجاڑی جھوک امن دی۔پاڑو بیکھ پٹیس ہڈّ تن دی۔
ہکّ سک رہ گئی یار سجن دی۔جو سب بار سہیندی ہے۔
مونجھ مونجھاری درد وچھوڑا۔لکھیا باب تتّی دے ڈوڑا۔
اے غم مول ن تھیوم تھوڑا۔جند جکھ جکھ مکلیندی ہے۔
تیگ تمانچا بانک کٹاری۔کھنجر پلکاں تیر شکاری۔
پھٹ کیتے تن من وچّ کاری۔پیڑ قرار وجیندی ہے۔
درد اندوہ ہجاراں دل نوں۔ڈکّھ ڈیون لکّھ ماراں دل نوں۔
سولاں دیاں تلواراں دل نوں۔ہسرت برچھی لیندی ہے۔
مونہ ن لیندے سکے بھائی۔میہݨیں ڈیوے ما پیو جائی۔
کھویش کبیلے کرن لڑائی۔سسّ نناݨ مریندی ہے۔
شوق فرید شور لڑھائم۔حال ونجائم کال گنوائم۔
دھوڑی پائم خاک رمائم۔دل سبھ کوش کریندی ہے۔
تتّا عشق بہوں گزریو سے
تتّا عشق بہوں گزریو سے۔ایہو قہر ن پیش ایو سے۔
بھاہ برہوں دی ساڑ پجالیا۔ہڈّ تن کیتس کیری۔
یار لدّھو سے جانی ویری۔لکھیا واہ ملیو سے۔
جان جگر تن پارے پارے۔سینا مہز لویراں۔
لوں لوں رگ رگ وچّ سو سو پیڑاں۔ہجر برات ڈھیو سے۔
ہنجڑوں ہاراں واٹ نہاراں۔بیٹھی کانگ اڈانراں۔
جان جگر ہے جیندا دیرا۔تنہا چھوڑ گیوے سے۔
پیت پراݨی من نوں بھاݨی۔لزت بہت ڈکھالی۔
مسل سمندر آتش اندر۔سو سو ایش لدھیو سے۔
سڑگم جلگم مرگم گلگم۔یار فرید ن آیا۔
سکدی تپدی مردی کھپّدیں۔نازک نیہ نبھیو سے۔
تتّے نینہ تتّڑی دے اتّے
تتّے نینہ تتّڑی دے اتّے۔ہیران سارا لوک ہے۔
اے دل نہیں کچڑی گھدی۔ماہی وجائی ٹھوک ہے۔
چٹ تھئی جوبن دی تار وے۔گئے کمّ، بھلّے کل کار وے۔
توں بن تتّی دا یار وے۔جیوݨ ن جیوݨ بھوغ ہے۔
او اپݨی جا تے خوش وسن۔اتھ نین تھی بے وس وسن۔
کیوبھ لوک ن میں تے ہسن۔مٹّھڑی کوں چاتا بوک ہے۔
رو پٹّ اساڈی کار ہے۔ڈکّھ سول گاہݨاں ہار ہے۔
بر بار چٹ گھر بار ہے۔مارو تھلاں وچّ جھوک ہے۔
تھیاں بخت میں تے تنگ ہے۔سکھ دی ہمیشاں جنگ ہے۔
بکھڑا مساگ دا رنگ ہے۔اجّڑی سہاگ دی نوک ہے۔
بچھڑا فرید دا حال ہے۔سانول ن نیتم نال ہے۔
نزرم وسال مہال ہے۔ڈکّھ دی نویں نتّ چوک ہے۔
تتی نینہ پندھ اڑانگے نیں
تتی نینہ پندھ اڑانگے نیں۔ڈکّھے ڈونگر اوکھے لانگھے نے۔
ڈنگے راہ اولّڑے ولڑے دے۔بیا پندھڑے روہ جبلڑے دے۔
متاں سمجھیں مپھت سہاگے نے۔
رکّھ ترہ طریق توکّل نوں۔کر ہوشلا شبر تہمل نوں۔
ول وصل وسال مہاگے نے۔
سے دھکّڑے دھوڑے سول بہوں۔لکّھ خار آزار ببول بہوں۔
سبھ سوہندے یار دے لانگھے نے۔
بن مارو اے تھل مار ہے۔ن جھوک نا کوئی چارو ہے۔
نا بھیڈاں بکریاں چانگے نے۔
سونجر ہے ڈر ہے دڑبڑ ہے۔رچّھ راکھش مم دی گڑبڑ ہے۔
کئی سو جھم ن اصلوں ٹانگے نے۔
سر بھوندے تے روح پھردے ہن۔دل ڈکّھدے تے ہاں گھردے ہن۔
چم لیراں ماس وی گھانگے نے۔
غم مہنت دی دلجوئی ہے۔سر گٹّھڑی موڈھے لوئی ہے۔
گئے چولے بوچھن لانگھے نے۔
گھر باروں برہوں بئید کیتا۔کمّ کاروں پھرد پھرید کیتا۔
دل پرم نگر ڈوں تانگھے نے۔
تتّی رو رو واٹ نہاراں
تتّی رو رو واٹ نہاراں۔کڈیں سانول موڑ مہاراں۔
جیں کارݨ سو سختی جھاگی۔پھراں ڈہاگی دیس براگی۔
جیندی ڈیکھاں سانول ساگی۔تھیواں باغ بہاراں۔
یار بروچل وسم سولّڑا۔جیندی سانگے ماݨیم تھلّڑا۔
کھان پنلڑا نا کر کلھڑا۔توں سنگ چانگے چاراں۔
جیں ڈینہ یار اساں توں نکھڑے۔مہندی روپ ڈکھائے پھکڑے۔
ڈسدے سرکھی دے رنگ بکھڑے۔وگھریاں کجّل دیاں دھاراں۔
منّ منّ منّتاں پیر مناواں۔ملا گول تاویز لکھاواں۔
سڈّ سڈّ جوسی فالاں پانواں۔کردی سوّن ہزاراں۔
کھواجے پیر دے ڈیساں چھنّے۔ایہہے ڈینہ اتھائیں بھنّے۔
جیندیاں سبھ دل کیتیاں منّے۔وسم سدا گھر باراں۔
بندڑے نال ن کرسیں مندڑا۔توڑیں کوجھا کملا گندڑا۔
لٹک سہائیں سہن سوہندڑا۔پوں پوں توں جند واراں۔
چھوڑ فرید ن یار دا دامن۔جیں جی کیتا جڑ کر کامن۔
ڈوہاں جہانیاں ساڈا مامن۔کویں دلوں وساراں۔
توں باجھ تھے سونج ویڑھے وو یار
توں باجھ تھے سونج ویڑھے وو یار۔ول وس وو سجن انیڑے وو یار۔
کدسی گھر وچ کولھ پلھاکے۔اپݨا محرم راز بݨا کے۔
کیتو سکھت پریرے وو یار۔
توں بن سارا ملک اندھارا۔سینے تے چڑھ لیٹ پیارا۔
اکّھیاں دے کر دیرے وو یار۔
یار چہیندا چاک مہیں دا۔بائس ساڈے درد دلیں دا۔
نا کر کوڑے جھیڑے وو یار۔
زیور، نیور، پاہیں،تریور۔کرساں ٹوٹے پرزے پیور۔
پٹّ پٹّ سٹساں سہرے وو یار۔
آپ سنبھالیں پتیاں پالیں۔سو سو نظر کرم دی بھالیں۔
کردیں آپ بکھیڑے وو یار۔
عشق اولڑا درد کللڑا۔بکھت ن بھلڑا سول سولڑا۔
یار فرید آویڑھے وو یار۔
توں بن حضرت یار !
توں بن حضرت یار ! ہر دم پھراں ہیرانی۔
ماہی باجھوں سول گھنیڑے۔جیوݨ ہے بیکار۔
جاݨم دل دا جانی۔
دلبر جیہاں ہور ن کوئی۔خوبی دا سردار۔
صورت وچّ لاسانی۔
پنّل چھڈّ کے کیچ سدھایا۔کیتس زار نزار۔
رو رو تھیوم دیوانی۔
عشق اویڑا پیش پیو سے۔دل نوں دار مدار۔
تن من سو سو کانی۔
درد فرید ہے چیز مہانگی۔تھیندے وݨج وپار۔
جندڑی کر قربانی۔
توں بن مہیندا چاک وے
توں بن مہیندا چاک وے۔دلّڑی غماں دی جھوک ہے۔
جو جو خوشی سر سبز تھئی۔سر سر ڈکّھاں توں سوک ہے۔
گئی ریت بھت ڈت گھت مونڈھوں۔آسلی ن ٹکساں اتھ مونڈھوں۔
ساڑے ن سہساں نت مونڈھوں۔اے گال روک دی روک ہے۔
رل مل تتّی نوں تیندیاں۔رکّھ ویر ویݨ الیندیاں۔
ہکّڑیاں اولانبھے ڈیندیاں۔ہکّڑیاں دی نوک تے ٹوک ہے۔
رو رو اکّھیں وچّ پئیاں چراں۔کل مردی شالا اجّ مراں۔
یاں ونج بوڈاں یا بھوئی وڑاں۔گیا تار تروڑ سنجوک ہے۔
ڈکّھ سول ہار ہنڈیپڑے۔آئے سر تے سخت رنڈیپڑے۔
بد بکھت جوپھ بڈھیپڑے۔کیا ملیا تھوک کوں تھوک ہے۔
قسمت فرید دی تھئی پٹھی۔گیا رول سانول ڈے پٹھی۔
چٹڑے پدّھر تے میں لٹی۔خوش وسدا سارا لوک ہے۔
توں بن موت بھلی ویندم شالا مری
توں بن موت بھلی ویندم شالا مری۔
ٹکساں ہکّ ن زری جیساں پل ن گھڑی۔
پورب طرف ڈھوں مینگھ ملھار ڈٹّھم۔
بجلی لسک ڈتّی گج گج گاج سنم۔
رہساں اتھ ن اڑی ویساں وطن وری۔
کنّڑیں ووڑ پیوم روہی وٹّھڑی دی۔
ڈھولا کل ن لدھو ڈکّھڑی کٹّھڑی دی۔
پھاڑم چولی چنّی رو رو تھیوم چری۔
اپݨے دیس ونجاں دل نوں تانگھ تھئی۔
ڈیکھاں تاڈے ٹوبھے لاݨے خار بوئی۔
برڈوں راہی تھیواں ساڑیں سول سڑی۔
اونگاں پونگ اٹھن بدلی کیتی لس۔
گھن گھن نام تیڈا روندی تھئی بیوس۔
ساول تینوں ملاں یا سر پووم مری۔
سرخی مہندی مٹھی کجّلا دھار گیوم۔
ناز نواز بھلیا ہار سنگار گیوم۔
بینسر بول بھنّاں اجّڑی مانگھ دھڑی۔
کھیڈن کوڈݨ گیا سکھدا ٹول گیوم۔
ڈکھڑے پکھڑے پئے خوشیاں گیوم۔
جڑ کر راول جوگی لائی پرم جڑی۔
کھمدی کھمن فرید جھوکاں یاد پوون۔
اکّھیاں نیر ہنجوں کر برسات وسن۔
لکّھ لکّھ دھاں اٹھم جاں جاں ڈسّم جھڑی۔
تینڈے نیݨاں تیر چلایا
تینڈے نیݨاں تیر چلایا۔تینڈی رمزاں شور مچایا۔
المست ہزار مرایا۔لکھ عاشق مار گنوایا۔
ابراہیم اڑاہ اڑایو۔بار برہوں سر چایا۔
صابر دے تن کیڑے بچھے۔موسا تور جلایا۔
زکریا کلوتر چرایو۔یاہا گھوٹ کوہایا۔
یونس پیٹ مچّھی دے پایو۔نوہ طوفان لڑھایا۔
شاہ ہسن کوں شہر مدینے۔زہر دا جام پلایا۔
کربلا وچ تیگ چلا کر۔ایڑھا کیس کرایا۔
شمس الہک دی کھلّ لہوایو۔سرمد سر کپوایا۔
شاہ منسور چڑھایو سولی۔مستی سانگ رسایا۔
مجنو کارن لیلا ہو کر۔سو سو ناز ڈکھایا۔
خسرو تے فرہاد دی خاتر۔شیریں نام دھرایا۔
درد دا بار اٹھایا ہر حق۔اپنا وقت نبھایا۔
کر قربان فرید سر اپنا۔تینڈڑا وارا ایا۔
تیرا نینہ نبھیساں زورے
تیرا نینہ نبھیساں زورے۔سانوں ہٹکے کون تے ہوڑے۔
جان جلیساں سیس سڑیساں۔سہجوں سوز سہیساں۔
سارا شرم لوڑھیساں۔ساری آر ویار اٹھیساں۔
تن من دھن سبھ ملک سجندے۔توݨے کیجو کرم وچھوڑے۔
عشق اجاڑم سولاں ساڑم۔درداں لائے دیرے۔
روگ کروپ کشالے ہر دم۔گانے گہݨے سہرے۔
راج بباݨے تول وہاݨے۔وسّرے جورے تورے۔
پیکے ٹوکاں کرم سریجے۔مارم جگتاں نوکاں۔
مٹّھڑی دلّڑی لٹّڑی دا۔ہے کبلا یار دیاں جھوکاں۔
ما پیو خویش کبیلا مل مل۔ڈیندے دھکڑے دھوڑے۔
چشماں جادو جوڑ جگائے۔ہوش قرار بھلایا۔
ڈکھڑے پکھڑے آئے غم ہم۔دم دم نال سوایا۔
گمزے خوب دھموڑے ڈیون۔رمزاں گھتدیاں گھوڑے۔
یار فرید ن وسرم ہرگز۔رو رو دھائیں کرساں۔
جیندی مردیں اوکھیں سوکھیں۔ساہ محبت بھرساں۔
دوہری سکدی سانگ جگر وچّ۔جے ڈکھ ڈیوم ڈوڑے۔
تیرے بناں سانول بہوں
تیرے بناں سانول بہوں۔دلّڑی الگّ بے آس ہے۔
جندڑی جلے سینا سڑے۔سر چور ہے تن ناس ہے۔
جیڑا غماں دے وات ہے۔ہیات ہے ہیات ہے۔
ہک ڈکھ تتّی دے ساتھ ہے۔سخ دی ن بو ن باس ہے۔
جے ڈینہ پنّل گیا کیچ ول۔سٹّ سیجھ کھٹ رنگین مہل۔
جھاگ جبل گھاٹیاں تے تھل۔ہکّ مونجھ ہے پئی پیاس ہے۔
وسّرے نہالی تول سب۔پوپا تے بینسر بول سب۔
ہݨ سوز ہے یا سول سب۔یا درد ہے یا یاس ہے۔
کیڈے فرید اجّ بھجّ نسوں۔جتھ رچّھ تے باندر دی وسوں۔
ڈیݨیں ممیں راکھس بہوں۔سو گول لکّھ نسناس ہے۔
تھئی تابیا خلکت سب
تھئی تابیا خلکت سب۔تاں وی کیا تھی پیا۔
ہئی گم تھیوݨ مطلب۔
تینڈا رشد ارشاد وی تونڑے۔ونج پہونتا عجب ارتھ۔
تاں وی کیا تھی پیا۔
پڑھ پڑھ بید پران سہائپھ۔پیا سکھیوں علم ادب۔
تاں وی کیا تھی پیا۔
سارے جگ تے حکم چلاویں۔پا شاہی دا منسب۔
تاں وی کیا تھی پیا۔
دنیاں دے وچ عزت پایو۔گیوں اکبا نال ترب۔
تاں وی کیا تھی پیا۔
سنّی پاک تے ہنفی مزہب۔رکھیو شفی دا مشرب۔
تاں وی کیا تھی پیا۔
وچ آسار، افال، سفاتی۔جے یار گھدوہی لبھ۔
تاں وی کیا تھی پیا۔
غوسی قطبی پا تو۔تھیو شیکھ شیوکھ لکب۔
تاں وی کیا تھی پیا۔
شیار فرید تینڈا انج ہلیا۔ہند ماڑ دکھݨ پورب۔
تاں وی کیا تھی پیا۔
تھیواں صدقے
تھیواں صدقے۔آیا شہر مدینا۔
سکھ دی سیجھ سہائم۔گیا ڈخّڑا دیرینا۔
نا رو دلّڑی لٹّڑی۔نا ڈکّھ سونجڑا سینا۔
سجھ سونے دا ابّھریا۔ڈٹّھڑا نیک مہینا۔
ہرج مالّا روشن۔ہے نوری آئینا۔
ارب دی ساری دھرتی۔سوہنی صاف نگّینا۔
ملسی جیڑ رکھسی۔صدق سبوت یکینا۔
تھیا شیطان پسیلا۔مر گیا نفس کمینا۔
خبر فرید سݨیو سے۔ملسوں سب آدینا۔
ٹوبھا کھٹاڈے ملک ملھیر تے
ٹوبھا کھٹاڈے ملک ملھیر تے۔پتّھر پہاڑ کوں چیر تے۔
ملک ملھیر دی نازو چالی۔پوئی لاݨی دا رتبا آلی۔
ٹوکاں کردی دھوڑی والی۔کیسر مشک انبیر تے۔
منجھیاں رنگسن گائی ڈھکسن۔بھیڈاں بکّریاں چاگے ٹکسن۔
اکّھیاں اڑسن دلّڑیاں بکسن۔دھرتی دی تاسیر تے۔
برہوں دے روہ تے جوہ بݨیسوں۔جھوکاں جوڑ سنجوک چھکیسوں۔
سسّی تے سے تھورے لیسوں۔منّت چڑیسوں مائی ہیر تے۔
بیت کریسوں کل تھل برکوں۔ساگھر پریم تے سکھ ساگر کوں۔
گجّھڑے رچھݨے جودھا سر کوں۔رکّھ تکیا گر پیر تے۔
جاں جاں وٹھ دی وہو سݨیوے۔سندھڑنو روح اچاک ڈسّیوے۔
ڈیہاں لسّڑی تے دل تھیوے۔راتیں گاوے کھیر تے۔
ٹوبھے باجھوں مول ن ٹھہساں۔نا وکڑے نا بند تے بہساں۔
نا گٹھ تے نا پاڑ تے رہساں۔نا وت کھوہ وہیر تے۔
آپے آکر دلّڑی لاتو۔حال میڈا سب سمجھیو ذاتو۔
ہݨ کیوں مٹّھڑی توں دل چاتو۔دھوتیں دی تکریر تے۔
عشق فرید لخیا پروانا۔گھر باروں تھی بار روانا۔
کر صدقے پڑھ شکرانا۔رہیں مٹّھڑی تہریر تے۔
ٹوبھا کھٹا ڈے سوہݨی جا تاڑے
ٹوبھا کھٹا ڈے سوہݨی جا تاڑے۔اوجھا ن ہووے ساری ماڑ تے۔
ٹوبھے باجھوں مول ن رہساں۔نا گٹھ تے نا پاڑ تے۔
ڈیہاں پیسوں لسّیاں گاؤئیاں۔راتیں خیر کوں کاڑھ تے۔
توں بن ساول اگّ اڑینساں۔چولا بوچھݨ پاڑ تے۔
جے ن اوسیں توں ول جھوکاں۔لڈسوں جھوپڑ ساڑ تے۔
جھوپڑ جوڑ بݨیسوں کھپ دے۔تھل دے صاف پساڑ تے۔
گائیں سہنس سوائیاں موہݨیاں۔ڈوبھن آن اکاڑ تے۔
ٹوبھا بݨویسوں دل دے سانگے۔منّت چڑیسوں لالو لاڑ تے۔
آوم راہت چوڑی چوڑی۔لاݨے پھوگ دے وار تے۔
پھرہ فرید نوں روز سوائی۔سونجبر سخت اجاڑ تے۔
ٹوبھ بݨوا ڈے پکا تڑ تاڑ تے
ٹوبھ بݨوا ڈے پکا تڑ تاڑ تے۔سندھڑوں دور اتار تے۔
صبح سہوریں گھبکن مٹّیاں۔جھوپڑ دے اگواڑ تے۔
روہی راوے روہیں دھمّاں۔ہوک پووے ونج ماڑ تے۔
اچّڑے ٹبّڑے سکھ ساگھر دے۔چڑھنا پووم پہاڑ تے۔
چو طرفوں ویہ پاݨی آوے۔سوہݨے صاف جھکاڑ تے۔
پاک ڈھر وچّ ٹوبھا ماروں۔نا جھت جھاڑ کجاڑ تے۔
روہی واس سبھے لڈاوسن۔اپݨیاں جھوکاں شاڑ تے۔
پھلوڈھے تے منّت لیسں۔تھورا چڑھیسوں دینے لاڑ تے۔
آن فرید سو ہیساں چنور۔شہر بزار اجاڑ تے۔
تم بیشک اصل جہان کے ہو
تم بیشک اصل جہان کے ہو۔
نا تم پھرشی نا تم عرشی۔نا فلکی نا عرضی ہو۔
ذات مکدّس نور موالّا۔آئے وچّ انسان کے ہو۔
روتے ہو کبھی ہستے ہو۔کتھے عاشق تے معشوق بݨو۔
اپنا بھیت بتاؤ رے۔تم کون ہو بھلا کہاں کے ہو۔
روپ انوکھے طور اویڑے۔نازک چالیں من موہݨیاں۔
ناز نزاکت حسن ملاہت۔صاحب سبھ سامان کے ہو۔
کتھے جاہل کتّھ فاسک فاجر۔اپنا آپ گماتے ہو۔
کتھ آرپھ کتھ اہل ہکائک۔واکف سر نہا کے ہو۔
کبلا، کاابا، مسجد، مندر۔دیر گنیش سبھ تجھ میں ہے۔
سوم و سلوات کے خود ہو والی۔کیوں پابند گمان کے ہو۔
گیر تمھارا مہج مہالے۔اس جگّ میں اور اس ذرا میں۔
دنیاں تم ہو اکبا تم ہو۔مالک کونو مکان کے ہو۔
وااز نصیحت رمز فریدی۔سوچ سنجاݨو دم دم سے۔
اپنی ازمت یاد کرو۔کیوں تھئے یسف زندان کے ہو۔
اپرم بید بتوں
اپرم بید بتوں۔میں اگیانی کو گیان سناؤں۔
سرت سرندھ ہاتھ موں لیکر۔پریم کی تار بجاؤں۔
پانچ سکھی مل رام دوارے۔ستگر کے جس گاؤں۔
کونج گلی میں شام سوندر سنگ۔ہوری دھوم مچاؤں۔
میت چیت پچکاری ماروں۔پریت گلال اڈاؤں۔
کہاں اجدھیا سبل متھراں۔کہاں گووردھن جاؤں۔
لچھمن رام کنّھیا کلگی۔آپݨے آپ موں پاؤں۔
دیسوں کہاں بدیس کو دوڑوں۔جوگ براگ کماؤں۔
سورج چاد کو سنمکّھ راکھوں۔سن سمادھ لگاؤں۔
پیپل تلسی کاہے کو پوجوں۔کاہے کو تیرتھ نھاؤں۔
اور سے کان فرید نا میرو۔آتم دیو مناؤں۔
اتھ درد مندا دے دیرے
اتھ درد مندا دے دیرے۔جتھ کرڑ کنڈا بوئی ڈھیرے۔
ایہہ اچے ٹبّڑے آلی۔اے سوہݨی ککّڑی والی۔
ہن مشتاکاں دے والی۔بیا کون قدم اتھ پھیرے۔
کھپ کھھاراں تے لئی لانڑی۔سݨ پھوگ بہو من بھانڑی۔
تھل ٹبے ڈہر ٹکانڑیں۔ہر بھٹ بھٹ نال بسیرے۔
مڈ جھوکاں تے تڑ تاڈے۔رس چھٹّڑے کھیلا خاڈے۔
واہ تکیا گاہ اساڈے۔ہݨ ہووے کون نکھیڑے۔
ٹپ ٹوبھے باہیں سونہدے۔وچّ چٹکے دل نوں مونہدے۔
جی ہر ویلے پیا لونہدے۔ہے ہردم ہوون نیڑے۔
جھڑ گاجاں بجلیا بادل۔کیا چٹّڑے گورے سانول۔
سکّ ساول کرے اباہل۔لڈّ ہوت وسم آ ویڑے۔
ول ککّڑیاں ریبھڑ کچریاں۔کئی سبز متیرے کھکھڑیاں۔
کئی گدریاں پیلیاں ککّڑیاں۔شرہوہی سونہدے سہرے۔
کھش کترݨ اتروں بھنّڑی۔گزلائی ساوی سنڑی۔
کھا ساگ پوسی دی پھنڑی۔نبھ ویندے وقت سکھیرے۔
دل ہر ویلے پئی تانگھے۔ونز ڈیکھاں مال دے لانگھے۔
گئیاں بکریاں بھیڈاں چانگھے۔لنگھ پوندم قدم اگیرے۔
سونج واہ اساڈیاں جھوکاں۔سݨ کملے کردے ٹوکاں۔
کجھ خبر نہیں اناں لوکاں۔دل پٹھڑے سخت اویڑے۔
بٹھ شہر بزار امارت۔بیواہی برہوں بشارت۔
پر بیشک عشق اشارت۔چھڈّ جھگڑے کوڑے جھیڑے۔
تھیاں روہی مینگھ ملھاراں۔کل گل گلزار بہاراں۔
وچّ سونہدیاں گھنڈ تواراں۔ہر ٹوبھے چھانگا چھیڑے۔
سو کررے کنڈڑے کاٹھیاں۔لکّھ ڈونگر اوکھیاں گھاٹیاں۔
سب ڈنگڑے وٹّڑے چاٹیاں۔جتھ تھیوم فرید وہیرے۔
ویندیں ولّ کیچ ڈوں
ویندیں ولّ کیچ ڈوں۔پنّل کیندے کاݨ۔
جیدیں سانول رل مل ماݨوں۔شہر بھنبھور سہاݨ۔
توں ہے جیوݨ جوگا ساڈی۔ڈکّھڑی دل دا ماݨ۔
نازو ادا دی جانی لایو۔جانی جگر وچّ کاݨ۔
ڈتّڑی جمدیں امڑی کھتڑی۔گم گٹّھڑی ڈکّھ ڈاݨ۔
ایں جگ اوں جگ موئیں جیندی۔ہاں تیڈّڑی جاݨ ن جاݨ۔
توں بن گانوݨ یار مٹّھی دے۔ویݨ تتّی دے واݨ۔
جے ڈینہ بھلڑے متر وی بھلڑے۔ہے مشہور اکھاݨ۔
درد موٹھا چک چونڈھیاں پاوے۔مارم سول وڈاݨ۔
لیلا مجنوں ہیر زلیکھا۔سے لڑھ گئے ہیں گھاݨ۔
باجھوں یار فرید نبھایا۔جینو کیندے تراݨ۔
ویسوں سنجھ سباہیں
ویسوں سنجھ سباہیں۔خالی رہسن جائیں۔
پکّھی پردیسی ابھے سردے۔دو دن دے کھلکائیں۔
ملک بیگانا دیس پرایا۔کوجھیاں کوڑ بنائیں۔
نا کوئی ساتھی نا کوئی سنگتی۔کینوں درد سنائیں۔
قسمت سانگے ڈٹّھم اے دھرتی۔آدا کون اتھائیں۔
حسن نگّر ڈوں تھیوم روانا۔یا رب توڑ پرائیں۔
منگاں دوائیں اللہ سائیں۔وچّھڑیا ڈھول ملائیں۔
عشق فرید بہوں ڈکّھ ڈتّڑے۔بچھیاں برہوں بلائیں۔
ول کہیں ڈکھڑے وے ڈیندی
ول کہیں ڈکھڑے وے ڈیندی۔سانول دلڑی برما گیوں سوہݨا یار۔
کنّے کنّے بوندے گل جھپ مالا۔انہد بین بجا گیا سوہݨا یار۔
راول جوگی شاہ حسن دا۔پرم جڑی جڑ لاگیوں سوہݨا یار۔
اکّھیاں سہری سہر کماون۔جادو چوٹ چلا گیوں سوہݨا یار۔
سوز تپش موجود ہمیشہ۔بھا برہوں بھڑکا گیوں سوہݨا یار۔
لا کر یاری یار وساریو۔کھوٹ پھریب کما گیوں سوہݨا یار۔
کلھڑی چھڈ کے کیچ سدھایوں۔پربھت روہ رلا گیوں سوہݨا یار۔
توں بن یار فرید ڈکھاں وچ۔سولیں جان اڑا گیوں سوہݨا یار۔
ول وس وسا اوہے ٹول وے
ول وس وسا اوہے ٹول وے۔کر لاڈ مٹّھڑا بول وے۔
ہر وقت سانول ڈھول وے۔پیا ہو اساڈڑے کول وے۔
اݨ سہیندی گھونڈڑی کھول وے۔اݨ سنگ میں سنگ بول وے۔
اتہوں ناج دے ٹک ٹول وے۔لکّھ لکّھ الول مخول وے۔
اتھاں مٹّھڑی جان سڑول وے۔تھئی ڈکّھڑیندی کچکول وے۔
کیا ڈکّھڑیں لدّھڑم گول وے۔تھئے چور زرھا تے کھول وے۔
ماریا ہے کیا جڑ تول وے۔ابرو گلیل گلول وے۔
پے ہوس دے وچّ بھول وے۔جیرے اندر سو پول وے۔
تھیا جسم چیچی ٹھول وے۔دل ڈتّڑے کئی گھر رول وے۔
جے اے فرید دا ڈول وے۔ایہا ٹور تے ایہا جول وے۔
کئی ڈیہ ن پھولا پھول وے۔اجھوں شہریں وجّسن دول وے۔
وصل ہجر یکس
وصل ہجر یکس۔وسدا دوست کریب دلیندے۔
الوی سفلی یار دیاں جھوکاں۔خبر نہیں انھاں کملیاں لوکاں۔
اے دل جاݨ پچھاݨ۔ہر جا دیرے چاک مہیں دے۔
ڈکّھ ڈہاگ تے بے ہزن میں۔سکھ سہاگ تے ملک امن میں۔
عاشق سمنجھ سونجاݨ۔سبھ مزہر میں یار چہیندے۔
چاک بباݨا من نوں بھاݨا۔تن من اوس دے راہ وکاݨا۔
کیا وت دین ایمان۔شرم بھرم سب ملک تہیندے۔
عشق فرید تسرّف کیتا۔لائس جڑ کر پرم پلیتا۔
سب صورت سبحان۔ظاہر اکّھیاں نال ڈسّیندے۔
وسو وی اکّھیاں گھنگھوراں لاکے
وسو وی اکّھیاں گھنگھوراں لاکے۔
ساوݨ آیا یار ن آیا۔تھئے بادل طوفان بلا کے۔
آوݨ کہ گئے ولّ ن آئے۔دل نوں مفتی چوٹ چلا کے۔
دل برمائے راول جوگی۔دھن دھن بنسی پھوک بجا کے۔
اتنا ظلم مناسب ناہیں۔پہلوں اپنا یار بݨا کے۔
روہ جبل وچّ مارو تھل وچّ۔مارو گیا پردیس رلا کے۔
مارو ملک ملھیر دا مالک۔لڈّ ن جاویں جھوک وسا کے۔
جوگن تھیساں ملک ڈھونڈیساں۔ویساں انگ بھبّوت رما کے۔
الڑے زکھم ن چول پپیہا۔ساڑ ن کوئل کوک سݨا کے۔
کروٹیاں لے ہٹّ ہٹّ جاندی۔بیوسّ ڈکّھڑے سول سہا کے۔
تم بچھڑت موہے چین ن آوے۔پاپ مٹاؤ انگن سہا کے۔
گرجت بدرا لشکت بجلی۔رم جھم بارش زور گھٹا کے۔
ساجن باجھ فرید ہے جینا۔مشکل ایسے بار اٹھا کے۔
وطن بیگانے ول نہیں آوݨا
وطن بیگانے ول نہیں آوݨا۔یاد کیتم دلدار۔
کولے رہساں مول ن سہساں۔ہجر دا باری بار۔
وسریا سارا راج بباݨا۔وسر گیا گھر بار۔
بھاݨ مݨیساں ماݨ نبھیساں۔گھولے آر و یار۔
سرکھی کجل مساگ گیوسے۔بٹھ پیا ہار سنگار۔
پاروں ڈسدی جھوک سجن دی۔کیوں رہساں اروار۔
میں منتاری تے نینہ باری۔قادر نیسم پار۔
بٹھ پئی سندھڑی کیتم مولا۔ملک ملھیر ملھار۔
دیس ارب دا ملک تربدا۔سارا باگ بہار۔
روہی راوے روہیں رلیس۔نس گیا کرہوں کتار۔
ڈینہ ڈکھاں دا ڈونگر ڈسدا۔رات گماں دی غار۔
سانوݨ آیا روہی وٹھڑی۔بار تھئی گلزار۔
دار مدار پھرید ہے دل نوں۔ڈکھڑے تارو تار۔
وے توں سانولا ن مار نیناں دے تیر
وے توں سانولا ن مار نیناں دے تیر۔
اکّھیاں شر کارݨ نت بکھیاں۔ہن پاپی بے پیر۔
زلپھاں مشکیں بنّھ بنّھ ڈیون۔دلڑی کوں تازیر۔
تینڈے نال ہے سانول سوہݨا۔دل لانوݨ تقصیر۔
ناز نہورے گمزے تینڈے۔مسہپھ دی تفسیر۔
کاکل پݨیاں نانگ ورادھا۔ڈٹھڑی چڑھم سریر۔
جھوکاں آن سولڑیاں سینگا۔نین لوڑھیدے نیر۔
پاہ ہنباہ اگار گئیندے۔میں لیکھے اکسیر۔
وٹھ کنوں تھئی دھرتی تھلڑی۔ساگی ملک ملھیر۔
رلڑے سجن سہاوݨ تھلڑے۔کار، ککی، کیڑ۔
جیسلمیر نرہائی ماݨوں۔تھی ڈوہیں کھنڈ کھیر۔
تھل چترانگ اندر میں سسّی۔بیلیں بیٹیں ہیر۔
روز ازل دا تینڈا ساڈا۔مال مویشی سیر۔
جانوݨ لادا ملک تساڈا۔تن من سیس سریر۔
کوجھی کملی تیڈے ناں دی۔نا کر یار کریر۔
مونجھاں دوست تے خوشیاں دشمن۔سکھ ویری ڈکھ ویر۔
جانی جوڑ چلیو کانی۔سندھ سندھ دے وچ پیڑ۔
بٹھ چوچک بٹھ کھیڑے بھیڑے۔توں نا تھی دلگیر۔
ڈیہوں ڈینہ کوراڑا تھیوے۔واہ سک دی تاسیر۔
رو رو تٹھلی پئیاں ناسوراں۔دل وچ سو سو چیر۔
اریانی دی کھلات ملڑی۔سونجبر دا جاگیر۔
ہو ہو پھکڑی شہر کھواری۔ساڈی ہے توکیر۔
گوس قطب سب توں تو صدقے۔کون فرید فقیر۔
وچّ روہی دے رہندیاں
وچّ روہی دے رہندیاں۔نازک نازو جٹّیاں۔
راتیں کرن شکار دلیں دے۔ڈیہاں ولوڑن مٹّیاں۔
گجّھڑے تیر چلاون کاری۔سے سے دلّڑیاں پھٹّیاں۔
کر کر دردمنداں کوں زکھمی۔ہے ہے بدھن ن پٹّیاں۔
چھیڑن بھیڈاں بکّریا گائیں۔لے لے گابے کٹّیاں۔
کئی مسکین مساپھر۔چوڑ کیتو نے ترٹّیاں۔
دھوئی دار فقیر تھیو سے۔فکھر وڈّائیاں سٹّیاں۔
ہیوں دلبر دے کتڑے در دے۔برہوں پئیاں گل گٹّیاں۔
موجھے فرید مزید ہمیشہ۔اجّ کلھ خوشیاں گھٹّیاں۔
واہ ! حضرت عشق مجازی
واہ ! حضرت عشق مجازی۔سب راج رموز دی بازی۔
سبھو شاہد اصلیں جاݨیں۔ہے واہد پرم کہاݨی۔
ہے وحدت سمنجھ سونجاݨی۔وچّ پردے کسرت سازی۔
کر رفا ملال کدورت۔ٹکّ سمنجھ سجݨ بے صورت۔
تھیاں ظاہر وچّ ہر مورت۔چھپّ اولے نور ہجازی۔
سݨ حسن ازل دی چالی۔سب ناز نہورے والی۔
کتھ خالک خلق دا والی۔کتھ آبد ریت نیازی۔
کتھ عاشق درد کشالے۔کتھ حسن ملاہت چالے۔
تھی ہر شنگار ڈکھالے۔خوش سیرت ناز نوازی۔
کتھ مترب تے میکھانے۔کتھ رندی رسم یگانے۔
کتھ سوم سلوات ازانے۔کتھ زاہد نیک نمازی۔
ہے غیریات زندیکی۔پا ورسا رکّھ سدیکی۔
کر زہد زہاد حقیقی۔بݨ مرد موالا گازی۔
ٹھپّ فکا اسول مسائل۔سٹّ نہوی فیال تے فائل۔
بٹّھ علمی بہس دلائل۔ہے فقر فکت جاں بازی۔
اے سلک سلوک فریدی۔ہے ریت عجب توہیدی۔
پر ذوق لذیذ جدیدی۔چھڈّ لنبڑ دور درازی۔
واہ ! واہ!! دلبر دی یاری
واہ ! واہ!! دلبر دی یاری۔یاری کرم ن کاری۔
تھی رکّھڑا رکھم بریت۔نا پچّھدا حال حقیقت۔
نا سݨدا ویدن ساری۔
میں مٹّھڑی ڈکّھڑیں کٹّھڑی۔سے تیری غمدیں چٹّڑی۔
دل لڑی سولاں ماری۔
نا ڈٹّھڑم مٹھڑا مکّھݨا۔گیا سانون صاف سلکّھݨا۔
گئی موسم چیتر بہاری۔
نا کھوج نا کھوب اٹھاں دے۔سب پربھت پندھ تھلاں دے۔
دل رل رل رو رو ہاری۔
میں سندھری کیویں جالاں۔پردیس بیٹھی تن گالاں۔
تھئے روہی ڈینہ ملھاری۔
دل کھسّدا بھیت ن ڈسدا۔تھی اوپرا دوروں ہسّدا۔
لا ہو ہو شہر کھواری۔
ہکّ یار فرید اویڑا۔بیا سسّ نناݨ دا جھیڑا۔
پئی پلڑے مونجھ مونجھاری۔
واہ واہ سوہݨے دا ورتارا
واہ واہ سوہݨے دا ورتارا۔ہر صورت وچ کرے اتارا۔
ہک جا چاوے عشق اجارا۔بئے جا ڈیوے حسن ادھارا۔
او مالک مے ادنا سگ دا۔ہر صورت وچ مٹّھڑا لگدا۔
مے کیا موہ لیئس من جگدا۔ماریس ہر جا ناز نکارا۔
میں بے آس امید دا ماݨا۔ہر کس ناکس دے من بھاݨا۔
دوست اویڑا یار ااݨا۔ہر اک دل کوں لگے پیارا۔
جو میں وانگ بجھارت بجھدا۔سو تھیا واکپھ ساری گجھ دا۔
ہرگز دخل نہیں کہیں کجھدا۔جاݨ نظارہ یار دا سارا۔
چرݨ گر دے سیس نوائیں۔جو آکھے چم اکھیاں چائیں۔
جوہد جہاد دا بار اٹھائیں۔کرب کمال ہیئی مطلب بارا۔
تھی گر پیر دا چیلا سچّا۔نا ہو قدم ہٹا کر کچّا۔
برہو کڑاہ چڑیا مچّ مچّیا۔جل بل مار انا دا ناارا۔
جو کوئی رکھسی اے گن چارے۔جو راتی جگ جوگ جگارے۔
ونج خوش وس سی شام دوارے۔رہسی جگت سوں نیارا۔
جگرت سپنس سکوپت ٹریا۔تینڈی سیر دے سانگے جڑیا۔
جیندا پیر سنجانوں تھڑیا۔پھرسی تھی چو گٹھ آوارا۔
توں ایہہ سمجھ سنجان ن چھوڑیں۔نرگن سرگن وچ جا جوڑیں۔
آپݨے آپ توں مونہ ن موڑیں۔سب ہے روپ سروپ تہارا۔
چاروں بید بدانت پکارݨ۔اوم برم نارائݨ دھارن۔
آتم اتم سروپ سدھارن۔دویت پھرید ہے جوٹھا لہرا۔
یاد آون یار دے رلڑے
یاد آون یار دے رلڑے۔نتّ پوون کروپ کللّڑے۔
کیوں چڑھدی چندری کھارے۔کیوں کردی زیور بارے۔
جے جانی ہجر دے وارے۔اے نیڑے سخت سولّڑے۔
ڈکّھ یار سکھاں دے دیرن۔لئے سولاں سینے ڈھیرن۔
مونہ کالا نیلے پیرن۔واہ ! ہوت پنّل دے بھلڑے۔
کیوں ڈکھڑی امّر نبھاواں۔ہن موت دا ملک وساواں۔
ونج گورستان سہاواں۔بٹّھ جیوݨ کوڑ تسلّڑے۔
گل پیچ ہجر دے ولڑے۔دل زکھم اولّڑے الّڑے۔
ایہہ نینہ لاوݨ دے بھلّڑے۔پئے میں مٹّھی دے پلّڑے۔
سب زور ہوس وس لائم۔پر یار فرید ن آئم۔
غم درد اندر سر پائم۔کر آپیں گلّڑے گلّڑے۔
یار بروچل کاݨ
یار بروچل کاݨ۔رلدی روہ ڈونگر وچ۔
لائس جڑ کر باݨ۔دلڑی، جان، جگر وچ۔
سینگیاں سرتیاں کنتھ رجھایا۔اپنے اپنے ڈھول کوں پایا۔
میکوں میڈرے ماݨّ۔رولیا سونجڑے بروچ۔
یار ن پاواں بار اٹھاواں۔نیر وہاواں گاوݨ گاواں۔
رکّھ رکّھ ویݨ دی واݨ۔ہر کوچے گھر گھر وچ۔
ریت تتّی پیا ڈکھڑے گھاٹے۔کھڑ بݨ کھوب گپاٹے گھاٹے۔
سٹّ گیا جاݨ پچھاݨ۔کانی مار اندر وچ۔
حسن حقیقی نورے ہجازی۔کھیڈے ناز نیاج دی بازی۔
صدقو سمجھ سنجاݨ۔آیا کوٹ شہر وچ۔
راہ اولڑے اوکھیاں گھاٹیاں۔چبھدے ککرے کنڈرے کاٹھیاں۔
مارم سول وڈان۔آئم ظلم قہر وچ۔
پہلے ڈینہ دی قسمت پھٹڑی۔جمدے ویلے امڑی مٹھڑی۔
ڈتڑا ڈکھ دا ڈاݨ۔لوڑھیس برہو بروچ۔
درد فرید ہمیشہ ہووے۔سارے پاپ دوئی دے دھووے۔
رہندی تانگھ تے تاݨ۔پہونچاں پریم نگر وچ۔
یار ڈاڈھی عشق آتش لائی ہے
عشق تے باہ بروبر، عشق دا تا تکھیرا۔
باہ سڑیندی ککّھ کانے نوں، عشق سڑیندا جیاڑا۔
باہر سامے نال پاݨی دے،عشق دا دارو کہڑا۔
یار میڈے aتّھے چاہ نا رکّھیں، جتّھے عشق لائندا ڈیرا۔
یار ڈاڈھی عشق آتش لائی ہے۔
سانوں لگّ گئی بیاختیاری،
سینے دے وچ نا سمائی ہے۔
ہلہلا کے عشق ج آیا۔
محبت ڈاڈھا شور مچایا۔
تھاں تھاں ناچ نچائی ہے۔
عشق چوایا میں سر چائی۔
شرم ہیا پہلے سٹّ لیا ای۔
عشق نوں ملامت لائی ہے۔
عشق اویڑا بہݨ نا دیندا۔
تھی گداگر مست کریندا۔
گھٹی گھٹی چا مننگائی ہے۔
یار کوں کر مسجود
یار کوں کر مسجود۔چھڈ ڈے بیو مابود۔
ہر صورت وچ یار کوں جاݨی۔گیر نہیں موجود۔
سبھ داد کوں سمجھی واہد۔کسرت ہے مپھکود۔
پھکھردین مٹھل دے شوقوں۔دم دم نکلم دود۔
وصل فرید کوں حاصل ہویا۔جب ہو گیا نابود۔
یار کراڑا حال وے
یار کراڑا حال وے۔سانوں مار ن تاانے۔
سانگ سنجوک رلائے قسمت۔سانگے دوست بگانے۔
جاں جاں سونہ بݨانواں۔تاں تاں ڈسّدے دور ٹکانے۔
آوݨ کاݨ ن منگنیں دلّڑی۔کچّڑے کرن بہانے۔
بے درداں دی پریت ن بھلی۔ملا موت کوں آنے۔
روواں رو رو لوک سݨاواں۔جی ن آنوم کھانے۔
کوئی آکھے من مچل کوڑی۔کوئی آکھے دیوانے۔
سولیں نال سونجیدے جالے۔سنج سباہ گزرانے۔
آنویں دیر ن لانوی ماہی۔جند ڈوں ڈھیندی مہمانے۔
اشوے غمزے ناز نہورے۔کیا کیا حسن دا شانے۔
جو ہے شان فرید دی ساری۔مارݨ دا سامانے۔
یار سپاہیڑا آ وس ماڈرو کول
یار سپاہیڑا آ وس ماڈرو کول۔
اک لکھ ڈیندی ڈو لکھ ڈیساں۔ہک واری چا بول۔
پہلوں دے کر باہ سراندی۔ساول یار ن رول۔
نیں سانوݨ دی مے منتاری۔سے چھولیاں لکھ جھول۔
یار چہیندا ماݨ مہیندا۔آوس ماڈرے کول۔
ساولیاں دے نین سلونڑی۔کجلے دے ٹک ٹول۔
پاپن چکوی کر کر چیکاں۔الھڑے زکھم ن چول۔
مر مر جاندی رسک ن سہندی۔دلڑی سکھت سڑول۔
بینے بونلے بینسر وسرے۔گئے نورے رمجھول۔
نکھرے ناز نہورے ہردم۔بیا بیا کرن الول۔
اوگن ہاری ناسک کمّ دی۔سوہݨا عیب ن پھول۔
سمجھ فرید ن تھی گمواسو۔اللہ ملیسم ڈھول۔
زانت پھیلن کل شے باتل
زانت پھیلن کل شے باتل۔حق ہے پھائل بیو سبھ آتل۔
ذوق وگئیں طور عقل دے۔بھٹ گھت کوڑی بہس دلائل۔
اٹھدیں بہندیں ٹردیں پھردیں۔ن ہو زاہل ن تھی گاپھل۔
گیر مہالے ویر کھیالے۔ہر ہک ڈوں رکھ گپھت شامل۔
ساڈا ہے مہبوب دلیندا۔جو کوئی ہے توہید دا کائل۔
علم ہکائک دا ہے لائک۔نپھس مزکی مادا کابل۔
باجھ محبت جاݨ برابر۔کیا ناتک کیا ناہک ساہل۔
ابنل اربی دی رکھ ملّت۔ٹھپ رکھ پھکا اسول مسائل۔
بہ کر کلھڑیں رمز سجھائی۔پیر مکمل آرپھ کامل۔
وجھا اللہ پھرید ہے باکی۔باکی ہالک زاہک زاہل۔