گرمکھ سنگھ گیانی نے مت دتّی،

'تساں ایہہ کیوں جینودا چھڈّیا ای ۔'

مگروں مہر گھسیٹا بھی بولیا ای،

اگّوں سکھن سلاہی نے کڈّھیا ای ۔

اک اڑدلی نے کرابین ماری،

رسّا آس-امید دا وڈّھیا ای ۔

شاہ محمدا زمیں تے پیا تڑپھے،

دلیپ سنگھ تائیں پھیر سدّیا ای ۔

ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਮਤ ਦਿੱਤੀ,

'ਤੁਸਾਂ ਇਹ ਕਿਉਂ ਜੀਂਵਦਾ ਛੱਡਿਆ ਈ ।'

ਮਗਰੋਂ ਮਹਿਰ ਘਸੀਟਾ ਭੀ ਬੋਲਿਆ ਈ,

ਅੱਗੋਂ ਸੁਖਨ ਸਲਾਹੀ ਨੇ ਕੱਢਿਆ ਈ ।

ਇਕ ਅੜਦਲੀ ਨੇ ਕਰਾਬੀਨ ਮਾਰੀ,

ਰੱਸਾ ਆਸ-ਉਮੈਦ ਦਾ ਵੱਢਿਆ ਈ ।

ਸ਼ਾਹ ਮੁਹੰਮਦਾ ਜ਼ਿਮੀਂ ਤੇ ਪਿਆ ਤੜਫੇ,

ਦਲੀਪ ਸਿੰਘ ਤਾਈਂ ਫੇਰ ਸੱਦਿਆ ਈ ।

guramukh singh giaani ne mat ditti,

'tusan ih kiun jinvada chhaddiaa ee .'

magaron mahir ghasita bhi boliaa ee,

aggon sukhan salahi ne kaddhiaa ee .

ik arradali ne karabin mari,

rassa aas-umaid da vaddhiaa ee .

shah muhanmada zimin te piaa tarraphe,

dalip singh taeen pher saddiaa ee .