پچّھوں بیٹھ کے سنگھاں نوں عقل آئی،

کیہی چڑھی ہے قہر دی ساݨ مائی ۔

کنھاں کھوندھراں وچ پھسائے کے جی،

ساڈے لاہ سٹے توں تاں گھاݨ مائی ۔

ہتھ دھو کے پئی ہیں مگر ساڈے،

اجے گھریں نا دیندی ہیں جاݨ مائی ۔

شاہ محمدا رہے ہتھیار اتھے،

نال کڑتیاں لئے پچھاݨ مائی ۔

ਪਿੱਛੋਂ ਬੈਠ ਕੇ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਅਕਲ ਆਈ,

ਕੇਹੀ ਚੜ੍ਹੀ ਹੈ ਕਹਿਰ ਦੀ ਸਾਣ ਮਾਈ ।

ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਖੁੰਧਰਾਂ ਵਿਚ ਫਸਾਇ ਕੇ ਜੀ,

ਸਾਡੇ ਲਾਹਿ ਸੁਟੇ ਤੂੰ ਤਾਂ ਘਾਣ ਮਾਈ ।

ਹਥ ਧੋ ਕੇ ਪਈ ਹੈਂ ਮਗਰ ਸਾਡੇ,

ਅਜੇ ਘਰੀਂ ਨਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ ਜਾਣ ਮਾਈ ।

ਸ਼ਾਹ ਮੁਹੰਮਦਾ ਰਹੇ ਹਥਿਆਰ ਉਥੇ,

ਨਾਲ ਕੁੜਤੀਆਂ ਲਏ ਪਛਾਣ ਮਾਈ ।

picchhon baith ke singhan nun akal aaee,

kehi charrhi hai kahir di san maee .

kinhan khundharan vich phasai ke ji,

sade lahi sute tun tan ghan maee .

hath dho ke pee hain magar sade,

aje gharin na dendi hain jan maee .

shah muhanmada rahe hathiaar uthe,

nal kurratiaan le pachhan maee .