Heer Waris Shah

اوّل حمد خدا دا ورد کیجے، عشق کیتا سو جگ دا مول میاں۔

پہلے آپ ہے رب نے عشق کیتا، معشوق ہے نبی رسول میاں۔

عشق پیر فقیر دا مرتبہ ہے، مرد عشق دا بھلا رنجول میاں۔

کھلے تنھاں دے باب قلوب اندر، جیہناں کیتا ہے عشق قبول میاں۔

دُوئی نعت رسول مقبول والی، جیں دے حق نزول لولاک کیتا۔

خاکی آکھ کے مرتبہ بدا دتا، سب خلق دے عیب تھیں پاک کیتا۔

سرور ہو کے اولیاں انبیاں دا، اگے حق دے آپ نوں خاک کیتا۔

کرے امتی امتی روز قیامت، خوشی چھڈ کے جیو غمناک کیتا۔

چارے یار رسول دے چار گوہر، سبھے اک تھیں اک چڑھندڑے نے۔

ابو بکر تے عمر، عثمان، علی، آپو اپنے گُنیں سوہندڑے نے۔

جیہناں صدق یقین تحقیق کیتا، راه رب دے سِیس وکندڑے نے۔

ذوق چھّڈ کے جیہناں نے زہد کیتا، واه واه اوه ربّ دے بندڑے نے۔

مدح پیر دی حب دے نال کیجے، جیں دے خادماں دے وچ پیریاں نی۔

باجھ ایس جناب دے بار ناہیں،، لکھ ڈھونڈدے پھرن فقیریاں نی۔

جیہڑے پیر دی مہر منظور ہوئے، گھر تنہاں دے پیریاں میریاں نی۔

روز حشر دے پیر دے طالباں نوں، ہتھ سجڑے ملن گیاں چیریاں نی۔

مودود دا لاڈلا پیر چشتی، شکر گنج مسعود بھرپور ہے جی۔

خاندان وچ چشت دے کاملیت، شہر فقر دا پٹن معمور ہے جی۔

باہیاں قطباں وچ ہے پیر کامل، جیں دی عاجزی زہد منظور ہے جی۔

شکر گنج نے آن مکان کیتا،، دکھ درد پنجاب دا دور ہے جی۔

یاراں اساں نوں آن سوال کیتا، عشق ہیر دا نواں بنائے جی۔

ایس پریم دی جھوک دا سبھ قصہ،، ڈھب سوہنے نال سنائیے جی۔

نال عجب بہار دے شعر کرکے، رانجھے ہیر دا میل ملائیے جی۔

یاراں نال مجالساں وچ بہہ کے، مزا ہیر دے عشق دا پائیے جی۔

حکم من کے سجناں پیاریاں دا، قصہ عجب بہار دا جوڑیا اے۔

فقرہ جوڑ کے خوب درست کیتا، نواں پھل گلاب دا توڑیا اے۔

بہت جیو دے وچ تدبیر کر کے، فرہاد پہاڑ نوں پھوڑیا اے۔

سبھا وین کے زیب بنا دتا، جیہا عطر گلاب نچوڑیا اے۔

اک تخت ہزاریوں گل کیجے،، جتھے رانجھیاں رنگ مچایا اے۔

چھیل گھبرو، مست اربیلڑے نیں،، سُندر اک تھیں اک سویا اے۔

والے کوکلے ، مندرے مجھ لنگی،، نواں ٹھاٹھ تے ٹھاٹھ چڑھایا اے۔

کی صفت ہزارے دی آکھ سکاں،، گویا بہشت زمین تے آیا اے۔

موجو چودھری پنڈ دی پانڈ والا، چنگا بھائیاں دا سردار آہا۔

اٹھ پُتر دو بیٹیاں تس دیاں سن، وڈا ٹبر اتے پروار آہا۔

بھلی بھائیاں وچ پرتیت اُس دی، مّنیاں چوترے تے سرکار آہا۔

وارث شاہ ایہہ قُدرتاں رب دیاں نیں، دھیدو نال اوس نوں بُہت پیار آہا۔

باپ کرے پیار تے ویر بھائی،، ڈر باپ دے تھیں پئے سنگدے نیں۔

گجھے مہنے مار کے سپ وانگوں، اس دے کالجے نوں پئے ڈنگدے نیں۔

کوئی وس نہ چلنیں کڈھ چھڈن، دیندے میہنے رنگ برنگ دے نیں۔

وارث شاہ ایہہ غرض ہے بہت پیاری،، ہور ساک نہ سین نہ انگ دے نیں۔

تقدیر سیتی موجو حق ہویا،، بھائی رانجھے دے نال کھہیڑدے نیں۔

کھائیں رج کے، گھوردا پھریں رناں،، کڈھ رکتاں دھیدو نوں چھڑدے نیں۔

نت سجرا گھاء کلیجڑے دا، گلاں ترکھیاں نال اچیڑدے دے نیں۔

بھائی بھابیاں ویر دیاں کرن گلاں، ایہا جھنجھٹ نت سہیڑدے نیں۔

حضرت قاضی تے پینچ سدا سارے،، بھائیاں زمیں نوں کچھ پوائی آہی۔

وڈھی دے کے بھوئیں دے بنے وارث،، بنجر زمیں رنجیٹھے نوں آئی آہی۔

کچھاں مار شریک مذاق کردے،، بھائیاں رانجھے دے باب بنائی آہی۔

گل بھابیاں ایہی بنا چھڈی،، مگر جٹ دے پھکڑی لائی آہی۔

پنڈا چت کے آرسی نال ویکھن، تنھاں واہن کیہا ہل واہنا اے۔

پنڈا پال کے چوپڑے پٹے جنہاں، کسے رن کیہ اوہناں تھوں چاہنا اے۔

ہنے بھوئیں دے جھگڑے کرے منڈا، ایس توڑ نہ مول نباہنا اے۔

دیہنیں ونجھلی واہے تے رات گاوے،، کوئی روز ایہہ پراہنا ہے۔

رانجھا جوترا واہ کے تھک رہیا،، لاہ ارلیاں چھاؤں نوں آوندا اے۔

بھتا آن کے بھابی نے کول دھریا،، حال اپنا رو وکھاوندا اے۔

چھالے پئے تے ہتھ تے پیر پھٹے،، سانوں واہی دا کم نہ بھاوندا اے۔

وارث شاہ جیوں لاڈلا باپ دا سی، اتے کھرا پیارڑا ماؤں دا اے۔

رانجھا آکھدا بھابیو ویرنو نی، تساں بھائیاں نالوں وچھوڑیا جے۔

خوشی روح نوں بہت دلگیر کیتا،، تساں پھل گلاب دا توڑیا جے۔

سکے بھائیاں نالوں وچھوڑ مینوں، کنڈا وچ کلیجے دے پوڑیا جے۔

بھائی جگر تے جان ساں اسیں اٹھے،، وکھو وکھ کر چا نکھوڑیا جے۔

نال ویر دے رکتاں چھیڑ بھابی،، سانوں میہنا ہور چموڑیا جے۔

جدوں صفاں ہو ٹرن گیاں طرف جنت، وارث شاہ دی واگ نہ موڑیا جے۔

کریں آکڑاں کھائے کے ددّھ چاول، ایہہ رجّ کے کھاݨ دیاں مستیاں نے۔

آکھݨ دیورے نال نہال ہوئیاں، سانوں سبھ شریکݨیاں ہسّدیاں نے۔

ایہہ رانجھے دے نال ہن گھیو-شکّر، پر جیو دا بھیت نا دسّدیاں نے۔

رنّاں ڈگدیاں ویکھ کے چھیل مونڈا، جویں شہد وچ مکّھیاں پھسدیاں نے۔

اکّ توں کلنک ہیں اساں لگّا، ہور سبھ سکھالیاں وسدیاں نے۔

گھروں نکلسیں تے جدوں مریں بھکھا، بھل جاݨ تینوں سبّھے خرمستیاں نے۔

وارث جنھاں نوں آدتاں بھیڑیاں نی، سبھ خلکتاں اوہناں توں نسدیاں نے۔

تساں چھترے مرد بنا دتے،، سپ روسیاں دے کرو ڈاریو نی۔

راجے بوجھ دے مکھ لگام دے کے، چڑھ دوڑیاں ہو ٹونے ہاریو نی۔

کیرو پانڈواں دی صفا گال سٹی، ذرا گل دے نال ہتیاریو نی۔

راون لنک لٹا کے گرد ہویا، کارن تساں دے ہی ہتیاریو نی۔

بھابی آکھدی گنڈیا منڈیا وے،، اساں نال کیہہ رکتاں چائیاں نی۔

الی جیٹھ تے جنہاں دے فتو دیور،، ڈب موئیاں اوہ بھرجائیاں نی۔

گھرو گھری وچاردے لوک سارے،، سانوں کیہیاں پھائیاں پایاں نی۔

ساڈا حسن پسند نہ لیاونا اے،، پرنا لیا سیالاں دیاں جائیاں نی۔

مونہہ بُرا دسیندڑا بھابئیے نی،، سڑے ہوئے پتنگ کیوں ساڑنی ہیں۔

تیرے گوچرا کم کیہ پیا ساڈا، سانوں بولیاں نال کیوں ساڑنی ایں۔

اُتے چاڑھ کے پوڑیاں کھچ لیندی،، کیہے کلا دے محل اسارنی ہیں۔

اساں نال کیہ معاملہ پیا تینوں ،، پر پیکیاں ولوں گوارنی ایں۔

سدھا ہوئیکے روٹیاں کھا جٹا، بھواں کاسنوں ایڈیاں چائیاں نی۔

تیری پنگھٹاں دے اتے پیو پئی، دھماں ترنجناں دے وچ پائیاں نی۔

گھر بار وسار کے خوار ہوئیاں، جھوکاں پریم دیاں جنھاں نوں لائیاں نی۔

زلفاں کنڈیاں کالیاں ہونک منگو، جھوکاں ہک تے آن بٹھائیاں نی۔

وارث شاہ ایہہ جنھاں دے چن دیور،، گھول گھتیاں اوہ بھرجائیاں نی۔

اٹھکیلیا اہل دیوانیا وے، تھکاں موڈھیاں دے اتوں سٹنائیں۔

چیرا بنھ کے بھنڑے وال چوپڑ، وچ ترنجناں پھیریاں گھتنائیں۔

روٹی کھاندیاں لون جے پوے تھوڑا، چا انگنے دے وچ سٹنائیں۔

کم کریں ناہیں، ہچھا کھائیں پہنیں، جڑ اپنی آپ توں پٹنا ئیں۔

بھل گئے ہاں وڑے ہاں آݨ وہڑے سانوں بخش لے ڈاریئے واسطہ ای۔

ہتّھوں تیریوں دیس میں چھڈّ جاساں، رکھ گھر ہینسیاریئے واسطہ ای۔

دہیں رات تیں ظلم تے لکّ بدّھا، اݨی روپ شنگاریئے واسطہ ای۔

نال حسن دے پھریں گمان لدّی، سمجھ مست ہنکاریئے واسطہ ای۔

جدے جسے دے نال نا گلّ کریں، کبر والیئے ماریئے واسطہ ای۔

وارث شاہ نوں مار نا بھاگ بھریئے، اݨی مݨس پیاریئے واسطہ ای۔

ساڈا حسن پسند نہ لیاوناں ایں، جا ہیر سیال وواہ لیاویں۔

واہ وننجھلی پریم دی گھت جالی، کائی نڈھی سیالاں دی پھاہ لیاویں۔

تیں تھے ول ہے رناں ولاونے دا، رانی کوکلاں محل توں لاہ لیاویں۔

دینہ بوہیوں کڈھنی ملے ناہیں، راتیں کندھ پچھواڑیوں ڈھاہ لیاویں۔

وارث شاہ نوں نال لے جائےکے تے، جیہڑا داؤ لگے سو ای لا لیاویں۔

نڈھی سیالاں دی ویاہ کے لیاوساں میں، کرو بولیاں اتے ٹھٹھولیاں نی۔

بہے گھت پیڑھا وانگ مہریاں دیہوون، تساں جہیاں اگے گولیاں نی۔

مجھو واہ وچ بوڑئیے بھابیاں ہوون، تساں جہیاں بڑبولیاں نی۔

بس کرو بھابی اسیں رج رہے، بھر دتیاں جے سانوں جھولیاں نی۔

کیہا بھڑ مچایوئی لچیا وے، متھا ڈاہیوای سوکناں ونگ کیہا۔

جا سجرا کم گوا ناہیں،، ہو جاسیا جوبنا پھیر بیہا۔

رانجھے کھا غصہ سر دھول ماری، کیہی چنبڑی ان نوں وانگ لیہا۔

تسیں دیس رکھو اسیں چھڈ چلے، لاہ جھگڑا بھابییے گل ایہا۔

ہتھ پکڑ کے جتیاں مار بکل، رانجھا ہو ٹریا وارث شاہ جیہا۔

خبر بھائیاں نوں لوکاں جا دتی، دھیدو رس ہزاریوں چلیاجے۔

ہل واہنا اوس توں ہوئے ناہیں، مار بولیاں بھابیاں سلیاجے۔

پکڑ راہ ٹریا، ہنجو نین عوون، جویں ندی دا نیر اچلیاجے۔

اگے ویر دے واسطے بھائیاں نے، ادھواٹیوں راہ جا ملیاجے۔

روح چھڈ قلبوت جیوں وداع ہوندا، تویں ایہ درویش سدھاریا ای۔

ان پانی ہزارے دا قسم کرکے، قصد جھنگ سیال چتاریا ای۔

کیتا رزق تے آب اداس رانجھا، چلو چل ہی جیو پکاریا ای۔

کچھے ونجھلی مار کے رواں ہویا، وارث وطن تے دیس وساریا ای۔

آکھ رانجھیا بھاء کیہ بنی تیرے، دیس اپنا چھڈ سدھار ناہیں۔

ویرا امبڑی جایا جا ناہیں، سانوں نال فراق دے مار ناہیں۔

ایہہ باندیاں تے اسیں ویر تیرے، کوئی ہور وچار وچار ناہیں۔

بخش ایہہ گناہ توں بھابیاں نوں، کون جمیا جو گناہگار ناہیں۔

بھائیاں باجھ نہ مجلساں سوہندیاں نی، اتے بھائیاں باجھ بہار ناہیں۔

بھائی مرن تے پوندیاں بھج بانہاں، بناں بھائیاں پر ہے پروار ناہیں۔

لکھ اوٹ ہے کول وسیندیاں دی، بھائیاں گیاں جیڈی کوئی ہار ناہیں۔

بھائی ڈھاوندے بھائی اساردے نیں،، بھائیاں باجھ بانہاں بیلی یار ناہیں۔

رانجھے آکھیا اٹھیا رزق میرا،، میتھوں بھائیو تسیں کیہ منگدے ہو۔

سانبھ لیا ہے باپ دا ملکھ (ملک) سارا،، تسیں ساک نہ سین نہ انگ دے ہو۔

وس لگجے تاں منصور واہنگوں، مینوں چاء سولی اتے ٹنگدے ہو۔

وچوں خوشی ہو اساں دے نکلنے تے،، مونہوں آکھدے گل کیوں سنگدے ہو۔

بھرجائیاں آکھیا رانجھیا وے، اسیں باندیاں تیریاں ہنیاں ہاں۔

ناؤں لینا ہیں جدوں توں جاونے دا، اسیں ہنجھرو رت دے رنیاں ہاں۔

جان مال قربان ہے تدھ اتوں، اتے آپ بھی چوکھنے ہنیاں ہاں۔

سانوں صبر قرار نہ آوندا ہے، جس ویلڑے تیتھوں وچھنیاں ہاں۔

بھابی رزق اداس جاں ہو ٹریاں،، ہن کاس نوں گھیڑ کے ٹھگدیاں ہو۔

پہلے ساڑ کے جیو نمانڑے دا،، پچھوں بھلیاں لاونے لگدیاں ہو۔

بھائی ساک سن سو تسیں وکھ کیتے،، تسیں ساک کیہ ساڈیاں لگدیاں ہو۔

اسیں کجڑے روپ کروپ والے، تسیں جوبنے دیاں نئیں وگدیاں ہو۔

اساں آب تے طعام حرام کیتا، تسیں ٹھگنیاں سارڑے جگ دیاں ہو۔

وارث شاہ اکلڑے کیہ کرنا،، تسیں ست اکٹھیاں وگدیاں ہو۔

واہ لا رہے بھائی بھابیاں بھی،، رانجھا اٹھ ہزاریوں دھایا اے۔

بھکھ ننگ نوں جھاک کے پندھ کرکے، راتیں وچ مسیت دے چھایا اے۔

ہتھ ونجھلی پکڑ کے رات ادھی، رانجھے مزا بھی خوب بنایا اے۔

رن مرد نہ پنڈ وچ رہیا کوئی، سبھا گرد مسیت دے آیا اے۔

وارث شاہ میاں پنڈ جھگڑیاں دی، پچھوں ملاں مسیت دا آیا ہے۔

مسجد بیت العتیق آہی، خانہ کعبیوں ڈول اتاریا نیں۔

گویا اْقصی دے نال دی بھین دوئی، شاید صندلی نور اساریا نیں۔

پڑھن فاضل درس درویش مفتی، خوب کڈھ الحان پرکاریا نیں۔

تعلیل میزان تے صرف بہائی، صرف میر بھی یاد پکاریا نیں۔

قاضی قطب تے کنز انواع باراں، مسعودیاں جلد سواریا نیں۔

خانی نال مجموعہ سلطانیاں دے، اتے حیرت الفقہ نواریا نیں۔

فتاوی برہنہ منظوم شاہاں، نال زبدیاں حفظ قراریا نیں۔

معارج النبوت خلاصیاں توں، روضہ نال اخلاص پساریا نیں۔

زرداریاں دے نال شرح مل، ا زنجانیاں نحو نتاریا نیں۔

کرن حفظ قرآن تفسیر دوراں،، غیر شرح نوں دریاں ماریا نیں۔

اک نظم دے درس ہرکرن پڑھدے، نام حق اتے خالق باریاں نیں۔

گلستان، بوستاں نال بہار دانش، طوطی نامہ تے رازق باریاں نیں۔

منشات نصاب تے ابو الفضلاں، شاہنامیوں واحد باریاں نیں۔

قران السعدین دیوان حافظ، شیریں خسرواں لِکھ سواریاں نیں۔

قلم دان دفتین دوات پٹی، نانوے ایملی ویکھدے لڑکیاں دے۔

لکھن نال مسودے سیاق خسرے، سیاہے اوارجے لکھدے ورقیاں دے۔

اک بھل کے عین دا غین واچن، ملاں جند کڈھے نال کڑکیاں دے۔

اک آوندے شوق جزدان لے کے، وچ مکتباں دے وچ تڑکیاں دے۔

ملاں آکھیا چــونیاں ویکھدیاں ای، غیر شرح توں کون ہیں دور ہو اوئے۔

ایتھے لچیاں دی کائی جا ناہیں، پٹے دور کر حق منظور ہو اوئے۔

اناالحق کہا نہ کِبر کر کے، اوڑک مریں گا وانگ منصور اوئے۔

وارث شاہ نہ ہنگ دی باس چھپدی، بھانویں رسمسی وچ کافور ہووے۔

داڑھی شیخ دی عمل شیطان والے،، کیہا رانیو جاندیاں راہیاں نوں۔

اگے کڈھ قرآن تے بہیں ممبر، کیہا اڈیو مکر دیاں پھاہیاں نوں۔

ایس پلیت تے پاک دا کرو واقف، اسیں جانیے شرع گواہیاں نوں۔

جیہڑے تھاؤں ناپاک دے وچ وڑیوں، شکر رب دیاں بے پرواہیاں نوں۔

وارث شاہ وچ حجریاں فعل کردے، ملاں جوترے لاوندے واہیاں نوں۔

گھر رد دے مسجداں ہندیاں نیں، ایتھے غیر شرع ناہیں واڑیئے اوئے۔

کتا اتے فقیر پلیت ہووے، نال دریاں بنھ کے ماریئے اوئے۔

تارک ہو صلوۃ دا پٹے رکھے، لباں والیاں مار پچھاڑیئے اوئے۔

نیواں کپڑا ہووے تاں پاڑ سٹیئے، لباں ہون دراز تاں ساڑیئے اوئے۔

جیہڑا فقہ اصول دا نہیں واقف، اوہنوں چا سولی اتے چاڑیئے اوئے۔

وارث شاہ خدا دیاں دشمناں نوں، دوروں کتیاں وانگ دھرکاریئے اوئے۔

سانوں دس نماز ہے کاس دی جی، کاس نال بناء کے ساریا نیں۔

کن نک نماز دے ہین کِتنے،، متھے کنہاں دے دھروں ایہہ ماریا نیں۔

لمبے قد چوڑی کِس ہان ہوندی، کس چیز دے نال سواریا نیں۔

وارث کلیاں کتنیاں اُس دیاں نیں، جِن نال ایہہ بنھ اتاریا نیں۔

اسا ں فقہ اصول نوں صحیح کیتا، غیر شرع مردُود نُوں مارنے ہاں۔

اساں دسنے کم عبادتاں دے، پُل صراط توں پار اتارنے ہاں۔

فرض سُنتاں واجباں نفل وِتراں، نال جائزاں سچ نتارنے ہاں۔

وارث شاہ جماعت دے تارکاں نوں، تازیانیاں دُریاں مارنے ہاں۔

باس حلویاں دی خبر مردیاں دی ،، نال دعائیں دے جیوندے مار دے ہو۔

انھے کوڑھیاں لولیاں وانگ بیٹھے، قرعہ مرن جمان دا مار دے ہو۔

شرع چا سرپوش بنایا جے ،، روادار وڈھے گنہگار دے ہو۔

وارث شاہ مسافراں آئیاں نوں، چلو چل ہی پئے پکار دے ہو۔

ملاں آکھیا نامعقول جٹا، فرض کج کے رات گذار جائیں۔

فجر ہندی تھوں اگے ہی اُٹھ اِیتھوں، سر کج کے مسجدوں نکل جائیں۔

گھر رب دے نال نہ بنھ جھیڑا، از غیب دیاں ح جتاں نہ اٹھائیں۔

وارث شاہ خدا دے خانیاں نوں، ایہہ ملاں بھی چمبڑے ہین بلائیں۔

چڑی چوہکدی نال جاں ٹرے پاہندی، پیاں ددھ دے وچ مدھانیاں نیں۔

اٹھ غسل دے واسطے جان دوڑے، سیجاں رات نوں جنہاں نے مانیاں نیں۔

رانجھے کوچ کیتا آیا ندی اتے، ساتھ لدیا پار مہانیاں نے۔

وارث شاہ میاں لُڈن وڈھی، کپن کُپا شہد دا لدیا بانیاں نے۔

رانجھے آکھیا پر لنگھا میاں، مینوں چاڑھ لے رب دے واسطے تے۔

ہتھ جوڑ کے منّتا کرے رانجھا، ترلا کراں میں جھبّ دے واسطے تے۔

تسیں چاڑھ لوو مینوں وچ بیڑی، چپّو دھکساں دبّ دے واسطے تے۔

رسّ آیا ہاں نال بھابیاں دے، منّتاں کراں سببّ دے واسطے تے۔

پیسہ کھول کے ہتھ جے دھریں، میرے گودی چاء کے پار اتارنا ہاں۔

اتے ڈھیکیا مفت جے کن کھائیں، چا بیڑیوں زمین تے مارنا ہاں۔

جیہڑا کپڑا دے تے نقد مینوں، سبھو اوس دے کم سوارنا ہاں۔

زوراوری جو آن کے چڑھے بیڑے، ادھواٹرے ڈوب کے مارنا ہاں۔

ڈوماں اتے فقیراں تے مفت خوراں، دوروں کتیاں وانگ دِھرکارنا ہاں۔

وارث شاہ جہیاں پیر زادیاں نوں، مڈھوں بیڑی دے وچ نہ واڑنا ہاں۔

رانجھا منتاں کر کے تھک رہیا، انت ہو کندھی پرہاں جا بیٹھا۔

چھڈ اگ بیگانڑی ہو گوشے، پریم ڈھانڈری وکھ جگا بیٹھا۔

گاوے سد فراق دے نال رووے، اتے ونجھلی سبد وجا بیٹھا۔

جوکوئی آدمی تریمتاں مرد ہیسن، پتن چھڈ سب اوس تے جا بیٹھا۔

رناں لڈن جھبیل دیاں بھرن مٹھیں، پیر دوہاندے ہِک ٹکا بیٹھا۔

غصہ کھاء کے لئے جھبیل جھیاں،، اتے دوہاں نوں ہاک بلا بیٹھا۔

پنڈا باہوڑی جٹ لیجاگ رناں، کیہا شغل ہے آن جگا بیٹھا۔

وارث شاہ ایس موہیاں مرد رناں، ناہیں جاندے کون بلا بیٹھا۔

لڈن کرے وسواس جیوں آدمی نوں، یارو وسوسہ آن شیطان کیتا۔

ویکھ شور فساد جھبیل سندا، مئیں رانجھے نے جیو حیران کیتا۔

بنھ سرے تے واہل تیار ہویا، ترت ٹھلنے دا سمیان کیتا۔

رناں لڈن دیاں ویکھ کے رحم کیتا، جو کجھ نبی نے نال مہمان کیتا۔

ایہو جیہے جی آدمی ہتھ آون، جان مال پوار قربان کیتا۔

آؤ کریں ہیں ایس دی منت زاری، وارث کاستھوں دل پریشان کیتا۔

سئیں ونجھیں چنہاؤں دا انت ناہیں، ڈب مریں گا ٹھلھ نہ سجنا وو۔

چاڑھ موڈھیاں تے تینوں اسیں، ٹھلہاں کوئی جان توں ڈھل نہ سجنا وو۔

ساڈا عقل شعور توں کھس لیتا، رہیا کُکھڑا ہل نہ سجنا وو۔

ساڈیاں اکھیاں دے وچ وانگ دھیری، ڈھیرا گھت بہو ہل نہ سجنا وو۔

وارث شاہ میاں تیری چوکھنے ہاں، ساڈا کالجا سل نہ سجنا وو۔

دوہاں باہاں توں پکڑ رنجھیٹیڑے نوں، پھر آن بیڑی وچ چاڑھیا نیں۔

تقصیر معاف کر آدمے دی، مڑ آن بہشت وچ واڑیا نیں۔

گویا خواب دے وچ عزازیل ڈٹھا، مینوں پھیر مڑ عرش تے چاڑھیا نیں۔

وارث شاہ نوں ترت نہاء کے تے، بیوی ہیر دے پلنگ تے چاڑھیا نیں۔

یارو پلنگ کیہا سنُنّی سیج اِیتھے، لوکاں آکھیا ہیر جٹیٹڑی دا۔

بادشاہ سیالاں دے ترنجناں دی،، مہر چوچکے خان دی بیٹڑی دا۔

شاہ پری پناہ نت لئے جِس تھوں، ایہ تھاؤں اُس مشک لپیٹڑی دا۔

اسیں سبھ جھبیل تے گھاٹ پتن، سبھا حکم ہے اوس سلیٹڑی دا۔

بیڑی نہیں ایہ جنج دی بنی بیٹھک، جو کو آوندا سد بہاوندا اے۔

گڈا وڈا امیر فقیر بیٹھے، کون پچھدا کیہڑے تھاؤندا اے۔

جویں شمع تے ڈگن پتنگ دھڑ دھڑ، لنگھ نیئں مہانیا آوندا اے۔

خواجہ خضر دا بالکا آن لتھا،، جنا کھنا شیرینیاں لیانودا اے۔

لڈن نہ لنگھایا پار اس نوں، اوس ویلڑے نوں پچھوتاوندا اے۔

یارو جھوٹ نہ کرے خدا سچا، رناں میریاں ایہ کھسکاندا اے۔

اک سد دے نال ایہ جِند لیندا، پنچھی ڈیگدا مِرگ پھہاوندا اے۔

ٹھگ سنے تھانیسروں آوندے نیں، ایہ تاں ظاہرا ٹھگ چنہاوندا اے۔

وارث شاہ میاں ولی ظاہر ہے، ہنے ویکھ جھبیل کٹاوندا اے۔

جا ماہیاں پنڈ وچ گل ٹوری، اک سُگھڑ بیڑی وچ گاوندا ہے۔

اوہدے بولیاں مُکھ تھیں پھل ِکردے،، لاکھ لاکھ دا سد الاوندا ہے۔

سنے لُڈن جھبیل دیاں دوویں رناں، سیج ہیر دی تے انگ لاوندا ہے۔

وارث شاہ کواریاں آفتاں نیں، ویکھ کہیا فتور ہُن آوندا ہے۔

لوکاں پچھیا وو مِیاں کون ہُنّائیں، ان کسے نے آن کھواایا ای۔

تیری صورت تے بہت ملوک دِسے، ایڈ جفر توں کاس تے جالیا ای۔

انگ ساک کیوں چھڈ کے نس آیوں، بُڈھی ماں تے باپ نوں گالیا ای۔

اُوہلے اکھیاں دے تینوں کیویں کیتا، کنہاں دُوتیاں دا قول پالیا ای۔

ہس کھیڈ کے رات گذاریا سو، صبح اٹھ کے جیو اُداس کیتا۔

راہ جاندڑے نوں ندی نظر آئی، ڈیرا جا ملاحاں دے پاس کیتا۔

اگے پلنگ بیڑی وچ وچھیا سی، اُتے خُوب وچھاونا راس کیتا۔

بیڑی وچ وجاء کے ونجھلی نوں، جا پلنگ اتے خاص عام کیتا۔

وارث شاہ جا ہیر نوں خبر ہوئی، تیری سیج دا جٹ نے راس کیتا۔

لے کے سٹھ سہیلیاں نال آئی، ہیر متڑی روپ گمان دی جی۔

بُک موتیاں دے کنیں جھمکدے سن، کوئی حور کہ پری دی شان دی جی۔

کڑتی سوہے دی ہک دے نال پھبی، ہوش رہی نہ زمیں اسمان دی جی۔

جس دے نک بُلاق جیوں قطب تارا، جوبن بِنھڑی قہر طوفان دی جی۔

آ بُندیاں والیئے ٹلیں موئیے اگے، گئی کیتی تنبو تان دی جی۔

وارث شاہ میاں جٹی لوڑ لُٹی، بھری کِبر ہنکار تے مان دی جی۔

کہی ہیر دی کرے تعریف شاعر، متھے چمکدا حُسن مہتاب دا جی۔

خونی چُنڈیاں رات جیوں چن دوالے، سُرخ رنگ جیوں رنگ شہاب دا جی۔

نین نرگسی مِرگ ممولڑے دے، گلہاں ٹہکیاں پھُل گلاب دا جی۔

بھواں وانگ کمان لاہور دِسن، کوئی حُسن نہ انت حساب دا جی۔

سُرمہ نیناں دی دھار وچ پھب رہیا، چڑھیا ہند تے کٹک پنجاب دا جی۔

کھُلی ترنجناں وچ لٹکدی ہے، ہاتھی مست جیوں پھرے نواب دا جی۔

چہرے سوہنے تے خال خط بندے، خوش خط جیوں حرف کتاب دا جی۔

جیہڑے ویکھنے دے ریجھوان آہے، وڈا واعدہ تنہاں دے باب دا جی۔

چلو لیلتہ القدر دی کرو زیارت، وارث شاہ ایہہ کم ثواب دا جی۔

ہوٹھ سرخ یاقوت جیوں لعل چمکن، ٹھوڈی سیب ولایتی سار وچوں۔

نک الف حسُینی دا پیپلا سی، زلف ناگ خزانے دی بار وچوں۔

دند چنبے دی لڑی کہ ہنس موتی، دانے نکلے حُسن انار وچوں۔

لکھی چین کشمیر تصویر جٹی، قد سرو بہشت گلزار وچوں۔

گردن کونج دی انگلاں رُوانہہ پھلیاں، ہتھ کُولڑے برگ چنار وچوں۔

باہاں ویلنے ویلیاں گُنھ مکھن، چھاتی سنگِ مر مر گنگ دھار وچوں۔

چھاتی ٹھاٹھ دی اُبھری پٹ کھہنو، سیو بلخ دے چُنے انبار وچوں۔

دُھنی بہشت دے حوض دا مُشک قُبہ، پیڈو مخملی خاص سرکار وچوں۔

کافور شناہ سرین بانکے، ساق حُسن وستون پہاڑ وچوں۔

سرخی ہوٹھاں دی لوڑھ دنداسڑے دا، خوجے کھتری قتل بازار وچوں۔

شاہ پری دی بھین پنج پھول رانی، گُجھی رہے نہ ہیر ہزار وچوں۔

سیاں نال لٹکدی مان متی، جیویں ہرنیاں ترٹھیاں بار وچوں۔

اپرادھ تے اودھ دلت مصری، چمک نکلے میان دی دھار وچوں۔

پھرے چھنکدی چاؤ دے نال جٹی، چڑھیا غضب دا کٹک قندھار وچوں۔

لنک باغ دی پری کہ اِندرانی، حور نکلی چند دی داھار وچوں۔

پتلی پیکھنے دی نقش روم والے، لدھا پُرے نے چند اجاڑ وچوں۔

ایویں سرکدی آوندی لوڑھ لُٹی، جیویں کونج ترنگلی ڈار وچوں۔

متھے آن لگن جہڑے بھور عاشق، نِکل جاون تلوار دی دھار وچوں۔

عشق بولدا نڈھی دے تھاؤں تھائیں، راگ نکلے زِیل دی تار وچوں۔

قزل باش اسوار جلاد خونی، نکل دوڑیا اُرد بازار وچوں۔

وارث شاہ جاں نیناں دا داؤ لگے، کوئی بچے نہ جُوئے دی ہار وچوں۔

پکڑ لئے جھبیل تے بنھ مُشکاں، مار چھمکاں لہو لُہان کِیتے۔

آن پلنگ تے کون سوالیا جے، میرے ویر دے تُساں سامان کیتے۔

کُڑئیے مار نہ اساں بے دوسیاں نوں، کوئی اساں نہ ایہ مہمان کیتے۔

چنچر ہارئیے رب توں ڈرِیں مُوئیے، اگے کِسے نہ ایڈ طُوفان کیتے۔

ایس عشق نے نشے نے نڈھئیے نی، وارث شاہ ہوریں پریشان کیتے۔

جَونی کملی راج ہے چوچکے دا، اینویں کسے دی کیہہ پرواہ مینوں۔

میں تاں دھرو کے پلنگ توں چا سَٹاں، آیا کدھروں ایہہ بادشاہ مینوں۔

ناڈھو شاہ دا پُت کہ شیر ہاتھی، پاس ڈُھکیاں لئے گا ڈھا مینوں۔

ناہیں پلنگ تے ایس نوں ٹکن دینا، لا رہے گا لکھ جے واہ مینوں۔

ایہہ بودلا پیر بغداد گُگا، میلے آن بیٹھا وارث شاہ مینوں۔

اُٹھیں سُتیا سیج اساڈری توں، لما سُسری وانگ کیہ پیا ہیں وے۔

راتیں کتے انیندرا کٹیو ای،، ایڈی نیند والا لُڑھ گیا ہیں وے۔

سُنجی ویکھ نخصمڑی سیج میری، کوئی آہلکی آن ڈھیہ پیا ہیں وے۔

کوئی تاپ کُسرت کہ جِن لگو، اِکے ڈائن کِسے بھکھ لیا ہیں وے۔

وارث شاہ توں جیوندا گُھوک سُتوں، اِکے موت آئی مر گیا ہیں وے۔

کوکے مار ہی مار تے پکڑ چھمکاں، پری آدمی تے کہروان ہوئی۔

رانجھے اٹھ کے آکھیا 'واہ سجّݨ'، ہیر ہسّ کے تے مہربان ہوئی۔

کچّھے ونجھلی کنّاں دے وچّ والے، زلف مکھڑے تے پریشان ہوئی۔

بھنّے وال چوݨے متّھے چند رانجھا، نیݨیں کجّلے دی گھمسان ہوئی۔

صورت یوسف دی ویکھ تیموس بیٹی، سݨے مالکے بہت ہیران ہوئی۔

نیݨ مست کلیجڑے وچّ دھاݨے، جویں تکّھڑی نوک سنان ہوئی۔

آئے بغل وچّ بیٹھ کے کرے گلّاں، جویں وچّ کربان کمان ہوئی۔

بھلا ہویا میں تینوں نا مار بیٹھی، کائی نہیں سی گلّ بیشان ہوئی۔

روپ جٹّ دا ویکھ کے جاگ لدھی، ہیر گھول گھتّی قربان ہوئی۔

وارث شاہ نا تھاؤں دم مارنے، دی چار چشم دی جدوں گھمسان ہوئی۔

رانجھا آکھدا ایہہ جہان سفنا، مر جاوݨا ایں متوالیئے نی۔

تساں جہیاں پیاریاں ایہہ لازم، آئے گئے مساپھراں پالیئے نی۔

ایڈا حسن دا نا گمان کیجے، ایہہ لے پلنگھ ہئی سݨے نہالیئے نی۔

اساں رب دا آسرا رکّھیا اے، اٹّھ جواناں ایں نیݨاں والیئے نی۔

وارث شاہ دے مگر نا پئیں موئیئے، ایس بھیڑے دی گلّ نوں ٹالیئے نی۔

اجی ہیر تے پلنگ سبھ تھاؤں تیرے، گھول گھتیاں جیوڑا واریا ای۔

ناہیں گال کڈھی ہتھ جوڑنی ہاں، ہتھ لا ناہیں تینوں ماریا ای۔

اسیں منتاں کراں تے پیر پکڑا،، تھیں تھوں گھولیا کوڑما ساریا ای۔

اساں ہس کے آن سلام کیتا، آکھ کاس نوں مکر پساریا ای۔

سُنے پرہے ہے ترنجنیں چین ناہیں، اللہ والیا وو سانوں تاریا ای۔

وارث شاہ شریک ہے کون کون اُس دا، جِس نے رب نے کم سواریا ای۔

مان متیے روپ گمان بھرئیے، اٹھکیلیئے رنگ رنگیلئیے نی۔

عاشق بھور فقیر تے ناگ کالے، باجھ منتراں مُول نہ کیلیئیے نی۔

ایہہ جوبنا ٹھگ بازار دا ای، ٹونے ہارئیے چھیل چھبیلئیے نی۔

تیرے پلنگ دا رنگ نہ وپ گھٹیا، نہ کر شہدیاں نال بخیلئیے نی۔

وارث شاہ بِن کاردوں ذبح کرئیے، بول نال زبان رسیلئیے نی۔

گھول گھول گھتی تینڈی واٹ اتوں،، بیلی دسّ خاں کدھروں آونا ایں۔

کس مان-متی گھروں کڈھیوں توں،، جس واسطے پھیریاں پاونا ایں۔

کون چھڈ آئیوں پچھے مہر والی،، جس دے واسطے پچھوتاونا ایں۔

کون ذات تے وطن کی سائیاں دا،، اتے زدّ دا کون سداوناں ایں۔

تیرے وارنے چوکھنے جانیاں میں،، مننو بابلے دا چار لیاونا ایں۔

مننو بابلے دا تے توں چاک میرا،، ایہہ وی پھندھ لگے جے توں لاونا ایں۔

وارث شاہ چہیک جے نویں چوپیں،، سبھے بھل جانیں جہڑیاں گاوناں ایں۔

تساں جہے معشوق جے تھین راضی،، منگو نیناں دی دھار وچّ چاریئے نی۔

نیناں تیریاں دے اسیں چاک ہوئے،، جویں جیؤ منے تویں ساریئے نی۔

کتھوں گلّ کیچے نت نال تساں،، کوئی بیٹھ وچار وچاریے نی۔

گلّ گھت جنجال کنگال ماریں،، جائ ترننجنیں وڑیں کواریئے نی۔

ہتھ بدھڑی رہاں غلام تیری،، سنے ترننجناں نال سہیلیاں دے۔

ہوسن نت بہاراں تے رنگ گھنے،، وچّ بیلڑے دے نال بیلیاں دے۔

سانوں ربّ نے چاک ملائِ دتا،، بھلّ گئے پیار اربیلیاں دے۔

دنے بیلیاں دے وچّ کریں موجاں،، راتیں کھیڈساں وچّ حویلیاں دے۔

نال نڈھیاں گھن چڑکھڑے نوں، تساں بیٹھنا وچ بھنڈار ہیرے۔

اسیں رُلاں گے آن کے وچ ویہڑے، ساڈی کوئی نہ لئے گا سار ہیرے۔

ٹکے گھن کے ویڑھیوں کڈھ چھڈین، سانوں ٹھگ کے مول نہ مار ہیرے۔

ساڈے نال جے توڑ نباہنی ہیں، سچا دے کھاں قول اقرار ہیرے۔

مینوں بابلے دی سونہہ رانجھیا وے، مرے ماؤں جے تدھ تھیں مُکھ موڑاں۔

تیرے باہجھ طعام حرام مینوں، تُدھ باہجھ نہ نین نہ انگ جوڑاں۔

خواجہ خضر تے بیٹھ کے قسم کھادی، تھیواں سور جے پریت دی ریت توڑاں۔

کوڑی ہوء کے نین پران جاون، تیرے باہجھ جے کونت میں ہور لوڑاں۔

چیتا معاملے پین تے چھڈ جائیں، عشق جالنا کھڑا دوہیلڑا ای۔

سچ آکھنائی ہُنے آکھ مینوں، ایہو سچ تے جھوٹ دا ویلڑا ای۔

تاب عشق دی جھلنی کھری اوکھی، عشق گرو تے جگ سبھ چیلڑا ای۔

ایتھوں چھڈ ایمان جے نس جاسیں، انت روز قیامتے میلڑا ای۔

تیرے ناؤں توں جان قربان کیتی، مال جیو تیرے اتوں واریا ای۔

پاسا جان کے سیس میں لائی بازی، تساں جتیا تے اسیں ہاریا ای۔

رانجھا جیو دے وچ تدبیر کرکے، مہر چوچکے پاس سدھاریا ای۔

اگے پینچنی ہو کے ہیر چلی، کول رانجھے نوں جاء کھلیاریا ای۔

ہیر جاء کے آکھدی بابلا وے، تیرے ناؤں توں گھول گھمائیاں میں۔

جس اپنے راج تے حکم اندر، وچ ساندلے بار کھڈایاں میں۔

لاساں پٹ دیاں پاء کے باغ کالے، پینگھاں شوق دے نال پینگھائیاں میں۔

میری جان بابل جیویں ڈھول راجہ،، ماہی مہیں دا ڈھونڈ لیائیاں میں۔

باپ ہس کے پُچھدا کون ہُندا، ایہہ مُنڈڑا کِت سرکار دا ہے۔

ہتھ لائیاں پنڈے تے داغ پوندا، ایہہ مہیں دے نہیں درکار دا ہے۔

سُگھڑ چتر تے عقل دا کوٹ نڈھا، مجھیں بہت سنبھال کے چار دا ہے۔

مال اپنا جان کے سانبھ لیاوے، کوئی کم نہ کرے وگار دا ہے۔

ہِکے نال پیار دے ہونگ دے کے، سوٹا سِنگ تے مُول نہ ماردا ہے۔

وسے نور اللہ دا مُکھڑے تے، منوں رب ہی رب چتاردا ہے۔

کیہڑے چوہدری دا پُت کون ذاتوں، کیہا عقل شعور دا کوٹ ہے نی۔

کیکوں رزق تے آب اُداس کیتا، اس نوں کیہڑے پیر دی اوٹ ہے نی۔

فوجدار وانگوں کر کوچ دھانا، مار جیوں نقارے تے چوٹ ہے نی۔

کنہاں جٹاں دا پوترا کون کوئی، کیہڑی گل دی ایس نوں تروٹ ہے نی۔

پتُّر تخت ہزارے دے چوہدری دا، رانجھا ذات دا جٹ اصیل ہے جی۔

اوہدا بُوپڑا مُکھ تے نین نِمھے، کوئی چھیل جیہی اوہدی ڈیل ہے جی۔

متھا رانجھے دا چمکدا نور بھریا، سخی جیو دا نہیں بخیل ہے جی۔

گل سوہنی پرھے دے وچ کردا، کھوجی لائی تے نیاؤں وکیل ہے جی۔

کہے ڈوگراں جٹاں دے نیاؤں جانے، پرھے وچ وِلاوڑے لائیاں دے۔

پاڑ چیر کر جاندا کڈھ دیسوں، لڑیا کاس توں نال ایہہ بھائیاں دے۔

کس گل توں رُس کے اُٹھ آیا، کیکر بولیا نال بھرجائیاں دے۔

وارث شاہ دے دل تھیں شوق آیا، وکھن مُکھ سیالاں دیاں جائیاں دے۔

لائی ہوئے کے ماملے دسّ دیندا، منسپھ ہو وڈّھے پھاہے پھیڑیاں دے۔

باہوں پکڑ کے کنڈھے دے پار لاوے، ہتھوں کڈھ دیندا کھوج جھیڑیاں دے۔

ورھی گھت کے کہی دے پاڑ لائے، ستّھوں کڈّھ دیندا کھوج جھیڑیاں دے۔

دھاڑا دھاڑوی توں موڑ لیانودا ہے، ٹھنڈ پانودا وچّ بکھیڑیاں دے۔

سبھ رہی رہونّی نوں سانبھ لیاوے، اکّھیں وچّ رکھے وانگ ہیڑیاں دے۔

وارث شاہ جوان ہے بھلا رانجھا، جتّھے نتّ پوندے لکھ بھیڑیاں دے۔

تیرا آکھنا اساں منظور کیتا، مہیں دے سنبھال کے ساریاں نی۔

خبردار رہے مجھیں وچ کھڑا،، بیلے وچ مصیبتاں بھاریاں نی۔

رلا کرے ناہیں نال کہنڈیاں دے، ایس کدے نہیں مجھیں چاریاں نی۔

متاں کھیڈ رُجھے کھڑ جان مجھیں، ہوون پنڈ دے وچ خواریاں نی۔

پاس ماؤں دے نڈھڑی گل کیتی، ماہی مہیں دا آن کے چھیڑیا میں۔

نِت پنڈ دے وچ وچار پوندی،، ایہہ جھگڑا چاء نبیڑیا میں۔

سُنجا نِت رُلے منگو وچ بیلے، ماہی سُگھڑ ہی آن سہیڑیا میں۔

مائے کرم جاگے ساڈے منگواں دے، ساؤ اصل جٹیٹڑا گھیریا میں۔

مکھن کھنڈ پراوٹھے کھا میاں، مہیں چھیڑ دے رب دے آسرے تے۔

ہسن گھبرو رانجھیا جال میاں، گذر آوسی دُدّھ دے کاسڑے تے۔

ہیر آکھدی رب رزاق تیرا میاں، جائیں نہ لوکاں دے ہاسڑے تے۔

مہیں چھیڑدے جھل دے وچ میاں، آپ ہو بہیں اک پاسڑے تے۔

بیلے رب دا ناؤں لے جا وڑیا، ہویا دُھپ دے نال ظہیر میاں۔

اوہدی نیک ساعت رجوع آن ہوئی،، ملے راہ جاندے پنج پیر میاں۔

بچا کھا چوری چُو مجھ بُوری، جیو وچ نہ ہو دلگیر میاں۔

کائی نڈھڑی سوہنی کرو بخشش، پورے رب دے ہو تسیں پیر میاں۔

بخشی ہیر درگاہ تھیں تدھ تائیں، یاد کریں سانوں پوے بھیڑ میاں۔

خواجہ خضر تے شکر گنج بوز گھوڑی، ملتان دا زکریا پیر نوری۔

ہور سیّد جلال بخاریا سی، اتے لعل شہباز بہشت حوری۔

طُرہ خضر رومال شکر گنج دتا، اتے مُندرا لعل شہباز نوری۔

خنجر سید جلال بخارئیے نے، کھونڈی زکرئیے پیر نے ہک بوری۔

تینوں بِھیڑ پوے کریں یاد جٹا، ناہیں جاننی اساں تھیں پلک دوری۔

ہیر چا بھتا کھنڈ کھیر مکھن، مئیں رانجھے دے پاس لے دھاوندی ہے۔

تیرے واسطے جُوہ میں بھال تھکی، رو رو اپنا حال وکھاوندی ہے۔

کیدو ڈھونڈدا کھوج نوں پھرے بھوندا، باس چوری دی بیلیوں آوندی ہے۔

وارث شاہ میاں ویکھو ٹنگ لنگی، شیطان دی کلا جگاوندی ہے۔

ہیر گئی جاں ندی ول لین پانی، کیدو آن کے مُکھ وکھاوندا ہے۔

اسیں بُھکھ نے بہت حیران کیتے، آن سوال خدا پاوندا ہے۔

رانجھے رُگ بھر کے چُوری چا دتی، لے کے تُرت ہی پنڈ نوں دھاوندا ہے۔

رانجھا ہیر نوں پُچھدا کون لنگا، ہیرے کون فقیر کس تھاؤں دا ہے۔

وارث شاہ میاں جیویں پَچھ کے تے، کوئی اپروں لُون چا لاوندا ہے۔

ہیر آکھیا رانجھنا بُرا کِیتو، ساڈا کم ہے نال ویرائیاں دے۔

ساڈے کھوج نوں تک کے کرے چغلی، دینہہ رات ہے وچ بُرئیایاں دے۔

مِلے دلاں نوں ایہہ وچھوڑ دیندا، بھنگ گھتدا وچ کُڑمائیاں دے۔

بابل امڑی تھے جاء ٹھٹھ کرسی، جا آکھسی پاس بھرجائیاں دے۔

ہیر آکھیا رانجھنا بُرا کیتو، تیں تاں پچھنا سی دہرائیکے تے۔

میں تاں جاندا نہیں ساں ایہو سُونہا، خیر منگیا سو میتھوں آئیکے تے۔

خیر لیندو ہی پچھاں نوں تُرت بھنا، اُٹھ وگیا کنڈ ولائیکے تے۔

نیڑے جاندا ہئی جا ہل نڈھیے نی، جا پُچھ لے گل سمجھائیکے تے۔

وارث شاہ میاں اس تھیں گل پچھیں، دو تن اڈیاں ہِک تے لائیک۔

ملی راہ وچ دوڑ کے آ نڈھی، پہلے نال فریب دے چٹیا سُو۔

نیڑے آن کے شیہنی وانگ گجی، اکھیں روہ دا نیر پلٹیا سُو۔

سِروں لاہ ٹوپی گلوں توڑ سہلی، لکوں چائیکے زمیں تے سُٹیا سُو۔

پکڑ زمیں تے ماریا نال غُصے، دھوبی پٹڑے تے کھیس چھٹیا سُو۔

وارث شاہ فرشتیاں عرش اُتوں، شیطان نوں زمیں تے سُٹیا سُو۔

ہیر ڈھائےکے آکھیا میاں چاچا، چُوری دے جے جیویا لوڑنا ہیں۔

نہیں مار کے جِند گوا دیساں، مینوں کسے نہ ہٹکنا ہوڑنا ہیں۔

بنھ پیر تے ہتھ لٹکا دیساں، لڑ لڑکیاں نال کیہ جوڑنا ہیں۔

چُوری دے کھاں نال حیا آپے، کا ہے اَساں دے نال اجوڑنا ہیں۔

ادھی ڈُلھ پئی اَدّھی کھوہ لئی، چُن میل کے پرہے وچ لیاوندائی۔

کہیا من دے نہیں سَو مُول میرا، چُوری پلّیوں کھول وِکھاوندائی۔

نہیں چُوچکے نوں کوئی مت دیندا، نڈھی مار کے نہیں سمجھاوندائی۔

چاک نال اَکلڑی جائے بیلے، اَج کل کوئی لیک لاوندائی۔

جس ویلڑے مہر نے چاک رکھیا، اوس ویلڑے نوں پچھوتاوندائی۔

چُوچک آکھیا کُوڑیاں کریں گلّا، ں ہیر کھیڈدی نال سہیلیاں دے۔

پینگھاں پائیکے سیاں دے نال جھوٹے، تِرنجن جوڑ دی وِچ حویلیاں دے۔

ایہہ چُغل جہان دا مگر لگا، فقر جاندے ہو نال سہلیاں دے۔

کدی نال مداریاں بھنگ گھوٹے، کدی جانچے نال چیلیاں دے۔

نہیں چُوہڑے دا پُت ہو سید، گھوڑے ہون نہیں پُتر لیلیاں دے۔

وارث شاہ فقیر بھی نہیں ہوندے، بیٹے جٹاں تے موچیاں تیلیاں دے۔

ماں ہیر دی تے لوک کرن چُغلی، تیری ملکیے دھیو خراب ہے نی۔

اسیں ماسیاں پُھوپھیاں لج موئیاں، ساڈا اندروں جیو کباب ہے نی۔

شمس الدین قاضی نِت کرے مسئلے، شوخ دھیو دا ویاہ ثواب ہے نی۔

چاک نال اکلیاں جان دِھیاں ہویا، ماپیاں دُھروں جواب ہے نی۔

تیری دِھی دا مغز ہے بیگماں دا، ویکھو چاک جیوں پھرے نواب ہے نی۔

وارث شاہ منہ اُنگلیاں لوک گھتن، دھیو ملکی دی پُج خراب ہے نی۔

کیدو آکھدا دِھیو نوں ویاہ ملکی، دھروہی رب دی من لے ڈائنے نی۔

اکّے مار کے وڈھ کے کرس بیرے، منہ سِر بھن چواں ساڑ سائنے نی۔

ویکھ دھیو دے لاڈکیہ دند کڈھیں، بہت جھورسیں رنیں قصائنے نی۔

اکّے بنھ کے بھوہرے چا گھتو، لنب وانگ بھڑولے دے آئنے نی۔

غُصے نال ملکی تپ لال ہوئی، جھب دوڑ توں مٹھیے نائنے نی۔

سَدّلیا توں ہیر نوں ڈھونڈ کے تے، تینوں ماؤں سدیندی ہے ڈائنے نی۔

کھڑ دُنبیے موہنیے پاہڑےے نی، مشٹنڈیے یار دیے واہنے نی۔

وارث شاہ وانگوں کِتے ڈُب موییں، گھر آ سیاپے دئیے نائنے نی۔

ہیر آن کے آکھدی ہس کے، تے اَنی جھات نی امڑیے میرئیے نی۔

تینوں ڈونگھڑے کھوہ وچ چا بوڑاں، کل پٹیو بچڑیے میرئیے نی۔

دِھیو جوان جے کسے دی بُری ہووے، چُپ کےتڑے چانبڑئیے نی۔

تینوں وڈا اُدماد آء جاگیائے، تیرے واسطے منس سہیڑئیے نی۔

دِھیو جوان جے نکلے گھروں باہر، لگے وس تے کھوہ نہ نگھیرئیے نی۔

وارث جیوندے ہون جے بھین بھائی، چاک چوبراں نہ سہیڑئیے نی۔

تیرے ویر سلطان نوں خبر ہووے، کرے فکر اوہ تیرے مکاونے دا۔

چُوچک مہر دے راج نوں لیک لائیا، کیہا فائدہ ماپیاں تاونے دا۔

نک وڈّھ کے کوڑماں گالیوئی ہویا، لابھ ایہہ ماپیاں جاونے دا۔

راتیں چاک نوں چا جواب دیساں، نہیں شوق ہن مہیں چراونے دا۔

اُرے آ مٹھیئے لاہ نی سبھ گہنے، گن کون ہے گہنیاں پاونے دا۔

وارث شاہ میاں ایس چھوہری دا، جیو ہویائی لِنگ کٹاونے دا۔

مائے رب نے چاک گھر گھلیا سی، تیرے ہون نصیب جے دُھروں چنگے۔

ایہو جیہے جے آدمی ہتھ آون، سارو ملک ہی رب تھیں دعا منگے۔

جیہڑے رب کیتے کم ہو رہے، سانوں ماں کیوں غیب دے دَیں پنگے۔

کُل سیانیاں ملک نوں مت دتی، تیغ مہریاں عشق نہ کرو ننگے۔

نہیں چھیڑیئے رب دیاں پوریاں نوں، جنہاں کپڑے خاک دے وچ رنگے۔

جنہاں عشق دے معاملے سریں چائے، وارث شاہ نہ کسے تھوں رہن سنگے۔

ملکی آکھدی چُوچکا بنی اوکھی، سانوں ہیر دیاں مہنیاں خوار کیتا۔

طعنے دین شریک تے لوک سارے، چوطرفیوں خوار سنسار کیتا۔

دیکھو لج سیالاں دی لاہ سُٹی، نڈھی ہیر نے چاک نوں یار کیتا۔

جاں میں مت دِتی اگوں لڑن لگی، لج لاہ کے چشم نوں چار کیتا۔

کڈھ چاک نوں کھوہ لے مہیں سبھے، اَساں چاک تھوں جیو بیزار کیتا۔

اکّے دھیو نوں چاگڑھے ڈوب کرئیے، جانو رب نے چاگنہگار کیتا۔

جھب ویاہ کر دھیو نوں کڈھ دیسوں، سانوں ٹھٹھ ہے ایس مردار کیتا۔

وارث شاہ سانوں ہیر خوار کیتا، نہیں تاں رب صاحب سردار کیتا۔

چُوچک آکھدا ملکیے جمدی نوں، گل گُھٹ کے کاہے نہ ماریو ای۔

گُھٹی اَک دِی گھول نہ دِتیائی، اوہو اج صواب نتاریو ای۔

منجھ ڈونگھڑے دھےو نہ بوڑیائی، وڈھ لوڑھ کے مول نہ ماریو ای۔

وارث شاہ خدائے دا خوف کیتو، قارون وانگ نہ زمین نگھاریو ای۔

راتیں رانجھے نے مہیں جاں آن ڈھویاں، چُوچک سیال متھے وَٹ پایا ای۔

بھائی چھڈ مہیں اُٹھ جا گھر نوں، تیرا طور بُرا نظر آیا ای۔

سیالو کہو بھائی ساڈے کم نہیں، جائے اودھرے جدھروں آیا ای۔

اساں سانھ نہ رکھیا ایہہ نڈھا، دھیاں چارنا کس بتایا ای۔

اِتّقُوْا مَوَاضِعَ التُّھَمْ وارث شاہ، ایہہ دُھروں فرمایا ای۔

'ولّو بست الہ رزک لئبادہ'، رجّ کھائکے مستیاں چائیاں نی۔

'کلو وشربو' رب نے حکم دتّا، نہیں مستیاں لکھیاں آئیاں نی۔

کتّھوں پچݨ اہناں مشٹنڈیاں نوں، نتّ کھاݨیاں ددھ ملائیاں نی۔

'وما من دابتّن فل عرض'، ایہہ آئتاں دھروں فرمائیاں نی۔

وارث شاہ میاں رزک رب دیسی، ایہہ لے سانبھ مجّھیں گھر آئیاں نی۔

رانجھا سُٹ کھونڈی اُتّوں لاہ بھُورا، چھڈ چلیا سبھ منگواڑ میاں۔

جیہا چور نوں تھڑے دا کھڑک پہنچے، چھڈ ٹُرے ہے سنھ دا پاڑ میاں۔

دل چایا دیس تے مُلک اُتوں، اُس دے بھا دا بولیا ہاڑ میاں۔

تیریاں کھولیاں کٹک تے ملن سبھے، کھڑے کٹیاں نوں کائی دھاڑ میاں۔

مینوں مجھیں دی کجھ پروا ناہیں، نڈھی پئی سی اِت رہاڑ میاں۔

تیری دھیو نوں اسیں کیہ جاننے ہاں، تینوں آوندی نظر پہاڑ میاں۔

تیریاں مجھیں دے کارنے رات ادّھی، پھراں بھندا قہر دے جھاڑ میاں۔

منگو مگر میرے سمجھو آوندائی، مجھیں آپنیاں مہر جی تاڑ میاں۔

گُھٹ بہیں چرائی توں ماہیاں دی، سہی کیتائی کوئی کراڑ میاں۔

مہیں چار دے نوں گئے برس باراں، اَج اُٹھیا اندروں ساڑ میاں۔

وَہی کھتری دی رہی کھتڑے تھے، لیکھا گیائی ہو پہاڑ میاں۔

تیری دھیو رہی تیرے گھرے بیٹھی، جھاڑا مفت دا لیا ہئی جھاڑ میاں۔

ہٹ بھرے بُہگُنے نوں سانبھ لیو، کڈھ چھڈیو ننگ کراڑ میاں۔

وارث شاہ اگوں پوری نہ پئی آ، پچھوں آیا سیں پڑتنے پاڑ میاں۔

مجھیں چرن نہ باجھ رنجھیٹڑے دے، ماہی ہور سبھے جھکھ مار رہے۔

کائی گھس جائے کائی ڈُب جائے، کائی سنھ لہے کائی پار رہے۔

سیال پکڑ ہتھیار تے ہوکھُماں، مگر لگ کے کھولیاں چار رہے۔

وارث شاہ چُوچک پچھو تاوندائی، منگو نہ چھڑے اسیں ہار رہے۔

مائی چاک تراہیا چا بابے، ایس گل اُتے بہت خوشی ہونی۔

رب اوس نوں رزق ہے دین ہارا، کوئی اوس دے رب نہ تُسی ہونی۔

مہیں پھرن خراب وچ بیلیاں دے، اندر کھوہبیاں دے پھسو پھسی ہونی۔

وارث شاہ اولاد نہ مال رہسی، جہدا حق کُھتھا اوہ تاں دکھی ہونی۔

ملکی گل سناوندی چُوچکے نوں، لوک بہت دیندے بد دعا میاں۔

باراں برس اِس مجھیاں چاریاں نیں، نہیں کیتی سو چوں چرا میاں۔

حق کھوہ کے چاء جواب دِتا، مہیں چھڈ کے گھراں نُوں جا میاں۔

پَیریں لگ کے جاء مَنا اوس نُوں، آہ فقر دی بُری پے جا میاں۔

وارت شاہ فقیر نے چُپ کیتی، اوہدی چُپ ہی دیگ لُڑھا میاں۔

چُوچک آکھیا جا منا اس نوں، ویاہ تِیک تاں مہیں چرا لئیے۔

جَدوں ہیر ڈولی پا ٹور دئیے، رُس پوے جواب تاں چا دئیے۔

ساڈی دِھیو دا کُجھ نہ لاَہ لیندا، سبھا ٹہل ٹکور کرا لئیے۔

وارث شاہ اَسیں جَٹ ہاں سدا کھوٹے، جٹکا پھند ایتھے ہِک لا لئیے۔

مَلکی جا ویہڑے وچ پُچھدی ہے، ویہڑا جیہڑا بھائیاں سانویاں دا۔

ساڈے ماہی دی خبر ہے کتے اَڑیو، کدھر ماریا گیا پچھو تاویاں دا۔

ذرا ہیر کُڑی اونہوں سد دِی ہے، رنگ دھو دیوے پلنگ دے پاویاں دا۔

رانجھا بولیا ستَھروں بھن آکڑ، ایہہ جے پیا سردار نَتھاویاں دا۔

سِر پٹے صفا کر ہو رہیا، جیہا بالکا مُنیا باویاں دا۔

وارث شاہ جیوں چور نوں ملے واہر، اُبھے ساہ بھردا ماریا ہاویاں دا۔

مَلکی آکھدی لڑیوں جے نال چُوچک، کوئی سُخن نہ جیو تے لیاونا ای۔

کِیہا ماپیاں پُتراں لڑن ہوندا، تُساں کھٹنا تے اَساں کھاونا ای۔

چِھڑ مال دے نال میں گھول گھتی، شامو شام راتیں گھریں آونا ای۔

توں ہی چوئیکے دُوھ جماونائی، توں ہی ہیر دا پلنگ وچھاونا ای۔

کُڑی کل دی تیرے توں رُس بیٹھی، توں ہی اوس نُوں آ مناونا ای۔

منگو مال سیال تے ہیر تیری، نالے گُھورنا تے نالے کھاونا ای۔

منگو چھیڑ کے جھل وِچ میاں وارث، اَساں تخت ہزارے نوں جاونا ای۔

رانجھا آکھدا ہیر نوں ماؤں تیری، سانوں پھیر مُڑ رات دی چمڑی ہے۔

میاں من لئے اوس دے آکھنے نوں، تیری ہیر پیاری دی امڑی ہے۔

کیہ جانےے اُٹھ کس گھڑی بہسی، اجے ویاہ دی وِتھ وِی لمڑی ہے۔

وارث شاہ ایس عشق دے ونج وِچّوں، پلے کسے نہ بدھیا دَمڑی ہے۔

رانجھا ہیر دی ماؤں دے لگ آکھے، چھیڑ مجھیاں جھل نوں آوندا ہے۔

منگو واڑ دِتا وچ جھانگڑے دے، آپ نہائیکے رب دِھیاؤندا ہے۔

ہیر ستواں دا مگر گھول چھنا، ویکھو رزق رنجیٹھے دا آؤندا ہے۔

پنجاں پیراں دی آمدن تُرت ہوئی، ہتھ بنھ سلام کر آوندا ہے۔

رانجھا ہیر دونویں ہوئے آن حاضر، اگوں پیر ہُن ایہہ فرماؤندا ہے۔

بچہ دوہاں نیں رب نوں یاد کرنا، ناہیں عشق نوں لیک لگاونا ای۔

بچہ کھا چوری چوئے مجھ بوری، ذرا جیو نوں نہیں ولاونا اِی۔

اٹھے پہر خدائے دی یاد اندر، تساں ذکر تے خیر کماونا اِی۔

وارث شاہ پنجاں پیراں حکم کیتا، بچہ عشق نوں نہیں ڈولاونا اِی۔

ہیر وَت کے بیلوں گھریں آئی، ماں باپ قاضی سد لیاؤندے نیں۔

دونویں اہل بیٹھے اتے وچ قاضی، اتے سامنے ہیر بہاؤندے نیں۔

بچہ ہیر تینوں اسیں مت دیندے، مٹھی نال زبان سمجھاؤندے نیں۔

چاک چوبراں نال نہ گل کیجے، ایہہ محنتی کیہڑے تھاؤں دے نیں۔

ترنجن جوڑکے اپنے گھریں بہیے، سگھڑ گاؤنکے جی پرچاؤ ندے نیں۔

لال چرکھڑا ڈاہ کے چھوپ پایے، کیہے سوہنے گیت چنہاوندے نیں۔

نیویں نظر حیا دے نال رہیے، تینوں سبھ سیانے فرماؤندے نیں۔

چُوچک سیال ہوری ہیرے جاننی ہیں، سردار تے پینچ گراؤں دے نیں۔

شرم ماپیاں دی وَل دھیان کرئیے، والا شان ایہہ جٹ سداؤندے نیں۔

باہر پھرن نہ سوہندا جٹیاں نوں، اج کل لاگی گھر آؤندے نیں۔

اِیتھے ویاہ دے وڈے سامان ہوئے، کھیڑے پئے بِنا بناؤندے نیں۔

وارث شاہ میاں چند روز اندر، کھیڑے میل کے جنج لے آؤندے نیں۔

ہیر آکھدی بابلا عملیاں توں، نہیں عمل ہٹایا جا میاں۔

جیہڑیاں وادیاں آد دیاں جان ناہیں، رانجھے چاک توں رہیا نہ جا میاں۔

شِینھ چترے رہن نہ ماس باجھوں، جھٹ نال اوہ رزق کما میاں۔

اِیہہ رضا تقدیر ہو رہی وارد، کون ہوونی دے ہٹا میاں۔

داغ انب تے سار دا لہے ناہیں، داغ عشق دا بھی نہ جا میاں۔

میں تاں منگ درگاہ تھیں لیا رانجھا، چاک بخشیا آپ خدا میاں۔

ہور سبھ گلاں منظور ہوئیاں، رانجھے چاک تھیں رہیا نہ جا میاں۔

اِیس عشق دے روگ دِی گل ایویں، سِر جائے تے سِر نہ جامیاں۔

وارث شاہ میاں جیویں گنج سر دا، باراں برس بناں ناہیں جا میاں۔

اِیہدھے وڈھ لُڑکے کھوہ چُونڈیاں، نوں گل گھٹ کے ڈُونگھڑے بوڑرنے۔

سر بھن سو نال مدھانیاں دے، ڈھوئی نال کھڑ لت دے توڑرنّے۔

ایہدا داتری نال چا ڈِھڈ پاڑو، سُوا اکھیاں دے وچ پوڑرنّے۔

وارث چاک تھوں ایہہ نہ مُڑے، مُولے اسیں رہے بہتیرڑا ہوڑرنّے۔

سر بیٹیاں دے چا جُدا کر دے، جدوں غُصیاں تے باپ آؤندے نیں۔

سر وڈّھ کے نیں وچ روڑھ دیندے، ماس کاؤں کُتے بلّے کھاؤندے نیں۔

سسّی جام جلالی نیں روڑھ دِتی، کئی ڈُوم ڈھاڈی پئے گاؤندے نیں۔

اولاد جیہڑی کہے نہ لگے ماپے، اوس نُوں گھُٹ لنگھاوندے نیں۔

جدوں قہر تے آؤندے باپ ظالم، بنّھ بیٹیاں بھوہرے پاؤندے نیں۔

وارث شاہ جے ماریے بداں تائیں، دینے خُون نہ تنہاندے آوندے نیں۔

جنہاں بیٹیاں ماریاں روز قیامت، سِر تِنہاں دے وڈا گناہ مائے۔

مِلن کھانیاں پھاڑ کر کے جیکوں، ماریاں جے تویں کھاہ مائے۔

کہے ماں تے باپ دے اساں منے، گل پلوڑاتے منہ گھاہ مائے۔

اِک چاک دی گل نہ کرو مولے، اوس دا ہیر دے نال نِباہ مائے۔

سلطان بھائی آیا ہیر سندا، آکھے ماؤں نوں دِھیو نُوں تاڑ اماں۔

اساں پھیر جے باہر ایہہ ڈٹھی، سٹاں اِیس نوں جان تھیں مار اماں۔

تیرے آکھیاں ستر جے بہے، ناہیں پھیراں اِیس دی دھون تلوار اماں۔

چاک وڑے ناہیں ساڈے وِچ ویہڑے، نہیں ڈکرے کراں سُو چار اماں۔

جے دھیو نہ حکم وچ رکھیائی، سبھ ساڑ سُٹوں گھر بار اماں۔

وارث شاہ جیہڑی دِھیو بُری ہووے، روڑھ دیے سمندروں پار اماں۔

اَکھیں لگیاں مُڑن نہ وِیر میرے، بی بی وار گھتی بلہاریاں وے۔

ویہن پئے دریا نہ کدی مُڑ وڈّے، لا رہے زور زاریاں وے۔

لہو نکلنوں رہے نہ مُول ویرا، جتھے لگیاں تیز کٹاریاں وے۔

لگے دست اِک وار نہ بند کیجن، وید لکھدے وید گیاں ساریاں وے۔

سِردتیاں باجھ نہ عشق پگّے، ایہہ نہیں سکھالیاں یاریاں وے۔

وارث شاہ میاں بھائی ورجدے نیں، ویکھو عِشق بنائیاں خواریاں وے۔

قاضی آکھیا خوف خدا دا کر، ماپے چہ چڑھے چاہے مارنی گے۔

تیری کیاڑیوں جیبھ کھچا کڈھن، مارے شرم دے خون گزارنی گے۔

جس وقت اساں دتا چا فتویٰ، اوس وقت ہی پار اُتارنی گے۔

ماؤں آکھدی لوڑھ خدا دا جے تکھے، شوخ دیدے ویکھو پاڑنی گے۔

وارث شاہ کر ترک بُریائیاں توں، نہیں اگ دے وِچ چا نگھارنی گے۔

پنجاں پیراں نوں رانجھنے یاد کیتا، جدوں ہیر سنیہڑا گھلیا ای۔

ماں باپ قاضی سبھا گرد ہوئے، گلہ سبھناں دا اساں جھلیاای۔

آئے پیر پنجے اگے ہتھ جوڑے، نِیر روندیاں مُول نہ ٹھلیاای۔

بچہ کون مصیبتاں پیش آئیاں، وِچوں جیو ساڈا تھرتھلیائی۔

میری ہیر نوں ویر حیران کیتا، قاضی ماؤں تے باپ پتھلیا ای۔

مدد کرو خداء دے واسطے دی، میرا عشق خراب ہو چلیا ای۔

بہت پیار دلاسڑے نال پیراں، مئیں رانجھے دا جیو تسلیا ای۔

تیری ہیر دی مدد تے میاں رانجھا، مخدوم جہانیاں گھلیا ای۔

دو سد سُنا کھاں ونجھلی دے، ساڈا گاونے تے جیو چلیا ای۔

وارث شاہ اگے جٹ گاؤندائی، ویکھو راگ سُن کے جیو ہلیا ای۔

شوق نال وجاء کے ونجھلی نوں، پنجاں پیراں اگے کھڑا گاؤندا اے۔

کدی اودھوتے کاہن دے بِشن پدے، کدے ماجھ پہاڑی دِی لاؤندا اے۔

کدی ڈھول تے مارون چھوہ دیندا، کدی بوبنا چاء سُناؤندا اے۔

ملکی نال جلالی نوں خوب گاوے، وِچ جھیوری دِی کلی لاؤندا اے۔

کدی سوہنی تے مہینوال والے، نال شوق دِے سد سناؤندااے۔

کدی دھرپداں نال کَبِت چھوہے، کدی سوہلے نال رلاؤندا اے۔

سارنگ نال تلنگ شہانیاں دے، راگ سوہے دا بھوگ چاء پاؤندا اے۔

سورٹھ گجریاں پوربی للت بھیروں، دِیپک راگ دی زیل وجاؤندا اے۔

ٹوڈی میگھ ملہار تے گونڈ دھنا، سری جیت سری بھی نال رلاؤندا اے۔

مال سِری تے پرج بیہاگ بولے، نال ماروا وِچ وجاؤندا اے۔

کیدا را تے بھاگڑا راگ مارو، نالے کاہنڑے دے سُر لاؤندا اے۔

کلیان دے نال مالکنس بولے، اتے منگلا چا ر سُناوندا اے۔

بھیرو ں نال پلاسیاں بھیم بولے، نٹ راگ دی زِیل وجاؤندا اے۔

بَروا نال پہاڑ جھنجھوٹیاں دے، ہوری نال آسا کھڑا گاؤندا اے۔

بولے راگ بسنت ہنڈول گوپی، منداونی دیاں سُراں لاؤندائے۔

پلاسی نال ترانیاں ٹھانس کے تے، وارث شاہ نوں کھڑا سناوندا اے۔

راضی ہو پنجاں پیراں حکم کیتا، بچہ منگ لے دعا جو منگنی ہے۔

اجی ہیر جٹی مینوں بخش اُٹھو، رنگن شوق دے وچ جورنگنی ہے۔

تینوں لائے بھبوت ملنگ کرئیے، بچہ اوہ بھی تیری ملنگنی ہے۔

جیہے نال رلی اے تہی ہو جائے، ننگاں نال لڑئیے سو بھی ننگنی ہے۔

وارثؔ شاہ نہ سیویں نہ چھڈ جائیں، گھر ماپیاں دے ناہیں ٹنگنی ہے۔

رانجھے پیراں نوں بہت خوشحال کیتا، دعا دِتیا نیں جا ہیر تیری۔

تیرے سبھ مقصود ہو رہے حاصل، مدد ہو گئے پنجے پیر تیری۔

جا گونج توں وِچ منگواڑ بیٹھا، بخش لئی ہے سبھ تقصیر تیری۔

وارثؔ شاہ میاں پیراں کاملاں نے، کر چھڈی ہے نیک تدبیر تیری۔

رانجھے آکھیا آ کھاں بیٹھ ہیرے، کوئی خوب تدبیر بنائیے نی۔

تیرے ماں تے باپ دلگیر ہوندے، کویں اوہناں تھوں بات چھپائیے نی۔

مٹھی نائن نوں سد کے بات گِنیے، جے توں کہیں تیرے گھر آئیے نی۔

میں سیالاں دے ویہڑے وڑاں ناہیں، ساتھے ہیر نوں نِت پہنچائیے نی۔

دینہہ رات تیرے گھر میل ساڈا، ساڈے سریں احسان چڑھائیے نی۔

ہیر پنج مہراں ہتھ دتیاں نیں، جویں مٹھیے ڈول پکائیے نی۔

کُڑیاں نال نہ کھولنا بھیت مُولے، سبھا جیو دے وِچ لُکائیے نی۔

وارثؔ شاہ چھپائیے خلق کولوں، بھاویں اپنا ہی گڑ کھائیے نی۔

پھَلے کول جِتھے منگو بیٹھدا سی، اوتھے کول ہیئسی گھر نائیاں دا۔

مِٹھی نائن گھراں سندی خصمنی سی، نائی کم کر دے پھرن سائیاں دا۔

گھر نائیاں دے حکم رانجھنے دا، جویں ساہورے گھریں جوائیاں دا۔

چان بھان مٹھی پھرن والیاں دی،، بارا کھلدا لیف تلائیاں دا۔

مٹھی سیج وِچھائی کے پُھل پُورے، اتے آؤندا قدم خدائیاں دا۔

دونویں ہیر رانجھا راتیں کرن موجاں، کھڑیاں کھان مجھیں سِر سائیاں دا۔

گھڑی رات رہندے گھریں ہیر جائے، رانجھا بھات پُچھدا پِھرے دھائیاں دا۔

آپو آپنی کار وِچ جا رُجھن، بُوہا پھیر نہ ویکھدے نائیاں دا۔

دنہ ہووے دپہر تاں آوے رانجھا، اتے اودھروں ہیر وی آنودی ہے۔

ایہہ مہیں لیا بہانودا اے، اوہ نال سہیلیاں لیانودی ہے۔

اوہ ونجھلی نال سرود کردا، ایہہ نال سہیلیاں گانودی ہے۔

کائی زلپھ نچوڑدی رانجھنے دی، کائی آݨ گلے نال لانودی ہے۔

کائی چنبڑے لک نوں مشکبوری، کائی مکھ نوں مکھ چھہانودی ہے۔

کائی 'میری آں' آکھ کے بھجّ جاندی، مگر پوے تاں ٹبّھیاں لانودی ہے۔

کائی آکھدی ماہیا ماہیا وے، تیری مجھ کٹی کٹّا جانودی ہے۔

کائی مامے دیاں خربوزیاں نوں، کوڑے بکبکے چا بݨانودی ہے۔

کائی آکھدی جھات ہے رانجھیا وے، مار باہلی پار نوں دھانودی ہے۔

کتّے تاریاں ترن چوائے کرکے، اکّ چھال گھڑمّ دی لانودی ہے۔

مردے-تاریاں ترن چوپھال پے کے، کوئی نول نسّل رڑھی آنودی ہے۔

اکّ شرت بدّھی ٹبھی مار جائے، تے پتال دی مٹّی لیانودی ہے۔

اکّ بݨن چترانگ مغابیاں وی، سرخاب تے کونج بݨ آنودی ہے۔

اکّ ڈھینگ مرگائی تے بݨے بگلا، اکّ کلکلا ہو وکھانودی ہے۔

اکّ وانگ ککوہیاں سنگھ ٹڈّے، اکّ اود دے وانگ بلانودی ہے۔

اوگت بولدی اکّ ٹٹیہری ہو، اکّ سنگ جلکاوݨی آنودی ہے۔

اکّ لدھر ہوئکے کڑکڑاوے، اکّ ہوئے سنسار شوکانودی ہے۔

اکّ دے پسلیٹیاں ہوئے بلھݨ، مشک وانگراں اوہ پھوکانودی ہے۔

ہیر ترے چوترپھ ہی رانجھݨے دے، مور مچھلی بݨ بݨ آنودی ہے۔

آپ بݨے مچھلی نال چاوڑاں دے، میئیں رانجھے نوں کرل بݨانودی ہے۔

ایس تخت ہزارے دے ڈنبڑے نوں، رنگ رنگ دیاں جالیاں پانودی ہے۔

وارث شاہ جٹّی ناز نیاز کرکے، نت یار دا جیو پرچانودی ہے۔

کیدو آکھدا ملکیے بھیڑئیے نی، تیر ی دِھیو وڈا چنچرچایا ای۔

جا نئیں تے چاک دے نال گُھلدی، اِیس ملک دا رتھ گوایا ای۔

ماں باپ قاضی سبھے ہار تھکے، ایس اِک نہ جیو تے لایا ای۔

منہ گھٹ رہے وال پُٹ رہے، لِنگ کُٹ رہے مینوں تایا ای۔

جنگھ جُٹ رہے جھاٹا پُٹ رہے، انت ہُٹ رہے غیب چایا ای۔

لُٹ پُٹ رہے تے نکھٹ رہے، لتیں جُٹ رہے لٹکایا ای۔

متیں دے رہے پیر سیوں رہے، پیریں پئے رہے لوڑھا آیا ای۔

وارثؔ شاہ میاں سُتے معاملے نوں، لنگے رِچھ نے موڑ جگایا ای۔

ملکی آکھدی سد توں ہیر تائیں، جُھب ہو توں اولیا نائیا وے۔

الفو موچیا موجما واگیا وے، دُھدی ماچھیا بھج توں بھائیا وے۔

کھیڈن گئی منہ سو جھلے گھروں نِکلی، نِما شام ہوئی نہیں آئیا وے۔

وارث شاہ مائی ہیر نہیں آئی، موہر منگواندی گھریں آئیا وے۔

جھنگڑ ڈوم تے فتُّو کلال دوڑے، بیلا چوہڑا تے جھنڈی چاک میاں۔

جا ہیر اگّے دُھم گھتیا نیں، بچہ کہی اُڈائی آ خاک میاں۔

تیری ماؤں تیرے اُتّے بہت غصّے، جانوں مار دیسی چُوچک باپ میاں۔

رانجھا جا ہ تیرے سر آن بنیاں، نالے آکھدے مارئے چاک میاں۔

سیال گھیرنگر پون کد تینوں، گنیں آپ نوں بہت چالاک میاں۔

طوطا انب دی ڈال تے کرے موجاں، تے گلُیلڑا پوس پٹاک میاں۔

اج سیالاں نے چُلھیں نہ اگ گھتّی، سارو کوڑما بہت غمناک میاں۔

وارث شاہ یتیم دے مارنے نُوں، سبھا جڑی چنہاں دی دھاک میاں۔

ہیر ماؤں نوں آن سلام کیتا، ماؤں آکھدی آ نی نہرئیے نی۔

یرولیے گولیے بے حیائے، گھنڈ وِنیّے تے گُل پہرئیے نی۔

اُدھلاک ٹومبے اتے کڑمیے نی، چھیل چھدریے تے چھاتی جیہرئیے نی۔

غولہ دِنگینے ازبکے مال زادے، غصے ماریے زہر دیے زہریئے نی۔

توں اکائی کے ساڑ کے لوڑھ دِتا، لنگ گھڑونگی نال مطہرئیے نی۔

آ آکھنی ہوں ٹل جا چھٹے مہر، رانجھے دے نال دئیے مہرئیے نی۔

ساہناں نال رہیں دیہنہ رات کھیہندی، آ ٹلیں نی کتیے وہرئیے نی۔

اج رات تینوں مجھو واہ ڈوباں، تیری ساعت آوندی قہرئیے نی۔

وارثؔ شاہ تینوں کپڑ دھڑی ہوسی، ویکھیں نیل ڈنڈاں اتے لہرئیے نی۔

اماں چاک بیلے اسیں پینگھ پینگھاں، کیہے غیب دے طوطیے بولنی ہیں۔

گندا بہت ملھوک منہ جھوٹھڑے دا، ایڈا جھوٹھ پہاڑ کیوں تولنی ہیں۔

شعلہ نال گلاب تیار کیتا، وچ پیاز کیوں جھوٹھدا گھولنی ہیں۔

گدّاں کسے دی نہیں چراآندی، دانی ہوئی کے غیب کیوں بولنی ہیں۔

اَن سنیاں نوں چاء سنایائی، موئے ناگ وانگوں وِس گھولنی ہیں۔

وارثؔ شاہ گناہ کیہ اساں کِیتا، ایڈے غیب طوفان کیوں تولنی ہیں۔

سڑے لیکھ ساڈے کج پئے تینوں، وڈی سوہنی دِھیو نوں لیک لگی۔

نِت کریں توبہ نِت کریں یاری، نِت کریں پکھنڈ تے وڈی ٹھگی۔

اسیں منع کر رہے ہاں مُڑیں ناہیں، تینوں کسے فقیر دی کہی وگی۔

وارثؔ شاہ ایہہ کھنڈ تے دُدھ کھاندی، ماری پھٹک دِی گئی جے ہو بگی۔

اماں بس کر گالیاں دے ناہیں، گالی دِتیاں وڈڑا پاپ آوے۔

نیو رب دی پٹنی کھری اوکھی، دھیاں ماریاں وڈا سراپ آوے۔

لے جائے میں بھیڑا پٹنی نوں، کوئی غیب دا سُول کہ تاپ آوے۔

وارثؔ شاہ نہ مُڑاں رنجھٹیڑے توں، بھاویں باپ دے باپ دا باپ آوے۔

کیدو آء کے آکھدا سوہریو وو، میتھوں کون چنگا مت دیسیا او۔

مہیں موہیاں تے نالے سیال مُٹھے، اَج کل وگاڑ کریسیا او۔

ایہہ نِت دا پیار نہ جائے خالی، پنج گڈ دا پاس نہ ویسیا او۔

ستھوں مار سیالاں نے گل ٹالی، پرہاں چھڈ جھیڑا بہو بھیسیا او۔

رگ اِک ودھیک ہے لنگیاں دِی، کِرت گِھن فرفیج ملکھیسیا او۔

کوئی روز نوں ملک مشہور ہوسی، چوری یاری جے عیب کواریاں نوں۔

جنہاں پان ہے نچنے کُدّنے دِی، رکھے کون رناں ہریاریاں نوں۔

ایس پاء بھلاوڑا ٹھگ لیتے، کم پہنچسی بہت خواریاں نوں۔

جدوں چاک اُودھال لیجاگ نڈھی، تدوں جھورسوبازیاں ہا ریاں نوں۔

وارثؔ شاہ میاں جنہاں لائیاں نیں، سئی جاندے داریاں یاریاں نوں۔

قصہ ہیر نوں تُرت سہیلیاں نیں، جا کن دے وچ سنایا ای۔

تینوں مہناں چاک دا دے کیدو، وچ پرہے دے شور مچایاای۔

وانگ ڈھول حرام شیطان دے نی، ڈَگا وِچ بازار دے لایا ای۔

ایہہ گل جے جائےسی اَج خالی، تنے ہیر کیوں ناؤں سدایاای۔

کر چھڈنی ایس دے نال ایسی، سنے دیس جو کیتڑا پایا ای۔

وارثؔ شاہ اپرادھ دیاں رہن جُڑیاں، لنگے رِچھ نیں معاملہ چایاای۔

ہیر آکھیا واڑ کے پھَلے اندر، گل پا رَسّا منہ گُھٹ گھتّو۔

لے کے کُتکے تے کُڈھن ماچھیاں دے، دھڑادھڑ ہی مار کے کُٹ گھتّو۔

ٹنگوں پکڑ کے لک وِچ پاء جپھی، کسے ٹوبھڑے دے وچ سُٹ گھتّو۔

مار ایس نوں لائیکے اگ جُھگی، ساڑ بال کے چیز سبھ لُٹ گھتّو۔

وارثؔ شاہ میاں داڑھی بِھنڑی دا، جو کو وال دِسّے سبھو پُٹ گھتّو۔

سیاں نال رل کے ہیر متّا کیتا، کھنڈ پُھٹ کے گلیاں ملیاں نیں۔

کیدو آن وڑیا جدوں پھلے اندر، خبراں تُرت ہی ہیر تھے گھلیاں نیں۔

ہتھیں پکڑ کانباں وانگ شاہ پریاں، غصہ کھائی کے ساریاں چلیاں نیں۔

کیدو گھیر جیوں گدھا گھمیار پکڑے، لاہ سہلیاں پکڑ پتھلیاں نیں۔

گھاڑ گھڑن ٹھٹھیار جیوں پون دھمکاں، دھائیں چھڑدیاں مہلیاں چلیاں نیں۔

گل پائی کے سہلیاں لاہ ٹوپی، پاڑ جُلیاں سنگھ نوں گھٹیو نیں۔

بھن دور تے کُتکے چھڑن لتیں، روڑھ وِچ کھڑل دے سُٹیو نیں۔

جھنجھوڑ سر توڑ کے گھت مودھا، لانگڑ پاڑ کے دھڑا دھڑ کُٹیو نیں۔

وارثؔ شاہ داڑھی پُٹ پاڑ لانگڑ، ایہہ اکھٹڑا ہی چاء کھُٹیو نیں۔

اِک مار لتاں دوئی لا چھمکاں، تِرئی نال چٹاکیاں مار دی ہے۔

کوئی اِٹ وٹا جُتی ڈھیم پتھر، کوئی پکڑ کے دھون بھوئیں مار دی ہے۔

کوئی پُٹ داڑھی دُبر وِچ دیندی، کوئی ڈنڈکا وِچ گزاردی ہے۔

چور ماری دا ویکھئے چلو سادھو، وارث ؔشاہ ایہہ ضبط سرکاردی ہے۔

پاڑ چُنیاں سُتھناں کُڑتیاں نوں، چک وڈھ کے چیکدا چور وانگوں۔

وتّے پھرن پروار جیوں چن دوالے، گرد پائیلاں پاؤندیاں مور وانگوں۔

ساہو کار دا مال جیوں وچ کوٹاں، دوالے چونکیاں پھرن لاہور وانگوں۔

وارثؔ شاہ انگیاریاں بھکھدائی، اس دی پریت ہے چند چکور وانگوں۔

اوہنوں پھاٹ کے کٹ چکچور کیتا، سیالیں لائکے پاسݨا دھائیاں نی۔

ہتّھیں بال مواتڑے کاہ کانے، وڈّے بھانبڑے بال لے آئیاں نی۔

جھگّھی ساڑ کے بھانڈڑے بھنّ سارے، ککّڑ کتّیاں چائے بھجائیاں نی۔

پھوزاں شاہ دیاں وارثا مار متھرا، مڑ پھیر لاہور نوں آئیاں نی۔

کیدو لتھڑے پتھڑے خون ویہندے، کُو کے باہوڑی تے فریاد میاں۔

مینوں مار کے ہیر نیں چُور کیتا، پینچو پنڈ دیو، دیو کھاں داد میاں۔

کفنی پاڑ بادشاہ تے جا کوکاں، میں تاں پُٹ سٹاں بنیاد میاں۔

میں تاں بولنوں ماریا سچ پچھے، شیریں ماریا جیویں فرہاد میاں۔

چلو جھگٹریے بیٹھ کے پاس قاضی، ایہہ گل نہ جائے برباد میاں۔

وارثؔ احمقاں نوں بناں پھاٹ کھادے، نہیں آؤندا عشق دا ساد میاں۔

چوچک آکھیا لنگیا جا ساتھوں، تینوں ول ہے جھگڑیاں جھیڑیاں دا۔

سردار ہیں چور اُ چکیاں دا، سونہاں بیٹھا ہیں ساہواں پیڑیاں (ساہیاں پھیڑیاں) دا۔

تینوں ویر ہے نال انجانیاں دے، تے وَل ہے دب دریڑیاں دا۔

آپ چھیڑ کے پچھوں دی پھرن روندے، ایہوچج ہے ماہنواں بھیڑیاں دا۔

وارثؔ شاہ ابلیس دی شکل کیدو، ایہو مول ہے سب بکھیڑیاں دا۔

مینوں مار کے اودھلاں مُنج کیتا، جُھگی لاء مواتڑے ساڑیا نیں۔

دور بھنکے کُتکے ساڑ میرے، پیوند جُلیاں پھول کے پاڑیا نیں۔

کُکڑ کُتیاں بھنگ افیم لُٹی، میری بانونی چاہ اُجاڑیا نیں۔

دھڑویل دھاڑے مار ملک لُٹن، میرا دیس لُٹیا اےہناں لاڑھیا نیں۔

جھوٹھیاں سچیاں چغلیاں میل کے تے، گھرو گھری توں لوتیاں لاونا ہیں۔

پیو پُتراں توں یار یار کولوں، مانواں دِھیاں نوں پاڑ وِکھاونا ہیں۔

تینوں بان ہے بُرا کماؤنے دی، ایویں ٹکراں پیا لڑاونا ہیں۔

پرہاں جا جٹا پچھا چھڈ ساڈا، ایویں کاسنوں پیا اکاونا ہیں۔

دھروئی رب دی نیانوں کماؤ پینچو، بھرے دیس وچ پھاٹیا کُٹیا ہاں۔

مرشد بخشیا سی ٹھوٹھا بھنیا نیں، دھروں جڑاں تھیں لامیں پُٹیا ہاں۔

میں ماریا ویکھدے ملک سارے، دھرُوہ کُرنگ موئے وانگوں سٹیا ہاں۔

ہڈ گوڈڑے بھن کے چور کیتے، اَڑی دار گدّوں وانگ کُٹیا ہاں۔

وارثؔ شاہ میاں وڈا غضب ہویا، رو روئی کے بہت نکھٹیا ہاں۔

کڑیاں سد کے پینچاں نے پچھ کیتی، لنگا کاس تھوں ڈھاہ کے ماریا جے۔

اینویں باجھ تقصیر گناہ ماریا، اکے کوئی گناہ نتاریا جے۔

حال حال کرے پر ہے وچ بیٹھا، ایڈا قہر تے خون گزاریا جے۔

کہو کون تقصیر فقیر اندر، پھڑے چور وانگوں گھٹ ماریا جے۔

جھگی ساڑ کے مار کے بھن بھانڈے، ایس فقر نوں مار اتاریا جے۔

وارث ؔ شاہ میاں پچھو لڑکیاں نوں، اگ لاء فقیر کیوں ساڑیا جے۔

منہ انگلیاں گھت کے کہن سبھے کارے، کرن تھیں ایہہ نہ سنگدا اے۔

ساڈیاں ممیاں ٹوہندا توڑ گلھاں، پچھوں ہوئی کے ستھناں سنگدا اے۔

سانوں کٹیاں کرے تے آپ پچھوں، ساہن ہوئی کے ٹپ دا رِنگدا اے۔

نالے بنھ کے جوگ نوں جوء دیندا، گتاں بنھ کے کھِچ دا تنگد اے۔

تیڑوں لا کہائی وتے پھرے بھوندا، بھوں بھوں موتداتے نالے ٹھنگدا اے۔

وارث ؔ شاہ اجاڑ وِچ جائی کے تے، پھلگناں اساڈیاں سنگھدا اے۔

اوہ آکھدا مار گوا دِتا، ہڈ گوڈڑے بھن کے چُور کیتے۔

جھگی ساڑ بھانڈے بھن کھوہ داڑھی، لاہ بھاگ پٹے پُٹ دور کیتے۔

ٹنگوں پکڑ گھسیٹ کے وچ کھائی، تساں مار کے خلق حضور کیتے۔

وارثؔ شاہ گناہ تھوں پگڑ، کافر ہڈ پیر ملائکاں چُور کیتے۔

وار گھتیا کون بلا کتا، دُھرکار کے پرہاں نہ مار دے ہو۔

اساں بھیڑے پِٹیاں ہتھ لایا، تسیں ایتنی گل نہ سار دے ہو۔

پھر پھیجیاں مکریاں ٹھِکریاں نوں، منہ لائیکے چا وگاڑ دے ہو۔

مٹھی مٹھی ہاں ایڈ اپرادھ پوندے، دھیاں سَدّ کے پر ہے وچ ماردے ہو۔

ایہہ لُچ مشٹنڈڑا اسیں کڑیاں، اجے سچ تے جھوٹھ نتار دے ہو۔

پُرس ہوئیکے نڈھیاں نال گھلدا، تُسیں گل کیہ چا نگھاردے ہو۔

وارث ؔ شاہ میاں مرد سدا جھوٹھے، رَنّاں سچیاں سچ کیہ تاردے ہو۔

کیدو باہوڑی تے فریاد کُوکے، دھیاں والیو کرو نیاؤں میاں۔

میرا ہٹ پساری دا لُٹیانیں، کول ویکھدا پِنڈ گراؤں میاں۔

میری بھنگ افیم تے پوست لُڑھیا، ہور نعمتاں دا کیہا ناؤں میاں۔

میری تساں دے نال نہ سانجھ کوئی، پِن ٹکڑے پنڈ دے کھاؤں میاں۔

طوطی باغ اُجاڑ دی میویاں دے، اَتے پھاہ لیاؤندے کاؤں میاں۔

وارثؔ شاہ میاں وڈے مال لٹے، کیہڑے کیہڑے دا لواں ناؤں میاں۔

پینچاں کیدو نوں آکھیا صبر کر توں، تینوں ماریا نے جھکّھ ماریا نے۔

ہائے ہائے فقیر تے قہر ہویا، کوئی وڈّا ہی خون گجاریا نے۔

بہت دے دلاسڑا پونجھ اکّھیں، کیدو لننے نوں ٹھگّ کے ٹھاریا نے۔

کیدو آکھیا دھیاں دے ول ہو کے، ویکھو دین ایمان نگھاریا نے۔

وارث اندھ راجا تے بیداد نگری، جھوٹھا ویکھ جو بھانبڑا ماریا نے۔

چوچک آکھیا اکھیں وےکھال مینوں، مُنڈی لاہ سُٹاں مُنڈے مُنڈیاں دی۔

اگے دیاں تراہ میں تُرت ماہی، ساڈے دیس نہ تھاؤں ہے گُنڈیاں دی۔

سرواہیاںچھک کے الکھ لاہاں، اسیں ستھ نہ پرہے ہاں ٹُنڈیاں دی۔

کیدو آکھیاویکھ پھڑاوناں ہاں، بھلا تھاں کیہڑی ایہناں لُنڈیاں دی۔

اکھیں ویکھ کے پھیر جے کرو ٹال، ا تدوں جانساں پر ہے دوبُنڈیاں دی۔

ایس ہیر دی پڑچھ دی بھنگ لیساں، سہلی وٹساں چاک دے جُنڈیاں دی۔

وارثؔ شاہ میاں ایتھے کھیڈ پوندی، ویکھو نڈھیاں دی اتے مُنڈیاں دی۔

وڈی ہوئی اُشیر تاں جا چھہیا، پوہ مانگھ کتا وچ کنواں دے۔

ہویا چھاہ ویلا تدوں وچ بیلے، پھیر آن پئے سسّی پنواں دے۔

پونا بنھ کے رانجھے دے ہتھ ملیا، ڈھیر آ لگے اتے چنواں دے۔

بیلا لالو ہی لال پکاردا سی، کیدو پے رہیا وانگ گھنواں دے۔

جدوں لال کچوریاں کھیڈسیّاں، سبھے گھر و گھری اٹھ چلیاں نی۔

رانجھا ہیر نیارڑے ہوسُتے، کندھاں ندی دیاں مہیں نیں ملیاں نی۔

پئے ویکھ کے دوہاں اکٹھیاں نوں، ٹنگاں لنگے دیاں تیز ہو چلیاں نی۔

پرہے وچ کیدو جاء پگ ماری، چلو ویکھ لو گلاں اولیاں نی۔

پرہے وچ بے غیرتی کل ہوئی، چوبھ وچ کلیجے دے چسکدی اے۔

بے شرم ہے ٹپ کے سرے چڑھدا، بھلے آدمی دی جان دھسکدی اے۔

چوچک گھوڑے تے تُرت اسوار ہویا، ہتھ سانگ جیوں بجلی لِشکدی اے۔

سُنب گھوڑے دے کاڑہی کاڑ وجن، ہیر سُندیاں رانجھے تھوں کھسکدی اے۔

اُٹھ رانجھیا بابل آؤندائی، نالے گل کردی نالے رشکدی اے۔

مینوں چھڈ سہیلیاں نس گیاں، مکر نال ہولی ہولی بسکدی اے۔

وارثؔ شاہ جیوں مورچے بیٹھ بلی، ساہ گھٹ جاندی ناہیں کُسکدی اے۔

مہر ویکھ کے دوہاں اکلیاں نوں، غصہ کھائی کے ہویائی رَت ونا۔

ایہہ ویکھ نگھار خدائے دا جی، بیلے وچ اکلیاں پھرن رَناں۔

اکھیں نیویاں رکھ کے ٹھمک چلی، ہیر کچھ وچ مار کے تھال چھنا۔

چوچک آکھیا رکھ توں جمع خاطر، تیرے سوٹیاں نال میں لنگ بھناں۔

مہیں چھڈ ماہی اٹھ جاء بھکھا، اوسدے کھان دی خبر نہ کسے لیتی۔

بھتا پھیر نہ کسے لیاونا ای، ایدوں پچھلی بابلا ہوئی بیتی۔

مست ہو بے حال مہر کھلا، جیویں کسے ابدال نے بھنگ پیتی۔

کِتے نڈھی دا چا وواہ کیچے، اِیہہ مہر نے جیو دے وچ سیتی۔

جدوں رانجھنا جائی کے چاک لگا، مہیں سانبھیاں چوچک سیال دیاں نی۔

لوکاں تخت ہزارے وچ جا کہیا، کوماں اوس اَگے وڈے مال دیاں نی۔

بھائیاں رانجھے دیاں سیالاں نوں ایہہ لکھیا، ذاتاں محرم ذات دے حال دیاں نی۔

موجو چوہدری دا پُت چاک لایو، ایہہ قدرتاں ذوالجلال دیاں نی۔

ساتھوں رُس آیا تسیں موڑ گھلو، ایہنوں واہراں رات دینہہ بھال دیاں نی۔

جناں بھوئیں توں رُس کے اُٹھ آیا، کیاریاں بنیاں پیاں اوس لال دیاں نی۔

ساتھوں واہیاں بیچیاں اں لئے دانے، اتے مانیاں پچھلے سالدیاں نی۔

ساتھوں گھڑی نہ وِسرے ویر پیارا، رورو بھابیاں ایس دیاں جالدیاں نی۔

مہیں چاردا وڈھیوس نک ساڈا، ساتھے کھونیاں ایس دے مالدیاں نی۔

مجھیّں کٹک نوں دے کے کِھسک جاسی، ساڈا نہیں ذمہ پھروبھال دیاں نی۔

ایہہ صورتاں ٹھگ جو ویکھدے ہو، وارثؔ شاہ فقیر دے نال دیاں نی۔

تُسیں گھل دیہو تاں احسان ہووے، نہیں چل میلا اسیں آونے ہاں۔

گل پلڑا پائی کے ویر سبھے، اسیں رُٹھڑا ویر مناونے ہاں۔

اساں آیاں نوں تسیں جے نہ موڑو، تدے پئے پُکا پکاونے ہاں۔

نالے بھائیاں پنڈ دے پینچ سارے، وارثؔ شاہ نوں نال لیاونے ہاں۔

چوچک سیال نے لکھیا رانجھیاں نوں، نڈھی ہیر دا چاک اوہ منڈڑا جے۔

سارا پنڈ ڈردا اوس چاک کولوں، سرماہیاں دے اوہدا کنڈڑا جے۔

اساں جٹ ہے جان کے چاک لایا، دئیے تراہ جے جانیے گنڈڑا جے۔

ایہہ گبھرو گھروں کیوں کڈھیو، جے لنگا نہیں کم چور نہ ٹنڈڑا جے۔

سر سوہندیاں بودیاں نڈھڑے دے، کنیں لاڈلے دے بنے بُندڑا جے۔

وارثؔ شاہ نہ کسے نوں جان دا ہے، پاس ہیر دے رات دینہہ ہنڈڑا جے۔

گھر آئیاں دولتاں کون موڑے، کوئی بنھ ِپنڈوں کسے ٹوریا ای۔

اساں جیوندیاں نہیں جواب دینا، ساڈا رب نے جوڑنا جوڑیا ای۔

خطاں چٹھیاں اتے سنیہاں تے، کسے لُٹیا مال نہ موڑیا ای۔

جائے بھائیاں بھابیاں پاس جم جم، کسے ناہیوں ہٹکیا ہوڑیا ای۔

وارث ؔ شاہ سیالاں دے باغ وچوں، ایس پھل گلاب دا توڑیا ای۔

بھرجائیاں رانجھے دیاں تنگ ہو کے، خط ہیر سیال نوں لکھیا ای۔

ساتھوں چھیل سوادھ ونڈائے ستی، لوک یاریاں کدھروں سکھیا ای۔

دیور چن ساڈا ساتھوں رُس آیا، بول بول کے کھرا تِرکھیا ای۔

ساڈا لال موڑو سانوں خیر گھتو، جانو کملیاں نوں پائی بھکھیا ای۔

کڑیئے سانبھ ناہیں مال رانجھیاں دا، کر ساردا دیدڑا ترِکھیاای۔

جھٹ کیتیاں لال نہ ہتھ آون، سوئی ملے جو توڑدا لکھیا ای۔

کوئی ڈھونڈ وڈھیرڑا کم جوگا، اجے ایہہ نہ یاریاں سکھیاای۔

وارثؔ شاہ لے چھٹیاں دوڑیائی، کم قاصداں دا میاں سکھیائی۔

جدوں خط دتا لیا قاصداں نے، نڈھی ہیر نے تُرت پڑھایا ای۔

سارے معاملے اُتے وجھاپ سارے، گلہ لکھیا واچ سنایا ای۔

گھلو موڑ کے دیور اساڈڑے نوں، منڈا رُس ہزاریوں آیا ای۔

ہیر سد کے رانجھنے یار تائیں، سارا معاملہ کھول سنایا ای۔

بھائیاں بھابیاں چا جواب دتا، سانوں وطن تھیں چا تراہیو نیں۔

بھوئیں کھوہ کے باپ دا لیا ورثہ، مینوں اپنے گلوں چا لاہیو نیں۔

مینوں مار کے بولیاں بھابیاں نے، کوئی سچ نہ قول نِباہیو نیں۔

مینوں دے جواب چا کڈھیو نیں، ہل جو کیارڑا واہیو نیں۔

رل رن خصماں مینوں ٹھٹھ کیتا، میرا عرش دا کِنگرا ڈھائیو نیں۔

نِت بولیاں مار دیاں جا سیالیں، میرا کڈھنا دیس تھیں چاہیو نیں۔

اسیں ہیر سیال دے چاک لگے، جٹی مہر دے نال دل پھائیو نیں۔

ہُن چھٹیاں لکھ کے گھلیاں نیں، راکھا کھیتڑی نوں جدوں چاہیو نیں۔

وارثؔ شاہ سمجھا جیٹٹیاں نوں، ساڈے نال متھا کیہا ڈاہیو نیں۔

ہیر پُچھ کے ماہیڑے اپنے توں، لکھوا جواب چاہ ٹوریا ای۔

تساں لکھیا سو اساں واچیائے، سانوں واچدیاں ای لگا جھوریا ای۔

اساں دھیدو نوں چا مہینوال کیتا، کدی توڑناتے ناہیں توڑیا ای۔

کدی پان نہ ول تھے پھیر پہنچے، شیشہ چُور ہویا کسے جوڑیا ای۔

گنگا ہڈیاں مُڑدیاں نہیں گئیاں، وقت گئے نوں پھیر کس موڑیا ای۔

ہتھوں چھٹڑے واہریں نہیں مل دے، وارثؔ چھڈنا تے ناہیں چھوڑیا ای۔

جے توں سوہنی ہوئیکے پویں سوکن، اسیں اک تھیں چڑھندیاں ہاں۔

رب جان دا ہے سبھے عمر ساری، اسیں ایس محبوب دیاں بندیاں ہاں۔

اسیں ایس دے مگر دیوانیاں ہاں، بھانویں چنگیاں تے بھانویں مندیاں ہاں۔

اوہ اساں دے نا ل ہے چن بندا، اسیں کھتیاں نال سو ہندیاں ہاں۔

اوہ ماردا گالیاں دے سانوں، اسیں پھیر مڑ چوکھنے ہُندیاں ہاں۔

جس ویلڑے دا ساتھوں رُس آیا، اسیں ہنجروں رت دیاں روندیاں ہاں۔

ایہدے تھاؤں غلام ہور لؤ ساتھو، ں ممنون احسان دیاں ہُنیاں ہاں۔

رانجھے لعل باجھوں اسیں خوار ہوئیاں، کونجاں ڈار تھیں اسیں وُچھنیاں ہاں۔

جوگی لوکاں نوں مُن کے کرن چیلے، اسیں ایس دے عشق دیاں مُنیاں ہاں۔

وارثؔ شاہ رانجھے اگے ہتھ جوڑیں، تیرے پریم دی اَگ نے بھنیاں ہاں۔

چوچک سیال تھوں لکھ کے نال چوری، ہیر سیال نے کہی تبیت ہے نی۔

ساڈی خیر تساڈڑی خیر چاہاں، چٹھی خط دے لکھن دی رِیت ہے نی۔

ہو رانجھے دی گل جو لکھیا جے، ایہا بات میری انانیت ہے نی۔

رکھاں چا مُصحف قرآن اُسنوں، قسم کھائی کے وِچ مسیت ہے نی۔

تُسیں مگر کیوں ایس دے اُٹھ پیاں، ایہدی اساں دے نال پریت ہے نی۔

اسیں تِرنجناں وچ بہنیاں ہاں، سانوں گاؤنا ایسدا گیت ہے نی۔

دینہہ چھیڑ مہیں وڑے جھل بیلے، ایس مُنڈڑے دی ایہاریت ہے نی۔

راتیں آن اِلہ نوں یاد کردا، وارثؔ شاہ دے نال اُدمیت ہے نی۔

نی میں گھول گھتی ایہدے مُکھڑے توں، پاؤ دُدھ چاول ایہدا قُوت ہے نی۔

الا اللہ دیاں جلیاں پاؤنداہے، ذکرحیُّ تے لایموت ہے نی۔

نہیں بھابیاں تھے کرتُوت کائی سبھا، لڑن نوں بنی مضبوط ہے نی۔

جدوں تُساں تھے سی گالیاں دیندیاں ساؤ، ایہہ تاں اُوتنی دا کوئی اُوت ہے نی۔

ماریا تُساں دے مہنے گالیاں دا، ایہہ تاں سُک کے ہویا تابوت ہے نی۔

سونپ پیراں نوں جھل وچ چھیڑنی ہاں، ایہدی مدتے خضر ؑ تے لوط ؑ ہے نی۔

وارثؔ شاہ پھِرے اوہدے مگر لگا، اج تک اوہ ریہا انچھوت ہے نی۔

ساڈا مال سی سو تیرا ہو گیا، ذرا دیکھنا بُرا خدائیاں دا۔

توہیں چٹیا تے توں ہی پالیا سی، نہ ایہہ بھابیاں دا تے نہ بھائیاں دا۔

ساہو کار ہو بیٹھی ایں مار تھیلی، کھوہ بیٹھی ہیں مال توں سائیاں دا۔

اگ لین آئی گھر سانبھیوئی، ایہہ تیرا ہے باپ نہ مائیاں دا۔

گُنڈا ہتھ آیا تُساں گُنڈیاں نوں، انھی چوہی تے تھوتھیاں دھائیاں دا۔

وارثؔ شاہ دی مارای وگی ہیرے، جیہا کھوہیوئی وِیر توں بھائیاں دا۔

تُسیں ایس دے خیال نہ پوو اڑیو، نہیں کھٹی کجھ ایس پیار اُتوں۔

نی میں جیوندی ایس بن رہاں کیکوں، گھول گھول گھتی رانجھے یار اُتوں۔

جھلاں بیلیاں وچ ایہہ پھرے بھوندا، سِرویچ دا میں گنہگار اُتوں۔

میرے واسطے کار کماوندا ہے، میری جِند گھولی ایہدی کار اُتوں۔

تدوں بھابیاں ساک نہ بن دیاں سن، جدوں سُٹیا پکڑ پہاڑ اُتوں۔

گھروں بھابیاں چا جواب دِتا، اِنہاں بھوئیں دِیاں پٹیاں چار اُتوں۔

ناامید ہو وطن نوں چھڈ تُریا، موتی تُرے جیوں پٹ دی تار اُتوں۔

بِناں محنتاں مصقلے لکھ پھیرو، نہیں مورچہ جائے تلوار اُتوں۔

ایہہ مہنا لہے گا کدے ناہیں، ایس سیالاں دی ستھ سلواڑ اُتوں۔

نڈھی آکھسن جھگڑدی نال لوکاں، ایس سوہنے بھنبھڑے یار اُتوں۔

وارثؔ شاہ سمجھا توں بھابیاں نوں، ہُن مُڑے نہ لکھ ہزار اُتوں۔

چوچک سد بھائی پرہے لا بیٹھا، ہیر نوں چا پرناہیئے جی۔

آکھو رانجھے دے نال وواہ دیواں، اکے بنڑے چا منگائیے جی۔

ہتھیں آپڻے کِتے سامان کیجے، جان بُجھ کے لِیک نہ لائیے جی۔

بھائیاں آکھیا چُوچکا اےہہ مُصلحت، اسیں کھول کے چا سنائیے جی۔

وارثؔ شاہ فقیر پریم شاہی، ہیر اوس تھوں پُچھ منگائیے جی۔

رانجھیاں نال نہ کدی ہے ساک کیتا، نہیں دتیاں اساں کڑمائیاں وو۔

کِتھوں رُلدیاں گولیاں آئیاں نوں، دِجن ایہہ سیالاں دیاں جائیاں وو۔

نال کھیڑیاں دے ایہہ ساک کیجے، دِتی مصلحت سبھناں بھائیاں وو۔

بھلیاں ساکاں دے نال چاء ساک کیجے، دُھروں ایہہ جے ہندیاں آئیاں وو۔

وارثؔ شاہ انگیاریاں بھکھدیاں بھی، کسے وِچ بارُود چُھپائیاں وو۔

کھیڑیاں بھیجیا اساں تھے اک نائی، کرن مِنتاں چا احسان کیجے۔

بھلے جٹ بوہے اُتے آء بیٹھے، ایہہ چھوکری اُنہاں نوں دان کیجے۔

اساں بھائیاں ایہہ صلاح دتی، کیہا اساں سو سبھ پروان کیجے۔

ان دھن دا کُجھ وساہ ناہیں، اتے باہاں دا نہ گُمان کیجے۔

جتھے رب دے ناؤں دا ذکر آیا، لکھ بیٹیاں چا قربان کیجے۔

وارثؔ شاہ میاں نہیں کرو آکڑ، فرعون جیہاں ول دھیان کیجے۔

چُوچک پھیر کے گنڈھ سدا گھلے، آون چوہدری ساریاں چکراں دے۔

ہتھ دے روپیہ پلے پاء شکر، سوال پاؤندے چھوہراں بکراں دے۔

لا گیاں آکھیا سن توں سن ملیا، تیرا ساک ہویا نال ٹھکراں دے۔

دھریا ڈھول جٹیٹیاں دین ویلاں، چھنے لیاؤندیاں دانیاں شکراں دے۔

رانجھے ہیر سُنیا دلگیر ہوئے، دوویں دین گالیں نال اکراں دے۔

ملی جاء ودھائی جاں کھیڑیاں نوں، لُڈی مار کے جُھنبراں گھت دے نی۔

چھالاں لین اُپٹھیاں خوشی ہوئے، لا مجلساں کھیڈ دے وت دے نی۔

بھلے کُڑم ملے سانوں شرم والے، رجے جٹ وڈے اہل پَت دے نی۔

وارثؔ شاہ دی شیرنی ونڈئیانیں، وڈے دیگچے دُدھ تے بھت دے نی۔

ہیر ماؤں دے نال آ لڑن لگی، تُساں ساک کیتا نال زوریاں دے۔

کدوں منگیا منس میں آکھ تیتھوں، ویر کڈھیوئی کِنہاں کھوریاں دے۔

ہُن کریں ولا کیوں اساں کولوں، ایہہ کم نہ ہوندے نی چوریاں دے۔

جیہڑے ہون بے عقل چا لاوندے نی، اٹ ماڑیاں دی وچ موریاں دے۔

چاء چُغد نوں کونج دا ساک دِتو، پری بدھیاجے گل ڈھوریاں دے۔

وارث ؔ شاہ میاں گنا جگ سارا، مزے وکھ نیں پوریاں پوریاں دے۔

ہیر آکھدی رانجھیا قہر ہویا، ایتھوں اُٹھ کے چل جے چلنا اِی۔

دونویں اُٹھ کے لمّڑے راہ پوئیے، کوئی اساں نے دیس نہ ملنا اِی۔

جدوں جھگڑے وڑی میں کھیڑیاں دے، کسے اساں نوں موڑ نہ گھلنا اِی۔

ماں باپ نے جدوں ویاہ ٹوری، کوئی اساں دا وَس نہ چلنا اِی۔

اسیں عشق دے آن میدان رُدّھے، بُرا سُورمے نوں رنوں ہلنا اِی۔

وارثؔ شاہ جے عشق فِراق چھُٹے، ایہہ کٹک پھیر آکھ کِس جھلنا اِی۔

ہیرے عِشق نہ مول سواد دیندا، نال چوریاں اتے اُدھالیاں دے۔

کِڑاں پوندیاں مُٹھے ساں دیس وِچوں، قصے سُنے سن کھوہنیاں گالیاں دے۔

ٹھگی نال توں مہیں چرالیوں، اِیہو راہ نیں رناں دیاں چالیاں دے۔

وارثؔ شاہ صراف سبھ جان دے نیں، عیب کھوٹیاں بھنیاں رالیاں دے۔

چُوچک سیال نے قول وسار گھتے، جدوں ہیر نوں پایا مائیاں نیں۔

کڑیاں جھنگ سیالاں دِیاں دھملا ہو، سبھے پاس رنجھیٹے دے آئیاں نیں۔

اوہدے ویاہ دے سبھ سامان ہوئے، گنڈھیں پھیریاں دیس تے نائیاں نیں۔

ہُن تیری وے رانجھیا گل کیکوں، توں بھی رات دن مہیں چرائیاں نیں۔

آوے مورکھا پُچھ توں نڈھڑی نوں، میرے نال توں کےہاں چائیاں نیں۔

ہیرے قہر کیتو رل نال بھائیاں، سبھا کھلو کھل چا گواہیاں نیں۔

جے توں انت مینوں پِچھا دیونا سی، ایڈیاں محنتاں کاہے کرائیاں نیں۔

ایہی حد ہیرے تیرے نال ساڈی، محل چاڑھ کے پوڑیاں چائیاں نیں۔

تینوں ویاہ دے وڈے سنگار ہووے، اتے کھیڑیاں گھریں ودھائیاں نیں۔

کھاء قسم سوگند توں گھول پیتی، ڈوب سُٹیو پُوریاں پائیاں نیں۔

باہوں پکڑ کے ٹور دے کڈھ دیسوں، اُونویں توڑ نیناں جِیویں لائیاں نیں۔

یار یار تھیں جُدا کر دور ہووے، میرے باب تقدیر لکھائیاں نیں۔

وارثؔ شاہ ٹھگیوئی دغا دے کے، جیہاں کیتیاں سو اساں پائیاں نیں۔

رانجھے آکھیا مونہوں کی بولݨا ایں، گھٹ وٹّ کے دکھڑا پیوݨا ایں۔

میرے صبر دی داد جے رب دتّی، کھیڑیں ہیر سیال نا جیوݨا ایں۔

صبر دلاں دے مار جہان پٹّݨ، اچّی کاسنوں اساں بکیوݨا ایں۔

تسیں کملیاں عشق تھیں نہیں واکپھ، نہوں لاوݨا نمّ دا پیوݨاں ایں۔

وارث شاہ جی چپ تھیں داد پائیئے، اچّی بولیاں نہیں وہیوݨا ایں۔

رل ہیر تھے آئیاں پھیر سبھے، رانجھے یار تیرے سانوں گھلیا ای۔

سوٹا ونجھلی کمبلی سُٹ کے تے، چھڈ دیس پردیس نوں چلیا ای۔

جے توں انت اوہنوں پچھا دیونا سی، اُس دا کالجا کاسنوں سلیا ای۔

اساں ایتنی گل معلوم کیتی، تیرا نِکل ایمان ہُن چلیا ای۔

بے صدق ہوئی ایں صِدق ہاریوئی، تیرا صِدق ایمان ہُن ہلیا ای۔

اوہدا ویکھ کے حال احوال سارا، ساڈا روندیاں نِیر نہ ٹھلیا ای۔

ہائے ہائے مُٹھی پھرے نیک نیتی، اوہنوں سکھنا کاسنوں گھلیا ای۔

نِراس دِی راس لے عشق کولوں، سقلات دے بیاں نوں چلیا ای۔

وارثؔ حق دے تھوں جدوں حق کھُتھا، عرش رب دا تدوں تر تھلیا ای۔

ہیر آکھیا اوس نوں کُڑی کر کے، بُکل وِچ لکاء لیایا جے۔

میری ماؤں تے باپ تھوں کرو پردہ، گل کسے نہ مول سنایا جے۔

آمو سامنا آئیکے کرے جھیڑا، تُسیں منصف ہوئے مکایا جے۔

جیہڑے ہون سچے سیئی چھٹ جاسن، ڈن جھوٹھیاں نوں تسیں لایا جے۔

میں آکھ تھکی اوس کملڑے نوں، لے کے اُٹھ چل وقت گھُسایا جے۔

میرا آکھنا اوس نہ کن کیتا، ہُن کاس نوں ڈُسکنا لایا جے۔

وارثؔ شاہ میاں ایہہ وقت گھتھا، کسے پیر نوں ہتھ نہ آیا جے۔

راتیں وچ رُلائی کے ماہیڑے نوں، کُڑیاں ہیر دے پاس لے آئیاں نی۔

ہیر آکھیا جاندے نوں بسم اللہ، اج دولتاں میں گھریں پائیاں نی۔

لوکاں آکھیا ہیر دا وِیاہ ہُندا، اسیں ویکھنے آئی ہاں مائیاں نی۔

سورج چڑھے گا مغربوں جویں قیامت، توبہ ترک کر کُل بُرائیاں نی۔

جنہاں مجھیں دا چاک ساں سنے، نڈھی سوئی کھیڑیاں دے ہتھ آئیاں نی۔

اوسے وقت جواب ہے مالکاں نوں، ہک دھاڑ دیاں جاں اگے لائیاں نی۔

اِیہہ سہیلیاں ساک تے سین تیرے، سبھے ماسیاں پُھپھیاں تائیاں نی۔

تُساں ووہٹیاں بنن دی نِیت بدھی، لِیکاں حد تے پُج کے لائیاں نی۔

اساں کیہی ہن آس ہے نڈھیے نی، جتھے کھیڑیاں زراں وکھائیاں نی۔

وارثؔ شاہ الہ نوں سونپ ہیرے، سانوں چھڈ کے ہور دِھر لائیاں نی۔

کھیڑیاں ساہا سدھایا باہمناں تھوں، بھلی تِتھ مہورت تے وار میاں۔

نانویں ساونوں رات سی وِیر واری، لکھ گھلیا اِیہہ نِروار میاں۔

پہر رات نوں آن نکاح لینا، ڈھل لاونی نہیں زنہار میاں۔

اوتھے کھیڑیاں پُج سامان کیتے، ایتھے سیال بھی ہوئے تیار میاں۔

رانجھے دعا کیتی جنج آوندی نوں، کائی غیب دے کٹک تے دھاڑ میاں۔

وارثؔ شاہ سربالڑا نال ہویا، ہتھ تیر کانی تلوار میاں۔

لگے نُگدیاں تلن تے شکر پارے، ڈھیر لادِتے وڈے گھیوراں دے۔

تلے خوب جلیب گُل بہشت بوندی، لڈو ٹکیاں بھمبری میوراں دے۔

میدا کھنڈ تے گِھیو پارہے جپھی، بھابی لاڈلی نال جیوں دیوراں دے۔

قلا قند مکھانیاںسواد مٹھے، پکوان گنھے نال تیوراں دے۔

ٹکا والیاں نتھ حمیل جھانجر، بازوبند مالاں نال نیوراں دے۔

مٹھے ہورکھجور پراکڑی دی، بھرے خوانچے نال سمبوسیاں دے۔

اندرسے کچوریاں لچیاں سن، دَڑے اتے کھنڈ دے کُھرنیاں کھوسیاں دے۔

پیڑے نال خطائیاں ہور گُپ چُپ، بیدانیاں نال پلوسیاں دے۔

رانجھا جوڑ کے پرہے فریاد کردا، ویکھو کھس دے ساک بیدوسیاں دے۔

وارثؔ شاہ نصیب ہی پون جھولی، کرم ڈھین نہیں نال جھوسیاں دے۔

منڈے ماس چاول دال دہئیں دھگڑ، ایہہ ماہیاں پاہیاں راہیاں نوں۔

سبھ چوہڑے چپڑے رج تھکے راکھے، جیہڑے سانبھ دے واہیاں نوں۔

کامیں چاک چوبرسیری ڈھگراں نوں، دہے مُکھ جیوں ڈیہن پھلائیاں نوں۔

دال شوربا رساتے مِٹھا منڈے، ڈوماں ڈھولیاں کنجراں نائیاں نوں۔

ساک ماڑیاں دے کھوہ لین ڈاہڈھے، ان پُج دے اوہ نہ بولدے نیں۔

نہیں چلدا وس لاچار ہو کے موئے، سپ وانگوں بِس گھولدے نیں۔

کدی آکھدے مارئیے آپ مریئے، پئے اندروں باہروں ڈولدے نیں۔

گُن ماڑیاں دے سبھے ریہن وِچے، ماڑے ماڑیاں تھے دُکھ پھولدے نیں۔

شاندار نوں کرے نہ کوئی جھوٹھا، کنگال جھوٹھا کر ٹولدے نیں۔

وارثؔ شاہ لٹاؤندے کھڑے ماڑے مارے، خوف دے مونہوں نہ بولدے نیں۔

مُشکی چاولاں دے بھرے آن کوٹھے، سوین پتی تے جھونڑے چھڑیدے نی۔

باس متی مسافری بیگمی سن، ہر چند دے زردئیے دھریدے نی۔

سٹہی کر چُکا سیولا گھرت کنتل، انوکیکلا تیہرا سَری دے نی۔

باریک سفید کشمیر کابل خورش، جیہڑے حور تے پری دے نی۔

گُلیاں سُچیاں نال ہتھوڑیاں دے، موتی چون کمبوہیاں جڑیدے نی۔

وارثؔ شاہ ایہہ زیوراں گھڑن خاطر، پِنڈ پِنڈ سُنیارڑے پھڑیدے نی۔

کنگن نال زنجیریاں پنج منیاں، ہار نال لونگیر پور وائیو نیں۔

تِرگا نال کُپوراں دے جُٹ سچے، توڑے پانوٹے گجریاں چھائیو نیں۔

پہونچی چونکیاں نال حمیل مالا، مہر بچھوے نال گھڑائیو نیں۔

سوہنیاں الیاں نال پازیب پگھے، گھنگرالاں دے گھنگرو لائیو نیں۔

جوی مال نوگری تے چونپ کلیاں، کان پھول تے سیس بنائیو نیں۔

وارثؔ شاہ گہنا ٹھیک چاک آہا، سوئی کھتڑے چائے پوائیو نیں۔

اسکندری نیوراں بیر-بلیاں، پپّل پتّرے جھمکے ساریاں نے۔

ہس کڑے چھڑکننݨا نال بولاں، ودّھی ڈول میانّڑا دھاریاں نے۔

چنّݨہار لوہلاں ٹکّا نال بیڑا، اتے جگنی چا سواریا نے۔

بانکاں چوڑیاں مشک-بلائیاں بھی، نال مچھلیاں والڑو ساریاں نے۔

سوہݨی آرسی نال انگوٹھیاں دے، اتر-دان لٹکݨ ہریاریا نے۔

داج گھتّ کے تونک سندوک بدّھے، سݨو کی کی داج رنگایا نے۔

وارث شاہ میاں اصل داج رانجھا، اک اوہ بدرنگ کرایا نے۔

لال پٹکھیاں اتے متاع لاچے، کھن کھیس ریشمین سلاریاں نیں۔

مانگ چونک پٹا گلاں چوڑئیے سن، بوندا اودھ پنجتانیاں ساریاں نیں۔

چھوپ چھائیلاں تے نال چار سوتی، چنداں موراں دے بھان نوں جھاریاں نیں۔

سالو بھنڑے چادراں بافتے دیاں، نال بھوچھناں دے پُھلکاریاں نیں۔

وارثؔ شاہ چکنی سروپا خاصے، پوشاکیاں مُل دیاں بھاریاں نیں۔

لال گھگرے کاڈھویں نال مُشرومُشکی، پگاّں دے نال تسیلڑے نی۔

دریائی دیاں چولیاں نال مہتے، کمیخواب تے چُنیاں پیلڑے نی۔

بوک بند تے عنبری بادلاسی، زرعی خاص چوتار رسیلڑے نی۔

چار خانےے ڈورئیے ململاں سن، چھوپ چھائیلاں نپٹ سکھیلڑے نی۔

الاہ تے جھمیاں اوڈھنے سن، شیر شکر گلبدن رسیلڑے نی۔

وارثؔ شاہ دو اوڈھنے ہیر رانجھا، سُکے تیلڑے تے برے حیلڑے نی۔

سُرمے دانیاں تھالیاں تھال چھنے، لوہ کڑچھ نیں نال کڑاہیاں دے۔

کول نال بُہگنے سن طبل بازاں، قاب اتے پرات پرواہیاں دے۔

چمچے بیلوے دوھنی دیگچے بھی، نال خوانچے طاس بادشاہیاں دے۔

پٹ اتے پٹیہڑاں داج رتے، جگر پاٹ گئے ویکھ راہیاں دے۔

گھمیاراں نے مٹاں دے ڈھیر لائے، ڈھکے بہت بالن نال کاہیاں دے۔

دیگاں کھِچ دے گھت زنجیر رسے، توپاں کِھچ دے کٹک بادشاہیاں دے۔

وارثؔ شاہ میاں چا ویاہ دا سی، سُنجے پھِرن کھندھے منگُو ماہیاں دے۔

ڈاراں خوباں دیاں سیالاں دے میل آئیاں، ہور پری دے ہوش گواؤندیاں نے۔

لکھ جٹّیاں مشک لپیٹیاں نے، اتّݨ پدمݨی وانگ سہاؤندیاں نے۔

باراں ذات تے ستّ سنات ڈھکّی، رنگ رنگ دیاں صورتاں آؤندیاں نے۔

اتّے بھوچھݨ سن پنج ٹولیئے دے، اتے لونگیاں تیڑ جھناؤوں دیاں نے۔

لکّھ سٹّھنی دیݨ تے لیݨ گالیں، واہ واہ کیہ سہرا گانودیاں نے۔

پریزاد جٹیٹیاں نیݨ خونیں نال، ہیک مہین دے گاؤندیاں نے۔

نال آرسی مکھڑا ویکھ سوندر، کھولھ عاشقاں نوں ترساؤندیاں نے۔

اک کھولھ کے چادراں کڈّھ چھاتی، اپرواڑیوں جھاتیاں پاؤندیاں نے۔

اکّ وانگ بساتیاں کڈّھ لاٹو، ویرارادھ دی ناف وکھاؤندیاں نے۔

اکّ تاڑیاں ماردیاں نچّدیاں نے، اکّ ہسّدیاں گھوڑیاں گاؤندیاں نے۔

اکّ گاؤں کے کوئلاں کانگ ہوئیاں، اکّ راہ وچّ دوہرڑے لاؤندیاں نے۔

اک آکھدیاں مور نا مار میرا، اک وچ ممولڑا گاؤندیاں نے۔

وارث شاہ جیوں شیر گڑھ پٹݨ مکّے، لکھ سنگتاں زیارتیں آؤندیاں نے۔

جویں لوک نگاہے تے رتن تھمن، ڈھول مار دے تے رنگ لاؤندے نیں۔

بھڑ تھومار کے پُھمنیاں گھت دے نیں، اِک آؤندے تے اک جاؤندے نیں۔

جیہڑے صِدق دے نال چل آوندے نیں، قدم چُم مراد سبھ پاؤندے نیں۔

وارثؔ شاہ دا چورما کُٹ کے تے، دے فاتحہ ونڈ ونڈاؤندے نیں۔

چڑھ گھوڑیاں کھیڑیاں گنڈھ پھیری، چڑھے گھبرُو ڈنک وجائیکے جی۔

کاٹھیاں سُرخ بنات دیاں ہتھ نیزے، دارُوپی کے دِھرگ وجائیکے جی۔

گھوڑیں پاکھراں سونے دیاں ساختاں نیں، لوہلاں چور حمیل چھنکائیکے جی۔

کیسر بِھنڑے پگاں دے پیچ بدھے، وچ کلغیاں زغاں لگائیکے جی۔

سہرے پھلاں دے طریاں نال لٹکن، ٹکے دتے نی لکھ لُٹائیکے جی۔

ڈھاڈی بھگتےے کنجریاں نقیلے سن، اتے ڈوم سرود وجائیکے جی۔

کشمیری تے دُکھنی نال واجے، بھیری طوطیاں وجیاں چائیکے جی۔

وارثؔ شاہ دے مکھ تے بنھ مُکٹاں، سوئن سہرے بنا بنائیکے جی۔

آتش بازیاں چھٹ دیاں پُھل جھڑیاں، پھوہی چھُٹے تے باغ ہوا میاں۔

ہاتھی مور تے چرخیاں جھاڑ، چھٹن تاڑ تاڑ پٹاکیاں پاء میاں۔

ساون بھادروں کُجیاں نال چہکے، ٹنڈ چوہیاں دی کرے تا میاں۔

مہتابیاں ٹوٹکے چادراں سن، دیون چکیاں وڈے رسا میاں۔

ملے میل سیالݨاں جنج آندی، لگّیاں سوݨ سپتّ کراوݨے نوں۔

گھتّ سرم سلائیاں دیݨ گالھیں، اتے کھڈکّݨے نال کھڈاوݨے نوں۔

مولی نال چا کچھیا گبھرو نوں روڑی لگّیاں آن کھوواوݨے نوں۔

بھری گھڑی-گھڑولی تے کڑی نھاتی، آئیاں پھیر نکاہ پڑھاوݨے نوں۔

مولی نال چا کچّھیا گبّھرو نوں، روڑی لگّیاں آݨ کھواوݨے نوں۔

وارث شاہ ویاہ دے گیت مٹّھے، قاضی آیا میل ملاوݨے نوں۔

بِھینٹک منگدیاں سالیاں چیچ چھلا، دودھ دے اَن یدھڑی چڑی دا وے۔

ددھ دے گوہیرے دا چو جٹا نالے، دچھنا کھنڈ دی پڑی دا وے۔

لونگاں منجڑا ندی وچ کوٹ کر دے، گھٹ گھٹ چھلا کڑی چِڑی دا وے۔

بِناں بلداں دے کھوہ دے گیڑ سانوں، ویکھاں کِکروں اوہ بھی گڑیدا وے۔

تنبو تان دے کھاں سانوں باجھ تھما، ںپہنچا دے کھاں سوئینے چِڑی دا وے۔

اِک منس کیسرے دا کھری منگے، ہاتھی پاء کجے وچ پھڑی دا وے۔

ساڈے پِنڈ دے چاک نوں دے اماں، لیکھا نال تیرے ایویں وَری دا وے۔

وارثؔ شاہ جیجا کِھڑیا وانگ پُھلاں، جویں پُھل گلاب دا کِھڑی دا وے۔

انی سوہݨیئے چھیل ملوک کڑیئے، ساتھوں ایتنا جھیڑ نا جھڑی دا نی۔

سئیاں تنّ سو سٹّھ بلکیس راݨی، ایہہ لے چیچ چھلّا اس دی پڑی دا نی۔

چڑھیا ساوݨ تے باغ بہار ہوئی، دبھ کاہ سرکڑا کھڑی دا نی۔

ٹنگیں پا ڈھنگا دوہنیں پور کڈّھی، ایہہ لے ددھ اݨیدھڑی چڑی دا نی۔

ددھ لیا گوہیرے دا چو کڑیئے، ایہہ لے پی جے باپ نا لڑی دا نی۔

سوہیاں ساویاں نال بہار تیری، مشک آنودا لونگاں دی دھڑی دا نی۔

کھنڈ پڑی دی دچّھݨا دیاں تینوں، تکّا لاویئے وچلی دھڑی دا نی۔

چال چلیں مرگائیاں تے تریں تاری، بولیاں پھل گلاب دا جھڑی دا نی۔

کوٹ ندی وچّ لے سݨے لونگ منجا، تیرے سوݨ نوں کوݨ لو وڑی دا نی۔

اکّ گلّ بھلّی میرے یاد آئی، روٹ سکھیا پیر دا دھڑی دا نی۔

باجھ بلداں دے کھوہ بھجا دتّا، اڈّا کھڑکدا کاٹھ دی کڑی دا نی۔

جھب نہا لے بکّ بھر چھیل کڑیئے، چاؤ کھوہ دا نال لے کھڑی دا نی۔

ہور کوݨ ہے نی جہڑی منس منگے، اساں منس لدّھا جوڑ جڑی دا نی۔

اساں بھال کے سارا جہان آندا، جہڑا ساڑیاں مول نا سڑیدا نی۔

اکّ چاک دی بھیݨ تے تسیں سبّھے، چلو نال میرے جوڑ جڑی دا نی۔

وارث شاہ گھیرا کاہنوں گھتیو جے، جیہا چنّ پروار وچّ وڑیدا نی۔

قاضی سدّیا پڑھن نکاہ نوں جی، نڈّھی وہر بیٹھی نہیں بولدی ہے۔

میں تاں منگ رنجھیٹے دی ہو چکّی، ماؤں کفر تے غیب کیوں تولدی ہے۔

نزاا وقت شیطان جیوں دے پاݨی، پئی جان غریب دی ڈولدی ہے۔

اساں منگ درگاہ تھیں لیا رانجھا، صدق سچّ زبان تھیں بولدی ہے۔

مکّھݨ نظر رنجھیٹے دے اساں کیتا، سوننی ماؤں کیوں چھاہ نوں رولدی ہے۔

وارث شاہ میاں انّھے میو وانگوں، پئی موت وچّ مچّھیاں ٹولدی ہے۔

قاضی محکمے وچ ارشاد کیتا، من شرع دا حکم جے جیونا اِی۔

بعد موت دے نال ایمان ہیرے، داخل وچ بہشت دے تھیونا اِی۔

نال ذوق دے شوق دا نور شربت، وچ جنت عدن دے پیونا اِی۔

چادر نال حیا دے ستر کیجے، کاہ درز حرام دی سیونا اِی۔

ہیر آکھدی جیونا بھلا سوئی، جیہڑا ہووے بھی نال ایمان میاں۔

سبھو جگ فانی ہِکو رب باقی، حکم کیتا ہے رب رحمان میاں۔

کُل شی خلقنا زوجین، حکم آیا ہے وِچ قرآن میاں۔

میرے عشق نوں جاندے ڈھول باشک، لوح قلم تے زمین آسمان میاں۔

جوبن روپ دا کجھ وساہ نہیں، مان متیے مُشک لپٹیے نی۔

نبی حکم نکاح فرما دِتا، رب فا نکحو من لے جٹیے نی۔

کدی دین اسلام دے راہ ٹُرئیے، جڑ کُفر دی جےو تھوں پٹیے نی۔

جیہڑے چھڈ حلال حرام تکن، وچ ہاویہ دوزخے سٹیے نی۔

کھیڑا حق حلال قبول کر توں، وارث ؔ شاہ بن بیٹھی ہیں وٹییے نی۔

قلوب المومنین عرش اللہ تعالی، قاضی عرش خدائے دا ڈھا ناہیں۔

جتھے رانجھے دے عشق مقام کیتا، اوتھے کھیڑیاں دی کوئی واہ ناہیں۔

ایہی چڑھی گولیر میں عشق والی، جتھے ہور کوئی چاڑھ لاہ ناہیں۔

جس جیونے کان ایمان ویچاں، ایہا کون جو انت فناہ ناہیں۔

جیہا رنگھڑاں وچ نہ پیر کوئی، اتے لُدھڑاں وچ بادشاہ ناہیں۔

وارث ؔ شاہ میاں قاضی شرع دے نوں، نال اہل طریقتاں راہ ناہیں۔

دُرّے شرع دے مار اُدھیڑ دیساں، کراں عمر خطاب دا نیانو ہیرے۔

گھت ککھاں دے وچ میں ساڑ سُٹا، ںکول ویکھسی پنڈ گرانو ہیرے۔

کھیڑا کریں قبول تاں خیر تیری، چھڈ چاک رنجھیٹے دا نا نو ہیرے۔

اکھیں میٹ کے وقت لنگھا موئیے، ایہہ جہان ہے بدلاں چھانو ہیرے۔

وارث ؔ شاہ ہن آسرا رب دا ہے، جدوں وِٹرے باپ تے مانو ہیرے۔

رلے دلاں نوں پکڑ وچھوڑ دیندے، بری با ن ہے تِنہاں ہتیاریاں نوں۔

نِت شہر دے فکر غلطان ریہندے، ایہو شامتاں رب دیاں ماریاں نوں۔

کھاون وڈھیان نِت ایمان ویچن، ایہو مارہے قاضیاں ساریاں نوں۔

رب دوزخاں نوں بھرے پا بالن، کےہا دوس ہے انہاں وچاریاں نوں۔

وارث ؔ شاہ میاں بنی بہت اوکھی، نہیں جان دے ساں اےہناں کاریاں نوں۔

جیہڑے چھڈ کے راہ حلال دے نوں، تکن نظر حرام دی مارئین گے۔

قبر وچ بہائی کے نال گرزاں، اوتھے پاپ تے پُن نروارئین گے۔

روز حشر دے دوزخی پکڑ کے تے، گھت اگ دے وچ نِگھا رئین گے۔

کوچ وقت نہ کسے ہے ساتھ رَلنا، خالی دست تے جیب بھی جھاڑئین گے۔

وارث ؔ شاہ ایہہ عمر دے لال مُہرے، اک روز نوں عاقبت ہارئین گے۔

قالوا بلٰی دے دینہہ نکاح بدھا، روح نبی دی آپ پڑھایا ای۔

قُطب ہو وکیل وِچ آ بیٹھا، حکم رب نے آن کرایا ای۔

جبرائیل میکائیل گواہ چارے، عزرائیل اِسرافیل آیاای۔

اگلا توڑ کے ہور نکاح پڑھنا، آکھ رب نے کدوں فرمایا ای۔

جیہڑے عشق دی اگ دے تاؤتتے، تِنہاں دوزخاں نال کیہ واسطہ ای۔

جنہاں اک دے ناؤں تے صدق بدھا، اُنہاں فکر اندیشٹرا کاسدا ای۔

آخر صدق یقین تے کم پوسی، موت چرغ ایہہ پُتلا ماس دا ای۔

دوزخ موہریاں مِلن بے صِدق جھوٹھے، جنہاں بان تکن آس پاس دا ای۔

لکھیا وچ قرآن کتاب دے ہے، گنہگار خداء دا چور ہے نی۔

حکم ماؤں تے باپ دا من لینا، ایہو راہ طریق دا زور ہے نی۔

جنہاں نہ منیا پچھو تاء روسن، پَیر ویکھ کے جھوردا مور ہے نی۔

جو کجھ ماؤں تے باپ تے اسیں کرئیے، اوتھے تُدھ دا کجھ نہ زور ہے نی۔

قاضی مانو تے باپ ا قرار کیتا، ہیر رانجھے دے نال ووا ہنی ہے۔

اساں اوس دے نال چائے قول کیتا، لب گور دے تیک نبا ہنی ہے۔

انت رانجھے نوں ہیر پرناہ دینی، کوئی روز دی ایہہ پرا ہنی ہے۔

وارثؔ شاہ نہ جان دے منجھ کملے، خُورِش شیر دی گدھے نوں ڈا ہنی ہے۔

قُرب وِچ درگاہ دے تِنہاں نوں ہے، جیہڑے حق دے نال نکاحین گے۔

مانوں باپ دے حکم دے وِچ چلے، بہت ذوق دے نال وواہین گے۔

جیہڑے شرع تھوں جان بے حکم ہوئے، وچ ہاوئیے دوزخے لاہین گے۔

جیہڑے حق دے نال پیار ونڈن، اٹھ بہشت بھی اُنہاں نوں چاہین گے۔

جیہڑے نال تکبری آکڑن گے، وانگ عید دے بکرے ڈھاہین گے۔

تن پالکے جنہاں خود روئی کیتی، اگے اگ دے عاقبت ڈاہین گے۔

وارثؔ شاہ میاں جیہڑے بہت سیانے، کانو وانگ پلاگ وِچ پھاہین گے۔

جیہڑے اِک دے نانو تے محو ہوئے، منظور خدائے دے راہ دےنیں۔

جِنہاں صِدق یقین تحقیق کیتا، مقبول درگاہ اِلہ دے نیں۔

جِنہاں اِک دا راہ دُرست کیتا، تنہاں فِکر اندیشٹرے کاہ دے نیں۔

جنہاں نام محبوب دا وِرد کیتا، اوہ صاحب مرتبہ جاہ دے نیں۔

جیہڑے رِشوتاں کھائی کے حق روڑھن، اوہ چور اُچکٹرے راہ دے نیں۔

ایہہ قرآن مجید دے منے نیں، جیہڑے شعر مئیں وارثؔ شاہ دے نیں۔

قاضی آکھیا ایہہ جے روڑ پکا، ہیر جھگڑیاں نال نہ ہار دی ہے۔

لیاؤ پڑھو نکاح منہ بنھ اُسدا، قصہ کوئی فساد گزار دی ہے۔

چھڈ مسجداں دائیریاں وچ وڑدی، چھڈ بکریاں سُوریاں چار دی ہے۔

وارث ؔ شاہ مدھانی ہے ہیر جٹی، عشق دہیں دا گھیو نتار دی ہے۔

قاضی بنھ نکاح تے گھت ڈولی، نال کھیڑیاں دے دِتی تور میاں۔

تیور بیوراں نال جڑاؤ گہنے، دم دولتاں نعمتاں ہور میاں۔

ٹمک مہیں تے گھورڑے اُٹھ دِتے، گہنا پترا ڈھگڑا ڈھور میاں۔

ہیر کھیڑیاں نال نہ تُرے مولے پیا، پِنڈ دے وچ ہے شور میاں۔

کھیڑے گھن کے ہیر نوںرواں ہوئے، جویں مال نوں لے وَگے چور میاں۔

مہئیں ٹرن نہ باجھ رنجھیٹڑے دے، بھوئے ہوئی کے پِنڈ بھجائیونیں۔

پٹ جُھگیاں لوکاں نوں ڈِھڈ مارن، بھانڈے بھن کے شور گھتائیونیں۔

پُوشل چائی کے بوتھیاں اُتانہہ کر کے، شو کات تھی دُھملا لائیونیں۔

لوکاں آکھیا رانجھے دِی کرو منت، پیر چم کے آن جگائیو نیں۔

چشمہ پیر دی خاک دا لا متھے، وانگ سیوکاں سخی منائیو نیں۔

بھڑ تھو ماریو نیں دوالے رانجھنے دے، لا ل بیگ دا تھڑا پجائیونیں۔

پکوان تے پنیاں رکھ اگے بھولو رام، نوں خوشی کرائیو نیں۔

مگر مہئیں دے چھیڑ کے نال شفقت، سِر ٹمک چاء چوائیو نیں۔

واہو واہی چلے راتو رات کھیڑے، دےنہہ جائیکے پِنڈ چڑھائیو نیں۔

دے چُوری تے کھچڑی دیاں ست بُرکاں، نڈھا دیورا گود بہائیو نیں۔

اگوں لین آئیاں سیاں وُہٹڑی نوں، جے توں آندڑی وے ویرا گائیو نیں۔

سِروں لاہ ٹمک بھورا کھس لیتا، آدم بہشت تھیں ویکھ تراہیو نیں۔

وارث ؔ شاہ میاں ویکھ قدرتاں نی، بُھکھا جنتوں روح کڈھائیو نیں۔

لے وے رانجھیا واہ میں لا تھکّی، ساڈے وسّ تھیں گلّ بیوسّ ہوئی۔

قاضی ماپیاں ظالماں بنّھ ٹوری، ساڈی تیندڑی دوستی بھسّ ہوئی۔

گھر کھیڑیاں دے نہیں وسّݨا میں ساڈی اوہناں دے نال خرخسّ ہوئی۔

جاہ جیوانگی ملانگی رب میلے، حال سال تاں دوستی بسّ ہوئی۔

لگّا تیر جدائی دا میاں وارث، ساڈے وچ کلیجڑے دھسّ ہوئی۔

جو کجھ وچ رضائے دے لکھ چُھٹا، مونہوں بس نہ آکھیے بھیڑئیے نی۔

سُنجا سکھنا چاک نوں رکھیوئی، متھے بھورئیے چندرئیے بھیڑئیے نی۔

منتر کیل نہ جانیے ڈومنے ایویں، سُتڑے ناگ نہ چھیڑئیے نی۔

اِکے یار دے ناں توں فدا ہوئیے، موہرا دے کے اکے نبیڑئیے نی۔

دغا دیونا ہووے تاں جیئرے نوں، پہلے روز ہی چا کھدیڑئیے نی۔

جے نہ اُتریے یار دے نال پورے، ایڈے پٹنے نہ سہیڑئیے نی۔

وارثؔ شاہ جے پیاس نہ ہووے اندر، شیشے شربتاں دے ناہیں چھیڑئیے نی۔

تینوں حال دی گل میں لکھ گھلاں، تُرت ہو فقیر تیں آؤنا ای۔

کسے جوگی تھے جائی کے بنیں چیلا، سواہ لائی کے کن پڑاؤنا ای۔

سبھا ذات صفات برباد کر کے، اتے ٹھیک تیں سیس مناؤنا ای۔

توہیں جیوندا دیدنا دئیں سانوں، اساں وت نہ جیوندیاں آؤنا ای۔

رانجھے آکھیا سیال گل گئے سارے، اتے ہیر بھی چھڈ ایمان چلی۔

سِر ہیٹھاں کر گیا مہر چوچک، جدوں ستھ وِچ آن کے گل ہلی۔

دِھیاں ویچدے قول زبان ہارن، محراب متھے اُتے دھون ڈھلی۔

یارو سیالاں دیاں داڑھیاں ویکھ دے ہو، جہی مُنڈ منگواڑ دی مسر پلی۔

وارثؔ شاہ میاں دِھی سوہنی نوں، گل وِچ چا پاؤندے ہین ٹلی۔

یارو جٹ دا قول منظور ناہیں، گوز شُتر ہے قول روستائیاں دا۔

پَتاں ہون اکی جس جٹ تائیں، سوئی اصل بھرا ہے بھائیاں دا۔

جدو ں بہن ارُوڑی تے عقل آوے، جویں کھوتڑا ہووے گُسائیاں دا۔

سِروں لاہ کے چُتڑاں ہیٹھ دیندے، مزہ آؤنے تدوں صفائیاں دا۔

جٹی جٹ دے سانگ تے ہون راضی، پھڑے مُغل تے ویس گیلائیاں دا۔

دِھیاں دینیاں کرن مسافراں نوں، ویچن ہور دِھرے مال جوائیاں دا۔

وارثؔ شاہ نہ مُعتبر جاننا جے، قول جٹ سُنیار قصائیاں دا۔

پینچاں پنڈ دیاں سچ تھیں ترک کیتی، قاضی رشوتاں مار کے کور کیتے۔

پہلے ہورناں نال اقرار کر کے، طعمہ ویکھ داماد پھر ہور کیتے۔

گل کریے ایمان دی کڈھ چھڈن، پینچ پِنڈ دے ٹھگ تے چور کیتے۔

اشراف دی گل منظور ناہیں، چور چودھری اتے لنڈور کیتے۔

کانو باغ دے وچ کلول کر دے، کُوڑا پھولنے دے اتے مور کیتے۔

زور و زور وواہ لے گئے کھیڑے، اساں رو بہتےرڑے شور کیتے۔

وارثؔ شاہ جو اہل ایمان آہے، تِنہاں جا ڈیرے وِچ گور کیتے۔

یارو ٹھگ سیال تحقیق جانو، دھیاں ٹھگنیاں سبھ سکھاؤندے جے۔

پُتر ٹھگ سرداراں دے مٹھیاں ہو، اوہنوں مہیں دا چاک بناؤندے جے۔

قول ہار زبان دا ساک کھوہن، چاء پیوند ہن ہور دِھر لاؤندے جے۔

داڑھی شیخ دی چُھرا قصائیاں دا، بیٹھ پر ہے وچ پینچ سداؤندے جے۔

جٹ چور تے یار تراہ مارن ڈنڈی، موہندے تے سنھاں لاؤندے جے۔

وارثؔ شاہ ایہہ جٹ نیں ٹھگ سبھے، تری ٹھگنے جٹ چنہاوں دے جے۔

ڈوگر جٹ ایمان نوں ویچ کھاندے، دِھیاں مار دے تے پاڑ لاؤندے جے۔

ترک قول حدیث دے نِت کر دے، چوری یاریاں بیاج کماؤندے جے۔

جیہے آپ تھیون تہئیاں عورتاں نیں، بیٹے بیٹیاں چوریاں لاؤندے جے۔

جیہڑا چور تے راہزن ہووے کوئی، اوسدی وڈی تعریف سناؤندے جے۔

جیہڑا پڑھے نماز حلال کھائے، اوہنوں میہنا متقی لاؤندے جے۔

مونہوں آکھ کڑمائیاں کھوہ لیندے، ویکھو رب تے موت بھلاؤندے جے۔

وارثؔ شاہ میاں دو دو خصم دیندے، نال بیٹیاں ویر کماؤندے جے۔

جدوں گانڑے دے دن پُج مُکے، لسی مندری کھیڈنے آئیاں نیں۔

پئی دُھم کہاء آج گانڑے دی، پھرن خوشی دے نال سوائیاں نیں۔

سیدا لال پیہڑے اُتے آ بیٹھا، کڑیاں ووہٹڑی پاس بہائیاں نیں۔

پکڑ ہیر دے ہتھ پرات پائے، باہاں مردیاں وانگ پلمائیاں نیں۔

وارثؔ شاہ میاں نیناں ہیر دیاں نیں، وانگ بدلاں جھنبراں لائیاں نیں۔

گھر کھیڑیاں دے جدوں ہیر آئی، چُک گئے تگاوڑے اتے جھیڑے۔

وچ سیالاں دے چپ چنگ ہوئی اتے، خوشی ہو پھر دے نیں سبھ کھیڑے۔

فوجدار تغیر ہو آن بیٹھا کوئی، اوس دے پاس نہ پائے پھیرے۔

وِچ تخت ہزارے دے ہون گلاں، اتے رانجھے دیاں بھابیاں کرن جھیڑے۔

چِٹھی لکھ کے ہیر دی عذر خواہی، جویں موئے نوں پُچھےے ہو نیڑے۔

ہوئی لکھی رضا دی رانجھیا وے، ساڈے الڑے گھاسن توں اُچیڑے۔

مُڑکے آ نہ وِگڑیا کم تیرا، لٹکندڑا گھریں توں پا پھیرے۔

جیہڑے پھل دانت توں رہیں راکھا، اوس پُھل نوں توڑ لے گئے کھیڑے۔

جِیندے واسطے پھریں توں وچ جھلاں، جِتھے باگھ بھگیلے تے شینہ پیڑھے۔

کوئی نہیں وساہ کواریاں دا، ایویں لوک نکمڑے کرن جھیڑے۔

توں تاں محنتاں سیں دینہہ رات کردا، ویکھ قُدرتاں رب دیاں کون پھیرے۔

اوس جوہ وِچ پھیر نہ پِین پانی، کھس جان جاں کھپرں مونہو ہیڑے۔

کلس زری دا چاڑھیے جا روضے، جِس ویلڑے آن کے وڑیں ویہڑے۔

وارثؔ شاہ ایہہ نذر سی اساں منی، خواجہ خِضر چراغ دے لئے پیڑے۔

بھابی خزاں دِی رُت جاں آن پُنی، بھور آسرے تے پئے جال دے نی۔

سیون بُلبلاں بوٹیاں سُکیاں نوں، پھیر پھل لگن نال ڈال دے نی۔

اساں جدوں کدوں انہاں پاس جانا، جیہڑے محرم اسا ڈڑے حال دے نی۔

جنہاں سولیاں تے جالئے جھوٹے، منصور ہوری ساڈے نال دے نی۔

وارثؔ شاہ جو گئے سو نہیں مڑ دے، لوک اساں تھوں آونا بھال دے نی۔

موجو چوہدری دا پُت چاک لگا، ایہہ پیکھنے ذوالجلال دے نی۔

ایس عشق پچھے لڑن مرن سورے، صفاں ڈوب دے کھوہنیاں گال دے نی۔

بھابی عشق تھوں نس کے اوہ جاندے، پُتر ہون جے کسے کنگال دے نی۔

مارے بولیاں دے گھریں نہیں وڑدے، وارث ؔ شاہ ہوری پھِرن بھال دے نی۔

گئے عمر تے وقت پھر نہیں مُڑدے، گئے کرم تے بھاگ نہ آؤندے نی۔

گئی گل زبان تھیں تِیر چھُٹا، گئے روح قلبوت نہ آؤندے نی۔

گئی جان جہان تھیں چھڈ جُسّہ، گئے ہور سیانے فرماؤندے نی۔

مُڑ ایتنے پھیر جے آؤندے نہیں، رانجھے یار ہوری مُڑ آؤندے نی۔

وارثؔ شاہ میاں سانوں کون سدّے، بھائی بھابیاں ہنر چلاوندے نی۔

اگے واہیوں چاء گوائیو نیں، ہُن عِشق تھیں چاء گواؤندے نیں۔

رانجھے یار ہوراں ایہا تھاپ چھڈی، کِتے جائی کے کن پڑاؤندے نیں۔

اکے اپنی جِند گواؤندے نیں، اکے ہیر جٹی بنھ لیاؤندے نیں۔

ویکھ جٹ ہُن پھند چلاؤندے نیں، بَن چیلڑے گھون ہو آوندے نیں۔

مصلحت ہیر دیاں سوہریاں ایہہ کیتی، مُڑ ہیر نہ پیئڑے گھلنی جے۔

مت چاک مڑ چنبڑے وچ بھائیاں، ایہہ گل کُساکھ دی چلنی جے۔

آخر رن دی ذات بے وفا ہوندی، جاء پیئڑے گھریں ایہہ ملنی جے۔

وارثؔ شاہ دے نال نہ ملن دیجے، ایہہ گل نہ کسے اُتھلنی جے۔

اِک ووُہٹڑی ساہورے چلی سیالیں، آئی ہیر تھے لین سنیہاں نوں۔

تیرے پیئڑے چلی ہاں دے گلاں، کھول قصیاں جیہاں کیہاں نوں۔

تیرے ساہوریاں تدھ پیار کیہا، کرو گرم سُنیہاں بیہاں نوں۔

تیری گھبرونال ہے بنی کیہی، ووہٹیاں دسدیاں نیں اساں جیہاں نوں۔

ہیر آکھیا اوس دِی گل ایویں، وَیر ریشماں نال جو لیہاں نوں۔

وارثؔ کاف تے الف تے لام بولے، کیہ آکھنا جیہاں تیہاں نوں۔

ہتھ بنھ کے گل وِچ پا پلا، کہیں دیس نوں دعا سلام میرا۔

گھٹ ویریاں دے وس پائیو نیں، سیّاں چا وساریا نام میرا۔

مجھّو واہ وِچ ڈوبیا ماپیاں نے، اوہناں نال ناہیں کوئی کام میرا۔

ہتھ جوڑ کے رانجھے دے پیر پکڑیں، اِک ایتنا کہیں پیغام میرا۔

وارثؔ نال بے وارثاں رحم کیجے، مہربان ہو کے شام میرا۔

ترٹے قہر کلور سر تتڑی دے، تیرے بِرہ فراق دی کُٹھیاں میں۔

سُنجیں تراٹ کلیجڑے وِچ دھانی، نہیں جیونا مرن تے اُٹھیاں میں۔

چور پون راتیں گھر سُتیاں دے، ویکھو دینہہ بازار وِچ مُٹھیاں میں۔

جوگی ہوئی کے آجے ملیں مینوں، کسے انبروں مہردیوں تُرٹھیاں میں۔

نہیں چھڈ گھر بار اُجاڑ دیساں، نہیں وسنا تے نہیںوُٹھیاں میں۔

وارثؔ شاہ پریم دیاں چھٹیاں نے، مار پھُٹیاں جُٹیاں کُٹھیاں میں۔

ووہٹی آن کے ساہورے وڑی جس دن، پُچھے چاک سیالاں دا کیہڑا نی۔

منگو چاردا سی جیہڑا چُوچکے دا، مُنڈا تخت ہزارے دا جیہڑا نی۔

جیہڑا عاشقاں وچ مشہور رانجھا، سِر اوس دے عشق دا سہرا نی۔

کِتے دائرے اِکے مسیت ہوندا، کوئی اوس دا کِتے ہے ویہڑا نی۔

عشق پُٹ کے ترٹیاں گالیاں نیں، اُجڑ گیاں دا ویہڑا کیہڑا نی۔

کُڑیاں آکھیا چھیل ہے مس بِھنا، چھڈ بیٹھا ہے جگ دے سب جھیڑے۔

سُٹ ونجھلی اہل فقیر ہویا، جس روز دے ہیر لے گئے کھیڑے۔

وِچ بیلیاں کُوکدا پھرے کملا، جتھے باگھ بگھیلے تے شینہ بیڑھے۔

کوئی اوس دے نال نہ گل کردا، باجھ منتروں ناگ نوں کون چھیڑے۔

کُڑی آکھیا جاہ ولاؤ اوس نوں، کویں گھیر کے ماندری کرو نیڑے۔

کُڑیاں جاء ولایا رانجھنے نوں، پھرے دُکھ تے درد دا لدیا ای۔

آء گھِن سُنیہڑا سجناں دا، تینوں ہیر سیال نے سدیا ای۔

تیرے واسطے ماپیاں گھروں کڈھی، اساں ساہورا پیئڑا ردیا ای۔

تُدھ باجھ نہ جیونا ہوگ میرا، وِچ سیالاں دے جیو کیوں اڈیا ای۔

جھب ہو فقیر تے پہنچ میتھے، اوتھے جھنڈڑا کاس نوں گڈیا ای۔

وارثؔ شاہ اِس عشق دی نوکری نے، دماں باجھ غلام کر چھڈیاای۔

مئیں رانجھے نے مُلّاں نوں جا کیہا، چھٹی لکھو جی سجناں پیاریاں نوں۔

تُساں ساہورے جا آرام کیتا، اسیں ڈھوئے ہاں سول انگیاریاں نوں۔

اگ لگ کے زمین اسمان ساڑے، چالکھاں جے دُکھڑیاں ساریاں نوں۔

میتھوں ٹھگ کے مہیں چرا لئیوں، رناں سچ نیں توڑدیاں تاریاں نوں۔

چاک ہو کے وت فقیر ہوواں، کیہا ماریو اساں وچاریاں نوں۔

گلہ لکھو جو یار نے لکھیائے، سجن لکھدے جویں پیاریاں نوں۔

وارثؔ شاہ نہ رب بِن ٹانگ کائی، کیویں جیتئے معاملیاں ہاریاں نوں۔

تینوں چاء سی وڈا وواہ والا، بھلا ہویا جے جھب وہیجئیں نی۔

ایتھوں نِگل گئیں اِیں بُرے دہاں وانگوں، انت ساہورے جاپتیجئیں نی۔

رنگ رتیے ووہٹیے کھیڑیاں دئیے، کیدو لنگے دی گھنڈپتیجئیں نی۔

چلیں پاء پانی دُکھاں نال پالی، کرم سیدے دے ماپیاں سیجئیں نی۔

قاصد جائی کے ہیر نوں خط دِتا، ایہہ لے چاک دا لکھیا لیجھی ایں نی۔

تیرے واسطے بہت اداس ہاں میں، ربا میل توں چریں وچھونّیاں نوں۔

ہتّھیں ماپیاں دتّی ساں ظالماں نوں، لگّا لوݨ کلیجیاں بھونّیاں نوں۔

موت اتے سنجوگ نا ٹلے مولے، کوݨ موڑدا ساہیاں پونّیاں نوں۔

جوگی ہوئکے آ توں سجّݨاں وو، کوݨ جاݨدا جوگیاں مونّیاں نوں۔

کسے تتّڑے وقت سی نہوں لگّا، وارث بیجیا داݨیاں بھونّیاں نوں۔

قید آبخور دے کھِچی واگ قسمت، کوئل لنک دے باغ دی گئی دِلّی۔

مینا لئی بنگالیوں چاک کملے، کھیڑا پیا از غیب دی آن بِلّی۔

چُستی اپنی پکڑ نہ ہار ہمت، ہیر ناہیوں عِشق دے وِچ ڈِھلّی۔

کوئی جائی کے پکڑ فقیر کامل، فقر مار دے وِ چ رضا کِلّی۔

وارثؔ شاہ مستانڑا ہو،، للّی سہلی گودڑی پہن ہو شیخ چِلّی۔

دِتی ہیر لکھائی کے ایہہ چِٹھی، رانجھے یار دے ہتھ لے جاء دینی۔

کِتے بیٹھ نویکلا سد ملُاں، ساری کھول کے بات سُنا دینی۔

ہتھ بنھ کے میریاں سجناں نوں، رو رو سلام دعا دینی۔

مر چُکیاں جان ہے نک اُتے، اِک وار جے دینیا آ دینی۔

کھیڑے ہتھ نہ لاؤندے منجڑی نوں، ہتھ لائی کے گور وِچ پادینی۔

ککھ ہو رہیا غماں نال رانجھا، ایہا چننگ لے جائی کے لا دینی۔

میرا یار ہیں تاں میتھے پہنچ میاں، کن رانجھے دے ایتنی پا دینی۔

میری لئیں نشانڑی بانک چھلّا، رانجھے یار دے ہتھ لےجا دینی۔

وارثؔ شاہ میاں اوس کملڑے نوں، ڈھنگ، زُلف زنجیر دِی پا دینی۔

اگے چنڈیاں نال ہنڈایاای، زُلف کُنڈلاں دار ہُن ویکھ میاں۔

گھت کُنڈلی ناگ سیاہ پلمے، ویکھے اوہ بھلا جس لیکھ میاں۔

مَلے وٹنے لوڑھ دنداسڑے دا، نین خونیاں دے بھرن بھیکھ میاں۔

آ حسن دی دید کر ویکھ زلفاں، خونیں نیناں دے بھیکھ نوں ویکھ میاں۔

وارثؔ شاہ فقیر ہو پہنچ میتھے، فقر مار دے ریکھ وِچ میکھ میاں۔

قاصد آن رانجھیٹے نوں خط دتا، نڈھی موئی ہے نک تے جان میاں۔

کوئی پاء بُھلاوڑا ٹھگیوئی، سِر گھتیو چاء مسان میاں۔

تیرے واسطے رات نوں گِنے تارے، کشتی نُوح دِی وِچ طوفان میاں۔

اِک گھڑی آرام نہ آؤندا اِی، کیہا ٹھوکیو پریم دا بان میاں۔

تیرا نانو لے کے نڈھی جیوندی ہے، بھانویں جان تے بھانویں نہ جان میاں۔

مونہوں رانجھے دا نام جاں کڈھ، بہندی اوتھے نِت پوندے گھمسان میاں۔

راتیں گھڑی نہ سیج تے مول سوندی، رہے لوگ بہتیرڑا ران میاں۔

جوگی ہوئی کے نگر وِچ پا پھیرا، موجاں نال توں نڈھڑی مان میاں۔

وارثؔ شاہ میاں سبھو کم ہوندے، جدوں رب ہندا مہربان میاں۔

چِھٹی نانو تیرے لکھی نڈھڑی نیں، وِچے لکھے سو درد فراق سارے۔

رانجھا تُرت پڑھائی کے فرش ہویا، دِلوں آہ دے ٹھنڈڑے ساہ مارے۔

میاں لکھ توں درد فراق میرا، جیہڑا امبروں سُٹ دا توڑ تارے۔

گھا لکھ جو دِلے دے دُکھڑے دے، لکھن پیاریاں نوں جویں یار پیارے۔

لکھیا اِیہہ جواب رانجھیٹڑے نے، جدوں جیو وِچ اوس دے شورپئے۔

اوسے روز دے اسیں فقیر ہوئے، جس روز دے حسن دے چورپئے۔

پہلے دعاء سلام پیاریاں نوں، مجھو واہ فِراق دے بوڑ گئے۔

اساں جان تے مال درپیش کیتا، اٹی لگڑی پریت نوں توڑ گئے۔

ساڈی ذات صفات برباد کر کے، لڑ کھیڑیاں دے نال جوڑ گئے۔

آپ ہس کے ساہورے ملیو نیں، ساڈے نیناں دا نیر نکھوڑ گئے۔

آپ ہو محبوب جا ستر بیٹھے، ساڈے روپ دا رسا نچوڑ گئے۔

وارثؔ شاہ میاں ملیاں واہراں تھوں، دھڑویل ویکھو زور و زور گئے۔

ساڈی خیر ہے چاہندے خیر تینڈی، پھیر لکھو حقیقتاں ساریاں جی۔

پاک رب تے پیر دی مہر باجھوں، کٹے کون مصیبتاں بھاریاں جی۔

موجُو چوہدری دا پُت چاک ہو کے، چُوچک سیال دیاں کھولیاں چاریاں جی۔

دغا دے کے آپ چڑھ جان ڈولی، چینچر ہاریاں ایہہ کواریاں جی۔

سپ روسیاں دے کرن مار منتر، تارے دیندیاں نیں ہیٹھ کھاریاں جی۔

پیکے جٹاں نوں مار فقیر کر کے، لین ساہورے جا گھمکاریاں جی۔

آپ نال سہاگ دے جاء رُپن پیچھے، لاء جاون پچکاریاں جی۔

سرداراں دے پُتر چاک کر کے، آپ ملدیاں جا سرداریاں جی۔

وارثؔ شاہ نہ ہاردیاں اساں کولوں، راجے بھوج تھیں ایہہ نہ ہاریاں جی۔

رانجھے آکھیا لُٹی دی ہیر دولت، جرم گالیے تاں اوتھے جا لیئے۔

اوہ رب دے نور دا خوان یغما، شُہدے ہوئی کے جرم وٹا لیئے۔

اِک ہوونا رہیا فقیر میتھوں، رہیا ایتناں وس سو لا لیئے۔

مکھن پالیا چیکنا نرم پنڈا، ذرا خاک دے وچ رُلا لیئے۔

کسے جوگی تھیں سِکھیے سِحر کوئی، چیلے ہوئی کے کن پڑوا لیئے۔

اگے لوکاں دے جھگڑے بال سیکے، ذرا اپنے نوں چننگ لا لیئے۔

اگے جھنگ سیالاں دا سیر کیتا، ذرا کھیڑیاں نوں جھوک لا لیئے۔

اوتھے خودی گمان منظور ناہیں، سِر دیجیے تاں بھیت پا لیئے۔

وارثؔ شاہ محبوب نوں تدوں پائیے، جدوں اپنا آپ گوا لیئے۔

بُجھی عِشق دی اگ نوں واؤ لگی، سماں آیا ہے شوق جگاونے دا۔

بالناتھ دے ٹِلے دا راہ پھڑیا، متا جاگیا کن پڑاونے دا۔

پٹے پال ملائیاں نال رکھے، وقت آیا ہے رگڑ مُناونے دا۔

جرم کرم تیاگ کے تھاپ بیٹھا، کِسے جوگی دے ہتھ وِکاونے دا۔

بندے سوئنے دے لاہ کے چاء چڑھیا، کَن پاڑ کے مُندراں پاونے دا۔

کِسے ایسے گُردیو دی ٹہل کرئیے، سِحر دس دے رن کِھسکاونے دا۔

وارثؔ شاہ میاں اِنہاں عاشقاں نوں، فکر ذرا نہ جِند گواونے دا۔

ہو کا پِھرے دیندا پِنڈاں و ِچ سارے، آؤ کِسے فقیر جے ہوونا جے۔

منگ کھاونا کم نہ کاج کرنا، نہ کجھ چارنا تے نہ ہی چوونا جے۔

ذرا کن پڑائی کے سواہ ملنی، گورُو سارے ہی جگ دا ہوونا جے۔

نہ دیہاڑی نہ کسب روز گار کرنا، ناڈھو شاہ پھر مُفت دا ہوونا جے۔

نہیں دینی ودھائی پھر جمنے دی، کسے موئے نوں مُول نہ روونا جے۔

منگ کھاونا اتے مسیت سونا، نہ کجھ بونا تے نہ کچھ لوونا جے۔

نالے منگنا تے نالے گھُورنا ئی، دین دار نہ کسے دا ہوونا جے۔

خوشی اپنی اُٹھنا میاں وارث، اتے اپنی نیند ہی سوونا جے۔

ٹِلے جائی کے جوگی تھے ہتھ جوڑے، سانوں آپنا کرو فقیر سائیں۔

تیرے درس دیدار دے دیکھنے نوں، آیا دیس پردیس میں چِیرسائیں۔

صدق دھار کے نال یقین آیا، اسیں چیلڑے تے تُسیں پیر سائیں۔

بادشاہ سچا رب عالماں دا، فقر اوس دے ہین وزیر سائیں۔

بِناں مُرشداں راہ نہ ہتھ آوے، دُدّھ باجھ نہ ہووے ہے کھیر سائیں۔

یاد حق دی صبر تسلیم نہچا، تُساں جگ دے نال کیہ سیر سائیں۔

فقر کُل جہان دا آسرا ہے، تابع فقر دے پیر تے میر سائیں۔

میرا مانو نہ باپ نہ ساک کوئی، چاچا تایا نہ بھین نہ ویر سائیں۔

دُنیا وِچ ہاں بہت اداس ہویا، پیروں ساڈیوں لاہ زنجیرسائیں۔

تینوں چھڈ کے جاں میں ہور کس تھے، نظر آؤنا ہیں ظاہرا پیر سائیں۔

ناتھ ویکھ کے بہت ملوک چینچل، اہل طبع تے سوہنا چھیل مُنڈا۔

کوئی حُسن دِی کھان ہوشناک سُندر، اتے لاڈلا مانوتے باپ سندا۔

کسے دکھ توں رُس کے اُٹھ آیا، اکے کِسے دے نال پے گیا دھندا۔

ناتھ آکھدا دس کھاں سچ میتھے، توں ہیں کیہڑے دُکھ فقیر ہوندا۔

ایہہ جگ مقام فنا داہے، سبھا ریت دی کندھ ایہہ جیونا ہے۔

چھاؤں بدلاں دی عمر بندیاں دی، عزرائیل نے پاڑنا سیونا ہے۔

اج کل جہان ہے سہج میلا، کسے نت نہ حکم تے تھِیونا ہے۔

وارثؔ شاہ میاں انت خاک ہونا، لکھ آب حیات جے پیونا ہے۔

ہتھ کنگناں پہنچیاں پھب رہیاں، کنیں جھٹکدے سوہنے بُندڑے نیں۔

مجھ پٹ دیاں لُنگیاں گھن اُتے، سِر بھنے پُھلیل دے جُندڑے نیں۔

سِر کوچ کے باریاں دار چھلے، کجل بھنڑے نین نچندھڑے نیں۔

کھاء پہن پھِرن سِروں ماپیاں دیوں، تُساں جہے فقیر کیوں ہُندڑے نیں۔

خواب رات دی جگ دیاں سبھ گلاں، دھن مال نوں مول نہ جُھورئیے جی۔

پنج بُھوت بِکار تے اُدر پاپی نال، صبر سنتوکھ دے پورئیے جی۔

اُشن سیت دُکھ سُکھ سماں جاپے، جہے شال مشرو تہے بھُورئیے جی۔

بھو آتما وس رس کس تیاگے اینویں، گورو نوں کاہ وڈورئیے جی۔

بھوگ بھوگنا دُدّھ تے دہی پیون، پِنڈا پال کے رات دینہہ دھوونا ہیں۔

کھڑی کٹھن ہے فقر دی واٹ جھاکن، مونہوں آکھ کے کاہ وگاونا ہیں۔

واہیں ونجھلی تریمتاں نِت گُھوریں، گائیں مہیں ولا ئیکے چوونا ہیں۔

سچ آکھ جٹا کہی بنی تینوں، سواد چھڈ کے کھیہ کیوں ہوونا ہیں۔

جوگی چھڈ جہان فقیر ہوئے، ایس جگ وِچ بہت خواریاں نیں۔

لین دین تے دغا انیانو کرنا، لٹ گھٹ تے چوریاں یاریاں نیں۔

اوہ پُرکھ نربان پدجاء پہنچے، جنہاں پنجے ہی اندریاں ماریاں نیں۔

جوگ دیہو تے کرو نہال مینوں، کیہیاں جیو تے گُھنڈیاں چاڑھیاں نیں۔

ایس جٹ غریب نوں تار اوویں، جیویں اگلیاں سنگتاں تاریاں نیں۔

وارثؔ شاہ میاں رب شرم رکھے، جوگ وِچ مصیبتاں بھاریاں نیں۔

مہا دیو تھوں جوگ دا پنتھ بنیا، کھری کٹھن ہے جوگ مہم میاں۔

کوڑا بکبکا سواد ہے جوگ سندا، جیہی گھول کے پیونی نِم میاں۔

جہان سن سمادھ کی منڈلی ہے، اتے جوتنا ہے رِم جِھم میاں۔

تِہان بھسم لگائی کے بھسم ہونا، پیش جائے ناہیں گرب ڈھم میاں۔

تُسیں جوگ دا پنتھ بتاؤ سانوں، شوق جاگیا حرف نگینیاں دے۔

ایس جوگ دے پنتھ وِچ آوڑیاں، چُھپن عیب صواب کمینیاں دے۔

حِرص اگ تے فقر دا پوے پانی، جوگ ٹھنڈ گھتے وِچ سینیاں دے۔

اک فقر ہی رب دے رہن ثابت، ہور تھِڑ کدے اہل خزینیاں دے۔

تیرے دوار تے آن محتاج ہوئے، اسیں نوکرہاں باجھ مہینیاں دے۔

تیرا ہو فقیر میں نگر منگاں، چھڈاں واعدے انہاں روزےنیاں دے۔

ایس جوگ دے واعدے بہت اوکھے، ناد انہت تے سن وجاؤنا وو۔

جوگی جنگم گودڑی جٹا دھاری، مُنڈی نِرملا بھیکھ وٹاؤنا وو۔

تاڑی لائی کے ناتھ دادِھیان دھرنا، دسویں دوار ہے ساس چڑھاؤنا وو۔

جمے آئے داہرکھ تے سوگ چھڈے، نہیں مویاں گیاں پچھو تاؤنا وو۔

نانو فقر دا بہت آسان لینا، کھرا کٹھن ہے جوگ کماؤنا وو۔

دھو دھائی کے جٹاں نوں دھوپ دینا، سدا انگ بھبُوت رُماؤنا وو۔

اُدبان باشی جتی ستی جوگی، جھات اِستری تے ناہیں پاؤنا وو۔

لکھ خوبصورت پری حور ہووے، ذرہ جیو ناہیںبھرماؤنا وو۔

کند مول تے پوست افیم بیجیا، نشہ کھائی کے مست ہو جاؤنا وو۔

جگ خواب خیال ہے سُپن ماتر، ہو کملیاں ہوش بُھلاؤنا وو۔

گھت مُندراں جنگلاں وِچ رہنا، بین کِنگ تے سنکھ وجاؤنا وو۔

جگن ناتھ گوداوری گنگ جمنا، سدا تِیرتھاں تے جا نہاؤنا وو۔

میلے سِدھاں دے کھیلنا دیس پچھم، نواں ناتھاں دا درسن پاؤنا وو۔

کام کرودھ تے لوبھ ہنکار مارن، جوگی خاک در خاک ہو جاؤنا وو۔

رناں گھوردا گاوندا پھریں وحشی، تینوں اوکھڑا جوگ کماؤنا وو۔

ایہہ جوگ ہے کم نراسیاں دا، تساں جٹاں کیہ جوگ تھوںپاؤنا وو۔

تُساں بخشنا جوگ تاں کرو کِرپا، دان کردیاں ڈِھل نہ لوڑئیے جی۔

جیہڑا آس کر کے ڈِگے آن دوارے، جیو اوسدا چاء نہ توڑئیے جی۔

صِدق بنھ کے جیہڑا چرن لگے، پار لائیے وِچ نہ بوڑئیے جی۔

وارثؔ شاہ میاں جیندا کوئی ناہیں، مہر اوس تھوں نہ وچھوڑئیے جی۔

گھوڑا صبر دا ذکر دی واگ دے کے، نفس مارنا کم بھجنگیاں دا۔

چھڈ زراں تے حکم فقیر ہوون، ایہہ کم ہے ماہنواں چنگیاں دا۔

عشق کرن تے تیغ دِی دھار کپن، نہیں کم ایہہ بھکھیاں ننگیاں دا۔

جہڑے مرن سو فقر تھیں ہون واقف، نہیں کم ایہہ مرن تھیں سنگیاں دا۔

ایتھے تھاؤں نہیں اڑبنگیاں دا، فقر کم ہے سِراں تھوں لنگھیاں دا۔

شوق مہر تے صدق یقین باجھوں، کیہا فائدہ ٹکڑیاں منگیاں دا۔

وارث ؔ شاہ جو عشق دے رنگ رتے، کندی آپ ہے رنگدیاں رنگیاں دا۔

جوگ کرے سو مرن تھیں ہوء استھر، جوگ سکھیے سِکھنا آیاای۔

نہچا دھار کے گُرو دی سیوکرئیے، ایہہ ہی جوگیاں دا فرمایا ای۔

نال صدق یقین دے بنھ تقویٰ، دھنے پتھروں رب نوں پایاای۔

سینسے جیو ملین دے نشٹ کیتے، تُرت گرو نے رب دکھایا ای۔

بچہ سیوں جس وچ قلبوت خاکی، سچے رب نے تھاؤں بنایاای۔

وارثؔ شاہ میاں ہمہ اوست جاپے، سرب مئے بھگوان نون پایا ای۔

مالا منکیاں وِچ جیوں ہک دھاگا، تویں سرب کے بیچ سما رہیا۔

سبھناں جیواں دے وِچ ہے جان وانگوں، نشہ بھنگ افیم وِچ آرہیا۔

جویںپتریں مہندیوں رنگ رچیا، تویں جان جہان وچ آ رہیا۔

جویں رکت سریر وچ ساس اندر، تویں جوت میں جوت بنا رہیا۔

رانجھا بنھ کے خرچ ہے مگر لگا، جوگی اپنا زور سبھ لا رہیا۔

تیرے دوار جوگا ہو رہیا ہاں میں، جٹ جوگی نوں گھناں سمجھا رہیا۔

وارثؔ شاہ میاں جنہوں عِشق لگا، دِین دُنی دے کم تھیں جاء رہیا۔

جوگی ہو لاچار جاں مہر کیتی، تدوں چیلیاں بولیاں ماریاں نی۔

جیبھاں سان چڑھائی کے گرد ہوئے، جویں تکھیاں تیز کٹاریاں نی۔

دیکھ سوہنا رنگ جٹیڑے دا، جوگ دین دیاں کرن تیاریاں نی۔

ٹھرک مُنڈیاں دے لگے جوگیاں نوں، متاں جنہاں دیاں رب نے ماریاں نی۔

جوگ دین نہ مول نمانیاں نوں، جنہاں کیتیاں محنتاں بھاریاں نی۔

وارثؔ شاہ خوشامداے سوہنیاں دی، گلاں حق دیاں نہ نِرواریاں نی۔

غیبت کرن بگانڑی طاعت اوگن، ستے آدمی ایہہ گنہگارہوندے۔

چور کِرت گھن چُغل تے جھوٹھ بولے، لُوتی لاوڑا استواں یار ہوندے۔

اساں جوگ نوں گل نہیں بنھ بہنا، تُسیں کاسنوں ایڈ بیزار ہوندے۔

وارثؔ شاہ جنہاں اُمید نہ ٹانگ کائی، بیڑے تنہاں دے عاقبت پار ہوندے۔

رل چیلیاں تاا کساء کیتا، بالناتھ نوں پکڑ پتھلیو نیں۔

چھڈ دوار اُکھاڑ بھنڈار چلے، جارِند تے واٹ سبھ ملیو نیں۔

سیلھیاں ٹوپیاں مندراں سُٹ بیٹھے، موڑ گودڑی ناتھ تھے گھلیو نیں۔

وارث رب بخیل نہ ہوئے میرا، چارے راہ نصیب دے ملیو نیں۔

سنُجا لوگ بخیل ہے باب مینڈے، میرا رب بخیل نہ لوڑئیے جی۔

کیجے غور تے کم بنا دجے، ملے دلاں نوں نہ وچھوڑئیے جی۔

ایہہ حکم تے حسن نہ نِت رہندے، نال عاجزاں کرو نہ زورئیے جی۔

کوئی کم غریب دا کرے ضائع، سگوں اوسنوں ہٹکیے ہوڑئیے جی۔

بیڑا لدیا ہویا مسافراں دا، پار لائیے وِچ نہ بوڑئیے جی۔

زمین نال نہ مارئیے پھیر آپے، ہتھیں جنہاں نوں چاڑھیے گھوڑئیے جی۔

بھلا کردیاں ڈھل نہ مول کیجے، قصہ طول دراز نہ تورئیے جی۔

وارثؔ شاہ یتیم دی غور کریے، ہتھ عاجزاں دے نال جوڑئیے جی۔

دُھروں ہُندڑے کاوشاں ویر آئے، ٹریاں چُغلیاں دُھروں بخیلیاں وو۔

مینوں ترس آیا ویکھ زُہد تیرا، گلاں مٹھیاں بہت رسیلیاں وو۔

پانی دُدّھ وِچوں کڈھ لین چاتر، جدوں چھلکے پاؤندے تیلیاں وو۔

گورُو دبکیا مُندراں جھب لیاؤ، چھڈ دیہو گلاں انکھیلیاں وو۔

نہیں ڈرن ہُن مرن تھیں بھور عاشق، جنہاں سولیاں سراں تے سیلیاں وو۔

وارثؔ شاہ پھِرناتھ نے حکم کیتا، کڈھ اکھیاں نیلیاں پیلیاں وو۔

چیلیاں گورو دا بچن پروان کیتا، جاء سُرگ دیاں مٹیاں میلیاں نیں۔

سبھا تِن سو سٹھ جا بھویں تیرتھ، واچ گوراں دے منتراں کیلیاں نیں۔

نویں ناتھ بونجڑا بیر آئے، چوسٹھ جوگنی نال رسیلیاں نیں۔

چھے جتی تے دسے اوتار آئے، وِچ آبِ حیات دے جھیلیاں نیں۔

دن چار بݨائے سکائے موندراں، بال ناتھ دی نظر گزاریا نے۔

غسّے نال وگاڑ کے گلّ ساری، ڈردے گرو تھیں چا سواریا نے۔

زوراوراں دی گلّ ہے بہت مشکل، جاݨ بجھ کے بدی وساریا نے۔

گرو کہا سو اینھاں پروان کیتا، نرداں پٹّھیاں تے بازی ہاریا نے۔

گھٹ وٹ کے کرودھ نوں چھما کیتا، کائی موڑ کے گلّ نا ساریا نے۔

لیائے استرا گرو دے ہتّھ دتّا، جوگی کرن دی نیت چا دھاریا نے۔

وارث شاہ ہݨ حکم دی پئی پھیٹی، لکھ ویریاں دھک کے ماریا نے۔

بالناتھ نے سامنے سد دھیدو، جوگ دین نوں پاس بہالیا سو۔

روڈ بھوڈ ہویا سواہ ملی منہ تے، سبھو کوڑمے دا نام گالیا سو۔

کن پاڑ کے جھاڑ کے لوبھ بودے، اِک پلک وچ من دکھالیا سو۔

جیویں پُتراں تے کرے مہر جننی، جاپے دُدّھ پوا کے پالیا سو۔

چھار انگ لگا سرمن اکھیں پا، مندراں چا نوالیا سو۔

خبراں کُل جہان چ کھِنڈ گیاں، رانجھا جوگیڑا سار وکھالیا سو۔

وارثؔ شاہ میاں سنیار وانگوں، جٹ پھیر مُڑ بھن کے گالیا سو۔

دِتی دکھیا رب دی یاد وسی، گرو جوگ دے بھیت نوں پائیے جی۔

نہا دھو کے خوب پربھات بھبھوت ملیئے، چاکِسوتے انگ وٹائیے جی۔

سنگی پھاہوڑی کھپّری ہتّھ لے کے، پہلے رب دا نانودھیائے جی۔

نگر الکھ وجائی کے جا وڑیے، پاپ جان جے ناد وجائیے جی۔

سُکھی دوار وسّے جوگی بھیکھ مانگے، دئیے دعا اسیں سُنائیے جی۔

اسی بھانت سوں نگر دی بھیکھ لے کے، مست لٹکدے دوار کوں آئیے جی۔

وڈی مانو ہے جان کے کرو نسچا، چھوٹی بھین مثال کر پائیے جی۔

وارث ؔ شاہ یقین دی کلہ پہدی، سبھّو ست ہے ست ٹھہرائیے جی۔

رانجھا آکھدا مگر نہ پوؤ میرے، کدی قہر دے واک ہٹائیے جی۔

گرو مت تیری سانوں نہیں پوہند ی، گل گُھٹ کے چا لنگھائیے جی۔

پہلے چیلیاں نوں چاء ہیز کریے، پچھوں جوگ دی ریت بتائیے جی۔

اک وار جو دسنا دس چھڈو، گھڑی گھڑی نہ گرو اکائیے جی۔

کرتوت جے ایہاسی سبھ تیری، مُنڈے ٹھگ کے لِیک نہ لائیے جی۔

وارثؔ شاہ شاگرد تے چیلڑے نوں، کوئی بھلی ہی مت سکھائیے جی۔

کہے ناتھ رنجھیٹیا سمجھ بھائی، سِر چایوئی جوگ بھروٹری نوں۔

الکھ ناد وجائی کے کرو نسچا، میل لیاؤنا ٹکڑے روٹڑی نوں۔

اسیں مکھ آلود نہ جوٹھ کریے، چار لیاوئیے اپنی کھوتڑی نوں۔

وڈّی مانو برابر جاننی ہے، اتے بھین برابرں چھوٹڑی نوں۔

جتی ستی نمانیاں ہو رہیے، ثابت رکھیے ایس لنگوٹڑی نوں۔

وارثؔ شاہ میاں لے کے چُھری کائی، وڈّھ دُور کرو ایس بوٹڑی نوں۔

ثابت ہوئے لنگوٹڑی سنی ناتھا، کاہے جھگڑا چا اُجاڑ دا میں۔

جبھ عشق تھوں رہے جے چپ میری، کا ہے ایڈڑے پاڑنے پاڑ دا میں۔

جیو مار کے رہن جے ہوئے میرا، ایڈے معاملے کاسنوں دھار دا میں۔

ایس جیو نوں نڈھڑی موہ لیتا، نہیں تے فقر دا نانو چتاردا میں۔

جے تاں مست اجاڑ وچ جا بہندا، مہیں سیالاں دیاں کاسنوں چار دا میں۔

سر روڈ کراء کیوں کن پاٹن، جے تاں کبر ہنکار نوں مار دا میں۔

جے میں جان دا کن توں پاڑ ماریں، ایہہ مندراں مول نہ ساڑ دا میں۔

جے میں جان دا ہسنوں منع کرسیں، تےرے ٹلے تے دھار نہ مار دا میں۔

اکے کن سوار دے پھیر میرے، اِکے گھتوں ڈھلیت سرکار دا میں۔

ہور وعدا فکر نہ کوئی میتھے، وارث رکھدا ہاں غم یار دا میں۔

کھا رزق حلال تے سچ بولیں، چھڈ دے توں یاریاں چوریاں وو۔

توبہ کریں تقصیر معاف تیری، جےہڑیاں پچھلےاں صفاں نگھوریاں وو۔

اوہ چھڈ چالے گوار پُنےّ والے، چُنی پاڑ کے گھتیوں موریاں وو۔

پِچھا چھڈ جٹالیاں سانبھ خصماں، جےہڑیاں پاڑیو کھنڈدیاں بوریاں وو۔

جو راہکاں جو ترے لا دِتے، جےہڑیاں ارلیاں بھنیاں دھوریاں وو۔

دھو دھا کے مالکاں ورت لیاں، جیہڑیاں چاٹیاں کیتیوں کھوریاں وو۔

رلے وِچ تیں ریڑھیا کم چوری، کوئی خرچیاں ناہیوں بوریاں وو۔

چھڈ سبھ بُرائیاں خا ک ہو جا، نہ کر نال جگت دے زوریاں وو۔

تیری عاجزی عجز منظور کیتے، تاں میں مُندراں کن وچ سوریاں وو۔

وارثؔ شاہ نہ عادتاں جاندیاں نیں، بھانویں کٹیے پوریاں پوریاں وو۔

ناتھا جیوندیاں مرن ہے کھرا اوکھا، ساتھوں ایہہ نا وائدے ہووݨے نی۔

اسیں جٹ ہاں ناڑیاں کرن والے، اساں کچکڑے نہیں پرووݨے نی۔

ایویں کنّ پڑائکے خوار ہوئے، ساتھوں نہیں ہوندے ایڈے رووݨے نی۔

ساتھوں کھپّری ناد نا جاݨ سانبھے، اساں ڈھگّے ہی انت نوں جووݨے نی۔

رنّاں نال جو ورجدے چیلیاں نوں، اوہ گرو نا بنّھ کے چووݨے نی۔

ہسّ کھیڈݨا تساں چا منھا کیتا، اساں دھونئیں دے گوہے کہے ڈھووݨے نی۔

وارث شاہ کی جاݨیئے انت آخر، کھٹّے چووݨے کہ مٹّھے چووݨے نی۔

چھڈ یاریاں چوریاں دغا جٹا، بہت اوکھیاں ایہہ فقیریاں نی۔

جوگ جالنا سار دا نگلناہے، اس جوگ وچ بکٹ ظہیریاں نی۔

جوگی نال سنتاپ نیں ہو جاندے، جویں اُٹھ دے نک نکیریاں نی۔

تونبا سِمرنا کھپّری ناد سنگی، چِمٹا بھنگ نلےیر زنجیریاں نی۔

چھڈ تریمتاں دی جھاک ہوء جوگی، فقرنال جہان کیہ سیریاں نی۔

وارثؔ شاہ ایہہ جٹ فقیر ہویا، نہیں ہُندیاں گدھے تھُوں پیریاں نی۔

سانوں جوگ دی ریجھ تدوکنی سی، جدوں ہیر سیال محبوب کیتے۔

چھڈ دیس شریک قبیلڑے نوں، اساں شرم دے ترک حجوب کیتے۔

رل ہیر دے نال سی عمر جالی، اساں مزے جوانی دے خوب کیتے۔

ہیر چھتیاں نال میں مَس بھنا، اساں دوہاں نے نشے مرغوب کیتے۔

ہویا رزق اُداس تے گل ہلی، ماپیاں ویاہ دے چاء اسلوب کیتے۔

دیہاں کنڈ دتی بھویں بری، ساعت نال کھیڑیاں دے منسوب کیتے۔

پیا وقت تاں جوگ وچ آن پھاتھے، ایہہ واعدے آن مطلوب کیتے۔

ایہہ عشق نہ ٹلے پیغمبراں تھوں، تھوتھے عشق تھیں ہڈ ایوب ؑ کیتے۔

عشق نال فرزند عزیز یوسف ؑ، نعرے درد دے بہت یعقوب ؑ کیتے۔

ایس زُلف زنجیر محبوب دِی نے، وارثؔ شاہ جیہے مجذوب کیتے۔

ناتھ میٹ اکھیں درگاہ اندر، نالے عرض کردا نالے سنگ دا جی۔

درگاہ لاؤ بالی ہے حق والی، اوتھے آدمی بول دا ہنگ دا جی۔

زمین اتے اسمان دا وارثی توں، تیرا وڈا پسارہے رنگ دا جی۔

رانجھا جٹ فقیر ہو آن بیٹھا، لاہ آسرا نام تے ننگ دا جی۔

سبھ چھڈ بُرائیاں بنھ تقوی، لاہ آسرا ساک تے انگ دا جی۔

مار ہیر دے نیناں نے خوار کیتا، لگا جگر وچ تیر خُدنگ دا جی۔

ایس عشق نے مار حیران کیتا، سڑ گیا جیوں رنگ پتنگ دا جی۔

کن پاڑ منائی کے سِیس داڑھی، پیئے بہ پیالڑا بھنگ دا جی۔

جوگی ہوء کے دیس تِیاگ آیا، رِزق دور ہے کونج کُلنگ دا جی۔

تسی رب غریب نواز صاحب، سوال مننا ایس ملنگ دا جی۔

کیکوں حکم ہے کھول کے کہو اصلی، رانجھا ہو جوگی ہیر منگ دا جی۔

پنجاں پیراں درگاہ وِچ عرض کیتی، دیہو فقر نوں چرم پلنگ دا جی۔

ہویا حکم درگاہ تھیں ہیر بخشی، بیڑا لا دِتا اساں ڈھنگ دا جی۔

وارثؔ شاہ ہُن جِنہاں نوں رب بخشے، تنہاں نال کیہ محکمہ جنگ دا جی۔

ناتھ کھول اکھیں کیہا رانجھنے نوں، بچہ جاہ تیرا کم ہویائی۔

پُھل آن لگا اوس بوٹڑے نوں، جیہڑا وِچ درگاہ دے بویائی۔

ہیر بخش دِتی سچے رب تینوں، موتی لعل دے نال پرویائی۔

چڑھ دوڑ کے جِت لے کھیڑیاں نوں، بچہ سون تینوں بھلا ہویائی۔

کمر کس اُوداسیاں بنھ لیاں، جوگی تُرت تیارہن ہویائی۔

خوش دے کے کرو وِداع مینوں، ہتھ بنھ کے آن کھلویائی۔

وارثؔ شاہ جاں ناتھ نے وِداع کیتا، ٹِلیوں اُتردا پترا ہویائی۔

جوگی ناتھ تھوں خوشی لے وِداع ہویا، چُھٹا باز جیوں تیز تراریاں نوں۔

پلک جھلک وچ کم ہو گیا اوسدا، لگی اَگ جو گیلیاں ساریاں نوں۔

مُڑ کے دھیدو نے اِک جواب دتا، اونہاں چیلیاں ہانساریاں نوں۔

بھلے کرم جے ہون تاں جوگ پایے، ملے جوگ نہ کرم دیاں ماریاں نوں۔

اسیں جٹ اجان ساں پھاس گئے، کرم کیتا سُو اساں وچاریاں نوں۔

وارثؔ شاہ الہ جاں کرم کر دا، حکم ہندا ہے نیک ستاریاں نوں۔

جدوں کرم الہ دا کرے مدد، بیڑا پار ہو جائے نمانیاں دا۔

لہنا قرض نہیں بوہے جا بہئے، کیہا تان ہے اساں نتانیاں دا۔

میرے کرم سولڑے آن پہنچے، کھیت جمیاں بُھنیاں دانیاں دا۔

وارثؔ شاہ میاں وڈا وید آیا، سردار جے سبھ سیانیاں دا۔

جیہڑے پنڈ وچ آوے تے لوک پُچھن، ایہہ جوگیڑا بالڑا چھوٹڑا نی۔

کنیں مُندراں ایس نوں نہ پھبن، ایہدے تیڑ نہ بنے لنگوٹڑا نی۔

ست جرم کے ہمیں ہاں ناتھ پورے، کدی واہیا ناہیوںجوترا نی۔

دُکھ بھنجن ناتھ ہے نام میرا، میں دھنتر وید دا پوترا نی۔

جو کو اساں دے نال دم مار داہے، ایس جگ توں جائیگا اوترا نی۔

ہیرا ناتھ ہے بڈا گرو دیو لیتا، چلے اوس کا پوجنے چوتڑا نی۔

وارثؔ شاہ جو کوئی لئے خوشی، ساڈی دُدّھ پتراں دے نال سو ترا نی۔

دھائے ٹلیوں رند لے کھیڑیاں دا، چلّیا مینہ جیوں آنودا وٹھ اتّے۔

کاابا رکّھ متّھے رب یاد کرکے، چڑھیا کھیڑیاں دی سجّی گٹّھ اتّے۔

نشے نال جھلاردا مست جوگی، جویں سوندری جھولدی اٹّھ اتّے۔

چپّی کھپری پھاہڑی ڈنڈا کونڈا، بھنگ پوست بدّھے چا پٹھ اتّے۔

ایویں سرکدا آنودا کھیڑیاں نوں، جویں فوج سرکار دی لٹّ اتّے۔

بیراگ سنیاس جیوں لڑݨ چلّے، رکّھ ہتّھ تلوار دی مٹّھ اتّے۔

وارث شاہ سلطان جیوں دوڑ کیتی، چڑھ آیا ای متھرا دی لٹّ اتّے۔

رانجھا بھیس وٹائیکے جوگیاں دا، اُٹھ ہیر دے شہر نوں دھاؤندائے۔

بھکھا شیر جیوں آؤندا مار اُتے، چوردِٹھ اُتے جیویں آؤندائے۔

چاہ نال جوگی اوتھوں سِرک تُریا، جیویں مینہ اندھیردا آؤندائے۔

دیس کھیڑیاں دے رانجھاجا وڑیا، وارثؔ شاہ عیال بلاؤندائے۔

جدوں رنگپور دی جُوہ جا وڑیا، بھیڈاں چارے عیالی وچ بار دے جی۔

نیڑے آئی کے جوگی نوں ویکھداہے، جویں نین ویکھن نین یار دے جی۔

چھن چور دا چغل دی جیبھ وانگوں، گجھے رہن نہ دِید ڑے یار دے جی۔

چور یار تے ٹھگ نہ رہن گجھے، کتھے چھپّدے آدمی کار دے جی۔

تُسیں کیہڑے دیس دے فقر سائیں، سخن دس کھاں کھول نِروار د ے جی۔

ہمیں لنک باشی چیلے اگست مُن دے، ہمیں پنچھی سُمندروں پار دے جی۔

باراں برس بیٹھے باراں برس پھردے، ملن والیاں دی کل تار دے جی۔

وارث شاہ میاں چارے چک بھوندے، ہمیں قُدرتاں کوں دِیدمار دے جی۔

توں تاں چاک سیالاں دا ناؤں دھیدو، چھڈ خچریوں گول ہنجار دے جی۔

مجھیں چوچکے دیاں جدوں چاردا سیں، جٹی مان دا سیں وِچ بار دے جی۔

تیرا مہنا ہیر سیال تائیں، خبر عام سی وِچ سنسار دے جی۔

نس جا ایتھوں مار سُٹنی گے، کھیڑے ات چڑھے بھرے بھار دے جی۔

دیس کھیڑیاں دے ذرا خبر ہووے، جان تخت ہزارے نوں مار دے جی۔

بھج جا متاں کھیڑے لادھ کرنی، پیادے بنھ لے جان سرکار دے جی۔

مار چور کر سُٹنی ہڈ گوڈے، ملک گور عذاب قہار دے جی۔

وارثؔ شاہ جیویں گور وِچ ہڈ کڑ کن، گرزاں نال عاصی گنہگار دے جی۔

اجڑ چارنا کم پیغمبراں دا، کیہا عمل شیطان دا ٹولیو ای۔

بھیڈاں چار کے تُہمتاں جوڑناایں، کیہا غضب فقیر تے بولیو ای۔

اسیں فقر الہ دے نانگ کالے، اساں نال کیہ کوئیلا گھولیو ای۔

واہی چھڈ کے کھولیاں چاریاں نی، ہویوں جو گیڑا جیوجاں ڈولیو ای۔

سچ من کے پچھاں مُڑ جا جٹا، کیہا کوڑ دا گھولنا گھولےو ای۔

وارثؔ شاہ ایہہ عمر نِت کریں ضائع، شکر وِچ پیاز کیوں گھولیوئی۔

اوے سݨی چاکا سواہ لا مونہ تے، جوگی ہوئکے نظر بھوا بیٹھوں۔

ہیر سیال دا یار مشہور رانجھا، موجاں ماݨ کے کنّ پڑوا بیٹھوں۔

کھیڑے ویاہ لیائے مونہ مار تیرے، ساری عمر دی لیک لوا بیٹھوں۔

تیرے بیٹھیاں ویاہ لے گئے کھیڑے، داڑھی پرھے دے وچّ منا بیٹھوں۔

منگ چھڈّیئے نا جے جان ہووے، ونّی دتّیاں چھڈ ہیا بیٹھوں۔

جدوں ڈٹھوئی داؤ نا لگّے کوئی، بوہے ناتھ دے انت نوں جا بیٹھوں۔

اکّ عمل نا کیتوئی غافلا وو، ایویں کیمیاں عمر گوا بیٹھوں۔

سر وڈّھ کر سن تیرے چا بیرے، جس ویلڑے کھیڑیں توں جا بیٹھوں۔

وارث شاہ تریاک دی تھاں ناہیں، ہتّھیں آپݨے زہر توں کھا بیٹھوں۔

ست جرم کے ہمیں فقیر جوگی، نہیں ناں جہان دے سیر میاں۔

اساں سہلیاں کھپّراں نال ورتن، بھیکھ کھاء کے ہونا وہیر میاں۔

بھلا جان جٹا کہیں چاک سانوں، اسیں فقر ہاں ظاہرا پیر میاں۔

نانو مہریاں دے لیاں ڈرن آوے، رانجھا کون تے کیہڑی ہیر میاں۔

جتی ستی ہٹھی تپی ناتھ پورے، ست جنم کے گہر گھمبھیر میاں۔

جٹ چاک بناونا ئیں جوگیاں نوں، ایہی جیو آوے سُٹوں چِیر میاں۔

تھر تھرا کنبے غصے نال جوگی، اکھیں روہ پلٹیا نِیر میاں۔

ہتھ جوڑ عیال نے پیر پگڑے، جوگی بخش لے ایہہ تقصیر میاں۔

تُسیں پار سمندروں رہن والے، بُھل گیا چیلا بخش پیر میاں۔

وارثؔ شاہ دا عرض جناب اندر، سُن ہونا ہیں دِلگیر میاں۔

بھتے بیلیاں وِچ لے جائے جٹی، پےنگھاں پینگھدی نال پیاریاں دے۔

ایہا پریم پیالڑا جھوکیوئی، نین مست سن وِچ خُماریاں دے۔

واہیں ونجھلی تے پھر ے مگر لگی، ہانجھ گھِن کے نال کواریاں دے۔

جدوں ویاہ ہویا تدوں ویہر بیٹھی، ڈولی چاڑھیا نیں نال خواریاں دے۔

دھاراں کھا نگڑاں دیاں جھوکاں ہانیاں دیاں، مزے خوباں دے گھول کواریاں دے۔

مساں نینگراں دیاں لاڈ نڈھیاں دے، عشق کواریاں دے مزے یاریاں دے۔

جٹی ویاہ دتی رہیوں ندھرا توں، سنجے سکھنے تونک پٹاریاں دے۔

کھیڈن والیاں ساہورے بنھ کھڑیاں، رلن چھمکاں ہیٹھ بخاریاں دے۔

بڈھا ہوئی کے چور مسیت وڑدا، رل پھردا ہے نال مداریاں دے۔

گُنڈی رن بُڈھی ہو بنے حاجن، پھیرے مور چھر گرد پیاریاں دے۔

پرہاں جا جٹا مار سٹنی گے، نہیں چھپدے یار کواریاں دے۔

کاریگری موقوف کر میاں وارث، تیتھے ول ہے پاونے چھاریاں دے۔

تُسیں عقل دے کوٹ عیال ہوندے، لقمان حکیم دستور ہے جی۔

باز بھور بگلا لوہا لونگ کالو، شاہیں شیہنے نال کستور ہے جی۔

لوہا پشم پستہ ڈبا موت صورت، کالُو عزرائیل منظور ہے جی۔

پنجے باز جیہے لک وانگ چیتے، پوہنچا وِجیاں مِرگ سب دور ہے جی۔

چک شینہ وانگوں گج مینہ وانگوں، جس نوں دند مارن ہڈ چور ہے جی۔

کسے پاس نہ کھولنا بھیت بھائی، جو کجھ آکھیو سبھ منظور ہے جی۔

آپیاپردیس وِچ کم میرا، لئی ہیر اکے سر دور ہے جی۔

وارثؔ شاہ ہُن بنی ہے بہت اوکھی، اگے سُجھ دا قہر کلُور ہے جی۔

بھیت دسنا مرد داکم ناہیں، مرد سوئی جو ویکھ دم گھٹ جائے۔

گل جیوِ دے وچ ہی رہے خفیہ، کانو وانگ پنجال نہ سُٹ جائے۔

بھیت کسے دا دسنا بھلا ناہیں، بھانویں پُچھ کے لوک نکھٹ جائے۔

وارثؔ شاہ نہ بھیت صندوق کھلے، بھاویں جان دا جندرا ٹُٹ جائے۔

مار عاشقاں دی لجّ لاہیائی، یاری لائکے گھنّ لے جاوݨی سی۔

انت کھیڑیاں ہیر لے جاوݨی سی، یاری اوس دے نال کیوں لاوݨی سی۔

ایڈی دھومّ کیوں مورکھا پاوݨی سی، نہیں یاری ہی مول نا لاوݨی سی۔

اوس دے نال نا قول قرار کردوں، نہیں یاری ہی سمجھکے لاوݨی سی۔

کٹک تخت ہزارے دا لیا کے تے، حاضر کد سبھ جنن بݨاوݨی سی۔

تیری فتح سی مورکھا دوہیں داہیں، ایہہ وار نا مول گواوݨی سی۔

اکے ہیر نوں مار کے ڈوب دیندے، اکے ہیر ہی مار مکاوݨی سی۔

اکے ہیر وی کڈّھ لے جاوݨی سی، اکے کھوہ دے وچ پاوݨی سی۔

نال سیہریاں ہیر ویاہوݨی سی، ہیر اگّے شہیدی پاوݨی سی۔

بݨیں غازی جے مریں شہید ہوویں، ایہہ خلق تیرے ہتّھ آوݨی سی۔

تیرے مونہ تے جٹّ ہنڈھانودا اے، زہر کھائے کے ہی مر جاوݨی سی۔

اکّے یاری تیں مول نا لاوݨی سی، چڑی باز دے مونہوں چھڈاوݨی سی۔

لے گئے ویاہ کے جیوندا مر جائیں، ایہہ لیک توں کاہے لاوݨی سی۔

مر جاوݨاں سی در یار دے تے، ایہہ صورت کیوں گدھے چڑھاوݨی سی۔

وارث شاہ جے منگ لے گئے کھیڑے، داڑھی پرے دے وچّ مناوݨی سی۔

اکھیں ویکھ کے مردہُن چُپ کرد ے، بھاویں چور ہی جُھگڑا لٹ جائے۔

دینا نہیں جے بھیت وچ کھیڑیاں دے، گل خوار ہووے کِھنڈ پُھٹ جائے۔

تودہ کھیڑیاں دے بوہے اڈیا اے، متاں چانگ نشانڑا چُٹ جائے۔

ہاتھی چور گولیر تھیں چھُٹ جاندے، ایہا کون جو عشق تھیں چھُٹ جائے۔

اساں رانجھیا ہس کے گل کیتی، جا لا لَے داؤ جو لگدا ای۔

لاٹ رہے نہ جیو دے وچ لُکی، ایہہ عشق النبڑا اگ دا ای۔

جا ویکھ معشوق دے نین خونی، تینوں نت اُلاہنبڑا جگ دا ای۔

سماں یار دا تے گھسا باز والا، جھٹ چور دا تے داؤ ٹھگ دا ای۔

لے کے نڈھڑی نوں چھنک جا چاکا، سیدا ساک نہ ساڈڑا لگدا ای۔

وارثؔ کن پاٹے مہیں چار مُڑیوں، اجے مُکا نہ میہنا جگ دا ای۔

سݨ مورکھا پھیر جے داؤ لگّے، نال سہتی دے جھگڑا پاوݨا ای۔

سہتی وڈّی جھگڑیل مریکݨی ہے، اوہدے نال متّھا جا لاوݨا ای۔

ہوسی جھگڑیوں مشکل آسان تیری، نالے گھورنا تے نالے کھاوݨا ای۔

چوداں تبک دے مکر اوہ جاݨدی اے، ذرا اوس دے مکر نوں پاوݨا ای۔

قدم پکڑسی جوگیا آئے تیرے، ذرا سہتی دا جیو ٹھہراوݨا ای۔

وارث شاہ ہے وڈّی اشٹنڈ سہتی، کوئی کشف دا زور وکھاوݨا ای۔

مرد باجھ مہری پانی باجھ دھرتی، عاشق ڈِٹھڑے باجھ نہ رج دے نیں۔

لکھ سریں اول سُول آون یار، یاراں تھول مول نہ بھج دے نیں۔

بھیڑاں بندیاں انگ وٹاء دیندے، پر دے عاشقاں دے مرد کج دے نیں۔

دا چور تے یار دا اک ساعت، نہیں وسدے مینہ جو گج ّدے نیں۔

رانجھے اگے عیال نے قسم کھادی، نگر کھیڑیاں دے جا دھسیا ای۔

یارو کون گرانو سردار کیہڑا، کون لوک کدوکنا وسیا ای۔

اگے پِنڈ دے کھوہ تے بھرن پانی، کُڑیاں گھتیا ہس خرخسیا ای۔

یار ہیر دا بھاویں تاں ایہہ جوگی، کسے لبھیا تے ناہیں دسیا ای۔

پانی پی ٹھنڈا چھاویں گھوٹ، بوٹی سن پنڈ دا ناؤں کھِڑ ہسیا ای۔

ایہدا نانو ہے رنگپور کھیڑیاں دا، کسے بھاگ بھری چاء دسیا ای۔

ارے کون سردار ہے بھات کھانی، سخی شوم کیہا لیا جسیا ای۔

اجو نام سردار تے پُت سیدا، جس نے حق رانجھیٹے دا کھسیا ای۔

باغ باغ رانجھیٹڑا ہو گیا، جدوں نانو جٹیٹیاں دسیا ای۔

سنگی کھپری بنھ کے تیار ہویا، لک چاء فقیر نے کسیا ای۔

کدی لئے ہولاں کدی جھولدائے، کدی رو پیا کدی ہسیا ای۔

وارثؔ شاہ کرسان جیوں ہون راضی، مینہ اوڑدے دیہاں تے دسیا ای۔

آء جو گیا کیہا ایہہ دیس ڈِٹھو، پُچھن گھبرو بیٹھ وچ داریاں دے۔

اوتھے جھول مستانیاں کرے گلاں، سخن کن پاٹیاں پیاریاں دے۔

کراں کون صلاح میں کھیڑیاں دی، ڈار پھرن چوطرف کواریاں دے۔

مار عاشقاں نوں کرن چا بیرے، نین تِکھڑے نوک کٹاریاں دے۔

دین عاشقاں نوں توڑے نال نیناں، نین رہن نہیں ہر یاریاں دے۔

ایس جوبنے دیاں ونجاریاں نوں، ملے آن سوداگر یاریاں دے۔

سرمہ پُھل دنداسڑا سرخ مہندی، لُٹ لئے نیں ہٹ پساریاں دے۔

نیناں نال کلیجڑا چھِک کڈھن، دِسن بھولڑے مکھ وچاریاں دے۔

جوگی ویکھ کے آن چوگرد ہوئیاں، چُھٹے پر ہے وچ ناگ پٹاریاں دے۔

اوتھے کھول کے اکھیاں ہس پوندا، ڈِٹھے خواب وچ میل کواریاں دے۔

آن گِرد ہوئیاں بیٹھا وچ جھولے، بادشاہ جیوں وچ عماریاں دے۔

وارث ؔ شاہ نہ رہین نچلڑے بہ جنہاں، نراں نوں شوق نیں ناریاں دے۔

ماہی مونڈیو گھریں نا جا کہݨا، جوگی مست کملا اکّ آئے وڑیا۔

کنّیں موندراں سیلھیاں نیݨ سوندر، داڑھی پٹے سر بھواں منائے وڑیا۔

جہاں ناؤں میرا کوئی جا لیندا، مہا دیو لے دولتاں آئے وڑیا۔

کسے نال قدرت پھلّ جنگلے تھیں، کویں بھل بھلاوڑے آئے وڑیا۔

وارث کمّ سوئی جہڑے رب کرسی، میں تاں اوس دا بھیجیا آئے وڑیا۔

کُڑیاں ویکھ کے جوگی دی طرح ساری، گھریں ہسدیاں ہسدیاں آئیاں نیں۔

مائے اک جوگی ساڈے نگر آیا، کنیں مُندراں اوس نیں پائیاں نیں۔

نہیں بولدا بُرا زبان وچوں، بھاویں پچھیا ناہیوں پائیاں نیں۔

ہتھ کھپری پھاوڑی موڈھیاں تے، گل سہلیاں عجب بنائیاں نیں۔

ارڑاوندا نال جلالیاں دے، جٹاں وانگ مداریاں چھائیاں نیں۔

نہ اوہ مُنڈیا گودڑی نہ جنگم، نہ ادواسیاں وچ ٹھرائیاں نیں۔

پریم متیاں اکھیاں رنگ بھریاں، سدا گوہڑیاں لال سوائیاں نیں۔

خونی بانکیاں نشے دے نال بھریاں، نیناں کھیویاں سان چڑھائیاں نیں۔

کدی سنگلی سُٹ کے شگن واچے، کدی اونسیاں سواہ تے پائیاں نیں۔

کدی کِنگ وجائی کے کھڑا رووے، کدی سنکھ تے ناد گھوکائیاں نیں۔

اَٹھے پہر الہ نوں یاد کردا خیر، اوس نوں پاؤندیاں مائیاں نیں۔

نشے باجھ بھواں اوسدیاں متیاںنیں، مرگانیاں گلے بنائیاں نیں۔

جٹاں سوہندیاں چھیل اوس جوگیڑے نوں، جیویں چند دوالے گھٹاں آئیاں نیں۔

نہ کوء ماردا نہ کسے نال لڑیا، نیناں اوس دیاں جھنبراں لائیاں نیں۔

کوئی گورو پورا اوس نوں آن ملیا، کن چھید کے مُندراں پائیاں نیں۔

وارث ؔ شاہ چیلا بالناتھ دائے، جھوکاں پریم دیاں کسے تے لائیاں نیں۔

گھر آء نناں نے گل کیتی، ہیرے اک جوگی نواں آیا ای۔

کنیں اوس دے درشنی مُندراں نیں، گل مےکھلاعجب سہایا ای۔

پھرے ڈھونڈدا وِچ حویلیاں دے، کوئی اوس نے لعل گوایا ای۔

نالے گاوندا تے نالے روندائے، وڈا اوس نے رنگ مچایا ای۔

ہیرے کسے رجونس دا ایہہ پتر، روپ تدھ تھیں دون سوایا ای۔

وِچ تِر نجناں گاؤندا پھرے بھوندا، انت اوس دا کسے نہ پایا ای۔

پھِرے ویکھدا ووہٹیاں چھیل کُڑیاں، من کسے تے نہیں بھرمایا ای۔

کائی آکھدی پریم دی چاٹ لگی، تاں ہی اوس نے سیس منایا ای۔

کائی آکھدی کسے دے عشق پچھے، بُندے لاہ تے کن پڑایا ای۔

کہن تخت ہزارے دا ایہہ رانجھا، بالناتھ تھوں جوگ لیایا ای۔

وارث ایہہ فقر تاں نہیں خالی، کسے کارنے دے اُتے آیا ای۔

مٹھی مٹھی ایہہ گل نہ کرو بھیناں، میں تاں سُندیاں ای مر گئی جے نی۔

تُساں ایہہ جدوکنی گل ٹوری، کھلی تلی ہی میں لہ گئی جے نی۔

گئے ٹُٹ ستران تے عقل ڈبی، میری دُھکھ کلیجڑے پئی جے نی۔

کیکوں کن پڑائی کے جیوندائے، گلاں سُندیاں ای جند گئی جے نی۔

روواں جدوں سُنیا اوسدے دُکھڑے نوں، مٹھیں میٹ کے میں بہہ گئی جے نی۔

مسو بھنے دا نانو جاں لیندیاں ہو، جِند سُندیاں ہی لُڑھ گئی جے نی۔

کویں ویکھیے اوس مستانڑے نوں، جس دی تِرنجناں وچ پیو پئی جے نی۔

ویکھاں کیہڑے دیس دا ایہہ جوگی، اوس تھوں کون پیاری رُس گئی جے نی۔

اک پوست دھتورڑا بھنگ پی کے، موت اوس نے مُل کیوں لئی جے نی۔

جِس دامانو نہ باپ نہ بھین بھائی، کون کرے گا اوس دی سہی جے نی۔

بھاویں بھکھڑا راہ وِچ رہے ڈھٹھا، کسے خبر نہ اوس دی لئی جے نی۔

ہائے ہائے مٹھی اوہدی گل سُن کے، میں تاں نِگھری بوڑ ہو گئی جے نی۔

نہیں رب دے غضب توں لوک ڈردا، متھے لیکھ دی ریکھ ویہہ گئی جے نی۔

جس دا چن پُتر سواہ لا بیٹھا، دِتا رب دامانو سہہ گئی جے نی۔

جس دے سوہنے یار دے کن پاٹے، اوہ تاں نڈھڑی چوڑ ہو گئی جے نی۔

وارثؔ شاہ پھرے دُکھاں نال بھریا، خلق مگر کیوں اوس دے پئی جے نی۔

رب جھوٹھ نہ کرے جے ہووے رانجھا، تاں میں چوڑ ہوئی مینوں پٹیا سو۔

اگے اگ فراق دی ساڑ سٹی، سڑی بلی نوں موڑ کے پھٹیا سو۔

نالے رن گئی نالے کن پاٹے، آکھ عشق تھیں نفع کیہ کھٹیا سو۔

میرے واسطے دُکھڑے پھرے جردا، لوہا تاء جیھبے نال چٹیا سو۔

بُکل وچ چوری چوری ہیر رووے، گھڑا نیر دا چاء پلٹیا سو۔

ہویا چاک پِنڈے ملی خاک رانجھے، لاہ ننگ ناموس نوں سٹیا سو۔

وارثؔ شاہ اس عشق دے ونج وچوں، جفا جال کیہ کھٹیا وٹّیا سو۔

گلیں لائی کے کویں لیاؤ اُس نوں، رل پچھے کیہڑے تھاؤں دا ای۔

کھیہ لائی کے دیس وچ پھرے بھوندا، اتے ناؤں دا کون کہاؤندا ای۔

ویکھاں کیہڑے دیس دا چودھری ہے، اتے ذات دا کون سداؤندا ای۔

ویکھاں روہیوں ماجھیوں پتّیوں ہے، راوی ویاہ دا اکے چنہاؤں دا ای۔

پھِرے تِر نجناں وچ خوار ہندا، وچ ویہڑیاں پھیریاں پاؤندا ای۔

وارثؔ شاہ مرتوایہہ کاسدائی، کوئی ایس دا انت نہ پاؤندا ای۔

لین جوگی نوں آئیاں دُھن بلا ہو، چلو گل بناء سواریے نی۔

سبھے بولیاں جا نمسکار جوگی، کیوں نی سائیں سوارئیے پیاریے نی۔

وڈی مہر ہوئی ایس دیس اُتے، ویہڑے ہیر دے نوں چلو تارئے نی۔

نگر منگ اتیت نے اجے کھانا، باتاں شوق دیاں چا وساریے نی۔

میلے کمبھ دے ہمیں اتیت چلے، نگر جائی کے بھیکھ چتاریے نی۔

وارثؔ شاہ تمہیں گھرُوں کھاء آئیاں، نال چاوڑاں لؤ گٹکاریے نی۔

رسم جگ دی کرو اتیت سائیں، ساڈیاں صورتاں ول دھیان کیجے۔

اَجّو کھیڑے دے ویہڑے نوں کرو پھیرا، ذرا ہیر دی طرف دھیان کیجے۔

ویہڑا مہر دا چلو وکھا لیا ئیے، سہتی موہنی تے نظر آن کیجے۔

چلو ویکھئے گھراں سردار دیاں، نوں اجی صاحبو نہ گمان کیج۔

ہمیں بڈّے فقیر ست پیڑھیئے ہاں، رسم جگ دی ہمیں نا جانتے ہاں۔

کند مول اجاڑ وچّ کھائکے تے، بݨ باس لے کے موجاں مانتے ہاں۔

بگھیاڑ شیر ار مرگ چیتے، ہمیں تنھاں دیاں صورتاں جھانتے ہاں۔

تمہیں سوندراں بیٹھیاں خوبسورت، ہمیں بوٹیاں جھاݨیاں چھانتے ہاں۔

نگر بیچ نا آتما پرچدا اے، ادیان پکھی تنبو تانتے ہاں۔

گرو تیرتھ جوگ بیراگ ہووے، روپ تنھاں دے ہمیں پچھانتے ہاں۔

پچّھوں ہور آئیاں مٹیار کڑیاں، ویکھ رانجھݨے نوں مورچھت ہوئیاں۔

اکّھیں ٹڈّیاں رہیوں نے مکھ میٹے، ٹنگاں باہاں وگّا بیستّ ہوئیاں۔

انی آؤ کھاں پچھیئے نڈّھڑے نوں، دیہیاں ویکھ جوگی ادمت ہوئیاں۔

دھپّے آݨ کھلوتیاں وینہدیاں نے، مڑھکے ڈبّیاں تے رتّو-رتّ ہوئیاں۔

سیاں ویکھو تو مست الست جوگی، جیندا رب دے نال دھیان ہے نی۔

انہاں بھوراں نوں آسرا رب دا ہے، گھر بار نہ تان نہ مان ہے نی۔

سوہنے وِنڑی دیہی نوں کھیہ کر کے، رُلن خاک وچ فقر دی بان ہے نی۔

سوہنا پُھل گلاب معشوق نڈھا، راج پُتر سگھڑ سبحان ہے نی۔

جنہاں بھنگ پیتی سواہ لاء بیٹھے، اونہاں ماہنواں دی کہی کان ہے نی۔

جیویں اسیں مٹیاریاں رنگ بھریاں، تویں ایہہ بھی اساڈڑا ہان ہے نی۔

آؤ پُچھیے کیہڑے دیس دا ہے، اتے ایس دا کون مکان ہے نی۔

سُنیں جوگیا گھبرا چھیل بانکے، نیناں کھیویامست دیوانیا وے۔

کنیں مُندراں کھپری ناد سنگی، گل سہلیاں تے ہتھ گانیا وے۔

وچوں نین ہسن ہوٹھ دسن، اکھیں مِیٹ دا نال بہانیاں وے۔

کِس مُنیوں کن کِس پاڑیو نی، تیرا وطن ہے کون دیوانیا وے۔

کون ذات ہے کاس توں جوگ لِیتو، سچو سچ ہی دس مستانیا وے۔

ایس عمر کیہ واعدے پئے تینوں، کیوں بھونا ایں دیس بےگانیا وے۔

کسے رن بھابی بولی مارئیائی، ہِک ساڑیا سو نال طعنیاں وے۔

وِچ تِرنجناں پوے وچار تیری، ہووے ذکر تیرا چکی ہانیاں وے۔

بِیبا دس شتاب ہو جیو جاندا، اسیں دُھپ دے نال مر جانیاں وے۔

کرن مِنتاں مُٹھیاں بھرن لگیاں، اسیں پُچھ کے ہی ٹر جانیاں وے۔

وارثؔ شاہ گمان نہ پویں میاں، ادی ہیر دیا مال خزانیا وے۔

رانجھا آکھدا خیال نہ پوو میرے، شینہ سپ فقیر دا دیس کیہا۔

کونجاں وانگ ممولیاں دیس چھڈے، اساں ذات صفات تے بھیس کیہا۔

وطن دماں دے نال تے ذات جوگی، سانوں ساک قبیلڑا خویش کیہا۔

جیہڑا وطن تے ذات ول دھیان رکھے، دنیا دار ہے اوہ درویش کیہا۔

دنیا نال پیوند ہے اساں کیہا، پتھر جوڑنا نال سریش کیہا۔

سبھ خاک در خاک فنا ہونا، وارثؔ شاہ پھر تنہاں نوں کیش کیہا۔

سانوںنہ اکاؤ رے بھات کھانی، کھنڈا کرودھ کا ہمیں نہ سوتنے ہاں۔

جے کراپنی دائی پُر آجائیے، کھلی جھنڈ سر تے اسیں بھوتنے ہاں۔

گھر مہراں دے کاسنوں اساں جانا، سِر مہریاں دے اسیں موتنے ہاں۔

وارثؔ شاہ میاں ہیٹھ بال بھانبڑ، اُلٹے ہوئی کے رات نُوں جھوٹنے ہاں۔

اساں عرض کیتا تینوں گرو کرکے، بال ناتھ دیاں تسیں نشانیاں ہو۔

تن چھیدیا ہے کویں ظالماں نے، کشمیر دیاں تسیں خرمانیاں ہو۔

ساڈی آجزی تسیں نا منّدے ہو، غسّے نال پسار دے آنیاں ہو۔

اساں آکھیا مہر دے چلو وہڑے، تسیں نہیں کردے مہربانیاں ہو۔

سبھے سونہدیاں ترننݨیں شاہ پریاں، جویں تکرشاں دیاں تسیں کانیاں ہو۔

چل کرو انگشت فرشتیاں نوں، تسیں اصل شیطان دیاں نانیاں ہو۔

تساں شیکھ ساادی نال مکر کیتا، تسیں وڈّے شرر دیاں بانیاں ہو۔

اسیں کسے پردیس دے فقر آئے، تسیں نال شریکاں دے سانیاں ہو۔

جاؤ واسطے رب دے خیال چھڈّو، ساڈے حال تھیں تسیں بیگانیاں ہو۔

وارث شاہ فقیر دیوانڑے نے، تسیں دانیاں اتے پردھانیاں ہو۔

ہمیں بھچھیا واسطے تیار بیٹھے، تمہیں آن کے رِکتاں چھیڑ دیاں ہو۔

اساں لاہ پنجالیاں جوگ چھڈی، تُسیں پھیر مُڑ کھوہ نوں گیڑدیاں ہو۔

اسیں چھڈ جھیڑے جوگ لا بیٹھے، تُسیں پھیر آلود لبیڑ دیاں ہو۔

پِچھوں کہو گی بھوتنے آن لگے، انھے کھوہ وِچ سنگ کیوں ریڑھدیاں ہو۔

ہمیں بھکھیا مانگنے چلے ہاں ر ی، تہمیں آن کے کاہ کھیہڑدیاں ہو۔

رانجھا کھپری پکڑ کے گزے چڑھیا، سنگی دوار بدوار وجاؤنداے۔

کوئی دے سیدھا کوئی پائے ٹکر، کوئی تھالیاں پُرس لیاؤنداے۔

کوئی آکھدی جو گیڑا نواں بنیا، رنگ رنگ دی کنگ وجاؤندا اے۔

کوئی دے گالیں دھاڑے مار پھردا، کوئی بولدی جومن بھاؤنداے۔

کوئی جوڑ کے ہتھ تے کرے مِنت، سانوں آسرا فقر دے نانو داائے۔

کوئی آکھدی مستیا چاک پھردا، نال مستیاں گھور دا گاؤنداے۔

کوئی آکھدی مست دیوانڑا ہے، بُرا لیکھ جیندڑی ماوندا اے۔

کوئی آکھدی ٹھگ اُدھال پھردا، سونہا چوراں دا کسے گرانو داا ے۔

لڑے بِھڑے تے گالیاں دے لوکاں، ٹھٹھے مار دا لوڑھ کماؤنداے۔

آٹا کنک دا لئے تے گھیو بھتا، دانہ ٹکڑا گود نہ پاؤندااے۔

وارثؔ شاہ رنجھیٹڑا چند چڑھیا، گھرو گھِری مبارکاں لیاؤندااے۔

آئے وڑے ہاں اُجڑے پِنڈ اندر، کائی کڑی نہ تِرنجنیں گاؤندی ہے۔

ناہیں ککلی پاؤندی نہ سمّی، پھبّی پا نہ دھرت کمباؤندی ہے۔

نہیں چوہڑی دا گیت گاؤندیاں نیں، گردھا راہ وچ کوئی نہ پاؤندی ہے۔

وارثؔ شاہ چھڈ چلئے ایہہ نگری، ایسی طبع فقیر دی آؤندی ہے۔

چل جوگیا اسیں وکھا لیائیئے، جتّھے ترننݨیں چھوہریاں گاؤندیاں نے۔

لے کے جوگی نوں آݨ وکھالیو نے، جتّھے وہٹیاں چھوپ رل پاؤندیاں نے۔

اکّ نچّدیاں مست ملنگ بݨ کے، اکّ سانگ چوڑھی دا لاؤندیاں نے۔

اکّ بائڑاں نال گھسا بائڑ، اکّ مالھ تے مالھ پھراؤندیاں نے۔

وارث شاہ جوگی آݨ دھسّ دتّی،کڑیاں سدّ کے کول بہاؤندیاں نے۔

جتھے تِرنجناں دی گھمکار پوندی، آتن بیٹھیاں لکھ مہریٹیاں نیں۔

کھتریٹیاں اتے بہمنیٹیاں نیں، ترکھیٹیاں اتے جٹیٹیاں نیں۔

لوہاریاں لونگ سپاریاں نیں، سُندر خوجیاں اتے رنگھڑیٹیاں نیں۔

سُندر کواریاں روپ سنگاریاں نیں، اتے وواہیاں مُشک لپیٹیاں نیں۔

اروڑیاں مُشک وچ بوڑیاں نیں، پھلیاریاں چھیل سنریٹیاں نیں۔

منہاریاں تے پکھی واریاں نیں، سُندر تیلناں نال مو چٹیییاں نیں۔

پٹھانیاں چادراں تانیاں نیں، پشتو ماردیاں نال مُغلیٹیاں نیں۔

بنجاریاں نال چمیاریاں نیں، راجپوتناں نال بھٹیٹیاں نیں۔

درزانیاں سگھڑ سیانیاں نیں، بروالیاں نال مچھیٹیاں نیں۔

سید زادیاں تے شیخ زادیاں نیں، ترکھیانیاں نال گھمرییٹیاں نیں۔

راولیانیاں بیٹیاں بانیاں دیاں، جنہاں والیاں نال وٹیٹیاں نیں۔

چنگڑانیاں نائیناں میر زاداں، جنہاں لسیاں نال لپیٹیاں نیں۔

گندھیلناں چھیل چھبیلیاں نیں، تے کلالناں نال بھابڑیاں بیٹیاں نیں۔

بازی گرنیاں نٹنیاںکُنگڑانیاں، ویرا رادھناں رام جٹیٹیاں نیں۔

پوربیانیاں چھینبنیاں رنگریزاں، بیراگناں نال ٹھٹھرمیٹیاں نیں۔

سنداسناں اتے خراسناں نی، ڈھال گرنیاں نال ونسیٹیاں نیں۔

کنگرانیاں ڈومنیاں دھائیں کٹاں، آتشبازناں نال پہلویٹیاں نیں۔

کھٹکنیاں تے نیچہ بندناں نیں، چوڑی گرنیاں تے کمگریٹیاں نیں۔

بھرانیاں واہناں سُرسیانیاں، سانو سیانیاں کُتن کوجھیٹیاں نیں۔

بہروپناں راجناں زیل وٹاں، بروالیاں بھٹ بہمنیٹیاں نیں۔

لبانیاں ڈھیڈناں پیرنیاں نیں، ساؤ آنیاں ددھ دد ھیٹیاں نیں۔

جھبیلناں میونیاں پھپےّ کُٹنیاں، جولہٹیاںنال قصیٹیاں نیں۔

کاغذ کُٹ ڈبگرنیاں اُردبیگاں، ہاتھی وانیاں نال بلوچنٹیاں نیں۔

بانکیاں گُجریاں ڈوگریاں چھیل بنیاں، راج ونسناں راجے دیاں بیٹیاں نیں۔

پکڑا نچلا جوگی نوں لا گلیں، ویہڑے واڑکے گھیر لے بیٹھیاں نیں۔

وارثؔ شاہ جیجا بیٹھا ہو جوگی، دوالے بیٹھیاں سالیاں جیٹھیاں نیں۔

کائی آء رنجھیٹے دے نین ویکھے، کائی مکھڑا ویکھ سلاہندی ہے۔

اڑیو ویکھو تو نشا جو گیلڑے دی، راہ جاوندے مِرگاں نوں پھاہندی ہے۔

جھوٹھی دوستی عمر دی نال جس دے، دن چار نہ توڑ نباہندی ہے۔

کوئی اوڈھنی لاہ کے مکھ پونجھے، دھودھا بھبھوت چا لاہندی ہے۔

کائی مکھ رنجھیٹے دے نال جوڑے، تیری طبع کیہ جوگیا چاہندی ہے۔

سہتی لاڈ دے نال چوا کر کے، چا سہلیاں جوگی دیاں لاہندی ہے۔

رانجھے پچھیا کون ہے ایہہ نڈھی، دِھی اجو دی کائی چاآہندی ہے۔

اجو بجو چھجّو پھجو اتے کجو، ہوندا کون ہے تاں اگوں آہندی ہے۔

وارثؔ شاہ ننان ہے ہیر سندی، دِھیو کھیڑیاں دے بادشاہاندی ہے۔

اجّودِھی رکھی دھاڑے مار لبڑ، مشٹنڈڑی تِرنجنیں گھمدی ہے۔

کرے آن بے ادبیاں نال فقراں، سگوں سہلیاں نوں ناہیں چُمدی ہے۔

لاہ سہلیاں مار دی جوگیاں نوں، اتے ملدیاں مہیں نوںٹمبندی ہے۔

پھرے نچدّی شوخ بےہان گھوڑی، نہ ایہہ بہے نہ کتدی تمبدی ہے۔

سردار ہے لوہکاں لاہکاں دی، پہین ڈولھدی تے تون لُمبدی ہے۔

وارثؔ شاہ دل آؤندا چیر سٹاں، بنیاد پر ظلم دی کھمبدی ہے۔

لگوں ہتھ تاں پگڑ پچھاڑ سٹاں، تیرے نال کرساں سو توں جانسیں وے۔

ہِکو ہِک کرساں بھن لِنگ گوڈے، تدوں رب نوں اِک پچھا نسیں وے۔

ویہڑے وڑیوں تاں کھوہ چٹکوریاں نوں، تدوں شکر بجا لیا نسیں وے۔

گدوں وانگ جاں جوڑ کے گھڑاں تینوں، تدوں چھٹ تدبیردی آنسیں وے۔

سہتی اٹھ کے گھراں نوں کھِسک چلی، منگن آوسیں تاں مینوں جانسیں وے۔

وارثؔ شاہ وانگوں تیری کراں خدمت، موج سیجیا دی تدوں مانسیں وے۔

سپ شیہنی وانگ کلہنیے نی، ماس کھانیے تے رت پینئے نی۔

کاہے فقر دے نال ریہاڑ پئی ایں، بھلا بخش سانوں ماپے جینئے نی۔

دُکھی جیو دِکھا نہ بھاگ بھرئیے، سوئن چڑی تے کونج لکھینئے نی۔

ساتھوں نِشا نہ ہوسیا مُول تیری، سکے خصم تھوں ناں پتنئیے نی۔

چرخا چائی کے نٹھیئیں مرد مارے، کسے یار نے پکڑ پلہنئیے نی۔

وارثؔ شاہ فقیر دے ویر پئی ایں، جرم تتیئے کرم دئیے ہینئے نی۔

ویہڑے جٹاں دے منگدا جا، وڑیا اگے جٹ بیٹھا گانو میل دا ہے۔

سنگی پھوک کے ناد گھوکایا سو، جوگی گجگے وچ جا ٹھیل دا ہے۔

ویہڑے وِچ ادھوت جاگ جیائی مست، سانھ وانگوں جائے کھیل داہے۔

ہو ہو کر کے سنگھ ٹڈیاسو، فیلبان جیوں ہست نوں پیل دا ہے۔

نیانا توڑ کے ڈھانڈڑی اُٹھ نٹھی، بھن دوہنی دُدّھ سب ڈوہلیا ای۔

گھت خیر ایس کٹک دے موہری نوں، جٹ اُٹھ کے روہ ہو بولیا ای۔

جِھرک بُھکھڑے دیس دا ایہہ جوگی، ایتھے دُند کیہ آن کے گھولیا ای۔

صورت جوگیاں دی اکھیں گُنڈیاں دیاں، داب کٹک دے تے جیو ڈولیا ای۔

جوگی اکھیاں کڈھ کے گھت تیوڑی، لے کے کھپّرا ہتھ وِچ تولیا ای۔

وارثؔ شاہ ہُن جنگ تحقیق ہویا، جمبو شاکنی دے اگے بولیا ای۔

جٹی بول کے دُدّھ دی کسر کڈھی، سبھے اڑتنے پرتنے پاڑ سُٹے۔

پُنے داد پڑدادڑے جوگیڑے دے، سبھے ٹنگنے تے ساک چاڑھ سُٹے۔

مار بولیاں گالیاں دے جٹی، سبھ فقر دے پِتڑے ساڑ سُٹے۔

جوگی روہ دے نال کھڑ لت گھتی، دھول مار کے دند سبھ جھاڑ سُٹے۔

جٹی زمیں تے پٹڑے وانگ ڈھٹھی، جیہے واہرو پھٹ کے دھاڑ سُٹے۔

وارثؔ شاہ میاں جیویں مار تیشے، فرہاد نے چیر پہاڑ سُٹے۔

جٹ ویکھ کے جٹی نوں کانگ کیتی، ویکھو پری نوں رِچھ پتّھلیا جے۔

میری سیاں دِی موہرن مار جندوں، تلک مہر دی جوہ نوں چلیا جے۔

لوکا باہوڑی تے فریاد کُوکے، میرا جھگڑا چوڑ کر چلیا جے۔

پِنڈ وچ ایہہ آن بلا وجی، جیہا جِن پچھواڑ وِچ ملیا جے۔

پکڑ لاٹھیاں گھبرو آن ڈُھکے، وانگ گانڈھویں کٹک دے ہلیا جے۔

وارثؔ شاہ جیوں دُھویاں سِرکیاں توں، بدل پاٹ کے گھٹاں ہو چلیا جے۔

آء آء مہانیاں جدوں کیتی، چوہیں ولیں جاں پلم کے آء گئے۔

سچو سچ جاں پھاٹ تے جھویں ویری، جوگی ہوری بھی جیو چراء گئے۔

ویکھو فقر الہ دے مار جٹی، اوس جٹ نوں واعدا پاء گئے۔

جدوں مار چوطرف تیار ہوئی، اوتھوں اپنا آپ کھِسکاء گئے۔

اِک پھاٹ کڈھی سبھے سمجھ گئیاں، رناں پِنڈ دیاں نوں راہ پاء گئے۔

جدوں خصم ملے پچھوں واہراں دے، تدوں دھاڑوی کھُرے اٹھاء گئے۔

ہتھ لائی کے برکتی جوان پورے، کرامات ظاہر دِکھلاء گئے۔

وارثؔ شاہ میاں پٹے باز چھُٹے، جان رکھ کے چوٹ چلاء گئے۔

جوگی منگ کے پنڈ تیار ہویا، آٹا میل کے کھپرا پوریا ای۔

کسے ہس کے رُگ چا پایائی، کسے جوگی نوں چاء وڈوریا ای۔

کائی دبک کے جوگی نوں ڈانٹ لیندی، کتے اونہاں نوں جوگی نے گھوریا ای۔

پہلے کھیڑیاں دے جھات پائیا سو، جویں سولہویں دا چن پوریا ای۔

کیندیاں ولگناں ویہڑے تے ارل کھوڑاں، کیندیاں بکھلاں اتے کھرلانیاں نی۔

کیندیاں کوریاں چاٹیاں نہیاں تے، کیندیاں کلیاں نال مدھانیاں نی۔

ایتھے اک چھچھوری جیہی بیٹھی، کتے نکلیاں گھروں ساؤ آنیاں نی۔

چھت نال ٹنگے ہوئے نظر آون، کھوپے ناڑیاں اتے پرانیاں نی۔

کوئی پلنگھ اُتے ناگر ویل پئیاں، جیہاں رنگ محل وچ رانیاں نی۔

وارثؔ کواریاں کشٹنے کرن پیاں، موئے ماپڑے تے محنتانیاں نی۔

سہتی آکھیا بھابیے ویکھنی ہیں، پھردا لُچ مُنڈا کر سانیاں نی۔

کِتے سجرے کن پڑوا لیتے، دُھروں لعنتاں ایہہ پُرانیاں نی۔

جوگی ہیر دے ساہورے جا وڑیا، بُھکھا باز جیوں پھرے للور دا جی۔

آیا خوشی دے نال دوچند ہو کے، صوبہ دار جیوں نواں لہور دا جی۔

دُھس دے کے ویہڑے جا وڑیا، ہتھ کیتا سو ستھ دے چور دا جی۔

جا الکھ وجائی کے ناد پھوکے، سوال پاؤندا لُتپُتالوڑ دا جی۔

انی کھیڑیاں دئیے پیارئیے ووہٹیے نی، ہیرے سُکھ ہے چا ٹھکور دا جی۔

وارثؔ شاہ ہُن اَگ نوں جویں پھولے، پرشن لگےا جنگ تے شور دا جی۔

سچ آکھ توں راولا کہے سہتی، تیرا جیو کائی گل لوڑ دا جی۔

ویہڑے وڑدیاں رِکتاں چھیڑیاں نی، کنڈا وچ کلیجڑےپوڑ دا جی۔

بادشاہ دے باغ وچ نال چاوڑ، پھریں پھل گلاب دا توڑ دا جی۔

وارث شاہ توں شتر مہار باجھوں، ڈانگ نال کوئی منہ موڑ دا جی۔

آء کوارئیے ایڈ اپرادھنے نی، دھکا دے نہ ہِک دے زور دا نی۔

بُندے کندلی نتھلی ہس کڑیاں، بہیں روپ بنائی کے مور دا نی۔

انی نڈھیے رِکتاں چھیڑ ناہیں، ایہہ کم ناہیں دُھم شور دا نی۔

وارثؔ شاہ فقیر غریب اُتے، ویر کڈھیوئی کسے کھور دانی۔

کل جائی کے نال چوا چاوڑ، سانوں بھن بھنڈار کڈھائیوں وے۔

اج آن وڑیوں جِن وانگ ویہڑھے، ویر کل دا آن جگائیوں وے۔

گدوں آن وڑیوں وچ چھوہراں دے، کنہاں شامتاں آن پھہائیوں وے۔

وارثؔ شاہ رضا دے کم ویکھو، اج رب نے ٹھیک کٹائیوں وے۔

کچی کوارئیے لوڑھ دئیے مارئیے نی، ٹونے ہارئیے آکھ کیہ آ ہنی ہیں۔

بھلیاں نال بریاں کا ہے ہوونی ہیں، کائی بُرے ہی بھاونے چا ہنی ہیں۔

اساں بُھکھیاں آن سوال کیتا، کہیاں غیب دیاں رِکتاں ڈا ہنی ہیں۔

وچوں پکیے چھیل اچکیے نی، راہ جاندڑے مرگ کیوں پھا ہنی ہیں۔

گل ہو چکی پھیر چھیڑنی ہیں، ہری ساکھ نوں موڑ کیوں وا ہنی ہیں۔

گھر جان سردار دا بھیکھ منگی، ساڈا عرش دا کنگرہ ڈھا ہنی ہیں۔

کیہا نال پردیسیاں ویر چایو، چینچر ہارئیے آکھ کیہ آ ہنی ہیں۔

راہ جاندڑے فقر کھہیڑنی ہیں، آ نہرئیے سِنگ کیوں ڈا ہنی ہیں۔

گھر پیڑے دھروہیاں پھیریاں نی، ڈھگی وہرئیے سانھاں نوں وا ہنی ہیں۔

آ واسطہ اِی نیناں گنڈیاں دا، ایہہ کلہہ کویں پِچھوں لا ہنی ہیں۔

اشکار دریا وچ کھیڈ موئیے، کیہیاں مُوت وِچ مچھیاں پھا ہنی ہیں۔

وارثؔ شاہ فقیراں نوں چھیڑنی ہیں، اکھیں نال کیوں کھکھراں لا ہنی ہیں۔

انی سنو بھیناں کوئی چھِٹ جوگی، وڈی جوٹھ بھیڑا کسے تھانو دا ہے۔

جھگڑیل مرکھنا گھنڈ مچڑ، رپڑکھنڈ ایہہ کسے گرانو دا ہے۔

پردیسیاں دی نہیں ڈول اس دی، ایہہ واقف ہیر دے نانو دا ہے۔

گل آکھ کے ہتھاں تے پوے مُکر، آپے لاؤندا آپ بجھاؤندا ہے۔

ہُنے بھن کے کھپری توڑ سہلی، نالے جُٹاں دی جوٹ کھہاؤندا ہے۔

جے میں اٹھ کے پان پت لاہ سُٹاں، پینچ ایہہ نہ کسے گرانو دا ہے۔

کوئی ڈوم موچی اکے ڈِھیڈ کنجر، اکے چوہڑا کسے سرانو دا ہے۔

وارثؔ شاہ میاں واہ لا رہیاں، ایہہ جھگڑیوں باز نہ آؤندا ہے۔

پکڑ ڈھال تلوار کیوں گرد ہوئیں، متھا منیے کڑمیے بھاگئیے نی۔

چےنچر ہارئیے ڈارئیے جنگ بازے، چھپر نکیے برے تے لا گئیے نی۔

فساد دی فوج دئیے پیشوائے، شیطان دی لک تڑاگئیے نی۔

اسیں جٹیاں نال جے کرین جھیڑے، دکھ زُہد تے فقر کیوں جھاگئیے نی۔

متھا ڈاہ ناہیں آء چھڈ پِچھا، بھنے جاندے دے مگر نہ لاگئیے نی۔

وارثؔ شاہ فقیر دے قدم پھڑئیے، چھی کبر ہنکار تیاگئیے نی۔

چکی ہانیاں وچ وچار پوندی، ایہہ دی دُھم تنور تے بھٹھ ہے نی۔

کم ذات کپتڑا ڈھیڈ بےنڈا، ڈبی پورے دے نال دی چٹھ ہے نی۔

بھیڑو کار گھو ٹھا ٹھگ ماجھڑے دا، جیندا رن یرولی دا ہٹھ ہے نی۔

منگ کھانے حرام مشٹنڈیاں نوں، وڈا سار ہشدھات دی لٹھ ہے نی۔

مشٹنڈڑے ترت پچھان لئی دے کم، ڈاہ دیو ایہہ بھی جٹ ہے نی۔

ایہہ جٹ ہے پر جھگا پٹ ہے نی، ایہہ چودھری چوڑ چوپٹ ہے نی۔

گدوں لدیاسنیا ایہہ چھٹ ہے نی، بھاویں ویلنے دی ایہہ لٹھ ہے نی۔

وارثؔ شاہ نہ ایس تھے رسا مٹھا، ١یہہ تاں کاٹھے کماد دی گٹھ ہے نی۔

ویہڑے والیاں دانیاں آن کھڑیاں، کیوں بولدیاں تُسیں دیوانڑے نی۔

کڑئیے کاس تھوں لُجھدی نال جوگی، ایہہ جنگلی کھرے نما نڑے نی۔

منگ کھائی کے سدا اوہ دیس تیاگن، تنبو آس دے ایہہ نہ تاندے نی۔

جاپ جان دے رب دی یاد والا، ایڈے جھگڑے ایہہ نہ جاندے نی۔

سدا رہن اداس نِراس ننگے، برچھ بھوگ کے سیال لنگھاندے نی۔

وارثؔ شاہ پراساں معلوم کیتا، جٹی جوگی دونویں اِکس ہان دے نی۔

نیناں ہیر دیاں ویکھ کے آہ بھردا، وانگ عاشقاں اکھیاں میٹ دا ای۔

جویں خصم کپتڑا رن بھنڈے، کیتی گل نوں پیا گھسیٹ دا ای۔

رناں گنڈیاں وانگ فرفیج کردا، توڑن ہارڑا لگڑی پریت دا ای۔

گھت گھگری بہے ایہ وڈا، ٹھیٹھر ایہہ استادڑاکسے مسیت دا ای۔

چوہنڈی وکھیاں دے وچ وڈھ لیندا، پِچھوں اپنی وار مُڑ چیک دا ای۔

اکے خیر ہتھا نہیں ایہہ راول، اکے چیلڑا کسے پلیت دا ای۔

نہ ایہہ جن نہ بھوت نہ رچھ باندر، نہ ایہہ چیلڑا کسے اتیت دا ای۔

وارثؔ شاہ پریم دی زیل نیاری، نیارا انترہ عشق دے گیت دا ای۔

ایہہ مثل مشہور ہے جگ سارے، کرم رب دے جیڈ نہ مہر ہے نی۔

ہنر جھوٹھ کمان لاہور جیہی، اتے کانوروُ جیڈ نہ سحر ہے نی۔

چغلی نہیں دیپالپور کوٹ جیہی، اوہ نمرود دی تھانو بے مہر ہے نی۔

نقش چین تے مشک نہ خُتن جیہا، یوسف زیب نہ کسے دا چہرہے نی۔

میں تاں توڑہش دھات دے کوٹ سُٹاں، تینوں دس کھاں کاس دی ویہرہے نی۔

بات بات تیری وچ ہین کامن، وارث شاہ دا شعر کیہ سحر ہے نی۔

کوئی اساں جیہا ولی سدھ ناہیں، جگ آوندا نظر ظہور جیہا۔

دستار بجواڑیوں خوب آوے، اتے بافتہ نہیں قصور جیہا۔

کاشمیر جیہا کوئی ملک ناہیں،، نہیں چاننا چند دے نور جیہا۔

اگے نظر دے مزہ معشوق دا ہے، اتے ڈھول سوہندا دور جیہا۔

نہیں رن کلچھنی تدھ جیہی، نہیں زلزلہ حشر دے صور جیہا۔

سہتی جیڈ نہ ہور جھگڑیل کوئی، اتے سوہنا ہور نہ حور جیہا۔

کھیڑیاں جیڈ نہ نیک نصیب کوئی،، کوئی تھانو نہ بیت معمور جیہا۔

سہج وسدیاں جیڈ نہ بھلا کوئی، برا نہیں جے کم فتور جیہا۔

ہنگ جیڈ نہ ہور بدبو کوئی، باس دار نہ ہور کچور جیہا۔

وارثؔ شاہ جیہا گنہگار ناہیں،، کوئی تاؤ نہ تپت تندور جیہا۔

جوگ دس کھاں کدھروں ہویا پیدا، کِتھوں ہویا سنڈاس بیراگ ہے وے۔

کیتی راہ ہین جوگ دے دس دے کھاں، کِتھوں نکلیا جوگ دا راگ ہے وے۔

ایہہ کھپّری سہلیاں ناد کِتھوں، کس بدھیا جٹاں دی پاگ ہے وے۔

وارثؔ شاہ بھبوت کس کڈھیا ای، کتھوں نکلی پوجنی آگ ہے وے۔

مہاندیو تھوں جوگ دا پنتھ بݨیاں، دیودت ہے گرو سنداسیاں دا۔

رامانند تھوں سبھ ویراگ ہویا، پرم جوت ہے گرو اداسیاں دا۔

برہما براہمݨا دا رام ہندواں دا، بشن اتے مہیش سبھ راسیاں دا۔

ستھرا ستھریاں دا نانک اداسیاں دا، شاہ مکّھݨ ہے مونڈے اپاسیاں دا۔

جویں سئیادّ جلال جلالیاں دا، تے اویس کرنی کھگّاں کاسیاں دا۔

جویں شاہ مدار مداریاں دا، تے انسار انساریاں تاسیاں دا۔

ہے وششٹ نرباݨ ویراگیاں دا، سری کرشن بھگوان اپاسیاں دا۔

ہاجی نوشاہ جویں نوشاہیاں دا، اتے بھگت کبیر جولاسیاں دا۔

دستگیر دا قادری سلسلا ہے، تے فرید ہے چشت ابّاسیاں دا۔

جویں شیخ تاہر پیر ہے موچیاں دا، شمس پیر سنیاریاں چاسیاں دا۔

نام دیو ہے گرو چھینبیاں دا، لکمان لہار ترکھاسیاں دا۔

خواجا کھزر ہے میاں مہاݨیاں دا، نکشبند مغلاں چغتاسیاں دا۔

سرور سکھی بھرائیاں سیوکاں دا، لال بیغ ہے چوہڑیاں خاصیاں دا۔

نل راجا ہے گرو جواریاں دا، شاہ شمّس نیاریاں ہاسیاں دا۔

حضرت شیش ہے پیر جلاہیاں دا، شیطان ہے پیر مراسیاں دا۔

جویں ہاجی گلگو نوں گھمیار منّݨ، حضرت الی ہے شیاں خاصیاں دا۔

سلیمان پارس پیر نائیاں دا، الی رنگریز ادریس درزاسیاں دا۔

عشق پیر ہے عاشقاں ساریاں دا، بھکھ پیر ہے مستیاں پاسیاں دا۔

ہسّو تیلی جیوں پیر ہے تیلیاں دا، سلیمان ہے جنّ بھوتاسیاں دا۔

سوٹا پیر ہے وگڑیاں تگڑیاں دا، تے داؤد ہے زرھا-نواسیاں دا۔

وارث شاہ جیوں رام ہے ہندواں دا، اتے رحمان ہے مومناں خاصیاں دا۔

مایا اٹھائی پھرن ایس جگّ اتے، جنھاں بھوݨ تے کل بہار ہے وے۔

اینھاں پھرن زرور ہے دہوں راتیں، دھروں پھرن اینھاندڑی کار ہے وے۔

سورج چند گھوڑا اتے روح چکل، نظر شیر پاݨی وݨجار ہے وے۔

تاݨا تݨن والی الّ گدھا کتّا، تیر چھجّ تے چھوکرا یار ہے وے۔

ٹوپا چھاݨنی تکّڑی تیز مرکّب، قلعہ ترکّلا پھرن وفار ہے وے۔

بلّی رنّ فقیر تے اگّ باندی، اینھاں پھرن گھرو گھری کار ہے وے۔

وارث شاہ ویلی بھیکھے لکھ پھردے، صبر فقر دا قول قرار ہے وے۔

پھرن برا ہے جگ تے اینھاں تائیں، جے ایہہ پھرن تاں کمّ دے مول ناہیں۔

پھرے قول زبان جوان رݨ تھیں، ستردار گھر چھوڑ ماکول ناہیں۔

رزا اللہ دی حکم کتئی جاݨو، قطب کوہ کاابا ہے مامول ناہیں۔

رنّ آئے وگاڑ تے چہ چڑھی، فکّر آئے جاں قہر کلول ناہیں۔

زمّیندار کنکوتیاں خوشی ناہیں، اتے اہمک کدے ملول ناہیں۔

وارث شاہ دی بندگی للھ ناہیں، ویکھاں منّ لئے کہ قبول ناہیں۔

عدل بناں سردار ہے رکھ اپھل، رن کُڈھنی جو وفار دار ناہیں۔

نیاز بناں ہے کینچنی بانبہ تھانویں، مرد گدھا جو عقل دا یار ناہیں۔

بِناں آدمیت ناہیں انس جاپے، بنا آب قتال تلوار ناہیں۔

صبر ذکر عبادتاں باجھ جوگی، دماں باجھ جیون درکار ناہیں۔

ہمت باجھ جوان بِن حسن دلبر، لون باجھ طعام سوار ناہیں۔

شرم باجھ مچھاں بناں عمل داڑھی، طلب باجھ فوجاں بھربھار ناہیں۔

عقل باجھ وزیر صلوٰۃ مومن، دیوان حساب شمار ناہیں۔

وارثؔ رَن فقیر تلوار گھوڑا، چارے تھوک ایہہ کسے دے یار ناہیں۔

مرد کرم دے نقد ہین سہتیے نی، رناں دشمناں نیک کمائیاں دیاں۔

تسیں ایس جہان وچ ہوئے رہیاں، پنج سیریاں گھت دھڑوائیاں دیاں۔

مرد ہین جہاز نکوئیاں دے، رناں بیڑیاں ہین برائیاں دیاں۔

مانو باپ دا نانو ناموس ڈوبن، پتاں لاہ سٹن بھلیاں بھائیاں دیاں۔

ہڈ ماس حلال حرام کپن، ایہہ کوہاڑیاں ہین قصائیاں دیاں۔

لباں لیندیاں صاف کر دین داڑھی، جویں قینچیاں احمقاں نائیاں دیاں۔

سرجائے نہ یار دا سِر دیجے، شرماں رکھیے اکھیاں لائیاں دیاں۔

نی توں کیہڑی گل تے ایڈ شوکیں، گلاں دس کھاں پوریاں پائیاں دیاں۔

آڈھا نال فقیر دے لاؤندیاں نی، خوبیاں ویکھ ننان بھر جائیاں دیاں۔

وارثؔ شاہ تیرے مونہہ نال مارن پنڈاں، بنھ کے سبھ بھلیائیاں دیاں۔

ریس جوگیاں دی تیتھوں نہیں ہُندی، ہونساں کیہاں جٹاں رکھائیاں دیاں۔

بے شرم دی مچھ جیوں پوچھ پدی، جیہاں منجراں پٹ دے دھائیاں دیاں۔

تان سین جیہا راگ نہیں بن دا، لکھ صفاں جے ہون بھرائیاں دیاں۔

اکھیں ڈٹھیاں نہیں توں چوبراوے، پرم کٹھیاں برہوں ستائیاں دیاں۔

سر مُن داڑھی کھیہ لائیائی قدراں، ڈٹھیوں ایڈیاںچائیاں دیاں۔

تیری چراچر برکدی جیبھ ایویں، جیوں مرکدیاں جتیاں سائیاں دیاں۔

لُنڈیاں نال گھلنا مندے بول بولن، نہیں چالیاں بھلیاں دیاں جائیاں دیاں۔

نہیں کعبیوں چوہڑا ہوئے واقف، خبراں جان دے چوہڑے کھائیاں دیاں۔

نہیں فقر دے بھیت دا ذرا واقف، خبراں تدھ نوں مہیں چرائیاں دیاں۔

چُتر سواہ بھرے ویکھ مگر لگوں، جویں کُتیاں ہون گسائیاں دیاں۔

جیہڑیاں سُون اجاڑ وچ وانگ خچر، قدراں اوہ کیہ جان دیاں دائیاں دیاں۔

گدوں وانگ جاں رجیوں کریں مستی، کچھاں سنگھنائیں رناں پرائیاں دیاں۔

بابو نہیں پورا تینوں کوئی ملیا، اجے ٹوہیوں بُکلاں مائیاں دیاں۔

پوچھاں گائیں توں مہیں دیاں جوڑنائیں، کھریاں مہیں نوں لاونائیں گائیاں دیاں۔

ہاسا ویکھ کے آوندا کے سفل دا ئی، گلاں طبع دیاں ویکھ خفائیاں دیاں۔

میاں کون چھڈاوسی آن تینوں، دھمکاں پون گیاں جدوں کٹائیاں دیاں۔

گلاں عشق دے والیاںنیئں رلیاں، کچے گھڑے تے ویہن لڑھائیاں دیاں۔

پریاں نال کیہ دیواں نوں آکھ لگے، جیہناں وکھیاں بھنیاں بھائیاں دیاں۔

ایہہ عشق کیہ جان دے چاک چوبر، خبراں جان دے روٹیاں دھائیاں دیاں۔

وارثؔ شاہ نہ بیٹیاں جنھاں جنیاں، قدراں جان دے نہیں جوائیاں دیاں۔

اسیں سہتیے مول نہ ڈراں تیتھوں، تکھے دیدڑے تاندڑی سار دے نی۔

ہاتھی نہیں تصویر دا قلعہ ڈھائے، شیر مکھیاں نوں ناہیں ہار دے نی۔

کہے کانواں دے ڈھور نہ کدے موئے، شیر پھویاں توں ناہیں ہار دے نی۔

پھٹ ہین لڑائی دے اصل ڈھائی، ہور ایویں پسار پسار دے نی۔

اِکے مارنا اِکے تاں آپ مرنا، اِکے نس جانااگے سار دے نی۔

ہمت سست بروت سرین بھارے، ایہہ گھبرو کسے نہ کار دے نی۔

بنھ تورئیے جنگ نوں ڈھک کر کے، سگوں اگلیاں نوں پچھوں مار دے نی۔

سڑن کپڑے ہون تحقیق کالے، جیہڑے گوشٹی ہون لوہار دے نی۔

جھوٹھے میہنیاں نال نہ جوگ جاندا، سنگ گلے نہ ہال پھوہار دے نی۔

خیردتیاں مال نہ ہو تھوڑا، بوہل تُھڑے نہ چنے گوٹار دے نی۔

جدوں چوہڑ ے نوں کرے جن دخلا، جھاڑا کری دا نال پیزار دے نی۔

تیں تاں فکر کیتا سانوں مارنے دا، تینوں ویکھ لے یار ہن مار دے نی۔

جیہا کرے کوئی تیہا پاوندا ہے، سچے واعدے پروردگار دے نی۔

وارثؔ شاہ میاں رن بھونکنی نوں، فقرپا جڑیاں چا مار دے نی۔

تیریاں سیلھیاں تھوں اسیں نہیں ڈردے، کوئی ڈرے نا بھیل دے سانگ کولوں۔

ایویں ماریدا جاوسیں ایس پنڈوں، جویں کھسکدا کفر ہے بانگ کولوں۔

سری کجّ کے ٹرینگا جہل جٹّا، جویں دھاڑوی سرکدا کانگ کولوں۔

میرے ڈٹّھیاں کنبسی جان تیری، جویں چور دی جان جھلانگ کولوں۔

تیری ٹوٹݨی پھرے ہے سپّ وانگوں، آئے رنّاں دے ڈریں اپانگ کولوں۔

ایویں خوف پوسی تینوں مارنے دا، جویں ڈھکّ دا پیر الانگھ کولوں۔

وارث شاہ ایہہ جوگیڑا مویا پیاسا، پاݨی دیݨگیاں جدوں پڑسانگ کولوں۔

کیہیاں آن پنچائتاں جوڑیاں نی،، اسیں رنّ نوں ریوڑی جاننے ہاں۔

پھڑیئے چتھّ کے لئیے لنگھا پل وچّ،، تنبو ویر دے نت نہ تاننے ہاں۔

لوک جاگدے مہریاں نال پرچن،، اسیں خواب اندر موجاں ماننے ہاں۔

لوک چھاندے بھنگ تے شربتاں نوں،، اسیں آدمی نظر وچّ چھاننے ہاں۔

پھوئی مگر لگی اس دی موت آہی،، وارث شاہ ہن مار کے راننے ہاں۔

جیٹھ مینہہ تے سیال نوں واؤ مندی،، کٹک ماگھ وچّ منع ہنھیریاں نی۔

روون ویاہ وچّ گاونا وچّ سیاپے،، سطر مجلساں کرن مندیریاں نی۔

چغلی خاونداں دی بدی نال مئیں،، کھائِ لون حرام بد-خیریاں نی۔

حکم ہتھ کم ذات دے سونپ دینا،، نال دوستاں کرنیاں ویریاں نی۔

چوری نال رفیق دے دغا پیراں،، پر نعر پر مال اسیریاں نی۔

غیبت ترک صلوات تے جھوٹھ مستی،، دور کرن فرشتاں تیریاں نی۔

لڑن نال فقیر سردار یاری،، کڈھ گھتنا مال وسیریاں نی۔

مڑن قول زبان دا پھرن پیراں،، بریاں دناں دیاں ایہہ بھی پھیریاں نی۔

میرے نال جو کھیڑیاں وچّ ہوئی،، خچروادیاں ایہہ سبھ تیریاں نی۔

بھلے نال بھلیانئیاں بدی بریاں،، یاد رکھ نصیحتاں میریاں نی۔

بناں حکم دے مرن نہ اوہ بندے،، ثابت جنھاں دے رزق دیاں ڈھیریاں نی۔

بدرنگ نوں رنگ کے رنگ لائیو،، واہ واہ ایہہ قدرتاں تیریاں نی۔

ایہا گھتّ کے جادوڑا کروں کملی،، پئی گرد میرے گھتیں پھیریاں نی۔

وارث شاہ اساں نال جادوآں دے،، کئی رانیاں کیتیاں چیریاں نی۔

اساں جادوڑے گھول کے سبھ پیتے،، کراں باورے جادوآں والیاں نوں۔

راجے بھوج جہے کیتے چا گھوڑے،، نہیں جاندا ساڈیاں چالیاں نوں۔

سکے بھائیاں نوں کرن نفر راجے،، اتے راج بہانودے سالیاں نوں۔

سرکپّ رسالو نوں وخت پایا،، گھت مکر دے رولیاں رالیاں نوں۔

راون لنک لٹائکے گرد ہویا،، سیتا واسطے بھیکھ وکھالیاں نوں۔

یوسف بند وچّ پا ظہیر کیتا،، سسی وخت پایا اوٹھاں والیاں نوں۔

رانجھا چار کے مہیں فقیر ہویا،، ہیر ملی جے کھیڑیاں سالیاں نوں۔

روڈا وڈھّ کے ڈکرے ندی پایا،، تے جلالی دے ویکھ لے چالیاں نوں۔

پھوگو عمر بادشاہ خوار ہویا،، ملی مارون ڈھول دے رالیاں نوں۔

ولی بلم باؤر ایمان دتا،، ویکھ ڈوبیا بندگی والیاں نوں۔

مہینوال توں سوہنی رہی ایویں،، ہور پچھ لے عشقَ دے بھالیاں نوں۔

اٹھاراں کھوہنی کٹک لڑ موئے پانڈو،، ڈوب ڈاب کے کھٹیا گھالیاں نوں۔

رنا مار لڑائے امام-زادے،، مار گھتیا پیریاں والیاں نوں۔

وارث شاہ توں جوگیا کون ہنیں،، اوڑک بھرینگا ساڈیاں ہالیاں نوں۔

آء نڈھیے غیب کیوں وڈیا ای، ساڈے نال کیہ رِکتاںچائیاں نی۔

کریں نراں دے نال برابری کیوں، آکھ تساں وچ کون بھلیائیاں نی۔

بیکساں دا کوئی نہ رب باجھوں، تسیں دونویں ننان بھرجائیاں نی۔

جیہڑا رب دے نانو تے بھلا کرسی، اگے ملن گئیاں اوس بھلیائیاں نی۔

اگے تنہاں دا حال زبوں ہوسی، وارثؔ شاہ جو کرن بریائیاں نی۔

مر د صاد ہین چہرے نیکیاں دے، صورت رن دی میم موقوف ہے نی۔

مر د عالم فاضل اجل قابل، کسے رن نوں کون وقوف ہے نی۔

صبر فرع ہے منیا نیک مرداں، ایتھے صبر دی واگ معطوف ہے نی۔

د فتر مکر فریب تے خچر وائیں، انہاں پستیاں وِچ ملفوف ہے نی۔

رن ریشمی کپڑا پہن مسلی، مرد جوز قیدار مشروف ہے نی۔

وارثؔ شاہ ولایتی مرد میوے، اتے رن مسواک دا صوف ہے نی۔

دوست سوئی جو بپت وچ بھیڑ کٹے، یار سوئی جو جان قربان ہووے۔

شاہ سوئی جو کال وچ بھیڑکٹے، کُل پات دا جو نگہبان ہووے۔

گانو سوئی جو سیال وچ ددھ دیوے، بادشاہ جو نت شبان ہووے۔

نار سوئی جو مال بن بیٹھ جائے، پیادہ سوئی جو بھوت مسان ہووے۔

اِمساک ہے اصل افیم باجھوں، غصے بنا فقیر دی جان ہووے۔

روگ سوئی جو نال علاج ہووے، تیر سوئی جو نال کمان ہووے۔

کنجر سوئی جو غیرتاں باجھ ہوون، جویں بھابڑا بنا اشنان ہووے۔

قصبہ سوئی جو ویر بن پیا وَسّے، جلاد جو مہر بن خان ہووے۔

کواری سوئی جو کرے حیا بہتا، نیویں نظر تے باجھ زبان ہووے۔

بناں چور تے جنگ دے دیس وسے، پُت سوئی بِن اَن دی پان ہووے۔

سید سوئی جو شوم نہ ہووے کائر، زانی سیاہ تے نا قہروان ہووے۔

چاکر عورتاں سدا بے عذر ہوون، اتے آدمی بے نقصان ہووے۔

پرھاں جاوے بھیسیا چوبراوے، متاں منگنوں کوئی ودھان ہووے۔

وارثؔ شاہ فقیر بِن حِرص غفلت، یاد رب دی وچ مستان ہووے۔

کار ساز ہے رب تے پھیر دولت، سبھو محنتاں پیٹ دے کار نے نی۔

نیک مرد تے نیک ہی ہووے عورت، اوہناں دوہاں دے کم سوار نے نی۔

پیٹ واسطے پھرن امیر در در، سید زادیاں نے گدھے چارنے نی۔

پیٹ واسطے پری تے حور زاداں، جان جن تے بھوت دے وارنے نی۔

پیٹ واسطے رات نوں چھوڑ گھر، در ہو پاہرو ہوکرے مارنے نی۔

پیٹ واسطے سبھ خرابیاں نیں، پیٹ واسطے خون گزارنے نی۔

پیٹ واسطے فقر تسلیم توڑن، سبھو سمجھ لے رنے گوارنے نی۔

ایس زمین نوں واھندا ملک مُکا، اتے ہو چکے بڈے کارنے نی۔

کانوہورتے راہک نیں ہور اس دے، خاوند ہور دم ہورناں مارنے نی۔

مہربان جے ہووے فقیر اِک پل، تساں جہے کروڑ لکھ تارنے نی۔

وارثؔ شاہ جے رن نے مہر کیتی، بھانڈے بول دے کھول منہ مارنے نی۔

رب جیڈ نہ کوئی ہے جگ داتا، زمیں جیڈ نہ کسے دی صابری وے۔

مجھیں جیڈ نہ کسے دے ہون جیرے، راج ہند پنجاب نہ بابری وے۔

چند جیڈ چالاک نہ سرد کوئی، حکم جیڈ نہ کسے اکابری وے۔

برا کسب نہ نوکری جیڈ کوئی، یاد حق دی جیڈ اکابری وے۔

موت جیڈ نہ سخت ہے کوئی چٹھی، اوتھے کسے دی ناہیوں نابری وے۔

مالزادیاں جیڈ نہ کسب بھیڑا، کمذات نوں حکم ہے کھابری وے۔

رن ویکھنی عیب فقیر تائیں، بھوت وانگ ہے سراں تے بابری وے۔

وارث ؔ شاہ شیطان دے عمل تیرے، داڑھی شیخ دی ہو گئی جھابری وے۔

رن ویکھنی عیب ہے انھیاں نوں، رب اکھیاں دتیاں ویکھنے نوں۔

سبھ خلق دا ویکھ کے لیؤ مجرا، کرو دید اس جگ دے پیکھنے نوں۔

راؤ راجیاں سراں تے داؤ لائے، ذرا جاء کے اکھیاں سیکنے نوں۔

سبھا دید معاف ہے عاشقاں نوں، رب نین دِتے جگ ویکھنے نوں۔

مہا دیو جہیاں پاربتی اگے، کام لیاوندا سی متھا ٹیکنے نوں۔

عزرائیل ہتھ قلم لے ویکھدا ای، تیرا نام ایس جگ توں چھیکنے نوں۔

وارثؔ شاہ میاں روز حشر دے نوں، انت سدمیں گا لیکھا لیکھنے نوں۔

جہی نیت ہئی تہی مراد ملیا، گھری چھائی سر پاوناہیں۔

پھریں منگدا بھونکدا خوارہوندا، لکھ دغے پکھنڈ کماوناہیں۔

سانوں رب نے ددھ تے دہیں دتا، ہچھا کھاونا اتے ہنڈاوناہیں۔

سوئناں رُپڑا پہن کے اسیں بہیئے، وارثؔ شاہ توں جیو بھرماوناہیں۔

سوئنا رُپڑا شان سوانیاں دا، توں تاں نہیں اصیل نی گولیے نی۔

گدھا اردقاں نال نہ ہوئے گھوڑا، بانبہ پری نہ ہووے یرولیے نی۔

رنگ گورڑے نال توں جگ مُٹھا، وچوں گناں دے کار نے پولیے نی۔

ویہڑے وچ توں کنجری وانگ نچیں، چوراں یاراں دی وچ وچولیے نی۔

اساں پیر کیہا تے توں ہیر آکھیں، بھل گئی ہیں سُنن وچ بھولیے نی۔

انت ایہہ جہان ہے چھڈ جانا، ایڈے کفر اپرادھ کیوں تولیے نی۔

فقر اصل الہ دی ہین صورت، اگے رب دے جھوٹھ نہ بولیے نی۔

حسن متیے بوبکے سوئن چڑئیے، نیناں والیے شوخ ممولیے نی۔

تینڈا بھلا تھیوے ساڈا چھڈ پچھا، ابا جیونیے آلیے بھولیے نی۔

وارثؔ شاہ کیتی گل ہو چکی، مُوت وچ نہ مچھیاں ٹولیے نی۔

چھیڑ کھندراں بھیڑ مچاونائیں، سیکاں لِنگ تیرے نال سوٹیاں دے۔

اسیں جٹیاں مشک لپٹیاں ہاں، نک پاڑ سٹے جنہاں جھوٹیاں دے۔

جدوں مولھیاں پکڑ کے گرد ہوئیے، پستے کڈھیے چینیاں کوٹیاں دے۔

جت گھیرنی کتکے اتے سوٹے، ایہہ علاج ہین چتڑاں موٹیاں دے۔

لپڑ شاہ دا بالکا شاہ جھکڑ، تیتھے ول ہین وڈے لپوٹیاں دے۔

وارثؔ شاہ روڈا سِر کن پاٹے، ایہہ حال چوراں یاراں کھوٹیاں دے۔

فقر شیر دا آکھدے ہین برقع، بھیت فقر دا مول نہ کھولیے نی۔

دُدّھ صاف ہے ویکھنا عاشقاں دا، شکر وچ پیاز نہ گھولیے نی۔

سرے خیر سوہس کے آن دیجے، لیے دعا تے مٹھڑا بولیے نی۔

لئے اگھ چڑھائیکے دُدّھ پیسہ، پر تول تھیں گھٹ نہ تولیے نی۔

بُرا بول نہ رب دیاں پوریاں نوں، نی بے شرم کپتیے لولیے نی۔

مستی نال فقیراں نوں دئیں گالیں، وارثؔ شاہ دو ٹھوک منولیے نی۔

اسیں بھوت دی عقل گوا دئیے، سانوں لا بھبوت ڈراوناہیں۔

تِرنجن ویکھ کے وہوٹیاں چھیل کُڑیاں، اوتھے کنگ دی تار وجاوناہیں۔

میری بھابی دے نال توں رمز ماریں، بھلا آپ توں کون سداوناہیں۔

اوہ پئی حیران ہے نال زحمت، گھڑی گھڑی کیوں پیا اکاوناہیں۔

نہ توں وید نہ ماندری نہ مُلّاں، جھاڑے غیب دے کاسنوں پاوناہیں۔

چور چوہڑے وانگ ہے ٹیڈھ تیری، پئی جاپ دی سر ی بھناوناہیں۔

کدی بھوتنا ہوئی کے جھنڈ کھولیں، کدی جوگ دھاری بن آوناہین۔

اِٹ سِٹ پگواڑتے کوار گندل، ایہہ بوٹیاں کھول وِکھاوناہیں۔

دارو نہ کتاب نہ ہتھ شیشی، آکھ کاس دا وید سداوناہیں۔

جا گھروں اساڈیوں نکل بھیکھے، ہُنے جٹاں دی جوٹ کھوہاوناہیں۔

کھوہ بابریاں کھپری بھن توڑوں، ہُنے ہور کیہ مونہوں اکھاوناہیں۔

رناں بلعم باعور دا دین کھویا، وارثؔ شاہ توں کون سداوناہیں۔

اساں محنتاں ڈاہڈیاں کیتیاں نی، انی گنڈئیے ٹھیھڑیے جٹیے نی۔

کرامات فقیر دی ویکھ ناہیں، خیر رب تھوں منگ کپتیے نی۔

کن پاٹیاں نال نہ ضد کیجے، انھے کھوہ وچ جھات نہ گھتیے نی۔

مستی نال تکبری رات دینہے، کدی ہوش دی اکھ پرتیے نی۔

کوئی دُکھ تے درد نہ رہے بھورا، جھاڑا مہر دا جنہاں نوں گھتیے نی۔

پڑھ پھوکیے اک عزمت سیفی، جڑ جن تے بھوت دی پٹیے نی۔

تیری بھابی دے دکھڑے دور ہوون، اسیں مہرجے چا پلٹیے نی۔

مونہوں مِٹھڑا بول تے موم ہو جا، تِکھی ہو نہ کملیے جٹیے نی۔

جاندے سب آزار یقین کر کے، وارثؔ شاہ دے پیر جے چٹیے نی۔

فرفیجیا بیر بیتالیا وے، اوکھے عشق دے جھاڑݨے پاوݨے وے۔

نیݨاں ویکھ کے مارنی پھوک ساہویں، ستّے پریم دے ناگ جگاوݨے وے۔

کدوں 'یوسفی تب میزان' پڑھیوں، 'دستور الاج' سکھاوݨے وے۔

'کرتاس سکندری' 'تبّ اکبر'، زکھیریوں باب سݨاوݨے وے۔

'کانونّ موجز' 'تہفا مومنین' وی، 'کفایا منسوری' تھیں پاوݨے وے۔

'پران سنگلی' وید منوت سمرت، 'نرگھنٹ' دے دھیائے پھلاوݨے وے۔

'کرابادین' 'شفائی' تے 'قادری' وی، 'متفرک تبّا' پڑھ جاوݨے وے۔

'رتن جوت' 'بلمیک تے سانک' 'سوچھن' 'سکھدیو گنگا' تینتھے آوݨے وے۔

فیلسوف جہان دیاں اسیں رنّاں، ساڈے مکر دے بھیت کس پاوݨے وے۔

افلاتون شاگرد غلام ارسّتو، لکمان تھیں پیر دھواوݨے وے۔

گلّاں چائے چوائے دیاں بہت کرنیں، ایہہ روگ نا تدھ تھیں جاوݨے وے۔

اینھا مکریاں تھوں کوݨ ہووے چنگا، ٹھگّ پھردے نے رنّاں ولاوݨے وے۔

جہڑے مکر دے پیر کھلار بیٹھے، بناں پھاٹ کھادھے نہیں جاوݨے وے۔

مونہ نال کہیاں جہڑے جاݨ ناہیں، ہڈّ گوڈڑے تنھاں بھنّاوݨے وے۔

وارث شاہ ایہہ مار ہے وست ایسی، جنّ بھوت تے دیو نواوݨے وے۔

ایہا رسم قدیم ہے جوگیاں دی، اوہنوں مار دے نیں جہڑی ٹرکدی ہے۔

خیر منگنے گئے فقیر تائیں، اگوں کُتیاں وانگروں کُھرکدی ہے۔

ایہہ خصم دے کھان نوں کویں دیسی، جیہڑی خیر دے دین توں جُھرکدی ہے۔

ایڈی پیرنی اِکے پہلواننی ہے، اکے کنجری ایہہ کسے تُرکدی ہے۔

پہلے پھوک کے اگ مہتابیاں نوں، پچھوں سرد پانی ویکھ بُرکدی ہے۔

رن گھنڈنوں جدوں پیزار وجن، اوتھوں چُپ چپاتڑی چھُڑکدی ہے۔

اِک جُھٹ دے نال میں پُٹ لینی، جہڑی زلف گلہاں اُتے لُڑکدی ہے۔

سیانے جاندے ہن دھنی جائے جھوٹی، جیہڑی سانھاں دے موترے کُھرکدی ہے۔

فقر جان منگن خیر بھکھ مردے، اگوں سگاں وانگوں سگوںدُرکدی ہے۔

لُنڈی پاہڑی نوں کھیت ہتھ آیا، پئی اپروں اپروں مُرکدی ہے۔

اوسدے مور پھر دے اتے لون چُتڑ، سوامنی مُطہر بھی پُھر کدی ہے۔

جیہڑیاں لین اُڈاریاں نال بازاں، اوہ بُلبلاں تھک مریندیاں نی۔

اوہناں ہرنیاں دی عمر ہو چکی، پانی شیر دی جوہ دا پیندیاں نی۔

اوہ واہناں جان کباب ہوئیاں، جیہڑیاں ہیڑیاں نال کھہیندیاں نی۔

اوہ اِکدن پھرسن آن گھوڑے، کِڑاں جنہاں دیاں نِت سُنیندیاں نیں۔

تھوڑیاں کرن سہاگ دیاں اوہ آساں، جیہڑیاں دھاڑویاں نال منگیندیاں نیں۔

جوکاں اک دن پکڑ نچوہین گئیاں، ان پُنے لوہو نِت پیندیاں نیں۔

دل مال دیجے لکھ کنجری نوں، کدی دلوں محبوب نہ تھیندیاں نیں۔

اک دینہہ پکڑیاں جان گئیاں، حاکماں تھے پرسیج تے نِت چڑھیندیاں نیں۔

اک دن گڑے وسائیسن اوہ گھٹاں، ہاٹھاں جوڑ کے نِت گھریندیاں نیں۔

تیرے لون موڈھے ساڈے لون ناڑے، مُشکاں کسے دیاں اج بجھیندیاں نیں۔

سݨ سہتیئے اسیں ہاں ناگ کالے، پڑھ سیفیاں زہد کماونے ہاں۔

مکر فن نوں بھنّ کے صاف کردے، جن بھوت نوں ساڑ وکھاونے ہاں۔

نقش لکھ کے پھوک یاسین دیئیئے، سائے سول دی ذات گواونے ہاں۔

دکھ درد بلائے تے جائے تنگی، قدم جنھاں دے وہڑیاں پاونے ہاں۔

سݨے تسمیاں پڑھاں اخلاص سورا، جڑھاں ویر دیاں پٹّ وگاہونے ہاں۔

دلوں ہبّ دے چائے تاویز لکھیئے، اسیں رٹھڑے یار ملاونے ہاں۔

جہڑا مارنا ہووے تاں کیل کرکے، ایتوار مساݨ جگاونے ہاں۔

جہڑی گبّھرو توں رنّ رہے وٹر، لونگ مندرے چا کھواونے ہاں۔

جہڑے یار نوں یارنی ملے ناہیں، پھل مندر کے چائے سونگھاونے ہاں۔

اوہناں وہٹیاں دے دکھ دور درد جاندے، پڑھ ہکّ تے ہتّھ پھراونے ہاں۔

کیل ڈئݨاں کچّیاں پکّیاں نوں، دند بھنّ کے لٹاں مناونے ہاں۔

جاں سہر جادو چڑھے بھوت کدّے، گنڈا کیل دوالے دا پاونے ہاں۔

کسے نال جے ویر ورودھ ہووے، اوہنوں بھوت مساݨ چمڑاونے ہاں۔

برا بولدی جہڑی جوگیاں نوں، سر مونّ کے گدھے چڑھاونے ہاں۔

جیندے نال مدپّڑا ٹھیک ہووے، اوہنوں بیر بیتال پہونچاونے ہاں۔

اسیں کھیڑیاں دے گھروں اکّ بوٹا، حکم رب دے نال پٹاونے ہاں۔

وارث شاہ جے ہور نا داؤ لگّے، سر پریم دیاں جڑیاں پاونے ہاں۔

محبوب الہ دے لاڈے ہو، ایس ووہٹڑی نوں کوئی سُول ہے جی۔

کوئی گجھڑا روگ ہے ایس دھانا، پئی نِت ایہہ رہے رنجول ہے جی۔

ہتھوں لڑھی وہندی لاہو لتھڑی ہے، دیہی ہو جاندی مخبول ہے جی۔

مونہوں مِٹھڑی لاڈ دے نال بولے، ہر کسے دے نال معقول ہے جی۔

مودھا پیا ہے جھگڑا نِت ساڈا، ایہہ ووہٹڑی گھرے دا مول ہے جی۔

میرے ویر دے نال ہے ویر اِسدا، جیہا کافراں نال رسول ہے جی۔

اگے ایس دے ساہورے ہتھ بدھے، جو کچھ آکھدی سبھ قبول ہے جی۔

ایہہ پلنگھ تے کدے نہ اٹھ بیٹھے، ساڈے ڈھڈھ وچ پھرے ڈنڈول ہے جی۔

نبض ویکھ کے ایس دی کراں کاری، دے ویدنا سبھ بتاء مینوں۔

ناڑ ویکھ کے کراں علاج ایس دا، جے ایہہ اُٹھ کے ست وکھائے مینوں۔

روگ کاس تھوں چلیا کرے ظاہر، مزہ مونہہ دا دے بتائے مینوں۔

وارثؔ شاہ میاں چھتی روگ کٹاں، بلک موت تھیںلواں بچاء ایہنوں۔

کھنگھ کھرک تے ساہ تے اکّھ آئی، سول دند دی پیڑ گواونے ہاں۔

کولنج تپدک تے مہرکا تپّ ہووے، اوہنوں کاڑھیاں نال گواونے ہاں۔

سرسام سودائے زکام نزلا، ایہہ شربتاں نال پٹاونے ہاں۔

سنّ نفخ استسکا ہووے، لہم تبل تے واؤ ونجاونے ہاں۔

لوت پھوڑیاں اتے گنبھیر چنبل، تیل لائکے جڑھاں پٹاونے ہاں۔

ہووے پڑپڑی پیڑ کہ ادّھ سیسی، کھٹّا دہیں اتّے اوہدے پاونے ہاں۔

ادھرنگ مکھ-بھینگیا ہووے جس نوں، شیشا ہلب دا کڈھ وکھاونے ہاں۔

مرگی ہووس تاں لاہ کے پیر چھتّر، اوہ نکّ تے چائے سونگھاونے ہاں۔

جھولا مار جائے ٹنگ سونّ ہووے، تدوں پین دا تیل ملاونے ہاں۔

رنّ مرد نوں کام جے کرے غلبا، دھنیاں بھیوں کے چا پلاونے ہاں۔

نامرد نوں چیچ وہٹیاں دا، تیل کڈّھ کے نتّ ملاونے ہاں۔

جے کسے نوں بعد فرنگ ہووے، رسکپور تے لونگ دواونے ہاں۔

پرمیو سزاک تے چھاہ موتی، اوہنوں اندری جھاڑ دواونے ہاں۔

اتیسار نباہیاں سول جہڑے، ایسبگول ہی گھول پواونے ہاں۔

وارث شاہ جہڑی اٹھ بہے ناہی،ں اوہنوں ہتّھ ای مول نا لاونے ہاں۔

لکھ ویدگی وید لگا تھکے، دھروں ٹٹری کسے نہ جوڑنی وے۔

جتھے قلم تقدیر دی وگ مُکی، کسے ویدگی نال نہ موڑنی وے۔

جس کم وچ ووہٹڑی ہووے چنگی، سوئی خیر ہے اساں نے لوڑنی وے۔

وارثؔ شاہ آزار ہو سبھ مڑدے، ایہہ قطعی نہ کسے نے موڑنی وے۔

تینوں آکھدا ہاں ہولی گلّ کریئے، گلّ فقر دی نوں ناہیں ہسّیئے نی۔

جو کجّھ کہݨ فقیر سو رب آکھے، آکھے فقر دے تھوں ناہیں نسّیئے نی۔

ہووے خیر تے دیہی دا روگ جائے، نت پہنیئے کھائیئے وسّیئے نی۔

بھلا برا جو ویکھیئے مشٹ کریئے، بھیت فقر دا مول نا دسّیئے نی۔

ہتّھ بنّھ فقیر تے صدق کیجے، نہیں سیلھیاں ٹوپیاں کھسّیئے نی۔

دکھ درد تیرے سبھ جاݨ کڑیئے، بھیت جیو دا کھولھ کے دسّیئے نی۔

مکھ کھولھ وکھائے جو ہووے چنگی، انی بھول-ااݨیئے سسّیئے نی۔

رب آݨ سببّ جاں میلدا ای، خیر ہوئے جاندی نال لسّیئے نی۔

سلھا کیتیاں فتح جے ہتّھ آوے، کمر جنگ تے مول نا کسّیئے نی۔

تیرے درد دا سبھ الاج مینتھے، وارث شاہ نوں ویدنا دسّیئے نی۔

سہتی گج کے آکھ دی چھڈ جٹا، کھوہ سب نوالیاں سٹیاں نی۔

ہور سبھ ذاتاں ٹھگ کھادیاں نی، پر ایس ویہڑے وِچ جٹیاں نی۔

اساں ایتنی گل معلوم کیتی، ایہہ جٹیاں ملک دیاں ڈھٹھیاں نی۔

ڈوماں راولاں کونتیاں جٹیاں دیاں، جیبھاں دھروں شیطان نے چٹیاں نی۔

پراساں بھی جنہاں نوں ہتھ لایا، اوہ بوٹیاں جڑاں تھیں پٹیاں نی۔

پولے ڈِھڈتے عقل دی مار وارثؔ، چھاہاں پین پربیہاں کھٹیاں نی۔

ہولی سہج سبھاؤ دی گل کیجے، ناہیں کڑکیے بولیے گجیے نی۔

لکھ جھٹ ترلے پھرے کوئی کردا، دِتے رب دے باجھ نہ رجیے نی۔

دھیان رب تے رکھ نہ ہو تتی، لکھ اوگناں ہون تاں کجیے نی۔

اسیں نظر کریے تُرت ہون چنگے، جنہاں روگیاں تے جاء وجیے نی۔

چوداں طبق نوکھنڈی دی خبر سانوں، منہ فقر تھوں کاسنوں کجیے نی۔

جیندے حکم وچ جان تے مال عالم، اوس رب تھوں کاسنوں بھجیے نی۔

ساری عمر ای پلنگھ تے پئی رہسیں، ایس عقل دے نال کچجیے نی۔

شرم جیٹھ تے سوہریوں کرن آئی، منہ فقر تھوں کاسنوںلجیے نی۔

وارثؔ شاہ تاں عشق دی نبض دِسے، جدوں اپنی جان نوں تجیے نی۔

کہی ویدگی آن مچائیا، کس وید نے دس پڑھایا ہیں۔

وانگ چوہدری آن کے پنچ بنیوں، کس چٹھیاں گھل سدایا ہیں۔

سہلی ٹوپیاں پہن لنگوروانگوں، توں تے شاہ بھولو بن آیا ہیں۔

وڈے دغے تے فن فریب پھڑیوں، اینویں مُن کے گھون کرایا ہیں۔

نہ توں جٹ رہیوں نہ توں فقر ہویوں، اینویں کن پڑا گوایا ہیں۔

نہ توں جمیوں نہ کسے مت دتی، مُڑپُٹ کے کسے الاھیا ہیں۔

بُرے دیہاں دیاں پھیریاں ایہہ ہینی، اج رب نے ٹھیک کٹایا ہیں۔

وارثؔ شاہ کر بندگی رب دی توں، جس واسطے رب بنایا ہیں۔

تیری طبع چالاک چھل چھدرے نی، چور وانگ کیہ سہلیاں سلیاں نی۔

پیریں بلیاں ہون پھریندیاں دے، تیری جیبھ ہر یاریے بلیاں نی۔

کیہا روگ ہے دس اس و وہٹڑی نوں، اکے مار دی پھریں ٹرپلیاں نی۔

کسے ایس نوں چا مسان گھتے، پڑھ ٹھوکیاں ساردیاں کلیاں نی۔

سہنس وید تے دھوپ ہور پھل، ہرمل ہرے شریہنہ دیاں چھمکاں گلیاں نی۔

جھب کراں میں جتن جھڑجان کامن، انی کملیو ہوؤ نہ ڈھلیاں نی۔

ہتھ پھیر کے دھوپ دے کراں جھاڑا، پھریں مار دی نئیں تے کھلیاں نی۔

رب وید پکا گھر گھلیا جے، پھرو ڈھونڈھدیاں پورباں دلیاں نی۔

وارث ؔ شاہ پریم دی چڑی گھتی، نیناں ہیر دیاں کچیاں پلیاں نی۔

میرے نال کی پیا ہیں ویر چاکا، متّھا سوکݨاں وانگ کی ڈاہیا ای۔

ایویں گھور کے ملک نوں پھریں کھاندا، کدی جوترا مول نا واہیا ای۔

کسے جوگیڑے ٹھگ فقیر کیتوں، انجاݨ ککوہڑا پھاہیا ای۔

مانوں باپ گر پیر گھر بار تجیو، کسے نال نا قول نباہیا ای۔

بڈّھی ماں نوں روندڑی چھڈّ آیوں، اوس دا عرش دا کنگرا ڈھاہیا ای۔

پیٹ رکّھ کے آپݨا پالیو ای، کتے رنّ نوں چائے تراہیا ای۔

ڈبّیپرے دیا جھلّ وللّیا وے، اساں نال کی کھچر پو چاہیا ای۔

سواہ لائیا پاݨ نا لتھیائی، ایویں کپڑا چیتھڑا لاہیا ای۔

وارث آکھنی ہاں ٹل جاہ ساتھوں، گانڈو ساتھ لدّھو ہونڈ ودھایا ای۔

مانی متیے روپ گمان بھریے، بھیڑو کارئیے گرب گہیلیے نی۔

ایڈے فن فریب کیوں کھیڈنی ہیں، کسے وڈے اُستاد دیے چیلیے نی۔

ایس حسن دا نہ گمان کیجے، مان متیے روپ روہلیے نی۔

تیری بھابی دی نہیں پرواہ سانوں، وڈی ہیر دی انگ سہیلیے نی۔

ملے سراں نوں نہ وچھوڑ دیجے، ہتھوں وِچھڑیاں سِراں نوں میلیے نی۔

کیہا ویر فقیر دے نال چایو، پچھا چھڈ انوکھیے لیلیے نی۔

ایہہ جٹی سی کونج تے جٹ، اُلو پری بدھیا جے گل کھیلیے نی۔

وارثؔ جنس دے نال ہم جنس بندی، بھور تازناں گدھے نہ میلیے نی۔

ہیر کن دھریا ایہہ کون آیا، کوئی ایہہ تاں ہے داد خواہ میرا۔

مینوں بھور تازن جیہڑا آکھدا ہے، اتے گدھا بنایا سو چا کھیڑا۔

متاں چاک میرا کویں آن بھاسے، اوس نال میں اٹھ کے کراں جھیڑا۔

وارثؔ شاہ مت کن پڑا رانجھا، گھت مُندراں منیاحکم میرا۔

بولی ہیر وے اڑیا جاہ ساتھوں، کوئی خوشی نا ہووے تے ہسّیئے کیوں۔

پردیسیاں جوگیاں کملیاں نوں، وچّوں جیو دا بھیت چائے دسّیئے کیوں۔

جے توں انت رنّا ول ویکھݨا سی، واہی جوترے چھڈّ کے نسّیئے کیوں۔

جے تاں آپ الاج نا جاݨیئے وے، جنّ بھوت تے جادوڑے دسّیئے کیوں۔

فقیر بھارڑے گورڑے ہوئے رہیئے، کڑی چڑی دے نال کھرکھسّیئے کیوں۔

جہڑا کنّ لپیٹ کے نسّ جائے، مگر لگّ کے اوس نوں دھسّیئے کیوں۔

وارث شاہ اجاڑ دے وسدیاں نوں، آپ خیر دے نال پھیر وسّیئے کیوں۔

گھروں سکھنا فقر نہ ڈوم جائے، انی کھیڑیاں دئیے غم خورئیے نی۔

کوئی وڈی تقصیر ہے اساں کیتی، صدقہ حسن دا بخش لئے گورئیے نی۔

گھروں سرے سو فقر نوں خیر دیجے، نہیں تُرت جواب دے ٹورئیے نی۔

وارثؔ شاہ کجھ رب دے نانو دیچے، نہیں عاجزاں دی کائی زورئیے نی۔

ہیر آکھدی جوگیا جھوٹھ آکھیں، کون رُٹھڑے یار ملاؤندا ای۔

ایہا کوئی نہ ملیا میں ڈھونڈھ تھکی، جیہڑا گیاں نوں موڑ لیاؤندا ای۔

ساڈے چم دیاں جُتیاں کرے کوئی، جیہڑا جیو دا روگ گواؤندا ای۔

بھلا دس کھاں چریں وچھنیاں نوں، کدوں رب سچا گھریں لیاؤندا ای۔

بھلا موئے تے وچھڑے کون میلے، ایویں جیوڑا لوک دلاؤندا ای۔

اک باز تھوں کانو نے کونج کھوئی، ویکھاں چپ ہے کہ کرلاؤندا ای۔

اِک جٹ دے کھیت نوں اگ لگی، ویکھاں آن کے کدوں بجھاؤندا ای۔

دیاں چوریاں گھیو دے بال دیوے، وارثؔ شاہ جے سناں میں آؤندا ای۔

جداں تیک ہے زمیں اسماں قائم، تداں تیک ایہہ واہ سبھ ویہن گے نی۔

سبھا کبر ہنکار گمان لدے آپ وچ، ایہہ انت نوں ڈیہن گے نی۔

اسرافیل جاں صور قرنا پھو کے، تدوں زمیں اسمان سبھ ڈھین گے نی۔

کُرسی عرش تے لوح قلم جنت، روح دوزخ اںست ایہہ ریہن گے نی۔

قرعہ سُٹ کے پرشن میں لاونا ہاں، دساں اوہناںجو اُٹھ کے بہن گے نی۔

نالے پتری پھول کے فال گھتاں، وارثؔ شاہ ہوری سچ کہن گے نی۔

تُسیں چھتیاں نال اوہ مس بھنا، تدوں دوہاں داجیو رَل گیا سی نی۔

اوس ونجھلی نال توں نال لٹکاں، جےو دوہاں دا دوہاں نے لیا سی نی۔

اوہ عشق دے ہٹ وِکائے رہیا، مہیں کسے دیاں چار دا پیا سی نی۔

نال شوق دے مہیں اوہ چاردا سی، تیرا ویاہ ہویا لُڑھ گیا سی نی۔

تُسیں چڑھے ڈولی تاں اوہ ہِک، مہیں ٹمک چائی کے نال لے گیا سی نی۔

ہن کن پڑا فقیر ہویا، نال جوگیاں دے رل گیا سی نی۔

اج پنڈ تساڈڑے آ وڑیا، اجے لنگھ کے اگاں نہ گیا سی نی۔

ہُن سنگلی سٹ کے شگن بولا، ںاگے سانوری تھے شگن لیا سی نی۔

وارثؔ شاہ میں پتری بھال ڈٹھی، قرعہ ایہہ نجوم دا پیا سی نی۔

چھوٹی عمر دیاں یاریاں بہت مشکل، پتّر مہراں دے کھولیاں چاردے نے۔

کنّ پاڑ فقیر ہو جاݨ راجے، درد مند پھرن وچّ بار دے نے۔

رنّاں واسطے کنّ پڑائے راجے، سبّھا ذات سفات نگھاردے نے۔

بھلے دنہ تے نیک نصیب ہووݨ، سجّن آ بہسݨ کول یار دے نے۔

وارث شاہ جاں ذوق دی لگّے گدّی، جوہر نکلے اصل تلوار دے نے۔

جس جٹ دے کھیت نوں اگ لگی، اوہ راہکاں وڈھ کے گاہ لیا۔

لاوے ہار راکھے سبھ وداع ہوئے، نا امید ہو کے جٹ راہ پیا۔

جیہڑے باز تھوں کانونے کونج کھوہی، صبر شُکر کر باز فنا تھیا۔

دُنیا چھڈ اداسیاں پہن لیاں، سید وارثی ہو وارثؔ شاہ بھیا۔

ہیر اُٹھ بیٹھی پتے ٹھیک لگے، اتے ٹھیک نشانیاں ساریاں نی۔

ایہہ تاں جوگیڑا پنڈت ٹھیک ملیا، باتاں آکھدا خوب کراریاں نی۔

پتے ونجھلی دے ایس ٹھیک دتے، اتے مہیں بھی ساڈیاں چاریاں نی۔

وارثؔ شاہ ایہہ علم دا دھنی ڈاڈھا، کھول کہے نشانیاں ساریاں نی۔

بھلا دس کھاں جوگیا چور ساڈا، ہُن کیہڑی طرف نوں اُٹھ گیا۔

ویکھاں آپ ہُن کیہڑی طرف پھردا، اتے مجھ غریب نوں کُٹھ گیا۔

رُٹھے آدمی گھراں وچ آن ملدے، گل سمجھ جا بدھڑی مُٹھ گیا۔

گھر وچ پوندا گُنا سجناں دا، یار ہور ناہیں کِتے گُٹھ گیا۔

گھر یار تے ڈھونڈھدی پھریں باہر، کدے محل نہ ماڑیاں اُٹھ گیا۔

سانوں صبرقرار تے چین ناہیں، وارثؔ شاہ جدوکنا رُٹھ گیا۔

ایس گھنڈ وچ بہت خرابیاں نیں، اگ لائی کے گھنڈ نوں ساڑیے نی۔

گُھنڈ حسن دی آب چھپا لیندا، لمے گھُنڈ والی رڑے ماریے نی۔

گھُنڈ عاشقاں دے بیڑے ڈوب دیندا، مینا تاڑ نہ پنجرے ماریے نی۔

تدوں ایہہ جہان سبھ نظر آوے، جدوں گھنڈ نوں ذرا اتاریے نی۔

گھنڈ انھیاں کر ے سجا کھیاں نوں، گھنڈ لاہ توںمونہہ توں لاڑیے نی۔

وارثؔ شاہ نہ دبیے موتیاں نوں، پُھل اگ دے وچ نہ ساڑیے نی۔

اکھیں سامنے چورجے آء بھاسن، کیوں دکھ وچ آپ نوں گالیے وے۔

میاں جوگیا جھوٹھیاں ایہہ گلاں، گھر ہون تاں کاسنوں بھالیے وے۔

اگ بجھی نوں دھیریاں لکھ دیجن، بِنا پھوک مارے نہیں بالیے وے۔

ہیر ویکھ کے تُرت پچھان لیتا، ہس آکھدی بات سنبھالیے وے۔

سہتی پاس نہ دیونا بھیت مولے، شیر پاس نہ بکری پالیے وے۔

ویکھ مال چرائی کے پیا مُکر، راہ جاندڑا کوئی نہ بھالیے وے۔

وارثؔ شاہ ملکھائناں مال لدھا، چلو کُجیاں بدر پوا لیے وے۔

کہی دسنی عقل سیانیاں نوں، کدی نفر قدیم سمبھالیے نی۔

دولتمند نوں جاندا سبھ کوئی، نینہہ نال غریب دے پالیے نی۔

گودی بال ڈھنڈورڑا جگ سارے، جیو سمجھ لے کھیڑیاں والیے نی۔

ساڑ گھنڈ نوں کھول کے ویکھ نیناں، نی انوکھیاں سالواں والیے نی۔

وارثؔ شاہ ہے عشق دا گاؤ تکیہ، اَنی حسن دئیے گرم نہالیے نی۔

سہتی سمجھیا ایہہ رل گئے دونویں، لیاں گھت فقیر بلائیاں نی۔

ایہہ ویکھ فقیر نہال ہوئی، جڑیاں ایس نے گھول پوائیاں نی۔

سہتی آکھدی مغز کھپا ناہیں، انی بھابیے گھول گھمائیاں نی۔

ایس جوگڑے نال توں لجھ ناہیں، نی میں تیریاں لیاں بلائیاں نی۔

متاں گھت جگ ڈھوڑتے کرو کملی، کلہاں ایس دے نال کیہ لائیاں نی۔

آٹا خیر نہ بچھیالئے دانے کِتھوں، کڈھیے دُدھ ملائیاں نی۔

ڈرن آؤندا بھوتنے وانگ اس تھوں، کسے تھانو دیاں ایہہ بلائیاں نی۔

خیر گھِن کے جاہ پھر بھجیا وے، اتاں راولا کہیاں چائیاں نی۔

پھریں بہت پکھنڈ کھلاروا توں، ایتھے کہی وللّیاں پائیاں نی۔

وارثؔ شاہ غریب دی عقل گھتھی، ایہہ پٹیاں عشق پڑھائیاں نی۔

میں اکلڑا گل نجاننا ہاں، تسیں دونویں ننان بھرجائیاں نی۔

مالزادیاں وانگ بناتیری پا بیٹھی، ہیں سُرم سلائیاں نی۔

پیر پکڑ فقیر دے دے بچھیا، اڑیاں کیہیاں کوارئیے لائیاں نی۔

دھیان رب تے رکھ نہ ہو تتی، غصے ہون نہ بھلیاں دیاں جائیاں نی۔

تینوں شوق ہے تنہاں دا بھاگ بھرئیے، جِنہاں ڈاچیاں بارچرائیاں نی۔

جس رب دے اسیں فقیر ہوئے، ویکھ قدرتاں اوس وکھائیاں نی۔

ساڈے پیر نوں جان دی گیا مویا، تاں ہی گالیاں دینیاں لائیاں نی۔

وارث شاہ اوہ سداہی جیوندے نیں، جِنہاں کیتیاں نیک کمائیاں نی۔

پتے ڈاچیاں دے برے لاونا ہیں، دیندا مہنے شامتاں دوڑیاں دے۔

متھا ڈاہیو نال کواریاں دے، تیریاں لوندیاں جوگیا مَوریاں وے۔

تیری جیبھ مویسیا ہتھ علّت، تیرے چُتڑیں لڑدیاں بھوریاں وے۔

خیر ملے سولئیں نہ نال مستی، منگیں دُدّھ تے پان پھلوریاں وے۔

رُگ دین آٹا اِکے ٹک چپّا، بھر دین نہ جٹیاں کوریاں وے۔

ایس انّ نوں ڈھونڈدے اوہ پھردے، چڑھن ہاتھیاں تے ہوون چوریاں وے۔

وڈے کملیاں دی اساں بھنگ جھاڑی، ایتھے کئی فقیریاں سوریاں وے۔

سوٹا وڈا علاج کپتیاں دا تیریاں، بھیڑیاں دسدیاں طوریاں وے۔

وارث مار سوار دے بھوت راکش، جیہڑیاں مہریاں ہون اپوڑیاں وے۔

بُرے کھِن فقیراں دے نال پیاں، اٹھکھیل بریار اُچکیاں نی۔

راتب کھائی کے ہنجرن وچ ٹلے، مارن لت عراقیاں بکیاں نی۔

اک بھونکدی دوسری دے ٹچکر، ایہہ ننان بھابی دونویں سکّیاں نی۔

ایتھے بہت فقیر ظہیر کر دے، خیر دیندیاں دیندیاں اکیاں نی۔

جنہاں ڈبیاں پائی کے سریں چائیاں، رناں تنہاں دیاں ناہیوں سکیاں نی۔

نالے ڈِھڈ کُھرکن نالے دُدھ رڑکن، اتے چاٹیاں کتیاں لکیاں نی۔

جھاٹا کُھرکدیاں گنھدیاں نک سُنکن، مارن وائیکے چاڑھ کے نکیاں نی۔

لڑو نہیں جے چنگیاں ہوونا جے، وارث شاہ تھوں لیو دوپھکیاں نی۔

انی ویکھو نی واسطہ رب دا جے، واہ پے گیا نال کپتیاں دے۔

مگر ہلاں دے چوبر اں لا دیجن، اکے چھیڑ دیجن مگر کٹیاں دے۔

اکے واڈھیاں لاویاں کرن گھیرا، اکے ڈاہ دیجن ہیٹھ جھٹیاں دے۔

ایہہ پرانیاں لعنتاں ہین جوگی، گدوں وانگ لیٹن وچ گھٹیاں دے۔

ہیر آکھدی بہت ہے شوق تینوں، بھیڑ پا بہن نال ڈٹیاں دے۔

وارث شاہ میاں کھہڑے نہ پوئیے، کن پاٹیاں رب دیاں پٹیاں دے۔

بھابی جوگیاں دے وڈے کارنے نی، گلاں نہیں سُنیاں کن پاٹیاں دیاں۔

روک بنھ پلے دُدّھ دہیں پیون، وڈیاں چاٹیاں جوڑ دے آٹیاں دیاں۔

گِٹھ گِٹھ ودھائی کے وال ناخن، رچھ پلمدے لانگڑاں پاٹیاں دیاں۔

وارث شاہ ایہہ مست کے پاٹھ لتھے، رگاں کرلیاں وانگ نیں گاٹیاں دیاں۔

ایہہ مثل مشہور جہان سارے، جٹی چارے ہی تھوک سوار دی ہے۔

اُن تمبدی ممے تے بال لہڑھے، چڑیاں ہاکرے لیلڑے چار دی ہے۔

بنھ جھیڑے فقیر دے نال لڑ دی، گھر سانبھدی لوکاں نوں مار دی ہے۔

وارث شاہ دو لڑن معشوق ایتھے، میری سنگلی شگن وچار دی ہے۔

میرے ہتھ لوندے تیری لویں ٹوٹن، کوئی مارئیگا نال مہلیاں دے۔

اسیں گھڑاں گے وانگ قلبوت موچی، کریں چاوڑاں نال توںرہلیاں دے۔

سٹوں مار چپیڑ تے دند بھنوں، سواد آؤنی چہیلیاں مُہلیاں دے۔

وارث ہڈ تیرے گھاٹ وانگ چھڑین، نال کُتکیاں مہلیاں لولپیاں دے۔

تیرے مور لوندے پھاٹ کھان، اُتّے میری پھرکدی اج مُطہر ہے نی۔

میرا کُتکالویں تے تیرے چُتڑاج، دوہاں دی وڈی کڈ یہڑ ہے نی۔

چبھڑ وانگ تیری بیو کڈھ سٹاں، تینوں آیا زعم دا قہر ہے نی۔

ایس بھیڈ دے خون توں کسے چڑھ کے، نہیں مار لینا کوئی شہر ہے نی۔

اُجاڑے خور گدوں وانگ کُٹیں گی، کہی مست تینوں وڈی وہر ہے نی۔

وارث شاہ ایہہ ڈگڈگی رن کُٹاں، کس چھڈاونی وِہرتے قہر ہے نی۔

اسیں صبر کر کے چُپ ہو بیٹھے، بہت اوکھیاں ایہہ فقیریاں نیں۔

نظر تھلے کیوں لیاونی کن پاٹی، جس دے ہس دے نال زنجیریاں نیں۔

جیہڑے درشنی ہنڈوی واچ بیٹھے، سبھے چٹھیاں اوہناں نے چیریاں نیں۔

تسیں کرو حیا کواریو نی، اجے ددھ دیاں دندیاں کھیریاں نیں۔

وانگ بڈھیاں کریں پک چنڈ گلاں، متھے چنڈیاں کواردیاں چیریاں نیں۔

کہی چندری لگی ہیں آن متھے، اکھیں بُھکھ دیاں بھون بھنبیریاں نیں۔

میں تاں مار تلیٹیاں پٹ سٹاں، میری اُنگلی اُنگلی پیریاں نیں۔

وارث شاہ فوجدار دے مارنے نوں، سیناں ماریاں ویکھ کشمیریاں نیں۔

سینی مار کے ہیر نے جوگیڑے نوں، کیہا چپ کر ایس بھوکاؤنی ہاں۔

تیرے نال جے ایس نے ویر چایا، متھا ایس دے نال میں لاؤنی ہاں۔

کراں گلوں گلائن نال اُس دے، گل ایس دے ریشٹہ پاؤنی ہاں۔

وارثؔ شاہ میاں رانجھے یار اگے، ایہنوں کنجری وانگ نچاؤنی ہاں۔

ہیر آکھدی ایس فقیر نوں نی، کیہا گھتیو غیب دا واعدا ای۔

اِینھاں عاجزاں بھور نمانیاں نوں، پئی مارنی ہیں کیہا فائدہ ای۔

اللہ والیاں نال کیہ ویر پئی ہیں، بھلا کوارئیے ایہہ کیہ قاعدہ ای۔

پیر چم فقیر دے ٹہل کیجے، ایس کم وچ خیر دا زائیدہ ای۔

پچھوں پھڑیں گی کُتکا جوگڑے دا، کون جان دا کیہڑی جاء دا ای۔

وارث شاہ فقیر جے ہون غصے، خوف شہر نوں قحط وباء دا ای۔

بھابی اِک دِھروں لڑے فقیر سانوں، توں بھی جند کڈھیں نال گھوریاں دے۔

جے تاں ہنگ دے نرخ دی خبر ناہیں، کاہ پچھئے بھاء کستوریاں دے۔

اِنہاں جوگیاں دے نہیں وس کائی، کیتے رزق نے واعدے دوریاں دے۔

جے تاں پٹ پڑاؤنا نہ ہووے، کاہ کھہنکیچے نال بھوریاں دے۔

جان سہتیے فقرنی ناگ کالے، ملے حق کمائیاں پوریاں دے۔

کوئی دے بددعا تے کال سُٹے، پچھوں فائدے کیہ انہاں جھوریاں دے۔

لچھُو لچھُو کر دی پھریں نال فقراں، لُچ چالڑے انہاں لنگوریاں دے۔

وارث شاہ فقیر دی رن ویرن، جیویں ویری نیں مرگ انگوریاں دے۔

بھابی کریں رعایتاں جوگیاں دیاں، ہتھیں سچیاں پاء ہتھوڑیاں نی۔

جےہڑی دند دکھائی کے کرے آکڑ، میں تاں پٹ سٹاں اوہدیاں چوڑیاں نی۔

گورُو ایس دے نُوں نہیں پہنچ اوتھے، جتھے عقلاں اساڈیاں دوڑیاں نی۔

مار مُہلیاں سٹاں سُو بھن ٹنگاں، پھرے ڈھونڈدا کاٹھ کٹھوریاں نی۔

جِن بھُوت تے دیو دی عقل جاوے، جدوں مار کے اُٹّھیے چھوڑیاں نی۔

وارث شاہ فقیر دے نال لڑنا، کَپّن زہر دیاں گندلاں کوڑیاں نی۔

ہائے ہائے فقیر نُوں بُرا بولیں، بُری سہیتے تیری اَپوڑ ہوئے۔

جنہاں نال نمانیاں ویر چایا، سَنے جان تے مال دے چوڑ ہوئے۔

کَن پاٹَیاں نال جس چہہ بدھی، پس پیش تھیں انت نوں روڑ ہوئے۔

رہی اَوت نکھتری رنڈ سنجی، جےہڑی نال ملنگاں دے کوڑ ہوئے۔

ایہناں تہاں نُوں چھیڑیے نہیں موئیے، جیہڑے عاشق فقیر تے بھور ہوئے۔

وارث شاہ لڑائی دا مُول بولن، ویکھ دو ہاں دے لڑن دے طور ہوئے۔

بھابی ایس جے گدھے دی اڑی بدھی، اسیں رناں بھی چہہ چہاریاں ہاں۔

ایہہ ماریا ایس جہان تازہ، اسیں روز میثاق دیاں ماریاں ہاں۔

ایہ ضد دی چھُری جے ہوء بیٹھا، اسیں چہہ دیاں تیز کٹاریاں ہاں۔

جے ایہہ گُنڈیاں وچ ہے پیر دھردا، اسیں خچریاں بانکیاں ڈاریاں ہاں۔

مرد رنگ محل ہین عشر تاں دے، اسیں ذوق تے مزے دیاں ماڑیاں ہاں۔

ایہہ آپ نوں مرد سداؤندا ہے، اسیں نراں دے نال دیاں ناریاں ہاں۔

ایس چاک دی کون مجال ہے نی، راجے بھوج تھیں اسیں نہ ہاریاں ہاں۔

وارث شاہ وِچ حق سفید پوشاں، اسیں ہوری دیاں رنگ پچکاریاں ہاں۔

جنھاں نال فقیر دے اڑی بدّھی، ہتّھ دھو جہان تھیں چلّیاں نی۔

آ ٹلیں کواریئے ڈاریئے نی، کوہیاں چائیوں بھواں اولّیاں نی۔

ہیݨ وسّدے مینہ بھی ہو نینویں، دھومّاں قہر دیاں دیس تے گھلّیاں نی۔

کارے ہتّھیاں کواریاں وہ-بھریاں، بھلا کیکروں رہݨ نچلّیاں نی۔

مݨس منگدیاں جوگیاں نال لڑ کے، راتیں اوکھیاں ہوݨ اکلّیاں نی۔

پچّھی چرکھڑا رلے ہے سڑن جوگا، کدی چار نا لاہیوں چھلّیاں نی۔

جتّھے گبھرو ہوݨ جا کھہیں آپے، پرھے مار کے بہیں پتھلّیاں نی۔

ٹل جا فقیر تھوں گونڈیئے نی، وارث کواریئے راہیں کیوں ملّیاں نی۔

بھلا دس بھابی کیہا ویر چایو، بھیا پٹیاں نوں پئی لو ہنی ہیں۔

ان ہوندیاں گلاں دے نانو لیکے، گھاء الڑے پئی کھنوہنی ہیں۔

آپ چھاننی چھیکدی دی دوہنی نوں، اینویں کنڈیاں توں پئی دھو ہنی ہیں۔

سوہنی ہوئی ہیں نہیں توں غضب چایا، خون خلق دا پئی نچو ہنی ہیں۔

آپ چاک ہنڈائی کے چھڈ آئیں، ہور خلق نوں پئی وڈو ہنی ہیں۔

آکھ بھائی نوں ہُنے کٹاء کڈھوں، جیہا اساں نوں میہنے لو ہنی ہیں۔

آپ کملی لوکاں دے سانگ لائیں، خچر وائیاں دی وڈی کھو ہنی ہیں۔

وارث شاہ کہی بھگیاڑی ایں نی، مُنڈے موہنی تے وڈی سو ہنی ہیں۔

خوار خجلاں رُلدیاں پھر دیاں سن، اکھیں ویکھدیاں ہور دیاں ہور ہوئیاں۔

اتے ددھ دیاں دھوتیاں نیک نیتاں، آکھے چوراں دے تے اسیں چور ہوئیاں۔

چور چوہدری گُنڈی پردھان کیتی، ایہہ اُلٹ اولیاںزور ہوئیاں۔

بد زیب تے کوہجھیاں بھیڑ مونہیاں، آکے حسن دے باغ دیاں مور ہوئیاں۔

ایہہ چُغل بلوچاں دے نیہونہہ مُٹھی، زمیں دوز گھوٹھی من کھور ہوئیاں۔

ایدھی بنت ویکھو نال نخریاں دے، مالزادیاں وچ لہور ہوئیاں۔

بھرجائیاں نوں بولی مار دیاں نیں، پھرن مُنڈیاں وِچ للور ہوئیاں۔

وارث شاہ چہناؤں تے دُھم ایہدی، جویں سسی دیاں شہر بھنبھور ہوئیاں۔

لڑے جٹ تے کُٹیے ڈوم نائی، سر جوگیڑے دے گل آئی اے۔

آ کڈھیے وڈھیے ایہہ پھستا، جگ دُھوڑ کائی ایس پائی اے۔

ایس مار منتر ویر پا دِتا، چانچک دی پئی لڑائی ای۔

ہیر نہیں کھاندی مار اساں کولوں، وارث گلھ فقیر تھے آئی اے۔

سہتی آکھیا اُٹھ رابیل باندی، خیر پا فقیر نوں کڈھیے نی۔

آٹا گھتکے رُگ کہ بُک چینا، وچوں الکھ فساد دی وڈھیے نی۔

دے بچھیا ویہڑھیوں کڈھ آیے، ہوڑا وچ برونہہ دے گڈئیے نی۔

اماں آوے تاں بھابی توں وکھ ہوئیے، ساتھ اُٹھ بلیدے دا چھڈیے نی۔

آوے کھوہ نوالیاں ہیر سٹے، اوہدے یار نوں کُٹ کے چھڈئیے نی۔

وانگ قلعہ دیپالپور ہو عاقی، جھنڈا وچ مواس دے گڈئیے نی۔

وارث شاہ دے نال دوہتھ کرئیے، آء اُٹھ توں سار دئیے ہڈئیے نی۔

باندی ہوئے غصے نک چاڑھ اٹھی، بک چینے دا چاء اُلیریا سو۔

دھروہی رب دی خیر لے جا ساتھوں، حال حال کر پلوڑا پھیریا سو۔

باندی لاڈ دے نال چوا کر کے، دھکا دے کے ناتھ نوں گیریا سو۔

لے کر خیر تے کھپرا جا ساتھوں، اوس سُتڑے نانگ نوں چھیڑیا سو۔

چھبی گلھ وچ دے کے پشم پٹی، ہتھ جوگی دے منہ تے پھیر یا سو۔

وارث شاہ فرہنگ دے باغ وڑ کے، ویکھ کلا دے کھوہ نوں گیڑ یا سو۔

رانجھا ویکھ کے بہت ہیران ہویا، پئیاں ددّھ وچّ انب دیاں پھاڑیاں نی۔

غسّے نال جیوں ہشر نوں زمیں تپے، جیو وچّ کلیلیاں چاڑھیاں نی۔

چیݨا چوگ چموݨیا آݨ پایو، مونّ چلّی ہیں گولیئے داڑھیاں نی۔

جس تے نبی دا روا درود ناہیں، اکّھیں بھرن نا مول اگھاڑیاں نی۔

جس دا پکّے پراؤنٹھا نا منڈا، پنڈ نا بجّھے وچّ ساڑھیاں نی۔

ڈبّ موئے نے کاسبی وچّ چیݨے، وارث شاہ نے بولیاں ماریاں نی۔

نیݨوں یوشبا بول ابول کہ کے، ڈبّے آپݨے آپݨی واریاں نی۔

اوو بھچّھیا گھتّیو آݨ چیݨا، نال فقر دے گھولیوں یاریاں نی۔

اوہ لوہڑا وڈّا قہر کیتو، کمّ ڈوب سٹّیا رنّاں ڈاریاں نی۔

وارث کھپّری چا پلیت کیتی، پئیاں دھوݨیاں سیہلیاں ساریاں نی۔

چینا جھال جھلے جٹاں دھاریاں دی، مائی باپ ہے ننگیاں بُھکھیاں دا۔

ان چینے دا کھاویے نال لسی، سواد دُدّھ دا ٹکڑیاں رُکھیاں دا۔

بنن پنیاں ایس دے چاولاں دیاں، کھادے دین مزا چوکھا چکھیاں دا۔

وارث شاہ میاں نواں نظر آیا، ایہہ چالڑا لچیاں بُھکھیاں دا۔

چیݨا خیر دیݨا برا جوگیاں نوں، مچّھی بھابڑے نوں ماس باہمݨاں نی۔

کیف بھگت قاضی تیل کھنگھ والے، وڈّھ سٹّݨا لونگ پلاہمݨاں نی۔

زہر جینودے نوں انّ سنّھ والے، پاݨی ہلکیاں نوں، دھرن ساہمݨا نی۔

وارث شاہ جیوں سنکھیا چوہیاں نوں، سنکھ ملّاں نوں بانگ جیوں باہمݨاں نی۔

کیوں وگڑ کے تگڑ کے پاٹ لتھوں، ان آب حیات ہے بُھکھیاں نوں۔

بُڈھا ہووسیں لِنگ جاں رہن ٹرنوں، پھریں ڈھونڈھدا ٹکراں رکھیاں نوں۔

کِتے رن گھر بار نہ اڈیا ای، اجے پھریں چلاؤندا تُکیاں نوں۔

وارث شاہ اج ویکھ جو چڑھی مستی، اوہناں لُنڈیاں بھُکھیاں سُکیاں نوں۔

جوگی غضب دے سرے تے سٹ کھپر، پکڑ اٹھیا مار کے جھوڑیا ای۔

لے کے پھاوڑی گُھلن نوں تیار ہویا، مار ویہڑھے دے وچ اپوڑیا ای۔

ساڑ بال کے جیو نوں خاک کیتا، نال کاوڑاں دے جٹ کوڑھیا ای۔

جیہا زکریا خان مہم کر کے لے کے، توپ پہاڑ نوں دوڑیا ای۔

جیہا مہر دی ستھ دا بان بھچر، وارث شاہ فقیر تے کوڑیا ای۔

ہتھ چاء مُطہر ڑی کڑکیا ای، تینوں آؤندا جگ سبھ سُنج رنے۔

چاول نعمتاں کنک توں آپ کھائیں، خیر دین تے کیتا ہے کھنجھ رنے۔

کھڑ دے چینا گھر خاونداں دے، نہیں مار کے کروں گا مُنج رتے۔

پِھٹ چڑھدیاں چوڑیاں کڈھ سُٹاں، لا بہیں جے ویر دی چُنج رنے۔

سرپھاوڑی مار کے دند جھاڑوں، ٹنگاں بھن کے کروں گا لُنج رنے۔

تیری وری سوئی بنے پھول سٹاں، جٹی رہینگی اُنج دی اُنج رنے۔

وارث شاہ سر چاڑھ وگاڑیئیں توں، ہاتھی وانگ میدان وِچ گُنج رنے۔

باندی ہوئی کے چپ کھلو رہی، سہتی آکھدی خیر نہ پایو کیوں۔

ایہہ تاں جوگیڑا لیک کمذات کنجر، ایس نال توں بھیڑ مچایو کیوں۔

آپ جائی کے دے جے ہے لیند ا گھر، موت دے گھت پھہایو کیوں۔

میری پان پت ایس نے لاہ سٹی، جان بُجھ بے شرم کرایو کیوں۔

میں تاں ایس دے ہتھ وچ آن پھاتھی، منہ شیر دے ماس پھہایو کیوں۔

وارث شاہ میاں ایس مورنی تے، دوالے لاہیکے باز چُھڈایو کیوں۔

جھاٹا کھوہ کے میڈھیاں پٹ کڈھوں، گُتوں پکڑ کے دیوں ولاوڑانی۔

جے تاں پنڈ دا خوف وکھاونی ہیں، لکھاں پشم تے ایہہ گرانوڑانی۔

تیرا اساں دے نال مدیڑا ہے، نہیں ہوونا سہج ملاوڑانی۔

لت مار کے چھڑوں گاچاء گنبڑ، کڈھ آئی ہیں ڈھڈ جیوں تاوڑانی۔

سُنے کواردے مار کے مِجھ کڈھوں، چتڑ گھڑونگا نال پھہاوڑانی۔

ہتھ لگیں تاں سُٹوں چیر رنے، کڈھ لؤں گا ساریاں کاوڑاں نی۔

تسیں ترے گھلہاٹاں ہو جاندا ہاں، کڈھاں دوہاں دا پوستیا وڑانی۔

وارث شاہ دے موڈھیاں چڑھی ہیں توں، نکل جانی گیاں جوانی دیاں چاوڑاں نی۔

ہیرے کراں میں بہت حیا تیرا، نہیں ماراں سُو پکڑ پتھل کے نی۔

سبھا پان پت ایس دی لاہ سٹاں، لکھ واہراں دئے جے گھل کے نی۔

جیہا مار چتوڑ گڈھ شاہ اکبر، ڈھاہ مورچے لئے مچل کے نی۔

جیوں جیوں شرم دا ماریا چُپ کرنا، نال مستیاں آوندی چل کے نی۔

تیری پکڑ سنگھوں جِند کڈھ سُٹاں، میرے کُھس نہ جان تعلقے نی۔

بھلا آکھ کیہ کھٹنا وٹنا ہئی، وارث شاہ دے نال پرمل کے نی۔

بولی ہیر میاں پاء خاک تیری، پِچھا ٹٹیاں اسیں پردیسناں ہاں۔

پیارے وچھڑے چونپ نہ رہی کائی، لوکاں وانگ نہ مٹھیاں میسناں ہاں۔

اسیں جوگیا پَیر دی خاک تیری، سہتی وانگ نہ گھنڈ ملکھیسناں ہاں۔

نال فقر دے کراں برابری کیوں، اسیں جٹیاں کِتے قریشناں ہاں۔

نویں نوچیے کنچنئیے یارنیے نی، کارے ہتھیے چاک دئیے پیارئیے نی۔

پہلے کم سوار بہیں نیاری، بیلی گھیر لے جانیے ڈارئیے نی۔

آپ بھلی ہو بہیں تے اسیں بُریاں، کریں خچر یو رُوپ سنگارئیے نی۔

اکھیں مار کے یار نوں چھیڑ پایو، نی مہا ستیے چہہ چہارئیے نی۔

آ جوگی نوں لئیں چھڈا ساتھوں، تُساں دوہاں دی پیج سوارئیے نی۔

وارث شاہ ہتھ پھڑے دی لاج ہوندی، کرئیے ساتھ تاں پار اتارئیے نی۔

سہتی ہو غسّے چا خیر پایا، جوگی ویکھدے ترت ہی رجّ پیا۔

مونہوں آکھدی روہ دے نال جٹّی، کٹک کھیڑیاں دے بھاویں اجّ پیا۔

ایہہ لے مکریا ٹھکریا راولا وے، کاہے واچنا ایں ایڈ دھرجّ پیا۔

ٹھوٹھے وچّ سہتی چیݨا گھت دتّا، پھٹّ جوگی دے کالجے وجّ پیا۔

وارث شاہ شراب خراب ہویا، شیشا سنگ تے وجّ کے بھجّ پیا۔

خیر فقر نوں عقل دے نال دیجے، ہتھ سنھبل کے بُک اُلاریے نی۔

کیجے ایڈہنکار نہ جوبنے دا، گھول گھتیے مست ہنکارئیے نی۔

ہو مست غرور تکبری دی، لوڑھ گھتیوای رنے ڈاریے نی۔

کیجے حُسن دامان نہ بھاگ بھریے، چھل جائیسی روپ وچارئیے نی۔

ٹھوٹھا بھن فقیر نوں پٹیوئی، شالا یار مری انی ڈارئیے نی۔

ماپے مرن ہنکار بھج پوے، تیرا انی پٹنے دئیے ونجارئیے نی۔

گھول گھتیوں یار دے نانو اُتوں، مونہوں سنبھلیں جوگیا واریا وے۔

تیرے نال میں آکھ کیہ بُرا کیتا، ہتھ لا ناہیں تینوں ماریا وے۔

مانو سُندیاں پُنے توں یار میرا، وڈا قہر کیتو لوڑھے ماریا وے۔

رُگ آٹے دا ہورے جا ساتھوں، کویں وڈھ فساد ہریاریا وے۔

تیتھے آدمی گری دی گل ناہیں، رب چاء بُتھن اساریا وے۔

وارث کسے اساڈے نوں خبر ہووے، ایویں مُفت وچ جائیں گاماریا وے۔

جے تیں پول کڈھاونا نہ آہا، ٹھوٹھا فقر دا چا بھنائیے کیوں۔

جے تاں کواریاں یا ر ہنڈاونے سن، تاں پھر مانو دے کولوں چھپائیے کیوں۔

خیر منگیے تاں بھن دیئیں کاسہ، اسیں آکھدے مونہوں شرمایے کیوں۔

بھرجائی نوں مہنا چاک دا سی، یاری نال بلوچ دے لائیے کیوں۔

بوتی ہو بلوچ دے ہتھ آئیں، جڑ کوار دی چا بھنائیے کیوں۔

وارث شاہ جاں عاقبت خاک ہونا، ایتھے اپنی شان ودھائیے کیوں۔

جو کو جمّیا مریگا سبھ کوئی، گھڑھیا بھجّسی واہ سبھ وہݨگے وے۔

میر پیر ولی غوس قطب جاسݨ، ایہہ سبھ پسارڑے ڈھہݨگے وے۔

جدوں رب آمال دی خبر پچّھے، ہتھ پیر گواہیاں کہݨگے وے۔

بھنّیں ٹھوٹھے توں ایڈ ودھا کیتو، برا تدھ نوں لوک سبھ کہݨگے وے۔

جیبھ برا بولیسیا راولا وے، ہڈّ پیر سزائیاں لیݨگے وے۔

کل چیز فناہ ہو خاک رلسی، ثابت ولی اللہ دے رہݨگے وے۔

ٹھوٹھا نال تقدیر دے بھجّ پیا، وارث شاہ ہوریں سچّ کہݨگے وے۔

شالا قہر پوی چھُٹ باز پینی، ٹھوٹھا بھن کے لاڈ بھنگارنی ہیں۔

لک بنھ کے رنے گھلہکڑے نی، ماڑا ویکھ فقیر نوں مارنی ہیں۔

نالے مارنی ہیں جیو ساڑنی ہیں، نالے حال ہی حال پکارنی ہیں۔

مرے حکم دے نال تاں سبھ کوئی، بنا حکم دے خون گذارنی ہیں۔

برے نال جے بولیے برے ہوئیے، اسیں بودلے ہاں تے توں یارنی ہیں۔

ٹھوٹھا پھیر درست کر دے میرا، ہور آکھ کیہ سچ نتارنی ہیں۔

لوک آکھدے ہین ایہہ کڑی کواری، ساڈے باب دی دھاڑوی دھارنی ہیں۔

ایڈے فن فریب ہین یاد تے، نوں مرداراں دی سر سردارنی ہں۔

اک چور تے دوسرے چتر بنیوں، وارث شاہ ہن ڈھائی کے مارنی ہیں۔

گھر والیے ووہیٹے بول توں بھی، کہی جیو وچ سوچ وچارنی ہیں۔

سوامنی مطہر پئی پھرکدی ہے، کسے یارنی دے سر مارنی ہیں۔

ہیر آکھدی ایہہ چوائے کیہا، ٹھوٹھا بھنّ فقیراں نوں مارنا کی۔

جنھاں ہک اللہ دا آسرا ہے، اونھاں پنکھیاں نال کھہاڑنا کی۔

جہڑے کنّ پڑائے فقیر ہوئے، بھلا اوہناں دا پڑتنا پاڑݨا کی۔

تھوڑھی گلّ دا وڈھا ودھا کرکے، سورے کمّ نوں چا وگاڑنا کی۔

جہڑے گھراں دیاں چاوڑاں نال ماریں، گھر چکّ کے ایس لے جاوݨا کی۔

میرے بوہیوں فقر کیوں ماریو ای، وسدے گھراں توں فقر موڑاوݨا کی۔

گھر میرا تے میں نال کھݨس چایو، ایتھوں کواریئے تدھ لے جاوݨا کی۔

بولھ راہکاں دے ہوس چوہڑے دی، مرشو مرشو دن رات کراوݨا کی۔

وارث شاہ ایہہ ہرس بیفائدا ای، اوڑک ایس جہان توں چاوݨا کی۔

بھلا آکھ کیہ آہدی ایں نیک پا کے، جس دے پلُّو تے پڑھن نماز آئی۔

گھر بار تیرا اسیں کوئی ہویاں، جاپے لد کے گھروں جہاز آئی۔

نڈھے موہنی تے جھوٹے دوہنی نی، اجے تیک نہ عشق توں باز آئی۔

وارث شاہ جوانی دی عمر گذری، اجے تیک نہ یاد حجاز آئی۔

ایہہ مست فقیر نہ چھیڑ لےکے، کوئی وڈا فساد گل پاسیا نی۔

مارے جان کھیڑے اُجڑ جان ماپے، تُدھ لُنڈی دا کچھ نہ جاسیا نی۔

پیر پکڑ فقیر دے کرس راضی، نہیں ایس دی آہ پے جاسیا نی۔

وارث شاہ جس کسے دا بُرا کیتا، جا گور اندر پچھو تاسیا نی۔

تیرے جیہیاں لکّھ پڑھائیاں میں، تے اڈائیاں نال انگوٹھیاں دے۔

تینوں سدّھ کامل ولی گونس دسّے، مینوں ٹھگّ دسّے بھیس جھوٹھیاں دے۔

ساڈے کھونسڑے نوں یاد نہیں چوبر، بھاویں آݨ لاوے ڈھیر ٹھوٹھیاں دے۔

ایہہ مست ملنگ میں مست ایدوں، اس تھے مکر ہن ٹکڑیاں جوٹھیاں دے۔

وارث شاہ میاں نال چواڑیاں دے، لنن سیکیئے چوبراں گھوٹھیاں دے۔

ایس فقر دے نال کیہ ویر چایو، اُدّھل جاسیں تُدھ نہ وسنّا ای۔

ٹھوٹھے بھن فقیراں نُوں مارنی ہیں، اگّے رّب دے آکھ کیہ دسنّا ای۔

تیرے کوار نوں خوار سنسار کرسی، ایس جوگی دا کجھ نہ کھسنا ای۔

نال چوہڑے کھتری گھلن لگے، وارث شاہ پھیر ملک نے ہسنا ای۔

اکّے مراں گی میں اکّے ایس ماراں، اکّے بھابیے تُدھ مرائساں نی۔

روواں مار بھبّھاں بھائی آوندے تھے، تینوں خواہ مخواہ کٹائساں نی۔

چاک لیک لائی تینوں ملے بھابی، گلّاں پچھلیاں کڈھ سنائساں نی۔

اِکے مارئیں توں اکے ہیٹھ جوگی، ایہو گھگری چا وچھائساں نی۔

سیتا دہسرے نال جو گاہ کےتا، کوئی وڈا کمند پوائساں نی۔

رن تانہیں جے گھروں کڈھا تینوں، میں مراد بلوچ ہنڈائساں نی۔

سر ایس دا وڈھ کے اتے تیرا، ایس ٹھوٹھے دے نال رلائساں نی۔

رکھ ہیرے توں ایتنی جمع خاطر، تیری رات نوں بھنگ جھڑائساں نی۔

کٹائساں اتے مرائساں نی گتوں، دُھرو کے گھروں کڈھائساں نی۔

وارث کولوں بنھا ٹنگائساں نی، تیرے لنگ سبھ چور کرائساں نی۔

خون بھیڈ دے پنڈ جے مارلئیں، اُجڑ جائے جہان تے جگ سارا۔

ہتھوں جواں دے جُل جے سٹ دے، جن کیکوں کٹیے پوہ تے مانگھ سارا۔

تیرے بھائی دی بھین نُوں کھڑن جوگی، ہتھ لائے مینوں کوئی ہوس کارا۔

میری بھنگ جھاڑے اوہدی ٹنگ بھنّاں، سیال ساڑ سُٹن اوہدا دیس سارا۔

مینوں چھڈ کے تُدھ نُوں کرے سیدا، آکھ کواریے پایو کیہا آڑا۔

وارث کھوہ کے چنڈیاں تیریاں نُوں، کراں خوب پیزار دے نال جھاڑا۔

کجل پوچھلیا لڑا گھت نینیں، زُلفاں کنڈلاں دار بناونی ہیں۔

نیویاں پٹیاں ہک پلما زُلفاں، چھلّے گھت کے رنگ وٹاونی ہیں۔

رُتی عاشقاں نُوں وکھلانی ہیں، نتھ ویہڑے دے وچ چھنکاونی ہیں۔

بانکی بھکھ رہی چولی بافتے دی، اُتے قہر دیاں الیاں لاونی ہیں۔

ٹھوڈی گلھ تے پاء کے خال خونی، راہ جاندڑے مرگ پھہاونی ہیں۔

کنہاں نخریاں نال بھرماونی ہیں، اکھیں پاء سرمہ مٹکاونی ہیں۔

مل وٹنا لوڑھ دنداسڑے دا، زری بادلا پٹ ہنڈاونی ہیں۔

تیڑ چوڑےا پاء کے قہر والا، کونجاں گھت کے لاونا لاونی ہیں۔

نواں دیس تے ویس بناؤنی ہیں، لئیں پھیریاں تے گھمکاونی ہیں۔

نال حسن گمان دے پلنگ بہ کے، حُور پری دی بھین سدوانی ہیں۔

مہندی لا ہتھیں پہن زری زیور، سوین مرگ دی شان گواونی ہیں۔

پیر نال چوا دے چاؤنی ہیں، لاڈ نال گہنے چھنکاونی ہیں۔

سردار ہیں خوباں دے ترنجناں دی، خاطر تلے نہ کسے نوں لیاونی ہیں۔

ویکھ ہورناں نک چڑھاونی ہیں، بیٹھی پلنگھ تے طوطیے لاونی ہیں۔

پراسیں بھی نہیں ہاں گھٹ تےتھوں، جے توں آپ نوں چھیل سداونی ہیں۔

ساڈے چنن سریر متھیلیاں دے، سانوں چوہڑی ہی نظر آونی ہیں۔

ناڈھو شاہ دی رن ہو پلنگھ بہ کے، ساڈے جیو نوں ذرہ نہ بھاونی ہیں۔

تیرا کم نہ کوئی وگاڑیا میں، ایویں جوگی دی ٹنگ بھنانونی ہیں۔

سنے جوگی دے مار کے مجِھ کڈھوں، جیندیاں چاوڑاں پئی وکھاونی ہیں۔

تیرا یار جانی اساں نہ بھاوے، ہنے ہور کیہ مونہوں اکھاونی ہیں۔

سبّھا اڑتنے پڑتنے پاڑ سٹّوں، ایویں شیخیاں پئی جگاونی ہیں۔

ویکھ جوگی نوں مار کھدیڑ کڈّھاں، ویکھاں اوسنوں آ چھڈاونی ہیں۔

تیرے نال جو کراں گی ملک ویکھے، جہے مہنے لُوتیاں لاونی ہیں۔

تُدھ چاہنا کیہ ایس گل وچّوں، وارث شاہ تے چغلیاں لاونی ہیں۔

بھلا کوارئیے سانگ کیوں لاونی ہیں، چبّے ہوٹھ کیوں پئی بناونی ہیں۔

بھلا جیو کیوں پئی بھرماونی ہیں، اتے جیبھ کیوں پئی لپکاونی ہیں۔

لگّے وس کھنّے کھوہ پاونی ہیں، سڑے کاند کیوں لُوتیاں لاونی ہیں۔

ایڈی لٹکنی نال کیوں کریں گلاں، سیدے نال نکاح پڑھاونی ہیں۔

وارث نال اُٹھ جا توں اُدھلے نی، کیہیاں پئی بجھارتاں پاونی ہیں۔

سہتی نال لونڈی ہتھیں پگڑ، مُولھے جیندے نال چھڑیندیاں چاولے نُوں۔

گرد آن بھنویاں وانگ جوگناں، دے تاؤ گھتیونیں اوس راولے نُوں۔

کھپرسیھلیاں توڑ کے گتھ ہوئیاں، ڈھا ہ لیونیں سوہنے سانولے نُوں۔

اندر ہیر نوں واڑ کے مار کنڈا، باہر کٹیو نیں لڈ باولے نُوں۔

گھڑی گھڑی ولا ء کے وار کیتا، اوہناں ٹکیاسی ایس لاولے نُوں۔

وارث شاہ میاں نال مولھیاں دے، ٹھنڈا کیتونیں اوس اتاولے نُوں۔

دوہاں وٹ لنگوٹرے لئے مولھے کارے، ویکھ لے منڈیاں موہنیاں دے۔

نکل جھٹ کیتا سہتی راولے تے، پاسے بھنّیو نیں نال کوہنیاں دے۔

جٹ مار مدھانیاں پھیہہ سٹیا، سر بھنیا نال ددھونیاں دے۔

ڈھو کٹک حسین خان نال لڑیا، جویں ابو سمند وچ چوہنیاں دے۔

رانجھا کھاء کے مار پھر گرم ہویا، مارو ماریا بھوت فتور دے نے۔

ویکھ پری دے نال خم ماریا ای، ایس فریشتے بیت معمور دے نے۔

کمر بنّھ کے پیر نوں یاد کیتا، لائی تھاپنا ملک حضور دے نے۔

ڈیرہ بخشی دا مار کے لٹ لیتا، پائی فتح پٹھان قصور دے نے۔

جدوں نال ٹکور دے گرم ہویا، دِتّا دُکھڑا گھاؤ ناسُور دے نے۔

وارث شاہ جاں اندروں گرم ہویا، لاٹاں کڈھیاں تاؤ تنور دے نے۔

دونویں مار سواریاں راولے نے، پنج ست پہوڑیاں لائیاں سُو۔

گلھاں پُٹ کے چولیاں کرے لیراں، ہکاں بھن کے لال کرائیاں سُو۔

نالے توڑ جھنجوڑ کے پگڑ گُتوں، دونویں ویہڑے دے وچ بھوائیاں سُو۔

کھوہ چنڈیاں گلھاں تے مار ہُنداں، دو دو دھون دے مُڈھ ٹکائیاں سُو۔

جیہا رِچھ قلندراں گھول پوندا، سوٹے چُتڑیں لا نچائیاں سُو۔

گٹے لک ٹھکور کے پکڑ تِرگوں، دونویں باندری وانگ ٹپائیاں سُو۔

جوگی واسطے رب دے بس کر جا، ہیر اندروں آکھ چھڈائیاں سُو۔

اوہناں چھٹدیاں حال پکار کیتی، پنج ستّ مشٹنڈیاں آ گئیاں۔

وانگ کابلی کتّیاں گرد ہوئیاں، دو دو الی-ال-حساب ٹکا گئیاں۔

اوہنوں اکّ نے دھکّ کے رکّھ اگّے، گھروں کڈّھ کے طاق چڑھا گئیاں۔

باز توڑ کے توامیوں لاہیو نے، معشوق دی دید ہٹا گئیاں۔

دھکّا دے کے سٹّ پلٹّ اوس نوں، ہوڑا وڈّا مضبوط پھہا گئیاں۔

سوبیدار تغئیار کر کڈّھیو نے، وڈّا جوگی نوں وائدا پا گئیاں۔

اگّے ویر سی نواں پھر ہور ہویا، ویکھ بھڑکدی تے بھڑکا گئیاں۔

گھروں کڈّھ اروڑی تے سٹّیو نے، بہشتوں کڈّھ کے دوزخے پا گئیاں۔

جوگی مست ہیران ہو دنگ رہیا، کوئی جادوڑا گھول پوا گئیاں۔

اگّے ٹھوٹھے نوں جھوردا خفا ہوندا، اتوں نواں پسار بݨا گئیاں۔

وارث شاہ میاں نواں سہر ہویا، پریاں جنّ فرشتے نوں لا گئیاں۔

گھروں کڈّھیا عقل شور گیا، آدم جنّتو کڈّھ ہیران کیتا۔

سجدے واسطے عرش توں دے دھکّے، جویں رب نے ردّ شیطان کیتا۔

شدّاد بہشت تھیں رہیا باہر، نمرود مچّھر پریشان کیتا۔

وارث شاہ ہیران ہو رہیا جوگی، جویں نوہ ہیران طوفان کیتا۔

ہیر چُپ بیٹھی اسیں کُٹ کڈھے، ساڈا واہ پیا نال ڈوریاں دے۔

اوہ ویلڑا ہتھ نہ آوندا ہے، لوک دے رہے لکھ ڈھنڈوریاں دے۔

اک رن گئی دویا ون گیا، لوگ ساڑدے نال نہوریاں دے۔

نیونہہ راچیاں تے رناں ڈاہڈیاں دے، کیکوں ہتھ آون نال زوریاں دے۔

اساں منگیا اوہناں نہ خیر کیتا، مینوں ماریا نال پھہوڑیاں دے۔

وارثؔ شاہ زورا ور زوریاں دیاں، دے ساتھے زر تے کم نزوریاں دے۔

دُھواں ہونجھ دا روء کے ڈھاہ مارے، ربا میل کی یار وچھوڑیو کیوں۔

میرا رڑے جہاز سی آن لگا، بنے لاء کے پھیر مڑ بوڑیو کیوں۔

کوئی اساں تھیں وڈا گناہ ہویا، ساتھ فضل دا لد کے موڑیو کیوں۔

وارثؔ شاہ عبادتاں چھڈ کے تے، دل نال شیطان دے جوڑیو کیوں۔

مینوں رب باجھوں نہیں تانگھ کائی، سبھ ڈنڈیاں غماں نے ملیاں نیں۔

سارے دیس تے ملک دی سانجھ چُکی، ساڈیاں قسمتاں جنگلیں چلیاں نیں۔

جتھے شینہ بکن پھوکن ناگ کالے، بگھیاڑ گھتن نت جلیاں نیں۔

چلہ کٹ کے پڑھاں کلا م ڈاڈھی، بھیڑاں وجیاں آن اولیاں نیں۔

کیتیاں محنتاں وارثاؔ دُکھ جھا کے، راتاں جاندیاں نہیں نپھلیاں نیں۔

روندا کاس نوں بیر بیتالیاوے، پنجاں پیراں دا تُدھ ملاپ میاں۔

لا زور للکار توں پیر پنجے، تیرا دور ہووے دُکھ تاپ میاں۔

جنہاں پیراں دا زور ہے تُدھ نُوں، وے کر رات دینہہ اوہناں دا جاپ میاں۔

زور اپنا فقر نُوں یاد آیا، بالناتھ میرا گرو باپ میاں۔

وارثؔ شاہ بھکھا بوہے روئے بیٹھا، دے انہاں نُوں وڈا سراپ میاں۔

کرامات جگائے کے سہر پھوکاں، جڑھ کھیڑیاں دی مڈھوں پٹّ سٹّاں۔

فوجدار ناہیں پکڑ کوارڑی نوں، ہتّھ پیر تے نکّ کنّ کٹّ سٹّاں۔

نال فوج ناہیں دیاں پھوک اگّاں، کر ملک نوں چوڑ چپٹّ سٹّاں۔

'الماترا کیفا بدو کہّار' پڑھ کے، نئیں وہندیاں پلک وچّ اٹّ سٹاں۔

سہتی ہتّھ آوے پکڑ چوڑیاں تھوں، وانگ ٹاٹ دی تپڑی چھٹّ سٹاں۔

پنج پیر جے بہڑن آݨ مینوں، دکھ درد کجیاڑے کٹّ سٹّاں۔

حکم رب دے نال میں کال جیبھا، مگر لگّ کے دوت نوں چٹّ سٹّاں۔

جٹ وٹ تے پٹ تے پھٹ بدّھے، ور دیݨ سیاݨیاں ستّ سٹاں۔

پار ہووے سموندروں ہیر بیٹھی، بکّاں نال سموندر نوں جھٹّ سٹّاں۔

وارث شاہ معشوق جے ملے خلوت، سبھ جیو دے دکھ الٹّ سٹّاں۔

دل فکر نے گھریا بند ہویا، رانجھا جیو غوطے لکھ کھاء بیٹھا۔

ستھوں ہُونجھ دُھواں سر چا ٹُریا، کالے باغ وھیر مچا ء بیٹھا۔

اکھیں میٹ کے رب دھیان دھر کے، چاروں طرف ہی دھونڑا لاء بیٹھا۔

وٹ مار کے چاروں ہی طرف اُچی، اوتھے ولگناں خوب بنا بیٹھا۔

اساں کچ کیتا رب سچ کرسی، ایہہ آکھ کے ویل جگا ء بیٹھا۔

بھڑکی اگ جاں تاؤنی تا کیتا، عشق مُشک وسار کے جا بیٹھا۔

وچ سنگھنی چھاؤں دے گھت بھُورا، وانگ احدیاں ڈھاسنا لاء بیٹھا۔

وارثؔ شاہ اوس وقت نُوں جُھور دائی، جس ویلڑے اکھیاں لا بیٹھا۔

میٹ اکّھیاں رکّھیاں بندگی تے، گھتّے جلّیاں چلّے وچّ ہوئے رہیا۔

کرے آجزی وچّ مراکبے دے، دنے رات خدائے تھے روئے رہیا۔

وچّ یاد خدائے دی مہو رہندا، کدی بیٹھ رہیا کدی سوئے رہیا۔

وارث شاہ نا فکر کر مشکلاں دا، جو کچھ ہووݨا سی سوئی ہوئے رہیا۔

نیولی کرم کردا کدی اردھ تپ وچّ، کدی ہوم سریر جو لائے رہیا۔

کدی نکھی تپ شام تپ پوݨ بھکھی، سدا-برت نیمی چتّ لائے رہیا۔

کدی اردھ تپ ساس تپ گراس تپ نوں، کدی جوگ جتی چت لائے رہیا۔

کدی مست مکزوب لٹ ہو ستھرا، الپھ سیاہ متّھے اتّے لائے رہیا۔

آواز آیا بچّا رانجھݨا وو، تیرا صبح مکابلا آئے رہیا۔

روز جمعہ دے ترنجناں دُھوڑ گھتی، ترنکلے کٹک اربیلیاں دے۔

جیویں کُونجاں دی ڈار آلہے، باغیں پھرن گھو رڑے ارتھ مہیلیاں دے۔

وانگ شاہ پریاں چھنا چھن چھنکن، وڈے ترنجناں نال سہیلیاں دے۔

دھمکار پے گئی تے دھرت کنبی، چھٹے پاسنے گرب گہیلیاں دے۔

ویکھ جوگی دا تھانو وچ آوڑیاں، مہکار پے گئے چنبیلیاں دے۔

وارثؔ شاہ اشناک جیوں ڈھونڈ لیندے، عطر واسطے ہٹ پُھلیلیاں دے۔

دھواں پھول کے رول کے سٹ کھپر، توڑ سہلیاں بھنگ کھلاریا نیں۔

ڈنڈا کونڈڑا بھنگ افیم کھوہی، پھول پھال کے پٹیاںڈاریاں نے۔

دھواں سواہ کھلار کے بھن حُقہ، گاہ گھت کے لڈیاں ماریاں نیں۔

صافہ سنگلی چمٹا بھنگ ککڑ ناد، سمرنا دھوپ کھلاریاں نیں۔

جیہا ہونجھ بہار تے پھول کوڑا، باہر سٹیاں کڈھ پساریاں نے۔

کرن ہیلو ہیلو آمار بہگاں، دین دھیریاں تے کھلی ماریا نیں۔

وارثؔ شاہ جیوں دَ لاںپنجاب لُٹی، تیویں جوگی نُوں لُٹ اُجاڑیا نیں۔

قلعہ دار نُوں مورچے تنگ ڈُھکے، شبخوں تے تیار ہوء سجیا ای۔

تھڑا پوے جیوں دھاڑ نُوں شینہ، چھٹے اٹھ بوتیاں دے منے گجیا ای۔

سبھا نس گےئاں اِکا رہی پچھے، آ سوئن چڑی اتے وجیا ای۔

ہاؤ ہاء ماہی منڈی جا ناہیں، پری ویکھ اُدھوت نہ لجیا ای۔

ننگی ہونٹھی سٹ ستر زیور، سبھا جاں بھیانیاں تجیا ای۔

ملک الموت عذاب دی کرے تنگی، پردہ کسے دا کدی نہ کجیائی۔

اُتوں ناد وجائی کے کرے نعرہ، اکھیں لال کر کے مونہہ ٹڈیا ای۔

وارثؔ شاہ حساب نُوں پری پکڑی، صُور حشر دا ویکھ لئے وجیا ای۔

کُڑی آکھیا مار نہ پھاوڑی وے، مرجاؤں گی مست دیوانیا وے۔

لگے پھاوڑی باہوڑی مراں، جانوں رکھ لئیں میاں مستانیا وے۔

عزرائیل جم آن کے بہے بوہے، نہیں چھٹی دا نال بہانیاں وے۔

تیری ڈیل ہے دیو دی اسیں پریاں، اکس لت لگے مرجانیاں وے۔

گل دسنی ہے سو توں دس مینوں، تیرالے سنیہڑا جانیاں وے۔

میری تائی ہے جیہڑی تُدھ بیلن، اسیں حال تھیں نہیں بیگانیاں وے۔

تیرے واسطے اوسدی کراں منت، جا ہیر اگے ٹٹانیاں وے۔

وارثؔ آکھ کیکوں آکھاں جائے اوسنوں، آوے عشق دے کم دیا بانیا وے۔

جائے ہیر نوں آکھݨا بھلا کیتو، سانوں حال تھیں چا بیہال کیتو۔

جھنڈا سیاہ سفید سی عشق والا، اوہ گھتّ مجیٹھ غم لال کیتو۔

دانا بیگ دے مگر جیوں پئے غلزی ڈیرا، لٹّ کے چائے کنگال کیتو۔

تلا کوند نوں اگّ دا تاؤ دے کے، چائے اندروں باہروں لال کیتو۔

احمد شاہ وانگوں میرے ویر پے کے، پٹّ پٹّ کے چکّ دا تال کیتو۔

چہریں شاد بہالیاں کھیڑیاں نوں، برترفیاں تے مہینوال کیتو۔

فتہاباد چائے دتیا کھیڑیاں نوں، بھارا رانجھݨے دے ویرووال کیتو۔

چھڈّ نٹّھی اے سیال تے مہیں ماہی، وچّ کھیڑیاں دے آئے جال کیتو۔

جاں میں گیا وہڑے سہتی نال رل کے، پھڑے چور وانگوں میرا حال کیتو۔

نادر شاہ تھوں ہند پنجاب تھرکے، میرے باب دا تدھ بھونچال کیتو۔

بھلے چودھری دا پت چاک ہویا، چائے جگ اتّے مہینوال کیتو۔

تیرے باب درگاہ تھیں ملے بدلا، جیہا ظالمے تیں میرے نال کیتو۔

دتّے آپݨا شوق تے سوز مستی، وارث شاہ فقیر نہال کیتو۔

کُڑی آپنا آپ چھڈا نٹھی، تیر غضب دا جیو وچ کسیا ای۔

سہج آء کے ہیر دے کول بہہ کے، حال اوسنوں کھول کے دسیا ای۔

چھڈ ننگ ناموس فقیر ہویا، رہے روندڑا کدی نہ ہسیا ای۔

ایس حسن کمان نُوں ہتھ پھڑ کے، آ قہر دا تیر کیوں کسیا ای۔

گھروں مار کے موہلیاں کڈھیا ای، جاکالڑے باغ وچ دھسیا ای۔

وارثؔ شاہ دینہہ رات دے مینہ وانگوں، نیراوس دے نیناں تھیں وسیا ای۔

کڑیے ویکھ رانجھیٹڑے کچ کیتا، کھول جیو دا بھیت پساریو نیں۔

منصور نے عشق دا بھیت دِتا، اوسنوں تُرت سُولی اُتے چاڑھیو نیں۔

رسم عشق دے ملک دی چپ رہنا، مونہوں بولیا سو اوہنوں ماریو نیں۔

طوطا بول کے پنجرے قید ہویا، اینویں بولنوں اگن سنگھاریو نیں۔

یوسف ؑ بول کے باپ تے خواب دسی، اوسنوں کھوہ دے وچ اُتاریو نیں۔

وارثؔ شاہ قارون نُوں سنے دولت، ہیٹھ زمین دے چا نگھاریو نیں۔

چاک ہوء کے کھولیاں چاردا سی، جدوں اوس دا جیو توں کھسیا سی۔

اوہدی نظر دے سامنے کھیڈدی سیں، ملک اوس دے باب دا وسیا سی۔

آساہورے وہوٹڑی ہو بیٹھی، تدوں جاء کے جوگ وچ دھسیا سی۔

آیا ہو فقیر تاں لڑے سہتی، گڑا قہر دا اوس تے وسیا سی۔

مارموہلیاں نال حیران کیتو، تدوں کالڑے باغ نوں نسیا سی۔

پچھا دے نہ ماڑیاں جان کے نی، بھیت عشق دا عاشقاں دسیا سی۔

ڈولی چڑھی تاں یار توں چھٹ پئی ایں، تدوں ملک ساروتینوں ہسیا سی۔

جدوں مئیں نے کوچ دا حکم کیتا، تنگ توبرا نفر نے کسیا سی۔

جدوں روح اقرار اخراج کیتا، تدوں جا قلبوت وچ دھسیا سی۔

جیہڑے نیویں سو اوہ حضور ہوئے، وارثؔ شاہ نُوں پیر نے دسیا سی۔

رانجھا وانگ ایمان شرابیاں دے، جُدا ہوئی کے پنڈ تھیں ہار رہیا۔

نیناں تیریاں جَٹ نوں قتل کیتا، چاک ہوئی کے کھولیاں چار رہیا۔

توں تاں کھیڑیاں دی بنی چودھرانی، رانجھا روء کے ٹکراں مار رہیا۔

اَنت کَن پَڑا فقیر ہویا، گھت مُندراں وچ اُجاڑ رہیا۔

اوہنوں ورن نہ ملے توں ستر خانے، تھک ہُٹ کے انت نوں ہار رہیا۔

تینوں چاک دی آکھدا جگ سارا، ایویں اوس نوں مہنے مار رہیا۔

شکر گنج مسعود مودُود وانگوں، اوہ نفس تے حِرص نوں مار رہیا۔

سِدھا نال تَوکل ٹھیلھ بیڑا، وارث وچ ڈُبا اِکے پار رہیا۔

عاقی ہو بیٹھے اسیں جوگیڑے تھوں، جاہ لالے زور جو لاونا ای۔

اسیں حُسن تے ہو مغرور بیٹھے، چار چشم دا کٹک لڑاونا ای۔

لکھ زور توں لا جو لاونا ای، اساں بدھیا باجھ نہ آونا ای۔

سُرمہ اکھیاں دے وچ پاونا ای، اساں وڈا کمند پواونا ای۔

رُخ دے کے یار بھتار تائیں، سیدا کھیڑے دے نال لڑاونا ای۔

سیتا پُوج بیٹھا سیدا وانگ دہسر، سوہنی لنک نُوں اوس لٹاونا ای۔

رانجھے کن پڑائی کے جوگ لیتا، اساں جزیہ لوگ تے لاونا ای۔

وارثؔ شاہ اوہ باغ وچ جا بیٹھا، حاصل باغ دا اساں لیاونا ای۔

عاقی ہوئی کے کھیڑیاں وچ وڑیں، عشق حُسن دی وارثے جٹیے نی۔

پچھا انت نُوں دیونا ہووے جس نُوں، جھُگا اوس دا کاس نُوں پٹیے نی۔

جیہڑا ویکھ کے مُکھ نہال ہووے، کیجے قتل نہ ہانہہ پلٹیے نی۔

ایہہ عاشقی ویل انگور دی ہے، مُڈھوں ایس نوں پُٹ نہ سٹیے نی۔

ایہہ جوبنا نت نہ ہوونا ای، چھاؤں بدلاں دی جان جٹیے نی۔

لے کے سٹھ سہیلیاں وچ بیلے، نت دھاوندی سیں اوہ نوں ڈَٹیے نی۔

پچھا نہ دیچے سچے عاشقاں نوں، جو کچھ جان تے بنے سو کٹیے نی۔

دعوی بنھیے تاں کھڑیاں ہو لڑیے، تیر مار کے آپ نہ چُھپیے نی۔

اٹھے پہر وساریے نہیں صاحب، کدی ہوش دی اکھ پرتیے نی۔

مِٹھی چاٹ ہلائیکے طوطڑے نوں، پچھوں کنکری روڑ نہ گھتیے نی۔

جنہاں کنت بھلایا چھٹڑاں نیں، لکھ مولیاں مہندیاں گھتیے نی۔

اُٹھ جھب دے جاء کے ہو حاضر، ایہے کم نوں ڈھل نہ گھتیے نی۔

جویں مُرشداں پاس جا ڈھین طالب، تویں سہتی دے پاس نوں ہیرہیرے۔

کریں سبھ تقصیر معاف ساڈی، پیریں پواں جے منئیں نال میرے۔

بخشے نت گناہ خدا سچا، بندہ بہت گناہ دے بھرے بیڑے۔

وارثؔ شاہ مناوڑا اساں آندا، ساڈی صلح کراؤندا نال تیرے۔

اساں کسے دے نال کجھ نہیں مطلب، سرو پائے خوشی ہانہہ ہو رَہے۔

لوکاں مہنے مار بے پتی کیتی، مارے شرم دے اندرے رو رہے۔

غصے نال ایہہ وال پیکان وانگوں، ساڈے جیو دے نال گڈو رہے۔

نیل مٹیاں وچ ڈبو رہیے، لکھ لکھ میلے نِت دھو رہے۔

وارثؔ شاہ نہ سنگ نُوں رنگ آوے، لکھ سُوہے دے وچ سمو رہے۔

ہیر آݨ جناب وچّ عرض کیتا، نیازمند ہاں بخش میں غولیاں نی۔

سانوں بکھش گناہ تقصیر ساری، جو کجھ لڑدیاں تدّھ نوں بولیاں نی۔

اچّھی پیڑ-ونڈاوڑی بھیݨ میری، تیتھوں وار گھتّی گھول گھولیاں نی۔

میرا کمّ کر ملّ لے باجھ دمّاں، دوݨا بول لے جو کجّھ بولیاں نی۔

گھر بار تے مال زر حکم تیرا، سبھے تیریاں ڈھانڈیاں کھولھیاں نی۔

میرا یار آیا چل ویکھ آئیئے، پئی ماردی سیں نت بولیاں نی۔

جس ذات سفات چودھرائی چھڈّی، میرے واسطے چاریا کھولیاں نی۔

جہڑا مڈھ کدیم دا یار میرا، جس چونڈیاں کوار دیاں کھولھیاں نی۔

وارث شاہ گمر دے نال بیٹھا، ناہیں بولدا ماردا بولیاں نی۔

پیا لعنتوں طبق شیطان دے گل، اوہنوں رب نہ عرش تے چاڑھنا ایں۔

جھُوٹھ بولیا جنہاں بیاج کھادی، تنہاں وچ بہشت نہ واڑنا ایں۔

اسیں جیو دی میل چُکا بیٹھے، وَت کراں نہ سیونا پاڑنا ایں۔

سانوں مار لے بھیڑے پِٹیاں نوں، چاڑھ سیخ اُتے جے توں چاڑھنا ایں۔

اگے جوگی تھوں مار کرائی، آ ہُن ہور کیہ پڑتنا پاڑنا ایں۔

توبتہً نصُوحا جے مُونہوں بولاں، نک وَڈھ کے گدھے تے چاڑھنا ایں۔

گھر بار تھیں چائے جواب دِتو، ہور آکھ کیہ سچ نتارنا ایں۔

میرے نال نہ وارثاؔ بول ایویں، متاں ہو جائے کوئی کارنا ایں۔

آء سہتیے واسطا رب دا ای، نال بھابیاں دے مِٹھا بولیئے نی۔

ہویے پِیڑ ونڈاوڑے شوہدیاں دے، زہربسئرٔاں وانگ نہ گھولیئے نی۔

کم بند ہووے پردیسیاں دا، نال مہر دے اوس نوں کھولیئے نی۔

تیرے جیہی ننان ہو میل کرنی، جیو جان بھی اوس تھوں گھولیئے نی۔

جوگی چل منایئے باغ وچوں، ہتھ بنھ کے مِٹھڑا بولیئے نی۔

جو کچھ کہے سو سرے تے من لیئے، غمی شادیوں مُول نہ ڈولیئے نی۔

چل نال میرے جیویں بھاگ بھریے، میل کرنیے وچ وچولیئے نی۔

کویں میرا تے رانجھے دا میل ہووے، کھنڈ دُدھ دے وچ چا گھولیئے نی۔

جویں صبح دی قضا نماز ہُندی، راضی ہو ابلیس بھی نچدا اے۔

تویں سہتی دے جیو وچ خوشی ہوئی، جیو رن دا چھلڑا کچ د اے۔

جا بخشیا سبھ گناہ تیرا، تینوں عشق قدیم تھوں سچ د اے۔

وارثؔ شاہ چل یار منا آیئے، ایتھے نواں اکھارڑا مچدا اے۔

سہتی کھنڈ ملائی دا تھال بھریا، چا کپڑے وچ لُکایا ای۔

جیہا وچ نماز وسواس غیبوں، عزازیل بنا لے آیا ای۔

اُتے پنج روپے سُو روک رکھے، جائے فقر تے پھیررڑا پایا ای۔

جدوں آوندی جوگی نے اوہ ڈِٹھی، پچھاں اپنا مُکھ بھوایا ای۔

اساں روحاں بہشتیاں بیٹھیاں نوں، تاؤ دوزخے دا کیہا آیا ای۔

طلب مینہ دی وگیا آن جھکھڑ، یارو آخری دور ہُن آیا ای۔

سہتی بَنھ کے ہتھ سلام کیتا، اگوں مُول جواب نہ آیا ای۔

عامل چورتے چودھری جٹ حاکم، وارثؔ شاہ نُوں رب وکھایا ای۔

جدوں خلق پیدا کیتی رب سچے، بندیاں واسطے کیتے نے ایہہ پسارے۔

رناں چھوکرے جن شیطان راول، کُتا ککڑی بکری اُٹھ سارے۔

ایہا مُول فساد دا ہوئے پیدا، جنہاں سبھ جگت دے مُول مارے۔

آدم کڈھ بہشت تھیں خوار کیتا، ایہہ ڈائیناں دُھروں ہی کرن کارے۔

ایہہ کرن فقیر چا راجیاں نُوں، اوہناں راؤ رزادڑے سِدھ مارے۔

وارثؔ شاہ جو ہُنر سبھ وچ مرداں، اَتے مہریاں وچ نیں عیب سارے۔

سہتی آکھیا پیٹ نے خوار کیتا، کݨک کھا بہشت تھیں کڈّھیا ای۔

آئی میل تاں جنّتوں ملے دھکّے، رسّا آس امید دا وڈّھیا ای۔

آکھ رہے فریشتے کݨک داݨا، نہیں کھاوݨا حکم کر چھڈّیا ای۔

سگوں آدمے ہوّا نوں خوار کیتا، ساتھ اوس دا ایس نا چھڈّیا ای۔

پھیڑن مرد تے سونپدے تریمتاں نوں، مونہ جھوٹھ دا کاس نوں ٹڈّیا ای۔

مرد چور تے ٹھگّ جواریئے نے، ساتھ بدی دا نراں نے لدّیا ای۔

پھرکان وچّ 'فنکرو' رب کہا، جدوں وہی رسول نے سدّیا ای۔

وارث شاہ ایہہ تریمتاں کھاݨ رحمت، پیدا جنھاں جہان کر چھڈّیا ای۔

رَناں دھینسرے نال کیہ گاہ کیتا، راجے بھوج نوں دین لگامیاں نی۔

سر کپ تے نال سلواہنے دے، ویکھ رَناں نیں کیتیاں خامیاں نی۔

مرد ہین سو رکھدے ہیٹھ سوٹے، سر چاڑھیاں نیں اوہناں کامیاں نی۔

جنہاں نہیں داڑھی کَن نَک پاٹے، کون تنہاں دیاں بھرے گا حامیاں نی۔

جس مرد نوں شرم نہ ہووے غیرت، اوس مرد تھیں چنگیاں تیویاں نیں۔

گھر وسدے عورتاں نال سوہن، شرم وندتے ستردیاں بیویاں نیں۔

اِک حال وچ مَست گھر بار اندر، اک ہار سنگار وچ کھیویاں نیں۔

وارثؔ شاہ حیا دے نال اندر رکھیں، ہیٹھ زمین دے سیویاں نیں۔

وفا دار نہ رَن جہان اُتے، لاڈے شیرکرنگ وچ نَتھ ناہیں۔

گدھا نہیں کلد مکھٹ خوجہ، اتے خُسریاں دیاں کائی کَتھ ناہیں۔

نامرد دے وار نہ کسے گانویں، اتے گانڈواں دی کائی سَتھ ناہیں۔

جوگی نال نہ رَن دا ٹُرے ٹونا، روز نئیں دا چڑھے اَکتھ ناہیں۔

یاری سوہندی نہیں سہاگناں نوں، رَنڈی رَن نوں سوہندی نَتھ ناہیں۔

وارثؔ شاہ اور آپ ہے کرن کارن، انہاں بندیاں دے کائی ہتھ ناہیں۔

میاں تریمتاں نال ویاہ سوہن، اَتے مرن دے سوہندے وین میاں۔

گھر بار دی زیب تے ہین زینت، نال تریمتاں ساک تے سین میاں۔

ایں تریمتاں سیج دیاں وارثی نیں، اتے دلاں دیاں دین تے لین میاں۔

وارثؔ شاہ ایہہ جورواں جوردیاں نیں، اتے مہریاں مہردیاں ہین میاں۔

سچ آکھ رَنے کیہی دُھم چائیا، تُساں بھوج وزیر نوں کُٹیا جے۔

دھینسر ماریا بھیت گھر وگڑے نے، سنے لنک دے اوس نوں پُٹیا جے۔

کیرو پا نڈؤاں دے کٹک کئی کھوہنی، مارے تُساں دے سبھ نُکھٹیا جے۔

قتل امام ہوئے کربلا اندر، مار دین دے وارثاں سُٹیا جے۔

جو کو شرم حیا دا آدمی سی، جان مال تھوں اوس نُوں پُٹیا جے۔

وارثؔ شاہ فقیر تاں نَس آیا، پچھا ایس دا آن کیوں کُھٹیا جے۔

تینوں وڈا ہنکار ہے جوبنے دا، خاطر تھلے نہ کسے نوں لیاؤنا ہیں۔

جنہاں جائیوں تنہاں دے نانو رکھیں، وڈا آپ نوں غوث سَداونا ہیں۔

ہون تریمتاں نہیں تاں جگ مُکے، وَت کسے نہ جگ تے آونا ہیں۔

اساں چِٹھیاں گھَل سَدایا ہیں، ساتھوں آپنا آپ چُھپاونا ہیں۔

کرامات تیری اساں ڈُھونڈ ڈِٹھی، ایویں شیخیاں پیا جگاونا ہیں۔

چاک سد کے باغ تھیں کڈھ چھڈوں، ہنے ہور کیہ مونہوں اکھاونا ہیں۔

اَن کھانا ہیں رج کے گدھے وانگوں، کدی شُکر بجا نہ لیاونا ہیں۔

چھڈ بندگی چوراں دے چلن پھڑیو، وارثؔ شاہ فقیر سداونا ہیں۔

باغ چھڈ گئے گوپی چند، جیہے شداد فرعون کہا گیا۔

نوشیرواں چھڈ بغداد ٹُریا، اوہ آپنی وار لنگھا گیا۔

آدم ؑ چھڈ بہشت دے باغ ڈھٹھا، بھُلے وِسرے کنک نُوں کھا گیا۔

فرعون خدا کہاء کے تے، موسیٰ ؑنال اُشٹنڈ اُٹھا گیا۔

نمرود شداد جہان اُتے، دوزخ اَتے بہشت بنا گیا۔

قاروں زراں اکٹھیاں میل کے تے، بنھ سرے تے پَنڈ اُٹھا گیا۔

مال دولتاں حکم تے شان شوکت، مُکھا سروں اَند لٹا گیا۔

سلیمان سکندروں لاء سبھے، ستاں نواں تے حکم چلا گیا۔

اوہ بھی ایس جہان تے رہیو ناہیں، جیہڑا آپ خدا کہا گیا۔

مویا بخت نصر جیہڑا چاڑھ ڈولا، سچے رب نُوں تِیر چلا گیا۔

تیرے جیہاں کتنیاں ہویاں نیں، تینوں چا کیہ باغ دا آ گیا۔

وارثؔ شاہ اوہ آپ ہے کرن کارن، سِر بندیاں دے گلہ آ گیا۔

پَنڈ جھگڑیاں دی کہی کھول بیٹھوں، وڈا محضری گھنڈ لڈ باولا وے۔

اساں اک رسان ہے ڈھونڈ آندی، بھلا دس کھاں کیہ ہے راولا وے۔

اُتے رکھیا کیہ ہے نذر تیری، گِنیں آپ نُوں بہت چتراولا وے۔

دَسے بِناں نہ جاپدی ذات پیری، چھڑَے باجھ نہ تھیوندا چاولا وے۔

کیہ روک ہے کاس دا ایہہ باسن، سانوں دَس کھاں سوہنیا سانولا وے۔

سہج نال سبھ کم نباہ ہوندے، وارثؔ شاہ نہ ہو اُتاولا وے۔

کرامات ہے قہر دا نانو رَنے، کیہا گھتیو آن وسُوریا ای۔

کریں چاوڑاں چِگھڑاں نال مستی، اجے تیک انجاناں نُوں گُھوریا ای۔

فَقر آکھسن سوئی کجھ رب کرسی، ایویں جوگی نُوں چا وڈوریا ای۔

اُتے پنج پیسے لال روک دھریو، کھنڈ چاولاں دا تھال پُوریا ای۔

مگر تِتراں دے اَنھاں باز چھٹے، جائے چَمڑے داند پتالواں نُوں۔

اَنھاں گھلیا انب انار ویکھن، جاء چمڑے تُوت سنبھالواں نُوں۔

گھلیا پھُل گلاب دا توڑ لیاویں، جا لگا ہے لین کچالواں نُوں۔

انھاں موہری لاےئے قافلے دا، لٹوائسی ساتھ دیاں چالواں نُوں۔

خچر پواں دے چالڑے کرن لگوں، اَساں پھاٹیا کُٹیا چالواں نُوں۔

وارثؔ شاہ تندور وچ دَب بیٹھا، کملا گھلیا رنگنے سالواں نُوں۔

جا کھول کے ویکھ جو صدق آوی، کیہا شک دل اپنے پایو ئی۔

کیہا اساں سو رب تحقیق کرسی، کیہا آن کے مغز کھپایو ئی۔

جا ویکھ جو وسوسہ دور ہوئے، کیہاڈور روڑا آن وجایو ئی۔

شک مِٹی جو تھال نُوں کھول ویکھیں، ایتھے مکر کیہ آن پھیلایو ئی۔

سہتی کھولھ کے تھال جاں دھیان کیتا، کھنڈ چاولاں دا تھال ہو گیا۔

چھٹا تیر فقیر دے مواجزے دا، وچّوں کفر دا جیو پرو گیا۔

جہڑا چلیا نکل یکین آہا، کرامات نوں ویکھ کھلو گیا۔

گرم غضب دی آتشو آب آہا، برف کشف دی نال سمو گیا۔

ایویں ڈاہڈیاں ماڑیاں کیہا لیکھا، اوس کھوہ لیا اوہ رو گیا۔

مرن وقت ہویا سبّھو ختم لیکھا، جو کو جمّیاں جھووݨے جھو گیا۔

وارث شاہ جو کیمیا نال چھتّھا، سوئنا تانبیوں ترت ہی ہو گیا۔

ہَتھ بنھ کے بینتی کرے سہتی، دل جان تھیں چیلڑی تیریاں میں۔

کراں باندیاں وانگ بجا خدمت، نت پاوندی رہاں گی پھیریاں میں۔

پیر سچ دا اساں تحقیق کیتا، سنیں ہیر تے ماپیاں تیریاں میں۔

کرامات تیری اُتے صدق کیتا، تیرے حکم دے کشف نے گھیریاں میں۔

ساڈی جان تے مال تے ہیر تیری، نالے سَنے سہیلیاں تیریاں میں۔

اساں کسے دی گل نہ کدی مَنی، تیرے اسم اعظم ٹیریاں میں۔

اِک فقر الہ دا رکھ تقوےٰ، ہور ڈھاہ بیٹھی سَبھ ڈھیریاں میں۔

پُوری نال حساب نہ ہو سکاں، وارثؔ شاہ کیہ کراں گی سیریاں میں۔

گھر اپنے وچ چوا کر کے آکھ، ناگنی وانگ کیوں شوکئیں نی۔

نال جوگیاں مورچہ لایو ای، رَجے جَٹ وانگوں وڈی پھُوکئیں نی۔

جدوں بنَھ جھیڑے تھک ہٹ رہئیں، جا پنڈ دیاں رناں تے کُوکئیں نی۔

کڈھ گالیاں سنے ربیل باندی، گھن مولھیاں اساں تے گھوکئیں نی۔

بھلو بھلی جاں ڈٹھیاں عاشقاں دی، وانگ کُتیاں انت نوں چوکئیں نی۔

وارثؔ شاہ تھیں پچھ لے بندگی نوں، روح ساز قَلبُوت وچ پھوکئیں نی۔

سانوں بخش اللہ دے ناؤں میاں، ساتھوں بھُلیاں ایہہ گناہ ہویا۔

کچا شِیر پتیا بندہ سدا بھُل، ا دُھروں آدموں بھُلنا راہ ہویا۔

آدم بھُل کے کنک نُوں کھائے بیٹھا، کڈھ جنتوں حکم فنا ہویا۔

شیطان اُستاد فرشتیاں دا بھُلا، سجدیوں کِبر دے راہ ہویا۔

مڈھوں رُوح ہی قول دے قال وڑیا، جُسہ چھڈ کے اَنت فناہویا۔

قارون بھُل زکوٰۃ تھیں شُوم ہویا، وارد اوس تے قہر اِلہٰ ہویا۔

بھُل زکریے لئی پناہ ہیزم آرے، نال اوہ چیر دو پھاہ ہویا۔

عمَلَاں باجھ درگاہ وچ پَون پَولے، لوکاں وچ میاں وارثؔ شاہ ہویا۔

گھر پیڑے وڈی ہوا تینوں دتیوں، چِھبیاں نال انگوٹھیاں دے۔

انت سچ دا سچ آ نِترے گا، کوئی دیس نہ وسدے جھُوٹھیاں دے۔

فقر ماریو اساں نے صبر کیتا، نہیں جان دی داؤتوں گھُوٹھیاں دے۔

جٹی ہو فقیر دے نال لڑئیں، چَھنا بھیڑیو ای نال ٹُھوٹھیاں دے۔

سانوں بولیاں مار کے نِنددی سیں ےُ، من ڈٹھوای ٹُکراں جُوٹھیاں دے۔

وارثؔ شاہ فقیر نُوں چھیڑ دی سیں، ڈٹھو معجزے عشق دے لُوٹھیاں دے۔

کرے جنہاں دیاں رب حماتیاں نی، حق تنہاں دا خُوب معمول کیتا۔

جدوں مُشرکاں آن سوال کیتا، تُدوں چَن دو کَھن رسول ؐ کیتا۔

کڈھ پَتھروں اوٹھنی رب سچے، کرامات پیغمبری مُول کیتا۔

وارثؔ شاہ نے کشف دِکھا دِتا، تدوں جَٹی نے فقر قبول کیتا۔

پھریں زُوم دی بھری تے سان چاڑھی، آء ٹلیں نی مُنڈیے واسطہ ای۔

مرد مار مرکھنے جنگ بازے، مانی مَتیے گُنڈیے واسطہ ای۔

بخشی سبھ گناہ تقصیر تیری، لیائے ہیرنی ننڈہیے واسطہ ای۔

وارثؔ شاہ سمجھا جٹیٹڑی نوں، لاہ دلے دی گھنڈیے واسطاای۔

جیکوں تسیں فرماؤ سو جا آکھاں، تیرے حکم دی تابع ہوئیاں میں۔

تینوں پیر جی بھُل کے بُرا بولی، بھُلی وِسری آن وگوئیاں میں۔

تیری پاک زبان دا حکم لے کے، قاصد ہوئی کے جا کھلوئیاں میں۔

وارثؔ شاہ دے معجزے صاف کیتی، نہیں مُڈھ دی وَڈی بد خوئیاں میں۔

لیائے ہیر سیال جو دید کریے، آ جاوو دلبرا واسطہ ای۔

جائی کے آکھ رانجھا تینوں عرض کردا، گُھنڈ لاہ وو دلبرا واسطہ ای۔

سانوں مہر دے نال وکھا صورت، جھاک لاہ وو دلبرا واسطہ ای۔

زلف نانگ وانگوں چکر گھت بیٹھی، گلوں لاہ وو دلبرا واسطہ ای۔

دینہہ رات نہ جوگی نُوں ٹِکن دیندی، تیری چاہ وو دلبرا واسطہ ای۔

لوڑھے لُٹیاں نیناں دی جھاک دے کے، لوڑھ جاہ وو دلبرا واسطہ ای۔

گل پلوڑا عشق دیاں کُٹھیاں دے، مونہہ گھاہ وو دلبرا واسطہ ای۔

صدقہ سیدے دی نویں پیار والا، مِل جاہ وو دلبرا واسطہ ای۔

وارثؔ شاہ نیاز دا فرض بھارا، سروں لاہ وو دلبرا واسطہ ای۔

لکھی سوہنی موہنی ہنس رانی، مرگ نینی نوں جاء کے گھلنی ہاں۔

تیریاں عظمتاں ویکھ کے پیر میاں، باندی ہوئی کے گھراں نُوں چلنی ہاں۔

پیری پیر دی ویکھ مرید ہوئی، تیرے پَیر ہی آن کے ملنی ہاں۔

مینوں بخش مُراد بلوچ سائیاں، تیریاں جُتیاں سرے تے جھلنی ہاں۔

وارثؔ شاہ کر ترک بریائیاں، دی دربار الہ دا ملنی ہاں۔

سہتی جاء کے ہیر نُوں کول بَہ کے، بھیت یار دا سبھ سمجھایا ای۔

جی نوں مار کے گھروں فقیر کیتو، اوہ جوگیڑا ہوء کے آیا ای۔

اوہنوں ٹھگ کے مہیں چرا لیوں، ایتھے آء کے رنگ وٹایا ای۔

تیرے نیناں نے چا ملنگ کیتا، مَنوں اوس نُوں چا بھلایا ای۔

اوہدے کن پڑائی کے ون لتھا، آپ وہوٹڑی آن سدایا ای۔

آپ ہو زلیخا دے وانگ سچی، اوہنوں یوسف ؑ چا بنایا ای۔

کیتے قول قرار وسار سارے، آن سیدے نُوں کونت بنایا ای۔

ہوئے چاک پِنڈے ملی خاک رانجھے، کن پاڑ کے حال ونجایائی۔

دینے دار مواس ہو ویہر بیٹھی، لینے دار ہی اَک کے آیا ای۔

گالیں دے کے ویہڑیوں کڈھ اوس نوں، کل مولھیاں نال کٹایا ای۔

ہو جائیں نہال جے کریں زیارت، تینوں باغ وچ اوس بلایا ای۔

زیارت مرد کفارت ہون عصیاں، نور فقر دا ویکھنا آیا ای۔

بہت زہد کیتا ملے پیر پنجے، مینوں کشف بے زوروکھایا ای۔

جھب نذر لے کے مل ہوئے رعیت، فوجدار بحال ہو آیا ای۔

اوہدی نزع توں آب حیات اوسدا، کیہا بھابیے جھگڑا لایا ای۔

چاک لاء کے کن پڑایو نی، نیناں والیے غیب کیوں چایا ای۔

بچے اوہ فقیراں تھوں ہیر کڑیے، ہتھ بنھ کے جنہاں بخشایا ای۔

اکے مار جاسی اکے تار جاسی، ایہہ مینہ انیاؤں دا آیا ای۔

عمل قوت تے وڈی دستار پھلی، کیہا بھیل دا سانگ بنایا ای۔

وارثؔ قول بھلاء کے کھیڈ ردھوں، کیہا نواں مخول جگایا ای۔

ہیر آکھیا جاء کے کھول بُکل اوہدے، ویس نُوں پھُوک وکھاونی ہاں۔

نیناں چاڑھ کے سان تے کراں پُرزے، قتل عاشقاں دے اُتے دھاؤنی ہاں۔

اِکے چاک سی خاک کر ساڑ سٹاں، اوہدے عشق نُوں صِقل چڑھاونی ہاں۔

اوہدے پَیراں دی خاک ہے جان میری، ساری سچ دی نِشا دواونی ہاں۔

مویا پیا ہے نال فراق رانجھا، عیسیٰ ؑ وانگ مُڑ پھیر جواونی ہاں۔

وارثؔ شاہ پتنگ نُوں شمع وانگوں، انگ لائی کے ساڑ وکھاونی ہاں۔

ہیر نھائکے پٹّ دا پہن تیور، والیں اتر پھلیل ملانودی ہے۔

ول پائکے میڈھیاں خونیاں نوں، گورے مکھ تے زلف پلمانودی ہے۔

کجّل بھنّڑے نیݨ اپرادھ لتّھے، دوویں حسن دے کٹک لے دھانودی ہے۔

مل وٹݨا ہوٹھاں تے لا سرخی، نواں لوڑھ تے لوڑھ چڑانودی ہے۔

سریساف سندا بھوچھن سونہدا سی، کنّیں بکّ بکّ والیاں پانودی ہے۔

کیمخاب دی چولڑی ہکّ پیدھی، مانگ چونک لے توڑ ولانودی ہے۔

گھتّ جھانجراں لوڑھ دے سرے چڑھ کے، ہیر سیال لٹکدی آنودی ہے۔

ٹکّابندلی بݨی ہے نال لوہلاں، وانگ مور دے پائلاں پانودی ہے۔

ہاتھی مست چھٹّا چھݨا چھݨ چھݨکے، قتل آم خلکت ہوندی آنودی ہے۔

کدی کڈھ کے گھونڈھ لوڑھا دیندی، کدی کھولھ کے مار مکانودی ہے۔

گھونڈ لاہ کے لٹک وکھا ساری، جٹّی رٹّھڑا یار منانودی ہے۔

وارث مال دے نوں سبّھا کھولھ دولت، وکّھو وکّھ کر چائے وکھانودی ہے۔

وارث شاہ شاہ پری دی نظر چڑھیا، خلکت سیفیاں پھوکݨے آنودی ہے۔

رانجھا ویکھ کے آکھدا پری کوئی، اکے بھانویں تاں ہیر سیال ہووے۔

کوئی حُور کہ موہنی اندرانی ہیر، ہووے تاں سیاں دے نال ہووے۔

نیڑے آئی کے کالجے دھا گیوس، جویں مست کوئی نشے نال ہووے۔

رانجھا آکھدا ابر بہار آیا، بیلا جنگلا لالو ہی لال ہووے۔

ہاٹھ جوڑ کے بدلاں ہانجھ بَدھی، ویکھاں کیہڑا دیس نہال ہووے۔

چمکی لیلتہ القدر سیاہ شب تھیں، جس تے پوے گی نظر نہال ہووے۔

ڈول ڈال تے چال دی لٹک سُندر، جیہا پیکھنے دا کوئی خیال ہووے۔

یار سوئی محبوب تھوں فدا ہووے، جیو سوئی جو مُرشداں نال ہووے۔

وارثؔ شاہ آئے چمبڑی رانجھنے نوں، جیہا گدھے دے گل وچ لعل ہووے۔

گُھنڈ لاہ کے ہیر دیدار دِتا، ریہا ہوش نہ عقل تھیں طاق کیتا۔

لنک باغ دی پَری نے جھاک دے کے، سینہ پاڑ کے چاک دا چاک کیتا۔

بنھ ماپیاں ظالماں ٹور دِتی، تیرے عشق نے مار کے خاک کیتا۔

ماں باپ تے انگ بھُلا بیٹھی، اساں چاک نُوں اپنا ساک کیتا۔

تیرے باجھ نہ کسے نُوں انگ لایا، سینہ ساڑ کے برہوں نیں خاک کیتا۔

ویکھ نویں نروئی امان تیری، شاہد حال دا میں رب پاک کیتا۔

اللہ جاندا ہے ایہناں عاشقاں نیں، مزے ذوق نوں چا طلاق کیتا۔

وارثؔ شاہ لے چلنا تُساں سانوں، کس واسطے جیو غمناک کیتا۔

چودھرائیاں چھڈ کے چاک بنے، مہیں چار کے اَنت نُوں چور ہوئے۔

قول کواریاں دے لوڑھے ماریاں دے، اولوہاریاں دے ہورو ہور ہوئے۔

ماں باپ قرار کر قول ہارے، کم کھیڑیاں دے زور و زور ہوئے۔

راہ سچ دے تے قدم دھرن ناہیں، جنہاں کھوٹیاں دے من کھور ہوئے۔

تیرے واسطے ملی ہاں کڈ دیسوں، اسیں اپنے دیس دے چور ہوئے۔

وارثؔ شاہ نہ عقل نہ ہوش رہیا، مارے ہیر دے سحر دے مور ہوئے۔

مہتر نوح ؑ دیاں بیٹیاں ضد کیتی، ڈُب موئے نیں چھڈ مہانیاں نُوں۔

یعقوب ؑ دیاں پُتراں ظلم کیتا، سنیا ہوسیا یوسفوں وانیاں نُوں۔

ہابیل قابیل دی جنگ ہوئی، چھڈ گئے نیں قطب ٹکانیاں نُوں۔

جے میں جاندی ماپیاں بنھ دینی، چھڈ چلدی جھنگ سمانیاں نُوں۔

خواہش حق دی قلم تقدیر وگی، موڑے کون الہٰ دے بھانیاں نُوں۔

کِسے تتڑے وقت سی نینہ لگا، تساں بیجیا بھُنیاں دانیاں نُوں۔

ساڈے تن ہتھ زمیں ہے ملک تیری، ولیں کاس نوں ایڈ و لانیاں نُوں۔

گُنگا نہیں قرآن دا ہوء حافظ، انھا ویکھدا نہیں ٹٹاہنیاں نُوں۔

وارثؔ شاہ الہ بن کون پُچھے، پِچھا ٹُٹیاں اتے نتانیاں نُوں۔

تیرے ماپیاں ساک کُتھاں کیتا، اسیں رُلدے رہ گئے پاسیاں تے۔

آپ رُپ گئی ایں نال کھیڑیاں دے، ساڈی گل گوائیا ہاسیاں تے۔

سانُوں مار کے حال بیحال کیتو، آپ ہوئی ہیں دابیاں دھاسیاں تے۔

ساڈے تن من دیہہ میں فدا کیتی، انت ہوئی ہے تولیاں ماسیاں تے۔

شش پنج باراں دسا تن کانے، لکھے ایس زمانے دے پاسیاں تے۔

وارثؔ شاہ وساہ کیہ زندگی دا، ساڈی عمر ہے نقش پتاسیاں تے۔

جو کو ایس جہان تے آدمی ہے، روندا مرے گا عمر تے جھُور دا ای۔

سدا خوشی ناہیں کسے نال نِبھدی، ایہہ زندگی نیش زنبُور دا ای۔

بندہ جیو نے دیاں نِت کرے آساں، عزرائیل سرے اُتے گھُور دا ای۔

وارثؔ شاہ ایس عشق دے کرن ہارا، وال وال تے خار کھجور دا ای۔

تُسیں کرو جے حکم تاں گھریں جائے، نال سہتی دے ساز بنائیے جی۔

بحر عشق دا خشک غم نال ہویا، مینہ عقل دے نال بھرائیے جی۔

کویں کراں کشائش میں عقل والی، تیرے عشق دیاں پوریاں پائیے جی۔

جا تیاریاں ٹرن دیاں جھب کرئیے، سانوں سجنو حکم کرائیے جی۔

حضرت سورۃ اخلاص لکھ دیو، مینوں فال قرعہ نجوم دا پائیے جی۔

کھول فال تے کاج دیوان حافظ، وارثؔ شاہ تھوں فال کڈھائیے جی۔

اول پَیر پکڑے اعتقاد کر کے، پھیر نال کلیجے دے لگ گئی۔

نَواں طَور عجُوبے دا نظر آیا، ویکھو جَل پتنگ تے اگ گئی۔

کہے لگ گئی چننگ جگ گئی، خبر جگ گئی وج دھرگ گئی۔

یارو ٹھگاں دی ریوڑی ہیر جٹی، منہ لگدیاں یار نُوں ٹھگ گئی۔

لگا مست ہو کملیاں کرن گلاں، دعا کسے فقیر دی وَگ گئی۔

اگے دھواں دُھکھندڑا جوگیڑے دا، اُتوں پھوک کے جھگڑے اگ گئی۔

یار یار دا باغ وچ میل ہویا، گل عام مشہور ہو جگ گئی۔

وارثؔ تُرٹیاں نُوں رب میلدا اے، ویکھو کملڑے نُوں پری لگ گئی۔

ہیر ہو رخست رانجھے یار کولوں، آکھے سہتیئے متا پکائیئے نی۔

ٹھوٹھا بھنّ فقیر نوں کڈّھیا سی، کویں اوس نوں خیر بھی پائیئے نی۔

وہݨ لوڑھ پیا بیڑا شہدیاں دا، نال کرم دے بنّڑے لائیئے نی۔

میرے واسطے اوس نے لئے ترلے، کویں اوس دی آس پجائیئے نی۔

تینوں ملے مراد تے اساں ماہی، دوویں آپݨے یار ہنڈھائیئے نی۔

رانجھا کنّ پڑا فقیر ہویا، سر اوس دے واری چڑھائیئے نی۔

باکی عمر رنجھیٹے دے نال جالاں، کویں سہتیئے ڈول بݨائیئے نی۔

ہویا میل جاں چریں وچھونّیاں دا، یار رجّ کے گلے لگائیئے نی۔

جیو عاشقاں دا عرش رب دا ہے، کویں اوس نوں ٹھنڈھ پوائیئے نی۔

کوئی روز دا حسن پراہݨا ای، مزے خوبیاں نال ہنڈھائیئے نی۔

شیطان دیاں اسیں استاد رنّاں، کوئی آؤ کھاں مکر پھیلائیئے نی۔

باغ جاندیاں اسیں نا سونہدیاں ہاں، کویں یار نوں گھریں لیائیئے نی۔

گل گھتّ پلّا مونہ گھاہ لے کے، پیریں لگّ کے پیر منائیئے نی۔

وارث شاہ گناہاں دے اسیں لدّے، چلو کلّ تقصیر بخشائیئے نی۔

اگوں رائباں صیرفاں بولیاں نیں، کیہا بھابیے نی متھا کھیڑیا ای۔

بھابی آکھ کیہ لبھیو ٹہک آئی، ایں سوئن چڑی وانگوں رنگ پھیریا ای۔

موئی گئی سیں جیوندی آوڑی ایں، سچ آکھ کیہ سہج سہیڑیا ای۔

اج رنگ تیرا بھلا نظر آیا، سبھو سُکھ تے دُکھ نبیڑیاا ی۔

نین شوخ ہوئے رنگ چمک آیا، کوئی جوبنے دا کھوہا گیڑیا ای۔

عاشق مست ہاتھی بھاویں باغ والا، تیری سنگلی نال کھہیڑیا ای۔

قدم چُست تے صاف کنوتیاں نیں، ہتھ چابک اسوار نے پھیریا ای۔

وارثؔ شاہ اَج حُسن میدان چڑھ کے، گھوڑا شاہ اسوار نے پھیریا ای۔

نیݨ مست گلّھاں تیریاں لال ہوئیاں، ڈکّاں بھنّ چولی وچّ ٹیلیاں نی۔

کسے ہک تیری نال ہک جوڑی، پیڈو نال ولوندھراں میلیاں نی۔

کسے انب تیرے اجّ چوپ لئے، تل پیڑ کڈھے جویں تیلیاں نی۔

تیرا کسے نڈھے نال میل ہویا، دھاراں کجلے دیاں سرمیلیاں نی۔

تیریاں گلّھاں تے دنداں دے داغ دسّݨ، اجّ سودھیاں ٹھاکراں چیلیاں نی۔

اجّ نہیں االیاں خبر لدّھی، بگھیاڑاں نے رولیاں چھیلیاں نی۔

اجّ کھیڑیاں نے نال مستیاں دے، ہاتھیواناں نے ہتھݨیاں پیلیاں نی۔

چھٹّا جھانجراں باغ دے سفے وچّوں، گاہ کڈّھیاں سبھ ہویلیاں نی۔

تھکّ ہٹّ کے گھرکدی آݨ پئیئیں، وارث مٹّھیاں بھرن سہیلیاں نی۔

سبھو مل دل سٹیئیں وانگ پھلّاں، جھوکاں تیریاں ماݨیاں بیلیاں نے۔

کسے زوم بھرے پھڑ نپّیئیں توں، دھڑکے کالجا پوندیاں تریلیاں نے۔

ویراں وہٹیاں دا کھلّھا اجّ بارا، کونتاں راویاں ڈھاہ کے میلیاں نے۔

کسے لئی اشناک نے جت بازی، پاسا لائکے بازیاں کھیلیاں نے۔

سوبادار نے کلے نوں ڈھو توپاں، کرکے زیر سبھ رئیاتاں میلیاں نے۔

جویں سوہݨے آدمی پھرن باہر، کچرک دولتاں رہݨ چھپائیاں نے۔

اجّ بھاویں تاں باغ وچّ اید ہوئی، کھادھیاں بھکھیاں نے مٹھیائیاں نے۔

اجّ کئیاں دے دلاں دی آس پونّی، جم جم جاݨ باغیں بھرجائیاں نے۔

وسے باغ جگّاں تائیں سݨے بھابی، جتّھے پیݨ فقیر ملائیاں نے۔

خاک تودیاں تے وڈّے تیر چھٹّے، تیر اندازاں نے کانیاں لائیاں نے۔

اجّ جو کوئی باغ وچّ جا وڑیا، مونہوں منگیاں دولتاں پائیاں نے۔

پاݨی باجھ سکّی داڑھی کھیڑیاں دی، اجّ مونّ کڈھی دوہاں نائیاں نے۔

سیاہ بھور ہوئیاں چشماں پیاریاں دیاں، بھر بھر پاؤندے رہے سلائیاں نے۔

اجّ آبداری چڑھی موتیاں نوں، جیو آئیاں بھابیاں آئیاں نے۔

وارث شاہ ہݨ پاݨیاں زور کیتا، بہت خوشی کیتی مرغائیاں نے۔

تیرے چنبے دے سہرے حُسن والے، اَج کسے ہوشناک نے لُٹ لَئے۔

تیرے سینے نُوں کسے ٹٹوہیائی، نافے مُشک والے دونویں پُٹ لَئے۔

جیہڑے نت نشان چھپاؤندی سیں، کسے تِیر انداز نے چُٹ لَئے۔

کسے ہک تیری نال ہک جوڑی، وچے پھُل گلاب دے گھُٹ لَئے۔

کسے ہوبے درد کشیش دِتی، بند بند کمان دے تُرٹ گئے۔

آکھ کِنہاں پھُلیلیاں پیڑئیں توں، عطر کڈھ کے پھوگ نُوں سُٹ گئے۔

تیری گادھی نُوں اج کسے دھکیائی، کسے اج تیرا کھُوہ گیڑیا ای۔

لایا رنگ نسنگ ملنگ بھانویں، انگ نال تیرے انگ بھیڑیا ای۔

لاہ چپنی دُدھ دی دیگچی دی، کسے اج ملائی نُوں چھیڑیا ای۔

سُرمے دانی دا لاہ بروچنا نی، سُرمے سُرمُچو کسے لوٹیریا ای۔

وارثؔ شاہ تینوں پچھوں آء ملیا، اکے نواں ہی کوئی سہیڑیا ای۔

بھابی اج جوبن تیرے لہر دِتی، جویں ندی دا نیر اُچھلیا ای۔

تیری چولی دیاں ڈھلیاں ہین تنیاں، تینوں کسے محبوب پتھلیا ای۔

قُفل جندرے توڑ کے چور وڑیا، اج بیڑا کستوری دا ہلیا ای۔

سُوہا گھگرا لہراں دے نال اُڈے، بوگ بند دو چند ہو چلیا ای۔

سُرخی ہوٹھاں دی کسے نے چُوپ لئی، اَمب سَکھنا موڑ کے گھلیا ای۔

کستُوری دے مرگ جس ڈھا لَئے، کوئی وڈا ہیڑی آملیا ای۔

تیرے سیاہ تتولڑے کجّلے دے، ٹھوڈی اتے گلّھاں اتوں گومّ گئے۔

تیرے پھل گلاب دے لال ہوئے، کسے گھیر کے راہ وچّ چومّ لئے۔

تیرے کھانچے ایہہ شکّر پاریاں دے، ہتّھ مار کے بھکّھیاں لومّ لئے۔

دھاڑا مار کے دھاڑوی میویاں دے، چلّے جھاڑ بوٹے کتے گومّ گئے۔

وڈّے وݨج ہوئے اجّ جوبناں دے، کوئی نویں وݨجارے گھومّ گئے۔

کوئی دھوبی ولائتوں آ لتّھا، سری صاف دے تھان چڑھ کھومّ گئے۔

تیری چولی ولوندھری سݨے سینے، پینجے تونبیاں نوں جویں تومّ گئے۔

کھیڑے کابلی کتّیاں وانگ ایتھے، وڈھوائے کے کنّ تے دومّ گئے۔

وارث شاہ اچنبڑا نواں ہویا، ستّے پاہرو نوں چور ٹومّ گئے۔

کسے کیہے نپیڑنے پیڑئیں توں، تیرا رنگ ہے توری دے پھُل دا نی۔

ڈھاکاں تیریاں کسے مروڑیاں نی، ایہہ تاں کم ہویا ہِل جُل دا نی۔

تیرا انگ کسے پائمال کیتا، ڈھگا جوترے جویں ہے گُھل دا نی۔

وارثؔ شاہ میاں ایہو دُعا منگو، کھل جائے بارا اج کُل دا نی۔

پرنیہاں دا مینوں اثر ہویا، رنگ زرد ہویا ایسے واسطے نی۔

چھاپاں کھُب گئیاں گلھاں میریاں تے، داغ لال پئے ایسے واسطے نی۔

کَٹے جاندے نوں بھَج کے ملی ساں میں، تنیاں ڈھلیاں نیں ایسے واسطے نی۔

رُنی اَتھرو ڈلھے سن مُکھڑے تے، گھُل گئے تتولڑے پاستے نی۔

مُودھی پئی بَنیرے تے ویکھدی ساں، پیڈو لال ہویا ایسے واسطے نی۔

سُرخی ہوٹھاں دی آپ میں چُوپ لئی، رنگ اُڈ گیا ایسے واسطے نی۔

کٹا گھٹیا وچ گلوکڑی دے، ڈکاں لال ہویاں ایسے واسطے نی۔

میرے پیڈونوں کَٹے نے ڈھڈ مارے، لاساں بکھلاں دیاں میرے ماس تے نی۔

ہور پچھ وارثؔ میں غریبنی نُوں، کیوں اگھدے لوک مہاستے نی۔

بھابی اکّھیاں دے رنگ رتّ ونّے، تینوں حسن چڑھیا انیاؤں دا نی۔

اجّ دھیان تیرا آسمان اتّے، تینوں آدمی نظر نا آؤندا نی۔

تیرے سرمے دیاں دھاریاں دوڑ رہیاں، جویں کاٹکو مال تے دھاؤندا نی۔

راجپوت میدان وچّ لڑݨ تیغاں، اگّے ڈھاڈیاں دا پتّ گاؤندا نی۔

رکھ ہور دا ہور ہے اجّ وارث، چالا نواں کوئی نظر آؤندا نی۔

مٹھی مٹھی مینوں کوئی اثر ہویا، اج کم تے جیو نہ لگ دا نی۔

بھُلی وِسری بُوٹی اُلہنگھ آئی، اِکے پیا بھُلاوڑا ٹھگ دا نی۔

تیور لال مینوں اج کھیڑیاں دا، جویں لگے اُلنبڑا اگ دا نی۔

اج یاد آئے مینوں سئی سجن جیندا، مگر اولا نبھڑا جگ دا نی۔

کُھل کُھل جاندے بند چولڑی دے، اج گلے میرے کوئی لگ دا نی۔

گھر بار وچوں ڈرن آؤندا ہے، جویں کسے تتارچہ وگ دا نی۔

اکے جوبنے دی نئیں ٹھاٹھ دِتی، بُونبا آؤندا پانی تے جھگ دا نی۔

وارثؔ شاہ بلاؤنہ مُول مینُوں، سانوں بھلا نا ہیں کوئی لگ دا نی۔

اَج کسے بھابی تیرے نال کیتی، چور یار پھڑے گنہگاریاں نُوں۔

بھابی اَج تیری گل اوہ بنی، دُدھ ہتھ لگا دُدھا دھاریاں نُوں۔

تیرے نیناں دیاں نوکاں دے خط بندے، واڈھ ملی ہے جویں کٹاریاں نُوں۔

حکم ہور دا ہور اج ہو گیا اج، ملی پنجاب قندھاریاں نُوں۔

تیرے جوبنے دا رنگ کسے لٹیا، ہنومان جیوں لنک اٹاریاں نُوں۔

ہتھ لگ گئی ایں کسے یار تائیں، جیوں کستوری دا بھار بپاریاں نُوں۔

تیری تکڑی دیاں کسَاں ڈِھلیاں نیں، کسے تولیا لونگ سپاریاں نُوں۔

جیہڑے نِت سواہ وچ لیٹ دے سَن، اَج لے بیٹھے سرداریاں نُوں۔

اج سِکدیاں کواریاں کرم کُھلے، نِت ڈھونڈدے سن جیہڑے یاریاں نُوں۔

چُوڑے بِیڑے تے چور سنگھار ہوئے، ٹھوکر لگ گئی منہاریاں نُوں۔

وارثؔ شاہ جنہاں ملے عطر شیشے، اوہناں کیہ کرنا فوجداریاں نُوں۔

کہی چھنج گھتی اج تُساں بھیناں، خوار کیتا جے میں نِگھرجاندڑی نُوں۔

بھیاپٹنی کدوں میں گئی کدھرے، کیوں اُڈایا جے میں منس کھاندڑی نُوں۔

چھج چھاننی گھت اُڈایا جے، ماپے پٹنی تے لُڑھ جاندڑی نُوں۔

وارثؔ شاہ دے ڈِھڈ؂ وچ سُول ہوندا، سَدن گئی ساں میں کسے ماندری نُوں۔

کسے ہوئے بے درد لگام دِتی، اَڈیاں وکھیاں وچ چُبھائیاں نیں۔

ڈھیلیاں ہوکے کسے میدان دِتا، لیاں کسے محبوب صفائیاں نیں۔

ساہ کاہلا ہوٹھاں تے لُہو لگا، کسے نیلی نُوں ٹھوکراں لائیاں نیں۔

وارثؔ شاہ میاں ہونی ہو رہی، ہُن کیہاں رِکتاں چائیاں نیں۔

لُڑھ گئی جے میں دھرت پاٹ چَلی، کُڑیاں پنڈ دیاں اَج دیوانیاں نیں۔

چُوچی لاؤندیاں دِھیاں پرائیاں نُوں، بے درد تے اَنت بیگانیاں نیں۔

میں بیدوسڑی اتے بے خبر تائیں، رنگ رنگ دیاں لاؤندیاں کانیاں نیں۔

مست پھرن ادماد دے نال بھریاں، ٹیڈھی چال چلن مستانیاں نیں۔

بھابی جاننے ہاں اسیں سبھ چالے، جیہڑے مُنگ تے چَنے کھنڈاؤنی ہیں۔

آپ کھیدے ہیں تو ں گہتال چالے، سانوں ہستیاں چا بناؤنی ہیں۔

چیچو چیچ کندھولیاں آپ کھیڈیں، چڈی ٹاپیاں نال ولاؤنی ہیں۔

آپ رہیں بے دوس بے غرض بن کے، مال کھیڑیاں دا لٹواؤنی ہیں۔

اڑیو قسم مینوں جے یقین کرو، میں نَرول بے غرض بے دوسیاں نی۔

جیہڑی آپ وچ رمز سناؤندیاں ہو، نہیں جان دی میں چاپلوسیاں نی۔

میں تاں پیکیاں نُوں نِت یاد کراں، پئی پانو نی ہاں نت اوسیاں نی۔

وارثؔ شاہ کیوں تنہاں آرام آوے، جیہڑیاں عشق دے تھلاں وچ توسیاں نی۔

بھابی دَس کھاں اسیں جے جھُوٹھ بولاں، تیری ایہو جیہی کل ڈَول سی نی۔

باغوں تھرکدی گُھر کدی آن پئی، ایں دَس کھیڑیاں دا تینوں ہَول سی نی۔

اَج گھوڑی تیری نُوں آرام آیا، جیہڑی نت کردی پئی اؤل سی نی۔

بُوٹا سکھنا اج کراء آئی ایں، کسے توڑ لیا جیہڑا مول سی نی۔

راہ جاندی میں جھوٹے نے ڈھاہ لیتی، ساہن تُھل کتُھل کے ماریاں نی۔

ہبوں کبوں گوائی کے بھن چُوڑا، پاڑ سُٹیاں چُنیاں ساریاں نی۔

ڈاہڈا ماڑیاں نُوں ڈھاہ مار کر دا، زوراں وراں اگے ا نت ہاریاں نی۔

نس چلی ساں اوسنوں ویکھ کے میں، جویں ولہڑے توں جان کواریاں نی۔

سینہ پھہہ کے بھنیوس پاسیاں نُوں، دوہاں سِنگاں اُتے چا چاڑھیاں نی۔

رڑے ڈھائی کے کھائی پٹاک ماری، شینہ ڈھاہ لیندے جویں پاڑھیاں نی۔

میرے کرم سن آن ملنگ ملیا، جس جیوندی پنڈ وچ واڑیاں نی۔

وارثؔ شاہ میاں نویں گل سُنیے، ہیرے ہرن میں تتڑی داڑھیاں نی۔

بھابی سانھ تیرے پچھے دُھروں آیا، ہلیا ہویا قدیم دا مار دا ای۔

توں بھی وہوٹڑی پُت سردار دے دی، اس بھی دُدھ پیتا سرکاردا ای۔

سانھ لٹکدا باغ وچ ہو کمل، ا ہِیر ہِیر ہی نِت پُکار دا ای۔

تیرے نال اوہ لٹکداپیار کر دا، ہور کسے نُوں مول نہ مار دا ای۔

پر اوہ ہیلت بُری ہلایائی، پانی پیوندا تیری نسار دا ای۔

توں بھی جھنگ سیالاں دی موہنی ایں، تینوں آن مِلیا ہرن بار دا ای۔

وارثؔ شاہ میاں سچ جھوٹھ وچوں، پن کڈھ دا اتے نتار دا ای۔

اَنی بھڑومٹھیں اوہ اوہ مُٹھی، کُٹھی برہوں تے ڈِہڈھ وچ سُول ہویا۔

لہر پیڈووں اُٹھ کے پوے سینے میرے، جیو دے وچ ڈنڈُول ہویا۔

طلب ڈُب گئی سرکار میری، مینوں اِک نہ دام وصُول ہویا۔

لوگ نفعے دے واسطے لین ترلے، میرا سَنے وہی چَوڑ مول ہویا۔

اَمب سیچ کے دُدھ دے نال پالے، بھاتتی دے اَنت ببُول ہویا۔

کھیڑیاں وچ نہ پرچ دا جیو میرا، شاہد حال دا رب رسول ؐ ہویا۔

بھابی زُلف گلھاں اُتے پیچ کھاوے، سرے لورُھ دے سُرمے دیاں دھاریاں نی۔

گلھاں اُتے بھنبیریاں اُڈدیاں نیں، نیناں سان کٹاریاں چاڑھیاں نی۔

تیرے نیناں نے شاہ فقیر کیتے، سَنے ہاتھیاں فوج عماریاں نی۔

وارثؔ شاہ زُلفاں خال نین خونی، فوجاں قتل اُتے چا چاڑھیاں نی۔

باراں برساں دی اوڑسی مینہ وٹھا، لگا رنگ پھر خشک بغیچیاں نُوں۔

فوجدار تغےیر بحال ہویا، جھاڑ تنبواں اتے غلیچیاں نُوں۔

وَلاں سُکیاں پھیر مُڑ سبز ہوئیاں، ویکھ حُسن دی زمیں دیاں پیچیاں نُوں۔

وارثؔ وانگ کشتی پریشان ساں میں، پانی پُہنچیا نُوح ؑ دیاں ٹیچیاں نُوں۔

سہتی بھابی دے نال پکا مصلحت، وڈا مکر پھیلائی کے بولدی ہے۔

گرد آندی مکر مطولاں نُوں، اَتے کنز فریب دی کھولدی ہے۔

ابلیس ملفوف خناس وچوں، روایتاں جائزے ٹولدی ہے۔

وفا کل حدیث منسوخ کیتی، قاضی لَعنتہ اللہ دی کھولدی ہے۔

تیرے یار دا فکر دن رات مینوں، جان ماپیاں توں پئی ڈولدی ہے۔

وارثؔ شاہ سہتی اگے ماؤں بڈھی، وڈے غضب دے کیرنے پھولدی ہے۔

اساں ویاہ آندی کُونج پھاہ آندی، ساڈے بھا دی بنی ہے اوکھڑی نی۔

ویکھ حق حلال نُوں اگ لگس رہے، خصَم دے نال ایہہ کوکھڑی نی۔

جدوں آئی تدوکنی رہی ڈھٹھی، کدی ہو نہ بیٹھیا سوکھڑی نی۔

لاہو لتھڑی جداں دی ویاہ آندی، اک کلہہ دی ذرا ہے چوکھڑی نی۔

گھراں وچ ہُوندی نونہاں نال وستی، ایہہ اجاڑے دا مُول ہے چھوکری نی۔

وارثؔ شاہ نہ اَن نہ دُدھ لیندی، بھُکھ نال سکاوندی کوکھڑی نی۔

ہاتھی فوج دا وڈا سنگار ہوندا، اَتے گھوڑے سنگار ہین نراں دے نی۔

اچھا پہننا کھاونا شان شوکت، ایہہ سب بنا ہین زراں دے نی۔

گھوڑے کھان کھٹن کرامات کر دے، اکھیں ویکھدیاں جان بِن پراں دے نی۔

مجھیں گائیں سنگار دیاں ستَھ ٹلے، اَتے نُونہاں سنگار ہن گھراں دے نی۔

خیر خواہ دے نال بدخواہ ہونا، ایہہ کم ہن گیدیاں خراں دے نی۔

مشہور ہے رسم جہان اندر، پیار وہوٹیاں دے نال وراں دے نی۔

دل عورتاں لین پیار کر کے، ایہہ گبھرو مرگ ہن سراں دے نی۔

تدوں رَن بَدخُو نُوں عقل آوے، جدوں لت وجس وچ پھراں دے نی۔

سیدا ویکھ کے جائے بَلا وانگوں، وَیر دوہاں دے سراں تے دھڑاں دے نی۔

پیہڑھا گھت کے کدی نہ بَہے بُوہے، اسیں ایس دے دُکھ وچ مراں گے نی۔

اِس دا جیو نہ پَرچ دا پِنڈ ساڈے، اسیں ایہدا علاج کیہ کراں گے نی۔

سوہنی رَن بازار نہ ویچنی ہے،، ویاہ پت دا ہور دِھر کراں گے نی۔

مُلاں وید حکیم لَے جان پیسے، کیہاں چَٹیاں غیب دیاں بھراں گے نی۔

ووہٹی گبھرو دوہاں نُوں واڑ اندر، اسیں باہروں جندرا جڑاں گے نی۔

سیدا ڈھائی کے ایس نُوں لیے لیکھا، اسیں چیکنوں ذرا نہ ڈراں گے نی۔

شرمندگی سہاں گے ذرا جگ دی، مُنہ پرہاں نُوں ذرہ چا کراں گے نی۔

کدی چرخڑا ڈاہ نہ چھوپ گھتے، اسیں میل بھنڈار کیہ کراں گے نی۔

وارثؔ شاہ شرمندگی ایس دی تھوں، اسیں ڈُب کے کھُوہ وچ مراں گے نی۔

عزرائیل بے امر عیار آہا، ہیر چل کے سس تے آؤندی ہے۔

سہتی نال میں جائی کے کھیت ویکھاں، پئی اندرے عمر وہاؤندی ہے۔

پچھوں چھکدی نال بہانیاں دے، نڈھی بڈھی تے پھیرڑے پاؤندی ہے۔

وانگ ٹھگاں دے کُکڑاں رات ادھی، از غیب دی جوڑ سناؤندی ہے۔

وانگ بُڈھی امام نُوں زہر دینی، قِصہ غیب دا جوڑ سناؤندی ہے۔

چل بھابیے واؤ جہان دی لئے، بانہوں ہیر نُوں پکڑ اُٹھاؤندی ہے۔

قاضی لعنت اللہ دا دے فتویٰ، ابلیس نُوں سبق پڑھاؤندی ہے۔

ایہنوں کھیت لے جا کپاہ چنُیے، میرے جیو تدبیر ایہہ آؤندی ہے۔

ویکھو مانو نُوں دھی ولاؤندی ہے، کیہاں پھوکیاں رمیاں لاؤندی ہے۔

تلی ہیٹھ انگیاڑ ٹکاؤندی ہے، اُتوں بہت پیار کراؤندی ہے۔

شیخ سعدی دے فلک نُوں خبر ناہیں، جیکوں روئیکے فن چلاؤندی ہے۔

ویکھو دھیو اگے مانو جھُرن لگی، حال نونہہ دا کھول سناؤندی ہے۔

ایہدی پئی دی عمر وہاؤندی ہے، زار و زار روندی پلُو پاؤندی ہے۔

کس منع کیتا کھیت نہ جائے، قدم منجیوں ہیٹھ نہ پاؤندی ہے۔

دُکھ جیو دا کھول سناؤندی ہے، پنڈت شاہ جی دے ہتھ لاؤندی ہے۔

انصاف دے واسطے گواہ کر کے، وارثؔ شاہ نُوں کول بہاؤندی ہے۔

نُونہہ لعل جیہی اندر گھتیائی، پَرکھ باہراں لعل ونجاونی ہیں۔

تیری ایہہ پھلیلڑی پدمنی سی، واؤ لین کھونی توں گواونی ہیں۔

ایہہ پھُل گلاب دا گُھٹ اندر، پئی دُکھڑے نال سُکاونی ہیں۔

اَٹھے پہر ہی تاڑ کے وچ کوٹھے، پَتر پاناں دے پئی ونجاونی ہیں۔

وارثؔ دھی سیالاں دی مارنی ہیں، دس آپ نوں کون سداونی ہیں۔

نونہاں ہوندیاں خیال جیوں پیکھنے دا، مان متیاں بُوہے دیاں مہریاں نیں۔

پَری مُورتاں سُگھڑرا چندراں نیں، اِک موم طبع اِک نہریاں نیں۔

اِک اِرم دے باغ دیاں مورنیاں نیں، اِک نرم ملُوک اِک زہریاں نیں۔

اچھا کھان پہنن لاڈ نال چلن، دین لین دے وچ لدھیریاں نیں۔

باہر پھرن جیوں بار دیاں واہناں نیں، ستر وچ بہائیاں شہریاں نے۔

وارثؔ شاہ ہے حُسن گُمان سُندا، اکھیں نال گُمان دے گہریاں نیں۔

جائے منجیوں اُٹھ کے کویں تلکے، ہڈ پیر ہلائی کے چُست ہووے۔

وانگ روگناں رات دینہہ رہے، ڈھٹھی کویں ہیر بھی تندرست ہووے۔

ایہہ بھی وڈا عذاب ہے ماپیاں نُوں، دھیو نُونہہ بُوہے اُتے سست ہووے۔

وارثؔ شاہ میاں کیوں نہ ہیر بولے، سہتی جیہاں دی جیں نوں پُشت ہووے۔

ہیر آکھیا بیٹھ کے عُمر ساری، میں تاں اپنے آپ نُوں ساڑنی ہاں۔

متاں باغ گیاں میرا جیو کھلے، انت ایہہ بھی پاڑنا پاڑنی ہاں۔

پئی رونی ہاں کرم میں آپنے نُوں، کجھ کسے دا نہیں وگاڑنی ہاں۔

وارثؔ شاہ میاں تقدیر آکھے ویکھ، نواں میں کھیل پسارنی ہاں۔

اڑیو آؤ کھاں بیٹھ کے گل گنیے، سَد گھلیاں سبَھ سہیلیاں نیں۔

کئی کواریاں کئی ویاہیاں نیں، چن جیہے سریر متھیلیاں نیں۔

رجوع آن ہوئیاں سبھے پاس سہتی، جویں گورو اگے سبھ چیلیاں نیں۔

جنہاں مانو تے باپ نُوں بھُن کھادا، مُنگ چِنے کواریاں کھیلیاں نیں۔

وچ ہیر سہتی دوویں بیٹھیاں نیں، دوا لے بیٹھیاں ارتھ مہیلیاں نیں۔

وارثؔ شاہ سنگار مہاوتاں نیں، جیویں ہتھنیاں قلعے نوں پیلیاں نیں۔

وخت پھجر دے اٹھ سہیلیو نی، تسیں آپدے آہر ہی آوݨا جے۔

ماں باپ نوں خبر نا کرو کوئی، بھلکے باغ نوں پاسݨا لاوݨا جے۔

وہٹی ہیر نوں باغ لے چلݨا ہے، ذرا ایس دا جیو ولاوݨا جے۔

لاوݨ پھیرنی وچّ کپاہ بھیݨاں، کسے پرش نوں نہیں وکھاوݨا جے۔

راہ جاندیاں پچھے لوک اڑیو، کوئی افترا چا بݨاوݨا جے۔

کھیڈو سمّیاں تے گھتّو پنبھیاں نی، بھلکے کھوہ نوں رنگ لگاوݨا جے۔

وڑو وٹ لنگوٹڑے وچّ پیلی، بنّا وٹ سبھ پٹّ وکھاوݨا جے۔

بنّھ جھولیاں چݨو کپاہ سبّھے، تے منڈاسیاں رنگ سہاوݨا جے۔

وڈّے رنگ ہوسن اکّو جیڈیاں دے، راہ جاندیاں دے سانگ لاوݨا جے۔

منجیوں اٹھدیاں سبھ نے آ جاݨا، اکّ دوئی نوں سدّ لیاوݨا جے۔

وارث شاہ میاں ایہو ارتھ ہویا، سبھنا اجو دے پھلے نوں آوݨا جے۔

مَتیاں وچ اماہ دی رات گذری، تارے گن دیا ںسبھ ادمادیاں نیں۔

گِردھے پاوندیاں گھمبراں ماردیاں سن، جیہاں ہون مٹیاراں دیاں وادیاں نیں۔

نخریلیاں اِک نک توڑناں سن، اِک بھولیاں سدھیاں سادیاں نیں۔

اِک نیک بختاں اِک بے زباناں، ہک نچنیاں تے مالزادایاں نیں۔

گنڈھ پھری راتیں وچ کھیڑ یاں دے، گھر وگھری وچار وچاریو نیں۔

بھلکے کُھوہ تے جائیکے کراں کشتی، اک دوسری نُوں خم ماریو نیں۔

چلو چل ہی کرن چھنال بازاں، سبَھو کم تے کاج وساریو نیں۔

بازی دتیا نیں پیواں بڈھیاں نُوں، لبا مانواں دے مُونہاں تے ماریو نیں۔

شیطان دیاں لشکراں فیلسوفاں، بِنا آتشوں فن پگھاریو نیں۔

گلتی مار لنگوٹرے وَٹ ٹریاں، سبَھو کپڑ ا چِتھڑ ا جھاڑ یو نیں۔

سبھابھن بھنڈار اُجاڑ چھوپاں، سنیں پُونیاں پڑ ی نُوں ساڑ یو نیں۔

تنگ کھچ سوار تیار ہوئے، کڑ یالڑ ے گھوڑ یاں چاڑ ھیو نیں۔

راتیں لا مہندی دینہہ گھت سُرمہ، گُنڈ چنڈیاں کمبھ سنگاریو نیں۔

تیڑ لُنگیاں بُہکراں دیہن پچھوں، سُتھن چُوڑ یاں پاونچے چاڑ ھیو نیں۔

کجل پُوچھلیا لڑ ے ویا ہیاں دے، ہوٹھیں سُرخ دندا سڑ ے چاڑ ھیو نیں۔

زُلفاں پَلم پیاں گورے مُکھڑ ے تے، بُندیاں پائیکے روپ سنگھاریو نیں۔

گلھاں ٹھوڈیاں تے بنے خال دانے، رڑ ے حُسن نُوں چا اگھاڑ یو نیں۔

چھاتیاں کھول کے حُسن دے کڈھ لاٹُو، وارثؔ شاہ نُوں چا اُجاڑ یو نیں۔

دے دُعائیاں رات مُکا سُٹی، ویکھو ہو ونی کرے شتابیاں جی۔

جیہڑ ی ہو ونی گل سو ہو رہی، سبھے ہو ونی دیاں خرابیاں جی۔

ایس ہو ونی شاہ فقیر کیتے، پُنوں جیہاں کرے شرابیاں جی۔

مجنوں جیہاں نام مجذوب ہوئے، شہزادیاں کرے بے آبیاں جی۔

معشوق نُوں بے پرواہ کر کے، وائے عاشقاں رات بے خوابیاں جی۔

علی جیہاں نُوں قتل غلام کیتا، خبر ہوئی نہ مُول اصحابیاں جی۔

کُڑ یاں پنڈ دیاں بیٹھ کے دھڑ ا کیتا، لینی اج قندھار پنجابیاں جی۔

وارثؔ شاہ میاں پھلے کھیڑ یاں دے، جمع آن ہوئیاں ہربابیاں جی۔

عشق اکّ تے اپھترے لکھ کرنے، یارو اوکھیاں یاراں دیاں یاریاں نی۔

کیڈا پاڑݨا پاڑیا عشق پچّھے، سد گھلّیاں سبھ کواریاں نی۔

اینھاں یاریاں راجیاں فقر کیتا، عشق کیتا خلکتاں ساریاں نی۔

کوئی ہیر ہے نواں نا عشق کیتا، عشق کیتا خلکتاں ساریا نی۔

ایس عشق نے ویکھ فرہاد کٹّھا، کیتیاں یوسف نال کھواریاں نی۔

عشق سوہݨی جہیاں صورتاں بھی، ڈوب وچّ دریا دے ماریاں نی۔

مرزے جیہیاں صورتاں عشق نے ہے، اگّ لائکے بار وچّ ساڑیاں نی۔

ویکھ بوبناں مارون قہر گھتّی، کئی ہور کر چلّیاں یاریاں نی۔

وارث شاہ جہان دے چلن نیارے، اتے عشق دیاں دھجاں نیاریاں نے۔

صبح چلݨا کھیت قرار ہویا، کڑیاں ماواں دیاں کرن دلداریاں نی۔

آپو آپݨے تھاں تیار ہوئیاں، کئی ویاہیاں کئی کواریاں نی۔

روزے دار نوں اید دا چنّ چڑھیا، جویں ہاجیاں ہج تیاریاں نی۔

جویں ویاہ دی خوشی دا چا چڑھدا، اتے ملݨ مبارکاں کواریاں نی۔

چلو چل ہل جل ترتھلّ دھڑ دھڑ، خوشی نال نچّݨ متیاریاں نی۔

تھاؤں تھائی چوا دے نال پھڑکے، مٹّھے چوڑیاں دے منہاریاں نی۔

گرد پھلے دی کھرلی آݨ ہوئیاں، سبھ ہار شنگار کر ساریاں نی۔

ایدھر سہتی نے ماؤں توں لئی رکھست، چلو چل جاں سبھ پکاریاں نی۔

ایویں بنّھ کتار ہو سفاں ٹریاں، جویں لدیا ساتھ بیوپاریاں نی۔

ایویں سہتی نے کواریاں میل لئیاں، جویں جھونڈ میلے جٹادھاریاں نی۔

ختریٹیاں اتے بہمنیٹیاں نی، جٹیٹیاں نال سنیاریاں نی۔

گھوڑے چھٹّے ابار جیوں پھرن نچدے، چلّݨ ٹیڈھڑی چال مٹیاریاں نی۔

وارث شاہ ہݨ ہیر نوں سپّ لڑدا، چینچر پاؤندیاں چینچر ہاریاں نی۔

حکم ہیر دا مانو تھوں لیا سہتی، گل کیتی سُو نال سہیلیاں دے۔

تیار ہوئیاں دو ویں ننان بھابی، نال چڑ ھے نیں کٹک اربیلیاں دے۔

چھڈ پاسنے ترک بیزار چلے، راہ مار دے نیں اٹھکھیلیاں دے۔

کِلے پُٹ ہو گئی وچ ویہڑ یاں دے، رہی ایک نہ وچ حویلیاں دے۔

سوہن بیسراں نال بُلاق بندے، ٹِکے بِھب رہے وچ متھیلیاں دے۔

دھاگے بانو ٹے بنھ کے نال بودے، گویا پھرن دوکان پھُلیلیاں دے۔

جٹادھاریاں دا جھُنڈ تیار ہویا، سہتی گرو چلیا نال چیلیاں دے۔

راجے اِندردی سبھا وچ ہوئی ہوری، پئے عجب چھنکار ابیلیاں دے۔

آپ ہار سنگار کر دوڑ چلیاں، ارتھ کیتیا نیں نال بیلیاں دے۔

وارثؔ شاہ کستوری دے مرگ چھُٹے، تھئی تھئی سریر متھیلیاں دے۔

فوج حُسن دی کھیت وچ کھِنڈ پئی، تُرت چائے لنگوٹڑ ے وٹیو نیں۔

سمی گھت دیاں ماردیاں پِھرن گِردھا، پنبھی گھت بنا وَٹ پٹیو نیں۔

توڑ کِکروں سُول دا وڈا کنڈا، پَیر چوبَھ کے خُون پَلٹیو نیں۔

سہتی ماندرن فن دا ناگ بھچھیا، دند ی مار کے خُون اُلٹیو نیں۔

شست انداز نے مکر دی شست کیتی، اوس حُسن دے مور نُوں پھَٹیو نیں۔

وارثؔ یار دے خرچ تحصیل وچوں، حصہ صرف قصُور دا کٹیو نیں۔

دند مِیٹ گھسیٹ ایہہ ہڈ گوڈے، چَبے ہونٹھ گلھاں کر نیلیاں جی۔

نَک چَاڑ ھ دندیڑ کاں وَٹ روئے، کڈھ اَکھیاں نِیلیاں پیلیاں جی۔

تَھر تَھر کَنبے تے آکھے میں موئی، لوکا کوئی کرے جھاڑ ا بُرے حیلیاں جی۔

مار لنگ تے پَیر بے سُرت ہوئی، لَئے جیو نے کاج کلیلیاں جی۔

شیطان شطونگڑ ے ہَتھ جوڑ ن سہتی، گورُو تے اسیں جو گیلیاں جی۔

ہیر میٹ کے دند پے رہی بے، خود سہتی حال بُو شور پکاریا ای۔

کالے ناگ نے پھَن پھُلا وڈا، ڈنگ و وہٹی دے پَیر تے ماریا ای۔

کُڑ یاں کانگ کیتی آ پئی واہر، لوکاں کم تے کاج وساریا ای۔

منجے پائی کے ہیر نُوں گھریں گھنیا، جٹی پلو پل انگ نہاریا ای۔

ویکھو فارسی تورکی نظم نثروں، ایہہ مکر گھیو وانگ نتاریا ای۔

اگے کسے کتاب وچ نہیں پڑ ھیا، جیہا خچریاں خچر پوساریا ای۔

شیطان نے آن سلام کیتا، تُساں جتیا تے اساں ہاریا ای۔

افلاطون دی رِیش مقراض کیتی، وارثؔ قدرتاں ویکھ کے واریا ای۔

کھڑ کے سانگھروں واہراں کانگ کیتی، سارے دیس تے دُھم بھوچال آہی۔

گھریں خبر ہوئی کِڑ اں دیس سارے، نُونہہ کھیڑ یاں دی جیہڑ ی سیال آہی۔

سردار سی خُوباں دے ترنجناں دی، جس دی ہنس تے موردی چال آہی۔

کھیڑ ے نال سی اوس اجوڑ مڈھوں، دلوں صاف رانجھیٹے دے نال آہی۔

اوس ناگنی نُوں کوئی سَپ لڑ یا، سس اوس نُوں ویکھ نہال آہی۔

اِنَ کَیدَ کُنَ عَظِیم باب عورتاں دے، دھروں وچ قرآن دے فال آہی۔

وارثؔ شاہ سُہاگے تے اَگ وانگوں، سوئنا کھیڑ یاں دا سبھو گال آہی۔

سَد مَاندری کھیڑ یاں بہت آندے، فقر وید تے بھٹ مداریاں دے۔

تریاق اکبر افلاطون والا، دارو وڈے فرنگ پساریاں دے۔

جنہاں ذات ہزار ے دے سَپ کیلے، گھت آندے نیں وچ پٹاریاں دے۔

گنڈے لکھ تعویذ تے دُھوپ دھونی، سُوت آندے نیں کنج کواریاں دے۔

کوئی اک چوا کھوا گنڈھے ناگ، دَون دھاتا سبَھے ساریاں دے۔

کسے لاء منکے لسی وچ گھتے، پردے چائے پائے نراں ناریاں دے۔

تیل مرچ تے بُوٹیاں دُدھ پیسے، گھیو دیندے نیں نال خواریاں دے۔

وارثؔ شاہ سپاہ دیاں پنڈ بدھے، گھن زہر مہرے دھاتاں ماریاں دے۔

درد ہورتے داروڑ ا ہور کر دے، فرق پوے نہ لوڑ ھ وچ لُڑ ھی ہے نی۔

رَناں ویکھ کے آکھدیاں زہر دھانی، کوئی ساعت ایہہ جیوندی کُڑ ی ہے نی۔

ہیر آکھدی زہر ہے کھِنڈ چلی، چھتھی کالجا چِیردی چُھری ہے نی۔

مر چلی ہے ہیر سیال بھاویں، بھلی بُری اوتھے آن جُڑ ی ہے نی۔

جس ویلے دی سُوتری ایہہ سُنگھی، بھاگیں ہو گئی ہے ناہیں مُڑ ی ہے نی۔

وارثؔ شاہ سداے ئے وید رانجھا، جس تھے درداساڈے دی پُڑ ی ہے نی۔

سہتی آکھیا فرق نہ پوے ماسہ، ایہہ سپ نہ کیل تے آوندے نیں۔

کالے باغ وچ جو گڑ ا سدھ داتا، اوس دے قدم پایاں دُکھ جاوندے نیں۔

باشک ناگ کرونڈے ئے میڈبھچھک، چھینے تِترے سبَھ نیوں آوندے نیں۔

کلغی دھر تے اُڈنا بھوند آبی، اسرال کھڑ ال ڈر کھاوندے نیں۔

تندورڑ ا بورڑ ا پھنی پھنیر، سبھ آن کے سیس نواوندے نیں۔

منی دار دوسرے تے گھرنیے بھی، منتر پڑ ھے تاں کیل تے آوندے نیں۔

گنگوڑ یا دھامیا لُس لساوی، رتواڑ یا کجلیا جھاوندے نیں۔

کھجوریا تیلیا نپٹ جنگھا، ہتواریا کوجھیا گاوندے نیں۔

بلشتیا چیپا سنگ چورا، چلملاوڑ اکلناسیا دھاوندے نیں۔

کوئی دُکھ تے درد نہ رہے بھورا، جادو جن تے بھوت سبھ جاوندے نیں۔

راو راجے تے وید تے دیو پریاں، سبھ اوس توں ہتھ وکھاوندے نیں۔

ہور وید سبھ ویدگی لا تھکے، وارثؔ شاہ جو گی ہُن آوندے نیں۔

کھیڑ یاں آکھیا سیدے نُوں گھل دیچیئے، جیہڑ ا ڈِگے فقیر دے جا پَیریں۔

ساڈی کریں واہر نام رب دے تے، کوئی فضل دا پلورا چا پھیریں۔

سارا کھول کے حال احوال آکھیں، نال مہریاں برکتاں وچ دیریں۔

چلو واسطے رب دے نال میرے، قدم گھتیاں فقر دے ہون خیریں۔

دم لائیکے سیال سی ویاہ آندی، جنج جوڑ کے گئے ساں وچ ڈیریں۔

بیٹھ کوڑ مے گل پکا چھڈی، سیدا گھلے ئے رَلن جاں ایر ایریں۔

جیکوں جانسیں تویں لیا، جو گی کر منتاں لاونا ہتھ پیریں۔

وارثؔ شاہ میاں تیرا علم ہویا، مشہور وچ جن تے انس طیریں۔

اَجو آکھیا سیدیا جاہ بھائی، ایہہ وہٹیاں بہت پیاریاں جی۔

جا بنھ کے ہتھ سلام کرنا، تُساں تاریاں خلقتاں ساریاں جی۔

اگے نذر رکھیں سبھو حال دسیں، اگے جو گیڑ ے دے کریں زاریاں جی۔

سانوں بنی ہے ہیر نُوں سپ لڑ یا، کھول کہیں حقیقتاں ساریاں جی۔

آکھیں واسطے رب دے چلو جو گی، سانوں بنیاں مُصیبتاں بھاریاں جی۔

جو گی مار منتر سپ کرے حاضر، جا لیا ولائی کے واریاں جی۔

وارثؔ شاہ اوتھے ناہیں پھُرے منتر، جتھے عشق نے دندیاں ماریاں جی۔

سیدا وَٹ بُکل بَدھی پچاڑ کی، جُتی چاڑ ھ کے ڈانگ لَے کڑ کیا ای۔

وا ہو واہ چلیا کھری بنھ کھیڑ ا، وانگ کاتکو مال تے سرکیا ای۔

کالے باغ وچ جو گی تھے جاوڑ یا، جو گی ویکھ کے جٹ نُوں دڑ کیا ای۔

کھڑ ا ہو ء ماہی مُنڈیا کہاں آویں، مار پھا ہوڑ ا شور کر بھڑ کیا ای۔

سیدا سنگ کے تھر تھر کھڑ ا کنبے، اوس دا اندروں کالجا دھڑ کیا ای۔

اوتھوں کھڑ ی کر بانہہ پُکاردا ای، ایہَا خطرے دا ماریا یرکیا ای۔

چلیں واسطے رب دے جو گیا او، خار وچ کلیجے دے رڑ کیا ای۔

جو گی پُچھدا بَنی ہے کون تینوں، ایس حال آیوں جٹا بھڑ کیا ای۔

جَٹی وَڑ ی کپاہ وچ بَنھ جھولی، کالا ناگ از غیب دا کڑ کیا ای۔

وارثؔ شاہ جوں چوٹیاں کڈھ آئی، اتے سپ سروتیاں مرکیا ای۔

تقدیر نُوں موڑ نا بھلا ناہیں، سَپ نال تقدیر دے ڈَنگدے نیں۔

جنھوں رب دے عشق چاٹ لگی، دیدوان قضائے دے رنگ دے نیں۔

جیہڑ ے چھڈ جہان اُجاڑ وسن، صحبت عورتاں دے کولوں سنگدے نیں۔

کدی کسے دی کیل وچ نہیں آئے، جیہڑ ے سپ سیال تے جھنگ دے نیں۔

اساں چا قرآن تے ترک کیتی، سنگ مہریاں دے کولوں سنگدے نیں۔

مرن دے جٹی ذرہ وین سُنے ئے، راگ نکلن رنگ برنگ دے نیں۔

جوان مرے مہری بڈے رنگ ہوتے، خوشی ہوتے ہیں روح ملنگ دے نیں۔

وارثؔ شاہ منائیکے سیس داڑ ھی ہو رہے، جیوں سنگتی کنگ دے نیں۔

ہتّھ بنّھ نیویں دھوݨ گھاہ مونہ وچّ، کڈھ دندیاں منّتاں گھالیا وو۔

تیرے چلیاں ہوندی ہے ہیر چنگی، دھروہی رب دی موندراں والیا وو۔

اٹّھ پہر ہوئے بھکھے کوڑمے نوں، لڑھ گئے ہاں پھاکڑا جالیا وو۔

جٹی زہر والے کسے ناگ ڈنگی، اساں ملک تے ماندری بھالیا وو۔

چنگی ہوئے ناہیں جٹّی ناگ ڈنگی، تیرے چلّیاں خیر روالیا وو۔

جوگی واسطے رب دے تار سانوں، بیڑا لا بنّے اللہ والیا وو۔

لکھی وچّ رزا دے مرے جٹّی، جس نے سپّ دا دکھ ہے جالیا وو۔

تیری جٹّی دا کی الاج کرنا، اساں آپݨا کوڑما گالیا وو۔

وارث شاہ رزا تقدیر ویلا، پیراں اولیاواں ناہیں ٹالیا وو۔

چُپ ہو جو گی سہج نال بولے، جَٹا کاس نُوں پکڑ یو کاہیاں نُوں۔

اسیں چھڈ جہان فقیر ہوئے، چھڈ دولتاں مال بادشاہیاں نُوں۔

یاد رب دی چھڈ کے گراں جھیڑ ے، ڈھونڈھاں اوڈ دیاں چھڈ کے پھاہیاں نُوں۔

تیرے نال نہ چلیاں نفع کوئی، میرا عمل نہ پھرے و واہیاں نُوں۔

رناں پاس فقیر نُوں عیب جانا، جیہا نسنا رنوں سپاہیاں نُوں۔

وارث ؔکڈھ قرآن تے بہیں منبر، کیہا اڈیو مکر دیاں پھاہیاں نُوں۔

سیدا آکھدا روندڑ ی پئی ڈولی، چُپ کرے ناہیں ہتیارڑ ی و و۔

وڈی جوان بالغ کوئی پری صورت، تن کپڑ یں وڈی مٹیارڑ ی و و۔

جے میں ہتھ لاواں سروں لاہ لیندی، چا گھَتدی چیک چہارڑ ی و و۔

ہتھ لاونا پلنگ نُوں ملے ناہیں، خوف خطریوں رہے نیارڑ ی و و۔

مینوں مار کے آپ نت رہے روندی، ایسے بان اوہ رہے کوارڑ ی و و۔

نال سس ننان دے گل ناہیں، پئی مَچدی نِت خوارڑ ی و و۔

اساں اوس نُوں مُول نہ ہتھ لایا، کائی لوتھ لاغر ہے بھارڑ ی و و۔

اینویں غفلتاں وچ برباد گئی، وارثؔ شاہ ایہہ عمر وچارڑ ی و و۔

جو گی کِیل کیتی پڑ ی وِچ چونکے، چھری اوس دے وچ کھبائیا سُو۔

کھا قسم قرآن دی بیٹھ جَٹا، قسم چور نُوں چاکرائیا سُو۔

اوہدے نال توں ناہیوں انگ لایا، چھُری پُٹ کے دَھون رکھائیا سُو۔

پھڑ یا حُسن دے مال دا چور ثابت، ناہیں اوس توں قسم کرایو سُو۔

وارثؔ رب نُوں چھڈ کے پیا جھنجٹ، ایویں رایگاں عمر گوائیا سُو۔

کھیڑ ے نِشادتی اَگے جو گیڑ ے دے، سانوں قسم ہے پیر فقیر دی جی۔

مراں ہوئیکے ایس جہان کوڑ ھا، کدی سوت ڈٹھی جے میں ہیر دی جی۔

سانوں ہیر جَٹی دَھولی دھار دِسے، کوہ قاف تے دھار کشمیر دی جی۔

لنکا کوٹ پہاڑ دا پاڑ دِسے، فرہاد نُوں نہر جیوں شیر دی جی۔

دُوروں ویکھ کے فاتحہ آکھ چھڈاں، گور پِیر پنجال دے پِیر دی جی۔

سانُوں قہقہہ ایہہ دیوار دِسے، ڈھکاں جا تاں کالجا چیر دی جی۔

اوسدی جھال نہ اساں تھوں جائے جھلی، جھال کون جھلے چھٹے تیر دی جی۔

بھینس مار کے سِنگ نہ دے ڈھوئی، انیویں ہونس کیہی دُدھ کھیر دی جی۔

لوک آکھدے پری ہے ہیر جَٹی، اساں ڈٹھی صورت ہیر دی جی۔

وارثؔ جھُوٹھ نہ بولیے جو گیاں تھے، خیانت نہ کرے ئے چیز پِیر دی جی۔

جو گی رکھ کے انکھ تے نال غیرت، کڈھ اکھیاں روہ تھیں پھُٹیا ای۔

ایہہ ہیر دا وارثی ہو بیٹھا، چا ڈیریوں سواہ وچ سُٹیا ای۔

سَنے جُتیاں چونکے وچ آ وڑ یوں، ساڈا دھرم تے نیم سبھ پُٹیا ای۔

لتھ پتھ کے نال نکھٹیائی، کُٹ پھاٹ کے کھوہ وِچ سُٹیا ای۔

بُرا بولدا نِیر پلَٹ اَکھیں، جیہا بانیا شہر وِچ لُٹیا ای۔

پکڑ سیدے نُوں نال پھہوڑ یاں دے، چور یار وانگوں ڈھاہ کُٹیا ای۔

کھڑ لت پھہوڑ یاں خوب جڑ یاں، دھون سیکیا نال نجھٹیا ای۔

دو ویں بَنھ باہاں سروں لاہ پٹکا، گنہگار وانگوں اُٹھ جٹیا ای۔

شانہ آئینہ کُٹ چک چُور کیتا، لنگ بھَن کے سَنگھ نُوں گھٹیا ای۔

وارثؔ شاہ خدا دے خوف کولوں، ساڈا روندیاں نیر نُکھٹیا ای۔

کھیڑ ا کھائیکے مارتے بھج چلیا، وا ہو واہ روندا گھر یں آوندا ہے۔

ایہہ جو گیڑ ا نہیں جے دھاڑ کڑ کے، حال آپنا کھول وکھاوندا ہے۔

ایہہ کانو رو دیس دا سحر جانے، وڈے لوڑ ھ تے قہر کماوندا ہے۔

ایہہ دیو اُجاڑ وچ آن لتھا، نال کڑ کیاں جند گواوندا ہے۔

نالے پڑ ھے قرآن تے دے بانگاں، چونکے پاوندا سنکھ وجاوندا ہے۔

مینوں مار کے کُٹ تہ بار کیتا، پنڈا کھول کے جٹ وکھاوندا ہے۔

اجو آکھیا لہو انھیر یارو، ویکھو غضب فقیر نے چایا جے۔

میرا سونے دا کھیوڑ ا مار جندوں، کم کار تھیں چا گوایا جے۔

فقر مہر کر دے سبھ خلق اُتے، اوس قہر جہان تے چایا جے۔

وارثؔ شاہ میاں نواں سانگ ویکھو، دیو آدمی ہوئیکے آیا جے۔

سہتی آکھیا بابلا جا آپے، سیدا آپ توں دور سداوندا اے۔

نال کبر ہنکار دے مست پھردا، خاطر تھلے نہ کسے نُوں لیاوندا اے۔

سانھے وانگروں سری پُتاوندا ہے، اگوں آکڑ اں پیا وکھاوندا اے۔

جا نال فقیر دے کرے آکڑ، غصے غضب نوں پیا ودھاوندا اے۔

مار نُونہہ دے دُکھ حیران کیتا، اجو گھوڑ ے تے چڑ ھ درڑ ھاوندا اے۔

یارو عمر ساری جٹی نہ لدھی رہیا، سوہنی ڈھونڈ ڈھونڈھاوندا اے۔

وارثؔ شاہ جوانی وچ مست رہیا، وقت گئے تائیں پچھوتاوندا اے۔

جا بنّھ کھڑا ہتّھ پیر اگّے، تسیں لاڈلے پروردگار دے ہو۔

تسیں فقر الٰہ دے پیر پورے، وچّ ریکھ دے میکھ نوں ماردے ہو۔

ہووے دعا قبول پیاریاں دی، دین دنی دے کمّ سواردے ہو۔

اٹّھے پہر خدا دی یاد اندر، تسینں نفس شیطان نوں ماردے ہو۔

حکم رب دے تھوں تسیں نہیں باہر، تسیں کیل کے سپّ نوں ماردے ہو۔

لڑھے جان بیڑے اوگݨہاریاں دے، کرو فضل تاں پار اتاردے ہو۔

تیرے چلّیاں نونہ میری جیوندی ہے، لگّا دامنے سو تسیں تاردے ہو۔

وارث شاہ دے ازر مواف کرنے، بکھشݨہار بندے گناہگار دے ہو۔

چھڈ دیس جہان اُجاڑ ملی، اجے جٹ ناہیں پچھا چھڈ دے نیں۔

اساں چھڈیا ایہہ نہ مُول چھڈن، کیڑ ے مُڈھ قدیم دے ہڈ دے نیں۔

لیہ پئی میرے اُتے جھاڑ یاں دے، پاس جان ناہیں پنج گڈ دے نیں۔

وارثؔ شاہ جہان تھوں اک پئے، اج کل فقیر ہُن لددے نیں۔

چلیں جو گیا واسطہ رب دائی، اسیں مرد نُوں مرد للکارنے ہاں۔

جو کجھ سَرے سونذرے پَیر پکڑ اں، جان مال پروار نُوں وارنے ہاں۔

پئے کل دے کوڑ مے سبھ روندے، اسی کاگ تے موراڈار نے ہاں۔

ہتھ بنھ کی بینتی جو گیا و و، اسیں عاجزی نال پکارنے ہاں۔

چور سَدیا مال دے سانبھنے نوں، تیریاں قدرتاں توں اسیں وار نے ہاں۔

وارثؔ شاہ وساہ کیہ ایس دم دا، اینویں رایگاں عمر کیوں ہارنے ہاں۔

جو گی چلیا رُوح دی کلا ہلی، تِتر بولیا شگن مناونے نُوں۔

اَیتوار نہ پچُھیا کھیڑ یاں نے، جو گی آندا نیں سیس مناونے نُوں۔

ویکھو عقل شعُور جو ماریو نیں، طعمہ باز دے ہتھ پھڑ اونے نُوں۔

بھُکھا کھنڈ تے کھیردا بھیا راکھا، رنڈا گھلیا ساک کراونے نُوں۔

سَپ مَکر دا پَری دے پَیر لڑ یا، سلیمان آیا جھاڑ ا پاونے نُوں۔

انجان جہان ہٹا دِتا آئے، ماندری کیل کروانے نُوں۔

راکھا جواں دے ڈھیر دا گدھا ہویا، اَنھا گھلیا حرف لکھاونے نُوں۔

نیت حاص کر کے انہاں سد آندا، میاں آیا ہے رَن کھِسکاونے نُوں۔

اُوہناں سپ دا ماندری ڈُھونڈھ آندا، سگوں آیا سپ لڑ اونے نُوں۔

وسدے جھگڑ ے چَوڑ کراونے نُوں، مُڈھوں پٹ بُوٹا لیندو جاونے نُوں۔

وارث بندگی واسطے گھلیا سئیں، آ جُٹیا پہننے کھاونے نُوں۔

بھلا ہویا بھیناں ہیر بچی، جانوں مَن مَنے دا وَید ہُن آیا نی۔

دُکھ درد گئے سبھے ہیر والے، کامل ولی نے پھیرڑ ا پایا نی۔

جیہڑ ا چھڈچودھرایاں چاک بنیا، وَت اوس نے جوگ کمایا نی۔

جیندی ونجھلی دے وچ لکھ منتر، اوہو رب نے وَید ملایا نی۔

شاخاں رنگ برنگیاں ہون پیدا، ساون ماہ جیوں مِینہ وسایا نی۔

نالے سہتی دے حال تے رب ترٹھا، جو گی دلیاں دا مالک آیا نی۔

تِناں دِھراں دی ہوئی مراد حاصل، دھواں ایس چروکناپایا نی۔

ایہدی پھری کلام اج کھیڑ یاں تے، اسم اعظم اثر کرایا نی۔

مجمان جیوں آوندا لین و وہٹی اگوں، سا ہوریاں پلنگ وچھایا نی۔

ویر ارادھ ویکھو ایتھے کوئی، ہوسی جگ دھوڑ بھُلاوڑ ا پایا نی۔

منتر اِک تے پُتلیاں دوئیں اُڈن، اللہ والیاں کھیل رچایا نی۔

کھِسکو شاہ ہوری اج آن لتھے، تنبوآن اُدھالواں لایا نی۔

دھواں مار بیٹھا جو گی مدتاں دا، اج کھیڑ یاں نے خیر پایا نی۔

کَکھوں لکھ کر دے خدا سچا، دُکھ ہیر دا رب گوایا نی۔

اُوہناں سِکدیاں دی دعا رب سُنی، اوس وانڈھڑ ی دا یار آیا نی۔

بھلا ہویا جے کسی دی آس پنی، رب وچھڑ یا لعل ملایا نی۔

سہتی اپنے ہتھ اختیار لے کے، ڈیرہ ڈوماں دی کوٹھڑ ی پایا نی۔

رَناں موہ کے لین شہزادیاں نُوں، ویکھو افترا کون بنایا نی۔

آپے دھاڑ وی دے اگے مال دِتا، پچھوں سانگھرو ڈھول وجایا نی۔

بھلکے ایتھے نہ ہوسن دو کُڑ یاں، سانُوں شگن ایہو نظر آیا نی۔

وارثؔ شاہ شیطان بدنام کرسو، لُون تھال دیوچ بھنایا نی۔

کُڑ یاں آکھیا آن کے ہیر تائیں، اَنی وَہوٹیے اج ودھائیں نی۔

ملی آب حیات پیاسیاں نُوں، ہُدے جو گیاں دے وچ آئیں نی۔

تیتھوں دوزخے دی آنچ دُور ہوئی، رب وچ بہشت دے پائیں نی۔

جوڑ ی رب نے میل کے تارئیں، توں موتی لعل دی نال پُرائیں نی۔

وارثؔ شاہ کہ ہیر دی سس تائیں، اج رب نے چوڑ کرائیں نی۔

جو گی آکھیا پھرے نہ مرد عورت، پوے کسے دا نہ پر چھانونا و و۔

کراں بیٹھ نویکلا جتن گوشے، کوئی نہیں جے چھنج پواونا و و۔

کن سن وچ و وہٹری آن پایو، نہیں دھم تے شور کراونا و و۔

اِکو آدمی آونا ملے ساتھے، اَوکھا سپ دا روگ گواونا و و۔

کواری کُڑ ی دا رکھ وچ پیر پاے ئے، نہیں ہور کسے ایتھے آونا و و۔

سَپ نس جائے چھل مار جائے، کھرا اوکھڑ ا چھلا کماونا و و۔

لکھیا سَت سے وار قرآن اندر، ناہیں چھڈ نماز پچھوتاونا و و۔

وارثؔ شاہ نکوئی تے بندگی کر، وَت نہیں جہان تے آونا و و۔

سہتی کُڑ ی نُوں سَد کے سونپیو نیں، منجا وچ ایوان دے پائیکے تے۔

پِنڈوں باہرا ڈُوماں دَا کوٹھڑ اسی، اوتھے دِتی نیں تھانو بنائیکے تے۔

جو گی پلنگ دے پاس بہایو نیں، آئے بیٹھا ہے شگن منائیکے تے۔

ناڈھو شاہ بنیا مست ہو عاشق، معشوق نُوں پاس بہائیکے تے۔

کھیڑ ے آپ جاگھریں بے فکر ستے، طعمہ باز دے ہتھ پھڑ ائیکے تے۔

سر تے ہو ونی آئیکے کوُکدی ہے، چٹکی مار دی ہتھ بنائیکے تے۔

اوس کھیہ سر گھت کے پِٹنائیں، جنہاں ویاہیوں دھڑ ی گُندائیکے تے۔

وارثؔ شاہ ہُن تنہاں نے وَین کرنے، جنہاں ویاہیوں گھوڑ یاں گائیکے تے۔

ادھی رات رانجھے پیر یاد کیتے، طرہ خضر دا ہتھ لَے بولیائی۔

شکر گنج دا لے رومال چُمے، وچ مشک تے عطر دے جھولیا ای۔

خنجر کڈھ مخدوم جہانیے دا، وچوں روح رنجھیٹے دا ڈولیا ای۔

کھونڈی پیر بہاؤ الدین والی، مندرا لال شہباز دا ٹولیا ای۔

پیر بہاوالدین زکریے دھمک دِتی، کندھ ڈھائیکے راہ نُوں کھولیا ای۔

جاہ بیٹھا ہیں کاسنوں اُٹھ جٹا، سویں ناہیں تیرا راہ کھولیا ای۔

وارثؔ شاہ پچھوتا سیں بندگی نوں، عزرائیل جاں دھون چڑ ھ بولیا ای۔

نکل کوٹھیوں تُرن نُوں تیار ہویا، سہتی آن حضُور سلام کیتا۔

بیڑ ا لا بَنے اساں عاجزاں دا، رب فضل تیرے اُتے عام کیتا۔

میرا یار ملاونا واسطہ ای، اساں کم تیرا سر انجام کیتا۔

بھابی ہتھ پھڑ ائی کے تور دِتی، کم کھیڑ یاں دا سبھو خام کیتا۔

تیرے واسطے ماپیاں نال کیتی، جو کجُھ علی ؓ دے نال غلام کیتا۔

جو کجُھ ہو ونی سیتا دے نال کیتی، اتے دہسرے نال جو رام کیتا۔

وارثؔ جس تے آپ مہربان ہو وے، اوتھے فضل نے آن مقام کیتا۔

رانجھے ہتَھ اُٹھا دُعا منگی، رَبا میلنا یار گوارنی دا۔

ایس حُب دے نال ہے کم کیتا، بیڑ ا پار کرنا کم سارنی دا۔

پنجاں پیراں دی تُرت آواز ہُوئی، رَبا یار میلیں ایس یارنی دا۔

فضل رب کیتا یار آئے، ملیا اوس شاہ مُراد پُکارنی دا۔

ڈاچی شاہ مراد دی آن رنگی، اتوں بولیا سائیں سوارے ئے نی۔

شالہ ڈھک آویں ہُش ڈُھک نیڑ ے، آ چڑ ھیں کجاوے تے ڈارے ئے نی۔

میری گئی قطار کراہ کھتھی، کوئی سحر کیتو ٹونے ہارے ئے نی۔

وائی سوئی دی پوتَری ایہہ ڈاچی، گھِن جھوک پلانے دی لاڑ ے ئے نی۔

وارثؔ شاہ لنگور دی بھین دُھدھل، ایہہ فرشتیاں ات چتارے ئے نی۔

سہتی لئی مُراد تے ہیر رانجھے، رواں ہو چلے لاڑ ے لاڑ یاں نیں۔

راتو رات گئے لے کے باز کونجاں، سریاں ناگاں دیاں شینہاں لتاڑ یاں نیں۔

آپو دھاپ گئے لے کے وا ہو واہی، بگھیاڑ اں نے ترنڈیاں پاڑ یاں نیں۔

فجر ہوئی کڑ اؤآں گج گھتے، ویکھ کھیڑ یاں واہراں چاڑ ھیاں نیں۔

جڑ اں دین ایمان دیاں کٹنے نُوں، ایہہ مہریاں تیز کُہاڑ یاں نیں۔

میاں جنہاں بیگانڑ ی نار رانوی، ملن دوزخوں تا چواڑ یاں نیں۔

وارثؔ شاہ نائیاں نال جنگ بدھا، کھیڑ یاں کُل منائیکے داڑ ھیاں نیں۔

اِک جاہن بھَنے بہت نال خوشیاں، بھلا ہویا فقیراں دی آس ہوئی۔

اِک جان روندے جُوہ کھیڑ یاں دی، اَج ویکھوتاں چوڑ نخاس ہوئی۔

اِک لے ڈنڈے ننگے جان بھَنے، یارو پئی سی ہیر اُداس ہوئی۔

اِک چُتڑ وجاوندے پھرن بھوندے، جو مراد فقیراں دی راس ہوئی۔

وارثؔ شاہ کیہ مُن دیاں ڈھل لگے، جدوں اُسترے نال پٹاس ہوئی۔

پہلی ملی مُراد نُوں جا واہر، اگوں کٹک بلوچاں نے چاڑ ھ دِتے۔

پکڑ ترکشاں اتے کما ن دوڑ ے، کھیڑ ے نال ہتھیاراں دی باڑ دِتے۔

مار برچھیاں آن بلوچ کڑ کے، تیغاں مار کے واہرو جھاڑ دِتے۔

مار ناوکاں مورچے بھن دِتے، مار جھاڑ کے پنڈ وِچ واڑ دِتے۔

وارثؔ شاہ جان رب نے مہر کتی، بَدل قہر دے لُطف نے پاڑ دِتے۔

دوئیاں واہراں رانجھے نُوں آن ملیاں، سُتا پیا اُجاڑ وچ گھیریو نیں۔

دُند مار دے برچھیاں پھیر دے نیں، گھوڑ ے وِچ میدان دے پھیریو نیں۔

سر ہیر دے پٹ تے رَکھ سُتا سَپ، مال توں آن کے چھیڑ یو نیں۔

ہیر پکڑ لئی رانجھا قید کیتا، ویکھو جو گی نُوں چا کھیہڑ یو نیں۔

لاہ سیلھیاں بنھ کے ہتھ دو ویں، پنڈا چابکاں نال اچڑ یو نیں۔

وارثؔ شاہ فقیر اللہ دے نُوں، مار مار کے چا کھدیڑ یو نیں۔

ہیر آکھیا سُتے سو سبَھ مُٹھے، نیند ماریا راجیاں رانیاں نُوں۔

نیند ولی تے غوث تے قطب مارے، نیند لُٹیا راہ پندھانیاں نُوں۔

ایس نیند نے شاہ فقیر کیتے، رو بیٹھے نیں وقت وہانیاں نُوں۔

نیند شیر تے دیو امام کُٹھے، نیند ماریا وڈے سیانیاں نُوں۔

سُتے سوئی و گتڑ ے ادھم وانگوں، غالب نیند ہے دیورنجانیاں نُوں۔

نیند ہیٹھ سوٹیا سلیمان تائیں، دیندی نیند چھُڈا ٹکانیاں نُوں۔

نیند پُتر یعقوب ؑ دا کھُوہ پایا، سُنیا ہوسیا یوسفیؑ دانیاں نُوں۔

نیند ذبح کیتا اسماعیل ؑ تائیں ے، ُونس ؑ پیٹ مچھی وِچ پانیاں نُوں۔

نیند فجر دی قضا نماز کر دی، شیطان دے تنبواں تانیاں نُوں۔

نیند ویکھ جو سسی نُوں وَخت پایا، پھرے ڈھونڈھدی بارون وہانیاں نُوں۔

رانجھے ہیر نوں بنھ لے ٹرے کھیڑ ے، دونویں روندے نیں وقت وہانیاں نُوں۔

ساڈھے تن ہتھ زمیں ہے مِلک تیری، وارثؔ ولیں کیوں ایڈولانیاں نُوں۔

ہا ہا مُٹھی مَت نہ لئیا دِتی، عقل ہزار چکیٹیا وے۔

وَس پیوں توں ویریاں سانویاں دے، کیہی واہ ہے مُشک لپیٹیا وے۔

جیہڑ ا کھنڈیا وِچ جہان جھیڑ ا، نہیں جاونا مُول سمیٹیا وے۔

راجہ عدلی ہے تخت تے عدل کر دا، کھڑ ی بانہہ کر کُوک رنجھیٹیا وے۔

بناں عمل دے نہیں نجات تیری، پیا مارئیں قطب دیا بیٹیا وے۔

نہیں حُور بہشت دی ہو جاندا، گدھا زری دے وچ لپیٹیا وے۔

اَثر صحبتاں دے کر جان غلبہ، جا راجے دے پاس جٹیٹیا وے۔

وارثؔ شاہ میاں لوہا ہوئے سوئنا، جتھے کیمیا دے نال بھیٹیا وے۔

او کو کیتا ئے کُوک رانجھے، اُچا کُوکدا چانگراں دھراسدا ای۔

بُو بُو مار کے لِلکراں کرے دھماں، راجے پُچھیا شور وسواسدا ای۔

رانجھے آکھیا راجیا چریں جیویں، کرم رب دا فکر غم کاسدا ای۔

حکم ملک دِتا تینوں رب سچے تیرا، راج تے حکم آکاس دا ای۔

تیری دھانک پئی اے روم شام اندر، بادشاہ ڈرے آس پاس دا ای۔

تیرے راج وچ بنا تقصیر لُٹیا، نہ گناہ تے نہ کوئی واسطہ ای۔

مکھی پھاس دی شہد وچ ہو نیڑ ے، وارثؔ شاہ ہُن جَگ وِچ پھاسدا ای۔

راجے حکم کیتا چڑ ھی فوج بانکی، آ راہ وچ گھیریا کھیڑ یاں نُوں۔

تُسیں ہو سدھے چلو پاس راجے، چھڈ دیو کھاں چھل دریڑ یاں نُوں۔

راجے آکھیا چور نہ جان پاوے، چلو چھڈ دیو جھگڑ یاں جھیڑ یاں نُوں۔

پکڑ وچ حضور دے لیاؤ حاضر، راہ زناں تے کھوہڑ وبیڑ ھیاں نُوں۔

بنھ کھڑ اں گے اکے تاں چلو آپے، نہیں جان دے اسیں بکھیڑ یاں نُوں۔

وارثؔ شاہ چند سُور جاں گرہن لگے، اوہ بھی پھڑ ے نیں اپنے پھیڑ یاں نُوں۔

کھیڑ ے راجے دے آن حضور کیتے، صورت بنی نیں آن فریادیاں دے۔

رانجھے آکھیا کھوہ لے چلے نڈھی، ایہہ کھوہڑ و پرہے بیدادیاں دے۔

میتھوں کھوہ فقیرنی اُٹھ نٹھے، جیویں پیسیاں نُوں ڈُوم شادیاں دے۔

میرا نیانو تیرے اگے رائے صاحب، ایہہ وڈے دربار نیں آدیاں دے۔

جے تاں داڑ ھیاں پگڑ یاں ویکھ بھلیں، شیطان ہن اندروں وادیاں دے۔

وارثؔ باہروں سوہے تے سیاہ اندروں، تنبو ہون جویں مالزادیاں دے۔

کھیڑ یاں جوڑ کے ہتھ فریاد کیتی، نہیں وقت ہُن ظلم کماونے دا۔

ایہہ ٹھگ جے محضری وڈا گھوٹھا، سحر جان دا سرہوں جماونے دا۔

ویہڑ ے وڑ دیاں نڈھیاں موہ لُیس، اس تے علم جے رناں ولاونے دا۔

ساڈی نُونہہ نُوں اِک دن سَپ لڑ یا، اوہ وقت سی ماندری لیاونے دا۔

سہتی دسیا جو گیڑ ا باغ کالے، ڈھب جان دا جھاڑ یاں پاونے دا۔

منتر جھاڑ نے نُوں اساں سد آندا، سانُوں کم سی جند چھڈاونے دا۔

لیندو دوہاں نُوں راتوں ہی رات نٹھا، فقر ولی الہٰ پہراونے دا۔

راجے چوراں تے یاراں نوں ماردے نیں، سولی رسم ہے چور چڑ ھاونے دا۔

اقتلو الموذیات قبل الایذاء کیہا، فائدہ جھگڑ یاں پاونے دا۔

بھلا کریں تاں ایس نُوں مار سٹیں، حکم آیا ہے چور مُکاونے دا۔

بادشاہ تھوں عدل ہی پچھین گے، وقت آوسی عمل تُلاونے دا۔

رانجھے آکھیا سوہنی رَن ڈٹھی، مگر لگ میرے آئے گھیریا نیں۔

نَٹھا خوف تھوں ایہہ سن دیس والے، پچھے کٹک از غیب دا چھیڑ یا نیں۔

پنجاں پیراں دی ایہہ مجاورانی، انہاں کدھروں ساک سہیڑ یا نیں۔

سبھ راجیاں انہاں نُوں دھک دِتا، تیرے ملک وچ آء کے چھیڑ یا نیں۔

ویکھو وچ دربار دے جھُوٹھ بولن، ایہہ وڈا ہی پھیڑ نا پھیڑ یا نیں۔

مجروح ساں غماں دے نال بھڑ یا، میرا اَلڑ ا گھاء اُچیڑ یا نیں۔

کوئی روز جہان تے واؤ لینی، بھلا ہویا نہ چاء نبیڑ یا نیں۔

آپ وارثی بنے ایس و وہٹڑ ی دے، مینوں مار کے چا کھدیڑ یا نیں۔

راجہ پُچھدا کراں میں قتل سارے، تیری چیز نُوں راہ جے چھیڑ یا نیں۔

سچ آکھ توں کُھل کے کراں پُرزے، کوئی بُرا جے ایس نال پھیڑ یا نیں۔

چھڈ ارلیاں جوگ بھجا نٹھے، پر کُھوہ نُوں اجے نہ گیڑ یا نیں۔

وارثؔ شاہ میں گرد ہی رہیا بھوندا، سُرمے سرمچو نہیں لویڑ یا نیں۔

راجے آکھیا تُساں تقصیر کیتی، ایہہ وڈا فقیر رنجانیا جے۔

نک کن وڈھا دیاں چاڑ ھ سُولی، ایویں گئی ایہہ گل نہ جانیا جے۔

رجے جٹ نہ جان دے کسے تائیں، تُسیں آپنی قدر پچھانیا جے۔

رَناں کھوہ فقیراں دیاں راہ مارو، تنبو گرب گمان دے تانیا جے۔

راتیں چور تے دینہہ اُدھالیاں تے، شیطان وانگوں جگ رانیا جے۔

قاضی شرع دا تُساں نُوں کرے جھُوٹھا، موج سولیاں دی تُسیں مانیا جے۔

اِیہہ نِت ہنکار نہ مال رہندے، کدی موت تحقیق پچھانیا جے۔

وارثؔ شاہ سرائے دی رات وانگوں، دُنیا خواب خیال کر جانیا جے۔

جدوں شرع دے آن کے رجوع ہوئے، قاضی آکھیا کرو بیان میاں۔

دیو کھول سناء کے بات ساری، کراں عمر ؓ خطاب دا نیاں میاں۔

کھیڑ ے آکھیا ہیر سی ساک چنگا، گھر چوچک سیال دے جان میاں۔

اجو کھیڑ ے دے پُت نُوں خیر کیتا، ہور لا تھکے لوک تان میاں۔

جنج جوڑ کے اساں ویاہ آندی، ٹکے خرچ کیتے خیر دان میاں۔

لکھ آدماں دی ڈھکی لکھمی سی، ہندو جان دے تے مسلمان میاں۔

دور رسم کیتی ملاں سد آندا، جس نُوں حفظ فقہ قرآن میاں۔

مُلاں شاہداں نال وکیل کیتے، جیویں لکھیا وچ فرقان میاں۔

اساں لاء کے دم دواہ آندی، دیس ملک رہیا سبھو جان میاں۔

راون وانگ لے چلیا سیتا تائیں، ایہہ چھوہرا تیز زبان میاں۔

وارثؔ شاہ نونہہ رہے جے کویں، ساتھے ربا جُمل دار ہے ایمان میاں۔

راجا آکھدا پچھو کھاں ایہہ چھاپا، کتھوں دامنے نال چموڑ یا جے۔

راہ جاندڑ ے کسے نہ پون چمبڑ، ایہہ بھُوتنا کِتھوں سہوڑ یا جے۔

سارے مُلک جو جھگڑ دا نال پھریا، کسے ہٹکیا تے ناہیں ہوڑ یا جے۔

وارثؔ شاہ کسمبھے دے پھُوگ وانگوں، اوہدا اُکڑ ا رسا نچوڑ یا جے۔

کتھوں آیا کال وچ بھُکھ مردا، ایہہ چاک سی مہر دیاں کھولیاں دا۔

لوک کرن وچار جوان بیٹی، اوہنوں فکر شریکاں دیاں بولیاں دا۔

چھیل نڈھڑ ی ویکھ کے مگر لگا، ہلیا ہویا سیالاں دیاں گولیاں دا۔

مہیں چار کے مچیا دعویاں تے، ہویا وارثی ساڈیاں ڈولیاں دا۔

موجو چوہدری دا پُت آکھدے سن، پچھلگ ہزارے دیاں ڈولیاں دا۔

حق کریں جو عمر خطاب کیتا، ہتھ وَڈھنا جھُوٹھیاں رولیاں دا۔

نوشیرواں گدھے دا عدل کیتا، اَتے کنجری عدل تنبولیاں دا۔

ناد کھپری ٹھگی دے باب سارے، چیتا کریں دھیان جے جھولیاں دا۔

منتر مار کے کھنبھ دا کرے کُکڑ، بیر نم دیاں کرے ممولیاں دا۔

کنگھی لوہے دی تاء کے پٹے وا ہے، سردار ہے وڈے کسبولیاں دا۔

انب بیج تندور وچ کرے ہریا، بنے مکیوں بالکا اولیاں دا۔

وارثؔ شاہ سب عیب دا رب محرم، اینویں سانگ ہے پگڑ یاں پولیاں دا۔

قاضی آکھیا بول فقیر میاں، چَھڈ جھُوٹھ دے دَب دڑ یڑ یاں نُوں۔

اصل گل سو آکھ درگاہ اندر، لایذکر جھگڑ یاں جھیڑ یاں نُوں۔

سارے دیس وچ ٹھٹھ ہوسنے نڈھی، دونویں پھڑ ے ہو آپنے پھیڑ یاں نُوں۔

پچھے میل کے چویا رڑ کیائی، اوہ رواسی وقت سہیڑ یاں نُوں۔

بھلے جٹاں دی شرم توں لاہ سٹی، خوار کیتا ای سیالاں تے کھیڑ یاں نُوں۔

پہلا مچیوں آن کے دعویاں تے، سلام ہے وَل چھلاں تیریاں نُوں۔

آبھو بھُن دیاں جھاڑ کے چَب چُکوں، ہُن وہوٹڑ ی دے ایہہ کھیڑ یاں نُوں۔

آؤ ویکھ لو سنن گِنن والیو ایہہ ملاح، جے ڈوب دے بیڑ یاں نُوں۔

دُنیا دار نُوں عورتاں زُہد فقراں، میاں چھڈ کرشہدیاں جھیڑ یاں نُوں۔

قاضی بہت جے آؤندا ترس تینوں، بیٹی اپنی بخش دے کھیڑ یاں نُوں۔

نِت مال پرائے جو چور کھاندے، ایہہ دس مسئلے راہیں بیڑ ھیاں نُوں۔

چھڈ جا حیا دے نال جٹی، نہیں جانسیں دُریاں میریاں نُوں۔

غنی کل جہان دے پکڑ یں گے، وارثؔ شاہ فقیر دے پھیڑ یاں نُوں۔

قاضی کھوہ دِتی ہیر کھیڑ یاں نُوں، مارو ایہہ فقیر دغولیا جے۔

وچوں چور تے یار ہے لُچ لُنڈا، ویکھو باہروں ولی تے اولیا جے۔

دغادار تے جھاگڑ و کلاکاری، بن پھرے مشائخ مولیا جے۔

جدوں دَغے تے آوے تاں صفا گالے، اکھیں میٹ بَہے جاپے رولیا جے۔

ہیر کھوہ کھیڑ ے چلے وا ہو واہی، رانجھا رہیا مونہہ گنجھ حیران یارو۔

اُڈ جائی کے نگھرے غرق ہو وے، ویل دیس نہ زمین اسمان یارو۔

کھیپ مارلئے کھیتڑ ے سڑ ے بوہل، حق عملیاں دے رُڑ ھ جان یارو۔

ڈوراں ویکھ کے میر شکار رو ون، ہتھوں جنہاں دیوں باز اُڈ جان یارو۔

اوہناں ہوش تے عقل نہ تھانو رہندا، سریں جنہاں دے پون ودان یارو۔

ہیر لاہ کے گُھنڈ حیران ہوئی، ستی چخا دے وچ میدان یارو۔

تِکھا دیدڑ ا وانگ مہاستی دے، مل کھڑ ی سی عشق میدان یارو۔

وچ اوڈھنی سہم دے نال چھپی، جیویں وچ قربان کمان یارو۔

کھونڈے اتے چو گان لے دیس نٹھا، ویکھاں کیہڑ ے پھندے جان یارو۔

چُپ شل ہو بولنوں رہی جٹی، بِناں رُوح دے جیویں انسان یارو۔

وارثؔ شاہ دو ویں پریشان ہوئے، جیویں پڑ ھیاں لاحول شیطان یارو۔

رانجھا آکھدا جا کیہ ویکھدی ہیں، بُرا موت تھیں ایہہ وجوگ ہے نی۔

پئے دھاڑ وی لُٹ لے چلے مینوں، ایہہ دُکھ کیہ جان دا لوگ ہے نی۔

ملی سیدے نُوں ہیر تے سواہ مینوں، تیرا نام تے اساں نُوں ٹوگ ہے نی۔

بُکل لیف دی جپھیاں و وہوٹیاں دیاں، ایہہ رُت سیال دا بھوگ ہے نی۔

سوکن رن گوانڈھ کُپتیاں دا، بھلے مرد دے باب دا روگ ہے نی۔

خوشی کِت ہو ون مرد پھُل وانگوں، گھریں جنہاں دے نِت دا سوگ ہے نی۔

تنہاں وچ جہان کیہ مزا پایا، گل جنہاں دے ریشٹہ جوگ ہے نی۔

جیہڑ ا بناں خوراک دے کرے کشتی، اوس مرد نُوں جانیے پھوگ ہے نی۔

اسمان ڈھیہ پوے تاں نہیں مردے، باقی جنہاں دی زمین تے چوگ ہے نی۔

جدوں کدوں محبوب نہ چھڈنا ایں، کالا ناگ خدا دا جوگ ہے نی۔

کانوکُونج نُوں ملے تے شیر پھوی، وارثؔ شاہ ایہہ دُھروں سنجوگ ہے نی؟۔

بر وقت جے فضل دا مینہ وسّے، برا کوݨ منانودا وٹّھیاں نوں۔

لب یار دے آب-حیات باجھوں، کوݨ زندگی بخشدا کٹّھیاں نوں۔

دوویں آہ فراق دی مار لئیئے، کرامات مناوسی رٹّھیاں نوں۔

میاں مار کے آہ تے شہر ساڑو، بادشاہ جاݨیں اساں مٹّھیاں نوں۔

تیری میری پریت گئی لڑھ ایویں، کوݨ ملے ہے واہراں چھٹّیاں نوں۔

باجھ سجّݨاں پیڑ-ونڈاویاں دے، نتّ کوݨ منانودا رٹّھیاں نوں۔

بناں تالیا نیک دے کوݨ موڑے، وارث شاہ دیاں دہاں اپٹّھیاں نوں۔

ہیر نال فراق دے آہ ماری، ربا ویکھ اساڈیاں بھکھن باہیں۔

اگے اگ پچھے سَپ شینہہ پاسیں، ساڈی واہ نہ چلدی چوہیں راہیں۔

اکے میل رنجھیٹڑ ا عمر جالاں، اکے دوہاں دی عمر دی الکھ لاہیں۔

ایڈا قہر کیتا دیس والیاں نے، ایس شہر نُوں قادرا اگ لاہیں۔

ربا قہر پائیں قہر شہر اتّے، جہڑا گھتّ فرون ڈبایا ای۔

جہڑا نازل ہویا زکریئے تے، اوہنوں گھتّ شریہ چروایا ای۔

جہڑا پائے کے قہر دے نال غسّے، وچّ اگّ خلیل پوایا ای۔

جہڑا پائکے قہر تے سٹّ تختوں، سلیمان نوں بھٹّھ جھکایا ای۔

جہڑے قہر دا یونس تے پیا بدّل، اوہنوں ڈنبھری تھوں نگلایا ای۔

جہڑے قہر تے غضب دی پکڑ کاتی، اسمائیل نوں جبھا کرایا ای۔

جہڑا گھتیو غضب تے ویر غسّا، یوسف کھوہ وچ بند کروایا ای۔

جہڑے قہر دے نال شاہ مرداں، اکس نفر توں قتل کرایا ای۔

جہڑے قہر دے نال یزیدیاں توں، امام حسین نوں چائے کہایا ای۔

ککّی پھوہڑی تیز زبان کھولھوں، ہسن زہر دے نال مروایا ای۔

اوہا قہر گھتّیں ایس دیس اتّے، جہڑا اتنیاں دے سر آیا ای۔

رانجھے ہتّھ اٹھا دعا منگی، تیرا نام کہار جبّار سائیں۔

توں تاں اپݨے ناؤں نیاؤں پچّھے، ایس دیس تے غیب دا غضب پائی۔

سارا شہر اجاڑکے ساڑ سائیاں، کویں مجھ غریب تھے داد پائیں۔

ساڈی شرم رہسی کرامات جاگے، بنّے بیڑیاں ساڈیاں چا لائیں۔

وارث شاہ پیرا سݨی کوک ساڈی، اجّے راجے دے شہر نوں اگّ لائیں۔

جویں اندر تے قہر دی نظر کرکے، مہکھاسروں پری لٹوایا ای۔

سرگا پری امر پری اند پریاں، دیو پری مکھ آسݨ لایا ای۔

قہر کریں جیوں بھدرکا کوہ ماری، رونڈ مونڈ مکھا اتّے دھایا ای۔

رکت بیج مہکھاسروں لا سبّھے، پرچنڈ کر پلک وچّ آیا ای۔

اوہا کروپ کر جہڑا پیا جوگی، بشوا متّروں کھیل کروایا ای۔

اوہا کرودھ کر جہڑا پائے راوݨ، رام چند تھوں لنک لٹوایا ای۔

اوہا کروپ کر جہڑا پانڈواں تے، چکھابوہ دے وچّ کروایا ای۔

دروݨاں چارجوں لائکے بھیم بھیکھم ،جہڑا کیرواں دے گل پایا ای۔

قہر پا جو گھت ہکناکشے تے، نال نکھاں دے ڈھڈ پڑوایا ای۔

گھت کروپ جو پائکے کنس راجے، بودا کانھ تھوں چائے پٹایا ای۔

گھت کروپ جو پائے کلکھیترے نوں، کئی کھوہݨی سینا گلوایا ای۔

گھت کروپ جو دروپدی نال ہوئی، پتّ نال پھر انت بچایا ای۔

جدھ وچّ جو رام نل نیل لچھمݨ، کونبھ کرن دے باب بݨایا ای۔

گھت کروپ جو بالی تے رام کیتا، اتے تاڑکا پکڑ چروایا ای۔

گھت کروپ سباہو ماریچ ماریو، مہا دیو دا کونڈ بھنوایا ای۔

اوہ کروپ کر جہڑا اینیاں تے، جگا جگ ہی دھومّ کرایا ای۔

اوس دا آکھیا رب منزور کیتا، ترت شہر نوں اگّ لگایا ای۔

جدوں اگّ نے شہر نوں چوڑ کیتا، دھومّ راجے دے پاس فر آیا ای۔

وارث شاہ میاں وانگ شہر لنکا، چاروں طرف ہی اگّ مچایا ای۔

لگی اگ چوطرف جاں شہر سارے، کیتا صاف سبھ جھُگیاں جھاہیاں نُوں۔

سارے دیس وچ دُھم تے شو رہویا، خبراں پہنچیاں پاندھیاں راہیاں نُوں۔

لوکاں آکھیا فقر بددُعا دِتی، راجے بھیجیا تُرت سپاہیاں نُوں۔

پکڑ کھیڑ یاں نُوں کرو آن حاضر، نہیں جان دے ضبط بادشاہیاں نُوں۔

جائے گھیر آندے چلو ہوؤ حاضر، کھیڑ ے پھڑ ے نیں دیکھ لے کاہیاں نُوں۔

وارثؔصوم صلوٰۃ دی چُھری کپے، انہاں دین ایمان دیاں پھاہیاں نُوں۔

ہیر کھوہ کے رانجھے دے ہتھ دِتی، کریں جو گیا خیر دُعا میاں۔

رانجھے ہتھ اٹھائی کے دُعا دِتی، تُو شیں ذوا لجلال خدا میاں۔

تیرے حکم تے مُلک وچ خیر ہو وے، تیری دُور ہے کُل بلا میاں۔

ان دھن تے لچھمی حکم دولت، نِت ہو وے ہی دون سوا میاں۔

گھوڑ ے اُٹھ ہاتھی دم توپ خانے، ہند سندھ تے حکم چلا میاں۔

وارثؔ شاہ رب نال حیا رکھے، میٹی مُٹھ ہی دے لنگھا میاں۔

لیکے چلیا اپنے دیس تائیں، چل نڈھیے رب ودھائیں نی۔

چودھرانیے تخت ہزارے دے ئے، پنجاں پیراں نے آن بہائیں نی۔

کڈھ کھیڑ یاں توں رب دتئیں توں، اُتے مُلک پہاڑ پہنچائیں نی۔

ہیر آکھیا ایویں جے جا وڑ ساں، رناں آکھسن اُدھلے آئیں نی۔

پے ئے سا ہورے ڈوب کے گالیو نی، کھوہ کن نوالیاں آئیں نی۔

لاواں پھیریاں عقد نکاح باجھوں، ایویں بودلی ہوئیکے آئیں نی۔

گھت جادوڑ ا دیو نے پری ٹھگی، حور آدمے دے ہتھ آئیں نی۔

وارثؔ شاہ پریم دی جڑ ھی گھتی، مستانڑ ے چاک رہائیں نی۔

را ہے راہ جاں سیالاں دی جُوہ آئی، ہیر آکھیا ویکھ لے جُوہ میاں۔

جتھوں کھیڈ دی گئے ساں چوچ کر دے، تقدیر لا ہے وچ کھُوہ میاں۔

جدوں جَنج آئی گھر کھیڑ یاں دی، طوفان آیا سرِ نُوح میاں۔

ایہہ تھانو جتھے کیدو پھاٹیا سی، وارثؔ سہلیاں بَنھ دھروہ میاں۔

ماہیاں آکھیا جاء کے وچ سیالاں، نڈھی ہیر نُوں چاک لے آیا جے۔

داڑ ھی کھیڑ یاں دی سبھا مُن سُٹی، پانی اِک پھوہی ناہیں لایا جے۔

سیالاں آکھیا پر ہاں نہ جائن کتے، جا کے چاکڑ ے نُوں گھریں لیایا جے۔

آکھو رانجھے نُوں جَنج بنا لیاوے، بنھ سہرے ڈولڑ ی پایا جے۔

جو کجُھ ہین نصیب سو داج دامن، ساتھوں تُسیں بھی چا لیجایا جے۔

ایدھروں ہیر تے رانجھے نُوں لین چلے، اودھروں کھیڑ یاں دا نائی آیا جے۔

سیالاں آکھیا کھیڑ یاں نال ساڈے، کوئی خیر دا پیچ نہ پایا جے۔

ہیر ویاہ دِتی موئی گئی ساتھوں، مُنہ دِھی دا نہ وکھایا جے۔

سَڑ ی تُساں تھوں اوہ کسے کھُوہ ڈُبی، کیہا دیس تے پُچھنا لایا جے۔

ساڈی دِھی دا کھوج مُکایا جے، کوئی اساں نُوں ساک دوایا جے۔

اونویں موڑ کے نائی نُوں تور دِتا، ’’مڑ پھیر نہ اساں ول آیا جے ‘‘۔

اوڑ ک تُساں تے ایہہ اُمید آہی، ڈنڈے سُتھریاں وانگ وجایا ج۔

بھائیاں جائکے ہیر نوں گھریں آندا، رانجھا نال ہی گھریں منگایو نے۔

لاہ موندراں جٹاں منائے سٹّیاں، سر سوہݨی پگّ بنھایو نے۔

گھن گھتّ کے کھنڈ تے ددّھ چاول، اگّے رکھ پلنگھ بہایو نے۔

یعقوب دے پیارڑے پت وانگوں، کڈّھ کھوہ تھیں تخت بہایو نے۔

جا بھائیاں دی جنن جوڑ لیاویں، اندر واڑ کے بہت سمجھایو نے۔

نال دیئے لاگی خوشی ہو سبھناں، طرف گھراں دے اوس پہونچایو نے۔

بھائیچارے نوں میل بہایو نے، سبھو حال اہوال سݨایو نے۔

ویکھو دغے دے پھند لایو نے، دھیو مارن دا متا پکایو نے۔

وارث شاہ ایہہ قدرتاں رب دیاں نے، ویکھ نواں پاکھنڈ رچایو نے۔

رانجھے جائی کے گھرے آرام کیتا، گنڈھ پھیریا سُو وِچ بھائیاں دے۔

سارو کوڑ ما آئی کے گرد ہویا، بیٹھا پنچ ہو وِچ بھرجائیاں دے۔

چلو بھایو ویاہ کے سیال لیاے ئے، ہیر لئی ہے نال دعائیاں دے۔

جَنج جوڑ کے رانجھے تیار کیتی، ٹمک چابدھے مگر نائیاں دے۔

واجے دکھنی دھرگاں دے نال وجن، لکھ رنگ چھینے سرنائیاں دے۔

وارثؔ شاہ وساہ کیہ جیونے دا، بندہ بکرا ہَتھ قصائیاں دے۔

سیالاں بیٹھ کے سَتھ وچار کیتی، بھلے آدمی غیرتاں پالدے جی۔

یارو گل مشہور جہان اُتے، سانوں مہنے ہیر سیال دے جی۔

پت رہے گی نہ جے ٹور دِتی، نڈھی نال مُنڈے مہینوال دے جی۔

پھٹ جیبھ دے کا لکاں بیٹیاں دی، عیب جواں دے مہنے کال دے جی۔

جتھوں کھاوندے تتھوں دا برامنگن، دغا کرن ہو محرم حال دے جی۔

قبر وِچ دیوث خنزیر ہوسن، جیہڑ ے لاڑ ھ کرن دھن مال دے جی۔

عورت آپنی کول جے غیر ویکھن، غیرت کرن نہ اوس دے حال دے جی۔

مُنہ تِنہاں دا ویکھنا خُوک وانگوں، قتل کرن رفیق جو نال دے جی۔

سید شیخ نُوں پیر نہ جاننا ایں، عمل کرے جے اوہ چنڈال دے جی۔

ہوء چُوہڑ ا ترک حرام مُسلم،، مسلمان سبھ اوس دے نال دے جی۔

دولتمند دیوث دی ترک صحبت، مگر لگیے نیک کنگال دے جی۔

کوئی کچکرا لعل نہ ہو جاندا، جے پرو وے ئے نال اوہ لعل دے جی۔

زہر دے کے مارے ئے نڈھڑ ی نُوں، گنہگار ہو ذوالجلال دے جی۔

مار سٹیا ہیر نُوں ماپیاں نے، ایہہ پیکھنے اوس دے خیال دے جی۔

بدعملیا! جنہاں تھوں کریں چوری، محرم حال تیرے وال وال دے جی۔

سانوں جنتیں ساتھ رلاونائیں، اساں آسرے فضل کمال دے جی۔

جیہڑ ے دوزخاں نُوں بنھ تورئینگے، وارثؔ شاہ فقیر دے نال دے جی۔

ہیر جان بحق تسلیم ہوئی، سیالاں دفن کر کے خط لکھایا ای۔

ولی غوث تے قطب سبَھ ختم ہوئے، موت سچ ہے رب فرمایا ای۔

کل شیٔ ھالک الا وجھہ، حکم وچ قرآن دے آیا ای۔

اساں صبر کیتا تساں صبر کرنا، ایہہ دُھروں ہی ہندڑ ا آیا ای۔

اساں ہور اُمید سی ہور ہوئی، خالی جائے اُمید فرمایا ای۔

ایہہ رضا قطعی نہ ٹلے ہرگز، لکھ آدمی تُرت بھجایا ای۔

ڈیرا پُچھ کے دھیدو دا جا وڑ یا، خط روئیکے ہتھ پھڑ ایا ای۔

ایہہ رو ونا خبر کیہ لیایائی، منہ کاس تھوں بُرا بنایا ای۔

معزول ہویوں تخت زندگی، تھوں فرمان تغیر دا آیا ای۔

میرے مال نُوں خیر ہے قاصداو، آکھ کاسنوں ڈسکنا لایا ای۔

تیرے مال نُوں دھاڑ وی اوہ پیا، جس توں کسے نہ مال چھڈایا ای۔

ہیر موئی نُوں اٹھواں پہر ہویا، مینوں سیالاں نے اَج بھجایا ای۔

وارثؔ شاہ میاں گل ٹھیک جانیں، تیتھے کُوچ دا آدمی آیا ای۔

رانجھے وانگ فرہاد دے آہ کڈھی، جان گئی سُو ہو ہوا میاں۔

دو ویں دار فناہ تھیں گئے ثابت، جا رُپے نیں دار بقا میاں۔

دو ویں راہ مجاز دے رہے ثابت، نال صدق دے گئے وہا میاں۔

وارثؔ شاہ اس خواب سرائے اندر، کئی واجڑ ے گئے وجا میاں۔

کئی بول گئے شاخ عمر دی، تے ایتھے آہلنا کسے نہ پایا ای۔

کئی حکم تے ظلم کما چلے، نال کسے نہ ساتھ لدایا ای۔

وڈی عمر اوزار اولاد والا، جس نُوح طوفان منگایا ای۔

ایہہ رُوح قلبوت دا ذکر سارا، نال عقل دے میل ملایا ای۔

اگے ہیر نہ کسے نہ کہی ایسی، شعر بہت مرغُوب بنایا ای۔

وارثؔ شاہ میاں لوکاں کملیاں نُوں، قصہ جوڑ ہشیار سنایا ای۔

سن یاراں سے اسیاں بنی ہجرت، لمے دیس دے وچ تیار ہوئی۔

اٹھاراں سے تریئیاں سمتاں دا، راجے بکرما جیت دی سار ہوئی۔

جدوں دیس تے جٹ سردار ہوئے، گھرو گھری جاں نویں سرکار ہوئی۔

اشراف خراب کمین تازہ، زمیندار نُوں وڈی بہار ہوئی۔

چور چوہدری یار نی پاکدامن، بھُوت منڈلی اِک تھوں چار ہوئی۔

وارثؔ جنہاں نیں آکھیا پاک کلمہ، بیڑ ی تنھاں دی عاقبت پار ہوئی۔

کھرل ہانس دا ملک مشہور ملکا، تتھے شعر کیتا نال راس دے میں۔

پرکھ شعر دی آپ کر لین شاعر، گھوڑ ا پھیریا وچ نخاس دے میں۔

پڑ ھن گبھرو دلیں وِچ خوشیں ہو کے، پھُل بیجیا واسطے باس دے میں۔

وارثؔ شاہ نہ عمل دی راس مَیتھے، کراں مان نمانڑ ا کاس دے میں۔