ਹੀਰ ਦਾ ਉੱਤਰ

مائے رب نے چاک گھر گھلیا سی، تیرے ہون نصیب جے دُھروں چنگے۔

ایہو جیہے جے آدمی ہتھ آون، سارو ملک ہی رب تھیں دعا منگے۔

جیہڑے رب کیتے کم ہو رہے، سانوں ماں کیوں غیب دے دَیں پنگے۔

کُل سیانیاں ملک نوں مت دتی، تیغ مہریاں عشق نہ کرو ننگے۔

نہیں چھیڑیئے رب دیاں پوریاں نوں، جنہاں کپڑے خاک دے وچ رنگے۔

جنہاں عشق دے معاملے سریں چائے، وارث شاہ نہ کسے تھوں رہن سنگے۔

ਮਾਏ ਰੱਬ ਨੇ ਚਾਕ ਘਰ ਘੱਲਿਆ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਹੋਣ ਨਸੀਬ ਜੇ ਧੁਰੋਂ ਚੰਗੇ।

ਇਹੋ ਜਹੇ ਜੇ ਆਦਮੀ ਹੱਥ ਆਵਣ, ਸਾਰਾ ਮੁਲਕ ਹੀ ਰਬ ਥੀਂ ਦੁਆ ਮੰਗੇ।

ਜਿਹੜੇ ਰਬ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਹੋਇ ਰਹੇ, ਸਾਨੂੰ ਮਾਂਓਂ ਕਿਉਂ ਗ਼ੈਬ ਦੇ ਦਏਂ ਪੰਗੇ।

ਕੁੱਲ ਸਿਆਣਿਆਂ ਮਲਕ ਨੂੰ ਮੱਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇਗ਼ ਮਹਿਰੀਆਂ ਇਸ਼ਕ ਨਾ ਕਰੋ ਨੰਗੇ।

ਨਹੀਂ ਛੇੜੀਏ ਰੱਬ ਦਿਆਂ ਪੂਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੱਪੜੇ ਖ਼ਾਕ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੰਗੇ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਸਿਰੀਂ ਚਾਏ, ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਥੋਂ ਰਹਿਣ ਸੰਗੇ।

mae rabb ne chak ghar ghalliaa si, tere hon nasib je dhuron change.

iho jahe je aadami hatth aavan, sara mulak hi rab thin duaa mange.

jiharre rab kite kanm hoi rahe, sanun manon kiun ghaib de den pange.

kull siaaniaan malak nun matt ditti, tegh mahiriaan ishak na karo nange.

nahin chherrie rabb diaan puriaan nun, jinhan kapparre khak de vicch range.

jinhan ishak de mamale sirin chae, varis shah na kise thon rahin sange.