ਤਥਾ

ہیر آکھیا رانجھنا بُرا کیتو، تیں تاں پچھنا سی دہرائیکے تے۔

میں تاں جاندا نہیں ساں ایہو سُونہا، خیر منگیا سو میتھوں آئیکے تے۔

خیر لیندو ہی پچھاں نوں تُرت بھنا، اُٹھ وگیا کنڈ ولائیکے تے۔

نیڑے جاندا ہئی جا ہل نڈھیے نی، جا پُچھ لے گل سمجھائیکے تے۔

وارث شاہ میاں اس تھیں گل پچھیں، دو تن اڈیاں ہِک تے لائیک۔

ਹੀਰ ਆਖਿਆ ਰਾਂਝਿਆ ਬੁਰਾ ਕੀਤੋ, ਤੈਂ ਤਾਂ ਪੁੱਛਣਾ ਸੀ ਦੁਹਰਾਇਕੇ ਤੇ।

ਮੈਂ ਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਇਹ ਸੂਹਾਂ, ਖ਼ੈਰ ਮੰਗਿਆ ਸੂ ਮੈਥੋਂ ਆਇਕੇ ਤੇ।

ਖੈਰ ਲੈਂਦੇ ਹੀ ਪਿਛਾਂਹ ਨੂੰ ਪਰਤ ਭੰਨਾ, ਉਠ ਵਗਿਆ ਕੰਡ ਵਲਾਇਕੇ ਤੇ।

ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹਈ ਜਾਇ ਮਿਲ ਨੱਢੀਏ ਨੀ, ਜਾਹ ਪੁੱਛ ਲੈ ਗੱਲ ਸਮਝਾਇਕੇ ਤੇ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਮੀਆਂ ਉਸ ਥੋਂ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀਂ, ਦੋ ਤਿੰਨ ਅੱਡੀਆਂ ਹਿਕ ਵਿਚ ਲਾਇਕੇ ਤੇ।

hir aakhiaa ranjhiaa bura kito, tain tan pucchhana si duharaike te.

main tan janada nahin san ih suhan, khair mangiaa su maithon aaike te.

khair lainde hi pichhanh nun parat bhanna, uth vagiaa kand valaike te.

nerre janda hee jai mil naddhie ni, jah pucchh lai gall samajhaike te.

varis shah miaan us thon gall pucchhin, do tinn addiaan hik vich laike te.