ਹੀਰ ਦਾ ਆਉਣਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ

لے کے سٹھ سہیلیاں نال آئی، ہیر متڑی روپ گمان دی جی۔

بُک موتیاں دے کنیں جھمکدے سن، کوئی حور کہ پری دی شان دی جی۔

کڑتی سوہے دی ہک دے نال پھبی، ہوش رہی نہ زمیں اسمان دی جی۔

جس دے نک بُلاق جیوں قطب تارا، جوبن بِنھڑی قہر طوفان دی جی۔

آ بُندیاں والیئے ٹلیں موئیے اگے، گئی کیتی تنبو تان دی جی۔

وارث شاہ میاں جٹی لوڑ لُٹی، بھری کِبر ہنکار تے مان دی جی۔

ਲੈ ਕੇ ਸੱਠ ਸਹੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਈ, ਹੀਰ ਮੱਤੜੀ ਰੂਪ ਗੁਮਾਨ ਦੀ ਜੀ।

ਬੁਕ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਕੰਨੀਂ ਝੁਮਕਦੇ ਸਨ, ਕੋਈ ਹੂਰ ਤੇ ਪਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੀ ਜੀ।

ਕੁੜਤੀ ਸੂਹੀ ਦੀ ਹਿੱਕ ਦੇ ਨਾਲ ਫੱਬੀ, ਹੋਸ਼ ਰਹੀ ਨਾ ਜ਼ਿਮੀਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਜੀ।

ਜਿਸ ਦੇ ਨੱਕ ਬੁਲਾਕ ਜਿਉਂ ਕੁਤਬ ਤਾਰਾ, ਜੋਬਨ ਭਿੰਨੜੀ ਕਹਿਰ ਤੂਫਾਨ ਦੀ ਜੀ।

ਆ ਬੁੰਦਿਆਂ ਵਾਲੀਏ ਟਲੀਂ ਮੋਈਏ, ਅੱਗੇ ਗਈ ਕੇਤੀ ਤੰਬੂ ਤਾਣਦੀ ਜੀ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਮੀਆਂ ਜੱਟੀ ਲੋੜ੍ਹ ਲੁੱਟੀ, ਪਰੀ ਕਿਬਰ ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਾਨ ਦੀ ਜੀ।

lai ke satth saheliaan nal aaee, hir mattarri rup guman di ji.

buk motiaan de kannin jhumakade san, koee hur te pari di shan di ji.

kurrati suhi di hikk de nal phabbi, hosh rahi na zimin asaman di ji.

jis de nakk bulak jiun kutab tara, joban bhinnarri kahir tuphan di ji.

aa bundiaan valie talin moeee, agge gee keti tanbu tanadi ji.

varis shah miaan jatti lorrh lutti, pari kibar hankar te man di ji.