ਰਾਂਝਾ

گھر اپنے وچ چوا کر کے آکھ، ناگنی وانگ کیوں شوکئیں نی۔

نال جوگیاں مورچہ لایو ای، رَجے جَٹ وانگوں وڈی پھُوکئیں نی۔

جدوں بنَھ جھیڑے تھک ہٹ رہئیں، جا پنڈ دیاں رناں تے کُوکئیں نی۔

کڈھ گالیاں سنے ربیل باندی، گھن مولھیاں اساں تے گھوکئیں نی۔

بھلو بھلی جاں ڈٹھیاں عاشقاں دی، وانگ کُتیاں انت نوں چوکئیں نی۔

وارثؔ شاہ تھیں پچھ لے بندگی نوں، روح ساز قَلبُوت وچ پھوکئیں نی۔

ਘਰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਚਵਾਇ ਕਰਕੇ, ਆਖ ਨਾਗਣੀ ਵਾਂਗ ਕਿਉਂ ਸ਼ੂਕੀਏਂ ਨੀ।

ਨਾਲ ਜੋਗੀਆਂ ਮੋਰਚਾ ਲਾਇਉਈ, ਰੱਜੇ ਜਟ ਵਾਂਗੂੰ ਵੱਡੀ ਫੂਕੀਏਂ ਨੀ।

ਜਦੋਂ ਬੰਨ੍ਹ ਝੇੜੇ ਥੱਕ ਹੁਟ ਰਹੀਏ, ਜਾਇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਰੰਨਾਂ ਤੇ ਕੂਕੀਏਂ ਨੀ।

ਕਢ ਗਾਲੀਆਂ ਸਣੇ ਰਬੇਲ ਬਾਂਦੀ ਘਿਨ ਮੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਸਾਂ ਤੇ ਘੂਕੀਏਂ ਨੀ।

ਭਲੋ ਭਲੀ ਜਾਂ ਡਿਠੋ ਈ ਆਸ਼ਕਾਂ ਦੀ, ਵਾਂਗ ਕੁੱਤੀਆਂ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚੂਕੀਏਂ ਨੀ।

ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਥੀਂ ਪੁਛ ਲੈ ਬੰਦਗੀ ਨੂੰ, ਰੂਹ ਸਾਜ਼ ਕਲਬੂਤ ਵਿੱਚ ਫੂਕੀਏਂ ਨੀ।

ghar aapane vicch chavai karake, aakh nagani vang kiun shukien ni.

nal jogiaan moracha laiuee, rajje jat vangun vaddi phukien ni.

jadon bannh jherre thakk hut rahie, jai pind diaan rannan te kukien ni.

kadh galiaan sane rabel bandi ghin molhiaan asan te ghukien ni.

bhalo bhali jan ditho ee aashakan di, vang kuttiaan ant nun chukien ni.

varis shah thin puchh lai bandagi nun, ruh saz kalabut vicch phukien ni.