ਰਾਂਝਾ

فقر شیر دا آکھدے ہین برقع، بھیت فقر دا مول نہ کھولیے نی۔

دُدّھ صاف ہے ویکھنا عاشقاں دا، شکر وچ پیاز نہ گھولیے نی۔

سرے خیر سوہس کے آن دیجے، لیے دعا تے مٹھڑا بولیے نی۔

لئے اگھ چڑھائیکے دُدّھ پیسہ، پر تول تھیں گھٹ نہ تولیے نی۔

بُرا بول نہ رب دیاں پوریاں نوں، نی بے شرم کپتیے لولیے نی۔

مستی نال فقیراں نوں دئیں گالیں، وارثؔ شاہ دو ٹھوک منولیے نی۔

ਫ਼ਕਰ ਸ਼ੇਰ ਦਾ ਆਖਦੇ ਹੈਣ ਬੁਰਕਾ, ਭੇਤ ਫ਼ੱਕਰ ਦਾ ਮੂਲ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹੀਏ ਨੀ।

ਦੁੱਧ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਵੇਖਣਾ ਆਸ਼ਕਾਂ ਦਾ, ਸ਼ੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆਜ਼ ਨਾ ਘੋਲੀਏ ਨੀ।

ਸਰੇ ਖ਼ੈਰ ਸੋ ਹੱਸ ਕੇ ਆਣ ਦੀਚੇ, ਲਈਏ ਦੁਆ ਤੇ ਮਿੱਠੜਾ ਬੋਲੀਏ ਨੀ।

ਲਈਏ ਅੱਘ ਚੜ੍ਹਾਇਕੇ ਵੱਧ ਪੈਸਾ, ਪਰ ਤੋਲ ਥੀਂ ਘੱਟ ਨਾ ਤੋਲੀਏ ਨੀ।

ਬੁਰਾ ਬੋਲ ਨਾ ਰੱਬ ਦੇ ਪੂਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਨੀ ਬੇਸ਼ਰਮ ਕੁਪੱਤੀਏ ਲੋਲ੍ਹੀਏ ਨੀ।

ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਨੂੰ ਦਏਂ ਗਾਲੀਂ, ਵਾਰਿਸ ਸ਼ਾਹ ਦੋ ਠੋਕ ਨਾ ਬੋਲੀਏ ਨੀ।

fakar sher da aakhade hain buraka, bhet fakkar da mul na kholhie ni.

duddh saf hai vekhana aashakan da, shakkar vicch piaaz na gholie ni.

sare khair so hass ke aan diche, leee duaa te mittharra bolie ni.

leee aggh charrhaike vaddh paisa, par tol thin ghatt na tolie ni.

bura bol na rabb de puriaan nun, ni besharam kupattie lolhie ni.

masati nal fakiran nun den galin, varis shah do thok na bolie ni.