ਆਜੜੀ

اساں رانجھیا ہس کے گل کیتی، جا لا لَے داؤ جو لگدا ای۔

لاٹ رہے نہ جیو دے وچ لُکی، ایہہ عشق النبڑا اگ دا ای۔

جا ویکھ معشوق دے نین خونی، تینوں نت اُلاہنبڑا جگ دا ای۔

سماں یار دا تے گھسا باز والا، جھٹ چور دا تے داؤ ٹھگ دا ای۔

لے کے نڈھڑی نوں چھنک جا چاکا، سیدا ساک نہ ساڈڑا لگدا ای۔

وارثؔ کن پاٹے مہیں چار مُڑیوں، اجے مُکا نہ میہنا جگ دا ای۔

ਅਸਾਂ ਰਾਂਝਿਆ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜਾ ਲਾ ਲੈ ਦਾਉ ਜੇ ਲੱਗਦਾ ਈ।

ਲਾਟ ਰਹੇ ਨਾ ਜੀਊ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ, ਇਹ ਇਸ਼ਕ ਅਲੰਬੜਾ ਅੱਗ ਦਾ ਈ।

ਜਾ ਵੇਖ ਮਾਅਸ਼ੂਕ ਦੇ ਨੈਣ ਖ਼ੂਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਿਤ ਉਲਾਂਹਬੜਾ ਜਗ ਦਾ ਈ।

ਸਮਾਂ ਯਾਰ ਦਾ ਤੇ ਘੱਸਾ ਬਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਝੁਟ ਚੋਰ ਦਾ ਤੇ ਦਾਉ ਠਗ ਦਾ ਈ।

ਲੈ ਕੇ ਨੱਢੜੀ ਨੂੰ ਛਿਣਕ ਜਾ ਚਾਕਾ, ਸੈਦਾ ਸਾਕ ਨਾ ਸਾਡੜਾ ਲਗਦਾ ਈ।

ਵਾਰਿਸ ਕੰਨ ਪਾਟੇ ਮਹੀਂ ਚਾਰ ਮੁੜਿਉਂ, ਅਜੇ ਮੁੱਕਾ ਨਾ ਮਿਹਣਾ ਜੱਗ ਦਾ ਈ।

asan ranjhiaa hass ke gall kiti, ja la lai dau je laggada ee.

lat rahe na jioo de vicch luki, ih ishak alanbarra agg da ee.

ja vekh maashuk de nain khuni, tainun nit ulanhabarra jag da ee.

saman yar da te ghassa baz vala, jhut chor da te dau thag da ee.

lai ke naddharri nun chhinak ja chaka, saida sak na sadarra lagada ee.

varis kann pate mahin char murriun, aje mukka na mihana jagg da ee.